Κατηγορίες
Ειδήσεις Εργασίες Κοινωνία Κόσμος

WikiLeaks και ο παράπλευρος φόνος στο Ιράκ

Εννέα χρόνια πέρασαν από την επίσημη λήξη του Ιρακινού πολέμου ο όποιος πηρέ θέση το 2003 με την εισβολή των Αμερικανικών δυνάμεων στο Ιράκ. Κατά την διάρκεια αυτού του πολέμου υπήρξαν πολλές τρομερές και βάναυσες πράξεις .Μια από αυτές τις πράξεις ήταν και ο λεγόμενος “Παράπλευρος Φόνος” (Collateral Murder).

εικονα:ptisidiastima.com

Στις 12 Ιουλίου του 2007 στην ιρακινή συνοικία της Νέας Βαγδάτης περισσότεροι από 12 αμάχοι έχασαν την ζωή τους από πυρά των Αμερικανικών δυνάμεων. Δυο από τα θύματα που θανατωθήκαν ήταν ένας φωτογράφος (Ναμιρ Νορ Ελντιν) και ένας οδηγός (Σαιντ Τσαμάχ) που εργάζονταν για το πρακτορείο ειδήσεων Reuters ενώ τραυματίστηκαν σοβαρά 2 μικρά παιδιά. Το σκηνικό αυτό βιντεοσκοπήθηκε από ένα από τα δυο ελικόπτερα (Απάτσι) το όποιο βίντεο ήταν απόρρητο μέχρι τις 5 Απριλίου του 2010 όπου δημοσιεύτηκε στο κοινό από το Wikileaks.

Στο σημειο εσπευσε αυτο το βαν με αλλους δυο ανδρες σκοπος τους να βοηθησουν τον Σαιντ Τσαμάχ να δραπετευσει ενω ηταν βαρια τραυματισμενος, δυστυχως δεν τα καταφεραν. εικονα:New York Times

Το Reuters προσπαθούσε άσκοπα από το 2007 να αποκτήσει το βίντεο με νόμιμα μέσα, επικαλούμενο την αμερικανική νομοθεσία σχετικά με την ελευθερία στη διακίνηση πληροφοριών. Όμως ο αμερικανικός στρατός δεν αποκάλυπτε τις πληροφορίες για τον θάνατο των δημοσιογράφων του πρακτορείου. Μετά από αίτημα του Reuters, το περιστατικό ερευνήθηκε σε βάθος αναγκάζοντας τους αρμόδιους αμερικανικούς στρατιωτικούς παράγοντες να δηλώσουν ότι οι Αμερικανοί στρατιώτες αναγκάστηκαν να πυροβολήσουν αφού πρώτα είχαν δεχτεί επίθεση από τους Ιρακινούς.

Το αποτέλεσμα μέσα από αυτή την έρευνα ήταν ότι όλες οι ενέργειες των στρατιωτών ήταν σύμφωνες με το Πρωτόκολλο και τους εσωτερικούς απόρρητους «Κανόνες Συμπλοκής» τους οποίους επίσης δημοσίευσε το Wikileaks .

Μαρία Αλεξανδρίδου

Κατηγορίες
Ειδήσεις Εργασίες Κοινωνία Κόσμος Πολιτισμός

Wikileaks και Μ.Μ.Ε. μια λυκοσυμμαχία στον βωμό του κέρδους.

Εργασία του Νικόλαου Πετρίδη στα πλαίσια του Δ.Ι.Ε.Κ.

Το Wikileaks έκανε έκκληση στην ελίτ των Μ.Μ.Ε. των αρχιερέων της θεσμικής παραπληροφόρησης και της διαπλοκής, να καταπολεμήσουν την παραπληροφόρηση και την διαπλοκή.Αυτό στα μάτια του κοινού δείχνει το λιγότερο ασυμβίβαστο και συνάμα αυτοκαταστροφικό.

