Κατηγορίες
Ειδήσεις Εργασίες Κοινωνία Κόσμος Πολιτισμός

“All the president’s men”: Στα άδυτα μιας υπόγειας, πολιτικής διαφθοράς!!!

Το “All the president’s men” ή στα ελληνικά “Όλοι οι άνθρωποι του προέδρου” είναι μία ταινία και συγκεκριμένα ένα πολιτικό θρίλερ παραγωγής του 1976 σε σκηνοθεσία του Alan J. Pakula, η οποία είναι βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο των Δημοσιογράφων Carl Bernstein και Bob Woodward, της Washington Post, που πραγματεύεται τις έρευνες τους πάνω στο σκάνδαλο Watergate. Τι είναι όμως αυτό το σκάνδαλο;

17 Ιουνίου του 1972 στις Ηνωμένες Πολιτείες,παραμονές της εκλογής του Ρίτσαρντ Νίξον, πέντε διαρρήκτες εισβάλλουν στα γραφεία του κόμματος των Δημοκρατικών, στο συγκρότημα Watergate της Washington. Τις πρώτες πρωινές ώρες ένας φύλακας στα γραφεία του έκτου ορόφου, ο Frank Willis (o οποίος έπαιξε και στην ταινία υποδυόμενος τον εαυτό του), παρατήρησε ότι σε πολλές από τις πόρτες τοποθετήθηκε κολλητική ταινία, ώστε να κλείνουν χωρίς να κλειδώνουν, οπότε κάλεσε την αστυνομία. Οι πέντε άνδρες πιάστηκαν να φωτογραφίζουν και να κλέβουν έγγραφα καθώς και να τοποθετούν κοριούς σε τηλεφωνικές γραμμές. Αφού συνελήφθησαν, πέρασαν από δίκη αλλά χωρίς να δώσουν εξηγήσεις και αφήνοντας την κοινή γνώμη με πολλά ερωτηματικά. Λίγες μέρες αργότερα o Νίξον ξανά εκλέχθηκε. Αργότερα αποκαλύπτεται ότι πίσω από την ιστορία κρυβόταν η επιτροπή, η οποία ήταν υπεύθυνη για την προεκλογική εκστρατεία του Νίξον.

Έπειτα από πολύ χρόνο και μακρόχρονη και βασανιστική έρευνα, την οποία ανέλαβαν οι δυο Ρεπόρτερ της Washigton Post,Carl Bernstein (Dustin Hoffman) και Bob Woodward (Robert Redford) αποκαλύπτεται τελικά ότι όλο αυτό ήταν μια πολύ καλά στημένη κομπίνα των Ρεπουμπλικανών με πρωταγωνιστή φυσικά τον αρχηγό τους, Ρίτσαρντ Νίξον για την εκλογή τους. Οι δυο αυτοί δημοσιογράφοι έβαλαν σε κίνδυνο την ζωή τους και τις δουλειές τους, υπέστησαν έντονη κριτική κάποιες φορές και αμφισβήτηση για να αποκαλύψουν την αλήθεια μέχρι που τελικά οι κόποι τους και το θάρρος τους ανταμείφθηκαν μιας και ξεσκέπασαν το μεγαλύτερο σκάνδαλο στα Χρονικά της πολιτικής ιστορίας της Αμερικής και αυτό βέβαια οδήγησε μετέπειτα και στην παραίτηση του Νίξον στις 9 Αυγούστου του 1974.