Η αρχή της συνεργασίας

Έχοντας κάνει συμφωνία  με τους παγκόσμιους κολοσσούς των Μ.Μ.Ε. του γερμανικού περιοδικού Der Spiegel, της βρετανικής Guardian, των Νew York Times, της ισπανικής Εl Pais και της γαλλικής Le Monde oΤζούλιαν Ασάνζ θεώρησε πως εφόσον το Wikileaks θα συνέχισε να δεχόταν πληροφορίες από πηγές και θα τις δημοσίευε, θα έπρεπε να έδινε μετά την δυνατότητα σ’αυτές τις εφημερίδες να τις αναδημοσιεύουν.

 Προφανώς η σκέψη του ήταν να νομιμοποιηθεί το Wikileaks, να αποκτήσει κύρος και εγκυρότητα κατά κάποιο τρόπο, στα μάτια των πολιτών αλλά και των εφημερίδων με τα εκατομμύρια των αναγνωστών, που ενημερώνονταν με τον παραδοσιακό τρόπο της ανάγνωσης των έντυπων μέσων.

Εξαρχής φαινόταν και όντως έτσι έγινε, αυτή η συνεργασία ωφέλησε και τις δύο πλευρές το μεν Wikileaks κάνοντας το γνωστό στο ευρύ κοινό, στους  δε επικεφαλής των εφημερίδων (που χωρίς δεύτερη σκέψη δέχτηκαν την πρόταση συνεργασίας) να διευρύνουν και αυτοί το αναγνωστικό κοινό τους που λόγω της ανάπτυξης και διάδοσης του διαδικτύου, είχαν χάσει έσοδα από την μέιωση πωλήσεων των έντυπων μέσων παγκοσμίως.

Κι αν για τον Ασάνζ τα κέρδη προέρχοταν κυρίως από δωρεές, για τις εφημερίδες που δυστυχώς ο πρωταρχικός σκοπός είναι οι μπίζνες, είχαν πλέον μια μεγάλη ευκαιρία να βγον στο προσκήνιο μετά από πολλά χρόνια.

Julian Paul Assange εικόνα unblock.gr

Τα πρώτα ”διαμάντια” στις εφημερίδες

Στις 28 Νοεμβρίου 2010 το Wikileaks στέλνει στις εφημερίδες που αποφάσισε να συνεργαστεί 251.287 αδημοσίευτα έγγραφα κυρίως από πρεσβείες των Η.Π.Α. ανά τον κόσμο τα οποία αναφέρουν από το το ότι ο Ούγκο Τσάβες πρόεδρος της Βενεζουέλας είναι τρελός, μέχρι και οδηγίες εξόντωσης από την  CIA ”εχθρικών ομάδων” σε φιλικά προς τις Η.Π.Α. βάναυσα καθεστώτα. Οι αποκαλύψεις δημιούργησαν αναταραχή ανάμεσα σε σχέσεις κρατών, συμμάχων και εχθρών. Οι πολίτες μάθαιναν πλέον, ότι τους έκρυβαν οι κυβερνήσεις τους δήθεν για το καλό τους και την ευημερία τους. Κάτι που είχε να επαναληφθεί από τον πρώτο διδάξαντα Ντάνιελ Έλσμπεργκ με τα διαβόητα για τις Η.Π.Α.  pentagon papers, έναν πρώην δημόσιο υπάλληλο ο οποίος είχε εργαστεί στο πεντάγωνο και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Ξεκίνησαν να δημοσιεύονται 13 Ιουνίου 1971 μέσω των Νew York Times (που πάλι άρπαξε την ευκαιρία) 7.000  σελίδες που αντέγραψε μυστικά ο Έλσμπεργκ, που περιείχαν μια μυστική μελέτη για τον πόλεμο του Βιετνάμ που περιελάμβανε τα έτη 1945 έως 1968 και αποδείκνυαν μεταξύ άλλων, ότι η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών έλεγε ψέματα στον Αμερικανικό λαό και το Κογκρέσο για τους λόγους του πολέμου του Βιετνάμ, όσο και για την έκταση και την αποτελεσματικότητα του.