Οι εντυπώσεις μου για την ταινία,δεν θα μπορούσαν να είναι κάθε άλλο παρά θετικές, άριστες ίσως. Μια πολύ καλοδουλεμένη ταινία και από άποψη σκηνοθεσίας αλλά και από άποψη cast και ερμηνείας. Ιδιαίτερη εντύπωση όμως μου έκανε η ερμηνεία των δυο πρωταγωνιστών Dustin Hoffman και Robert Redford ως ερευνητικοί δημοσιογράφοι καθώς η επαγγελματική τους χημεία ήταν έντονα διακριτή και ο τρόπος που απέδωσαν τον ρόλο ενός ερευνητή δημοσιογράφου δεν θα μπορούσε να είναι πιο πειστικός. Ο τρόπος που ακολουθούσαν τα βήματα μιας έρευνας,οι καλοδουλεμένες ερωτήσεις που έθεταν, οι ατέλειωτες ώρες που έμοιαζαν να “ρίχνουν” σε τηλεφωνήματα, συναντήσεις κτλ με σκοπό να συλλέξουν πληροφορίες και να διασταυρώσουν πηγές έμοιαζε τόσο πειστικός που ασυναίσθητα σε βάζει στην θέση τους και σε κάνει να περιμένεις με ανυπομονησία το επόμενο βήμα τους και αν τελικά θα τα καταφέρουν. Επίσης όλη η ταινία είναι μια εικόνα του πόσα νήματα μπορούν να κινούνται πίσω από ένα τέτοιο σκάνδαλο και πόσο δύσκολο είναι να καταρρεύσει μία αυτοκρατορία δολοπλοκίας κρυμμένη καλά από μυστικά και συμφέροντα. Επιπλέον για όσους τυχόν δεν γνωρίζουν καθόλου ή γνωρίζουν ελάχιστα για το συγκεκριμένο σκάνδαλο και για το τι ακριβώς συνέβη και θέλουν να μάθουν η συγκεκριμένη ταινία είναι η ιδανική!

Κατηγορίες
Ιστορία Κόσμος Πολιτισμός

“All the president’s men”: μια ταινία για το Αμερικανικό σκάνδαλο Watergate.

https://www.atlasobscura.com/articles/how-all-the-presidents-men-defined-the-look-of-journalism-on-screen

Συνοπτική περιγραφή

Η ταινία, πολιτικό θρίλερ, αφηγείται τα πραγματικά γεγονότα που ακολούθησαν από τη στιγμή που τον Ιούνιο του 1972, στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και συγκεκριμένα στην Ουάσιγκτον, πέντε άνδρες εισβάλλουν στα γραφεία της Δημοκρατικής Εθνικής Επιτροπής του κτιρίου Watergate και συλλαμβάνονται από την αστυνομία. Το εν λόγω σκάνδαλο ονομάστηκε «Watergate scandal» και αφορούσε την διοίκηση του Αμερικανού προέδρου Richard Nixon και τις προσπάθειές του να καλύψει την εμπλοκή του σε αυτό το έγκλημα.

Δύο δημοσιογράφοι της εφημερίδας «Washington Post», οι  Bob Woodward και Carl Bernstein αναλαμβάνουν να ξεδιαλύνουν την ασαφή εικόνα που έχει δημιουργηθεί σχετικά με την υπόθεση και κατορθώνουν στο τέλος να φέρουν στο φως την αλήθεια, με αποτέλεσμα την παραίτηση του Nixon.

Κριτική

Η ταινία εστιάζει στο έργο των δημοσιογράφων που αναφέρθηκαν νωρίτερα, επισημαίνοντας όχι μόνο την δυσκολία της επίτευξης ενός εγχειρήματος το οποίο έμοιαζε να έχει αβέβαια δεδομένα αρχικά, αλλά και την διαδικασία με την οποία έφτασαν στον στόχο τους. Όλα τα τεχνάσματα, οι προσωπικές επαφές και οι συζητήσεις που πραγματοποιήθηκαν είτε με τη βοήθεια του τηλεφώνου, είτε μέσω μυστικών πηγών, είτε από καθαρής προσωπικής έρευνας, διατυπώνονται στην ταινία με τέτοιο τρόπο, ώστε ο θεατής να διατηρήσει την αγωνία και το ενδιαφέρον του σχεδόν έως το τέλος αυτής.