ΕΙΚΟΝΑ ΑΠΟ ΝEW YORK TIMES

Οι δικαστικές αρχές διατάζουν την Νew York Times να σταματήσει τις δημοσιεύσεις των εγγράφων , λόγω κινδύνου της  εθνικής ασφάλειας της χώρας κάτι που μετά από τέσσερις μέρες σταματάει να ισχύει και ξεκινάει η εκ νέου έκδοση των εγγράφων. Οι αποκαλύψεις έφτασαν μετά, να εκδίδονται και από την Washington Post αλλά και από ακόμα 20 εφημερίδες.Η υπόθεση Watergate το 1972 αλλά και τα πιο πρόσφατα Panama papers το 2016, ήταν κι αυτά περιπτώσεις που αποκάλυψαν στον κόσμο πολιτικά και οικονομικά σκάνδαλα μέσω των εφημερίδων.

Οι ”νομιμόφρονες” ΝewYorkTimes και η Guardian

Έχοντας πετύχει αυτό που ήθελαν στην Νew York Times, ξαφνικά από τον Δεκέμβριο του 2010 κιόλας, θυμούνται πόσο ”πατριώτες” είναι και ότι προέχει η ασφάλεια της χώρας από την διαφάνεια στην πληροφόρηση που τους πρόσφερε ο Ασάνζ. Από κοντά και η βρετανική Guardianσε λιγότερο βαθμό, δηλώνουν ότι η ομάδα του Wikileaks δεν διαθέτει την σοβαρότητα, την εμπειρία των δημοσιογράφων τους στο χώρο της ενημέρωσης .

Η αλλαγή στάσης της Guardian λόγω ίσως της κεντροαριστερής της προέλευσης και ότι τα περισσότερα έγγραφα έθιγαν τις Η.Π.Α., ήταν πιο ήπια και λιγότερο καυστική (αν και ο εκδότης της χαρακτήρισε το Ασάνζ χάκερ και όχι δημοσιογράφο).

Τα θεσμικά (καθεστωτικά) μέσα ενημέρωσης των ΗΠΑ και συγκεκριμένα οι New York Times αποτελούν αναπόσπαστο μέρος του οικονομικού κατεστημένου, που συνδέεται με τη Wall Street, τις “δεξαμενές σκέψης” της Ουάσινγκτον και του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων.Επιπλέον, τα καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης των ΗΠΑ έχουν αναπτύξει μια μακροχρόνια σχέση με τους μηχανισμούς των υπηρεσιών  πληροφοριών της χώρας, από την επιχείρηση «Mocking Bird» ένα σχέδιο της Υπηρεσίας Ειδικών Προγραμμάτων της CIA  που  λειτουργεί από τις αρχές της δεκαετίας του ΄50 (αποκαλύφθηκε το 1976 και αποδείχθηκε το 2007) με στόχο την χειραγώγηση των Μ.Μ.Ε. και την μετέπειτα βέβαια χειραγώγηση των πολιτών από αυτά.Ο Ντέιβιντ Σάνγκερ, κύριος ανταποκριτή του γραφείου της Ουάσιγκτον (μέλος του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων) δεν δίστασε να ομολογήσει πως δόθηκαν για μελετη στην κυβέρνηση των Η.Π.Α. 100 διαρροές από το Wikileaks(Δεκέμβριο του 2010) για να τις αξιολογήσει και να προτείνει ποιες θα συνταχθούν προς ενημέρωση!

Έχοντας καρπωθεί μόνο θετικά στοιχεία από την συνεργασία με το Wikileaks, η μετέπειτα θέση της Νew York Times που όποτε την βολεύει, θεωρεί ότι τα μυστικά των κυβερνήσεων είναι πάντα για καλό των λαών, πως είναι οι μόνοι που πρέπει να ενημερώνονται από τις κυβερνητικές πηγές  κερδίζει Όσκαρ Υποκριτικής. Στον βωμό του κέρδους  λοιπόν η αχαριστία, η χειραγώγηση των λαών και οι μαφιόζικες μέθοδοι των Η.Π.Α. και των συμμάχων της αποτελούν αυτοσκοπό για κάποιους που θέλουν να λέγονται δημοσιογράφοι.

ΥΓ: Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ ακύρωσε τον περασμένο Οκτώβριο την συνδρομή του Λευκού Οίκου με την ΝewYorkTimes και την Washington Post θεωρώντας τους εχθρούς του έθνους! Μικροπαρεξηγήσεις μεταξύ φίλων. Κρίμα ρε παιδιά.

Κατηγορίες
Ειδήσεις Εργασίες Κοινωνία Κόσμος Πολιτισμός

Μετά την σύλληψη, τι συμβαίνει;

Η επόμενη μέρα για τον Julian Assange,
το
Wikileaks και την παγκόσμια δημοσιογραφία.

Στις 11 Απριλίου του 2019 το Εκουαδόρ αποσύρει το άσυλο που έδωσε στις 7 Δεκεμβρίου του 2010 στον 48χρονο ιδρυτή του Wikileaks και η βρετανική αστυνομία συλλαμβάνει τον Julian Assange. Βασίστηκε σε ένα ένταλμα σύλληψης που εκδόθηκε από το δικαστήριο του Γουέστμινστερ τις 29 Ιουνίου 2012, επειδή ο Assange δεν είχε προσέλθει στο δικαστήριο. Η σύλληψη αυτή δημιουργεί πολλές εκκρεμότητες και ερωτηματικά για το που τελικά θα εκδοθεί ο Assange, με ποιες κατηγορίες, τι θα γίνει με το Wikileaks και τι σημαίνει η σύλληψη αυτή για την ελευθερία του λόγου στη παγκόσμια δημοσιογραφία.  Ας τα δούμε όμως ένα – ένα.

Η κυβέρνηση της Μ. Βρετανίας (μέσα σε όλο το ζόρι της με το BREXIT) πρέπει να αποφασίσει που θα εκδώσει τον Assange μιας και εις βάρος του εκκρεμούν α) από τον Νοέμβριο του 2010 το διεθνές ένταλμα σύλληψης που εξέδωσε η Σουηδία για τον Assange με την κατηγορία του βιασμού, κατηγορία που όχι μόνο αρνήθηκε το Wikileaks αλλά θεώρησε ότι είναι μια σκευωρία για να πλήξουν τον ιδρυτή του και β) κατηγορίες κατασκοπίας και για άλλα 17 αδικήματα, που του επιφυλάσσουν ποινή 175 ετών με εντάλματα σύλληψης που έχουν εκδώσει οι Η.Π.Α. ακόμα κι αν ο Assange δεν είναι πολίτης των Η.Π.Α. αλλά Αυστραλός. Η ζυγαριά για την έκδο-ση του Assange γέρνει προς τις Η.Π.Α. αφενός λόγω της πολύχρονης στενής συμμαχίας με την Μεγ. Βρετανία και αφετέρου λόγω των βαρύτατων και πολλαπλών κατηγοριών σε σχέση με αυτήν της Σουηδίας. Το Φεβρουάριο του 2020 αναμένεται να ξεκινήσει η δίκη για την έκδοσή του στις ΗΠΑ.

Εξίσου σημαντικές με τις χώρες και τα εντάλματα είναι και οι κατηγορίες. Το χακάρισμα ή η απόπειρα χακαρίσματος, η οποία είναι η βασική νομική στήριξη της δίωξης, δεν είναι δημοσιογραφική πρακτική. Θεωρητικά, λοιπόν, ο Assange δεν διώκεται γιατί δημοσιοποίησε απόρρητα έγγραφα, όσο γιατί προσπάθησε να τα υποκλέψει. Υπάρχουν και οι ηθικές ή δεοντολογικές κατηγορίες, μιας που ο ίδιος αυτοπροσδιορί-ζεται σαν δημοσιογράφος. Κατηγορίες όπως η απουσία πραγματικού ελέγχου για τα τεκμήρια, και αδυναμία στους εμπλεκόμενους να δώσουν την εκδοχή τους για όσα συμβαίνουν. Ταυτόχρονα, κανείς δεν μπορεί να είναι βέβαιος, ότι ο Assange δεν είχε προνομιακές σχέσεις ή έστω επαφές με τη ρωσική κυβέρνηση, ιδίως στις προεδρικές εκλογές του 2016. Είναι φανερό όμως ότι για τις κατηγορίες αυτές δε θα καταδικαστεί ο Assange από κάποιο ειδικό δικαστήριο αλλά καταδικάζεται καθημερινά από σημαντικό ποσοστό της παγκόσμιας κοινής γνώμης.

Σημαντικά πλήγματα δέχθηκε μαζί με τον ιδρυτή τους και το Wikileaks, όπως το γεγονός ότι πολλές από τις δημοσιεύσεις αφορούν προσωπικά δεδομένα απλών καθημερινών ανθρώπων (για παράδειγμα τα μηνύματα μεταξύ των πολιτών κατά τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου). Πλήγμα είναι η έλλειψη οικονομικών πόρων μιας και το site στηρίζεται αποκλειστικά στις δωρεές των αναγνωστών του. Ένα επίσης πλήγμα, όπως διατείνονται οι επικριτές του ιστότοπου, είναι ο τρόπος διαχείρισης της πληροφορίας και το γεγονός ότι η δημοσιογραφική έρευνα πρέπει να αφεθεί στα χέρια ειδικών. Η μορφή, ο τρόπος αλλά και η χρονική συγκυρία των αποκαλύψεων χρειάζονται περισσότερο προσοχή καθώς πρόκειται για ευαίσθητα ζητήματα που μπορούν να προκαλέσουν αναστάτωση στο διεθνές σκηνικό, να δημιουργήσουν αντιπάθειες και να οδηγήσουν σε σύγκρουση τους λαούς. Δεν είναι όμως ικανά όλα τα παραπάνω να κλείσουν το Wikileaks, όπως εύχονται πολλοί. Συνεχίζει ακόμα λειτουργεί και να δημοσιοποιεί στοιχεία από διαρροές και ανώνυμες πηγές, έχοντας από τον Σεπτέμβρη του 2018 σαν αρχισυντάκτη του τον Kristinn Hrafnsson, δεξί χέρι του Assange και υπεύθυνο δημοσίων σχέσεων του Wikileaks, από το 2010 έως το 2017.

Πρακτικά, ωστόσο, ο καθένας μπορεί να καταλάβει ότι οι λόγοι που διώκεται ο Assange δεν είναι λόγοι κάποιου δεοντολογικού κώδικα που δεν ακολουθήθηκε. Οι αποκαλύ-ψεις του WikiLeaks έδωσαν στη παγκόσμια μάζα μια πιο στέρεα εικόνα για το πώς λειτουργούν οι εξουσίες και οι κυβερνήσεις πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας. Τα εγκλήματα πολέμου, η διαφθορά, οι δολοπλοκίες και τα δίκτυα του πολιτικού και του επιχειρηματικού κατεστημένου αποκαλύ-πτονται με συγκεκριμένα στοιχεία. Οι αποκαλύψεις που είδαν το φως της δημοσιότητας μέσω του Wikileaks έθεσαν με τον πιο επιτακτικό τρόπο το ερώτημα για το ποιοι είναι και πού βρίσκονται οι δημοσιογράφοι – ερευνητές του 21ου αιώνα.

Συμπερασματικά, όσο και αν αναγνωρίζουμε την τεράστια σημασία που έχουν οι αποκαλύψεις του WikiLeaks και την πρωτιά του σε αυτές, δεν μπορούμε ταυτόχρονα να μην αναγνωρίζουμε ότι το χτύπημα του Wikileaks στην μυστικό-τητα είναι σαν χάδι μπροστά σε αυτά που χρειάζονται να γίνουν έτσι ώστε ο κόσμος μας να αλλάξει βαθιά και ουσιαστικά.

Κατηγορίες
Ειδήσεις Εργασίες Κοινωνία Κόσμος

Τρόπος Λειτουργίας και Μέθοδοι Έρευνας του Wikileaks. Οι Αρχές , οι Αξίες και τα Ιδανικά του Wikileaks

«Τρόπος Λειτουργίας και Μέθοδοι Έρευνας του Wikileaks»

«Aρχές, αξίες και ιδανικά των Wikileaks»

Τo διαδίκτυο έχει καταστεί σήμερα ένα παντοδύναμο μέσο,  στο οποίο η παραγωγή αλλά και η διακίνηση γνώσης και πληροφορίας καθίσταται πλέον μια εύκολη και ανοικτή διαδικασία για τον κάθε άνθρωπο.

Στο Wikileaks, o καθένας μπορεί ανώνυμα και με οποιονδήποτε τρόπο, να δημοσιεύει πληροφορίες από διάφορα γεγονότα ή να σχολιάζει πληροφορίες που έχουν δημοσιοποιήσει άλλοι. Με αυτό τον τρόπο, ανοίγει δημόσιος διάλογος μέσω του διαδικτύου όπου ο κάθε χρήστης, δημοσιοποιεί και δίνει πληροφορίες που έχει για σοβαρά πολιτικά ζητήματα.

Αυτοπροσδιορίζεται ως μία ιστοσελίδα που επιτρέπει και διευκολύνει τους χρήστες να αποκαλύψουν στον κόσμο τις παρανομίες οργανισμών και κυβερνήσεων. Δίνουν τη δυνατότητα στους χρήστες να αποκαλύψουν κάποιο σκάνδαλο πρώτα στο Wikileaks, αντί να απευθυνθούν στον Τύπο. Λόγω της αποκάλυψης των προσωπικών δεδομένων των χρηστών από πολιτικές και ποινικές διώξεις,  χρησιμοποιεί προηγμένες τεχνολογικές μεθόδους κρυπτογράφησης, ώστε να μειώσει τους κινδύνους και να εξασφαλίσει την απόλυτη προστασία και ανωνυμία των χρηστών.

Υποστηρίζει, ότι ελέγχονται όλες οι πηγές  καθώς και η αυθεντικότητα των πληροφοριών και των εγγράφων πριν δημοσιοποιηθούν. Πριν τη δημοσιοποίηση μιας πληροφορίας,  ακολουθείται μία διαδικασία που έχει ως εξής: αρχικά γίνεται ενδελεχής ανάλυση του εγγράφου που τους δίδεται, ώστε να ελεγχθεί η αυθεντικότητα της πληροφορίας και να καθοριστούν τα μέσα που χρησιμοποίησε και τα κίνητρα που πιθανόν να έχει ο πληροφοριοδότης. Συχνά αναζητείται η εξωτερική επιβεβαίωση και  η επαλήθευση της πληροφορίας.

Από την άλλη πλευρά υπάρχει και ένα ερώτημα που τίθεται σχετικά με το εύρος των πηγών των πληροφοριοδοτών του. Πώς είναι  δυνατόν οι πληροφοριοδότες της οργάνωσης να έχουν πρόσβαση στα απόρρητα διπλωματικά έγγραφα, εκ των οποίων γνωρίζει μόνο ένας συγκεκριμένος αριθμός ατόμων. Μήπως είναι καθημερινοί πολίτες ή άτομα που κατέχουν συγκεκριμένες και καθοριστικής σημασίας θέσεις, οι οποίες κάνουν πιο εύκολο το έργο τους; Όπως υποστηρίζει ο Nagesh Narayana σε άρθρο στους International Business Times (2010) είναι αδιαμφισβήτητο το γεγονός ότι οι πληροφορίες για τον πόλεμο στο Ιράκ και το Αφγανιστάν συγκεντρώθηκαν χάρη στη βοήθεια ενός επίλεκτου αμερικανικού ιδιωτικού στρατού, ορισμένα μέλη του οποίου «κατέβασαν» από το διαδίκτυο τα τηλεγραφήματα και τα παρείχαν στον ιδρυτή του Wikileaks.

Με την κατηγορία ότι «κατέβασε» από το διαδίκτυο και  παρείχε στο Wikileaks απόρρητα διπλωματικά και στρατιωτικά έγγραφα που αποκάλυπταν πληροφορίες για τον πόλεμο στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, ο Bradley Manning  πρώην υψηλόβαθμο στέλεχος του αμερικανικού στρατού, , ο οποίος συνελήφθη τον Μάιο του 2010, φέρεται να χρησιμοποίησε αυτό τον τρόπο.

«Aρχές, αξίες και ιδανικά των Wikileaks»

Με όπλο τη δύναμη και την εξάπλωση του διαδικτύου ο ιδρυτής του Wikileaks Τζούλιαν Ασάνζ, ξεκίνησε την αποκάλυψη μυστικών πληροφοριών, που έμεναν σκόπιμα και χρόνια μακριά από την διεθνή κοινή γνώμη, μιας και υποστηρίζει  ότι υπηρετεί την αλήθεια και το δικαίωμα του πολίτη στην απόλυτη ενημέρωση σε μια νέα εποχή διαφάνειας όπου τίποτα δεν μένει και δεν πρέπει να μένει κρυφό.

Στόχος του Wikileaks, είναι η ελεύθερη διακίνηση των ιδεών, η ενημέρωση του πολίτη, η ανοιχτή επικοινωνία και η ενδυνάμωσή του, ώστε να αμφισβητήσει παραδοσιακές αρχές και μορφές εξουσίας. Με τη νέα αυτή «υπηρεσία πληροφοριών των πολιτών», οι δημιουργοί του ισχυρίζονται ότι δίνουν τον δικό τους αγώνα ,ώστε να δημιουργηθεί μια νέα σχέση μεταξύ πολιτών και κυβερνήσεων.

Σε συνέντευξη του,  στη γαλλική εφημερίδα Liberation, ο ιδρυτής του Wikileaks  είπε πως «οι νέοι ανακαλύπτουν τη λειτουργία του κόσμου μέσα από τις ανταλλαγές απόψεων στο Διαδίκτυο . To Wikileaks έδειξε έναν νέο τρόπο δράσης.  Οι νέοι  με όσα συμβαίνουν γύρω μας , συνειδητοποιούν πως υπάρχει κάτι που τους ενδιαφέρει πραγματικά : η ελευθερία της πληροφορίας και του λόγου στο Διαδίκτυο».

Κλείνοντας, στην απονομή του χρυσού μεταλλίου του Ιδρύματος Ειρήνης του Σίδνεϋ, που τιμήθηκε  ο Τζούλιαν Ασάνζ , ο διευθυντής και καθηγητής του Ιδρύματος ,Στιούαρτ Ρις επεσήμανε ότι: «ο Ασάνζ και το Wikileaks έφερε αυτό που θεωρούμε ως η διαχωριστική γραμμή  στη δημοσιογραφία και την ελευθερία της πληροφόρησης και ενδεχομένως στην πολιτική». 

Τζιανταρίδου Σταυρούλα