Μιλώντας για ενδιαφέρον, παρ’ όλο που είναι μια ταινία μεγάλου μήκους και ίσως δύσκολα «καθηλώνει» το κοινό γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο (και εξ αιτίας της υπερπληροφόρησης αναφορικά με τα πολιτικά πρόσωπα και τα συμβάντα), θα μπορούσα να επισημάνω κάποια σημεία που δεν με άφησαν να πάρω τα μάτια μου από την οθόνη. Μου έκαναν εντύπωση η υπομονή και η επιμονή των δύο ρεπόρτερ, κατά την διάρκεια της ενδελεχούς τους έρευνας, σε μια εποχή που οι πηγές ήταν δυσεύρετες και η πραγματικότητα των γεγονότων δεν διασταυρωνόταν με πολλά δεδομένα, γρήγορα και άμεσα. Ακόμη, μια συνήθεια όσον αφορά την συλλογή πληροφοριών με τη μέθοδο της συνέντευξης που ακολούθησαν οι δύο δημοσιογράφοι, η οποία ήταν η «από πόρτα σε πόρτα» διαδρομή τους, πολλές φορές απογοητευτική, σίγουρα χρονοβόρα μα και επικίνδυνη για τους ίδιους. Τα συναισθήματα που εναλλάσσονταν ήταν εμφανή στα πρόσωπα των πρωταγωνιστών, παρ’ όλα αυτά δεν βάραιναν την κατάσταση καθώς υπήρχε διαρκώς ένας τόνος που, από απαισιόδοξος, ξαφνικά μετατρεπόταν σε ελπιδοφόρος σχετικά με τους στόχους που είχαν θέσει οι ίδιοι.  Η ψυχραιμία κινήσεων έμοιαζε σαν πρότυπο συμπεριφοράς, γι’ αυτούς.

Η μυστηριώδης ατμόσφαιρα της εποχής του ‘70, οι σκοτεινές σε φωτεινότητα σκηνές λόγω και του ότι η παραγωγή είναι αρκετά παλαιότερη, καθώς και «το άγνωστο» που αδυνατεί να βγει στην επιφάνεια σε συνδυασμό με τη θεληματική πορεία των δημοσιογράφων, πείθουν τον θεατή πως κάτι συνεχώς βρίσκεται σε εξέλιξη, αφού η δουλειά του ερευνητή – δημοσιογράφου απαιτούσε γρήγορες κινήσεις και αποφασιστική σκέψη. Αυτό, θεωρώ πως αποτυπώθηκε επαρκώς στην ταινία, στην οποία οι χαρακτήρες ήταν αφοσιωμένοι σε ό,τι επιχείρησαν να πετύχουν. Μια έμφαση στο ιδανικό της σκληρής δουλειάς που αποφέρει καρπούς μέσω της αδιάκοπης προσπάθειας λανθάνει σε πολλά καρέ.

Τέλος, είναι μια ταινία πολύ συγκεκριμένης φύσης, με δεδομένα που επειδή αφορούν την αλήθεια, συνάμα ενημερώνουν τους θεατές του σήμερα για το πολιτικό αυτό σκάνδαλο, αν αυτοί δεν το γνώριζαν νωρίτερα. Ο τότε πρόεδρος Nixon, ποτέ δεν εμφανίστηκε σε κάποια σκηνή μέσω ηθοποιού – οι αληθινές βιντεοσκοπημένες εμφανίσεις του όχι μόνο επαρκούσαν για την απόδοση μιας ρεαλιστικής παρουσίασης της κατάστασης, αλλά μάλλον δεν θα μπορούσαν να λείπουν και να «υποκατασταθούν» από κάποιον που απλά παίζει τον ίδιο στον ρόλο αυτό. Προσωπικά, παρ’ όλα αυτά, διαπίστωσα πως τα πρόσωπα, οι ιδιότητες αυτών, τα ονόματα και οι δράσεις τους μπερδεύουν ως ένα σημείο ακόμη κι αυτόν που παρακολουθεί με ζήλο τα συμβάντα, με αποτέλεσμα να χρειαστεί η επαναπροβολή της ταινίας ώστε να συμπληρωθεί πλήρως η ελλιπής ιδέα μου γι’ αυτήν. Η ταινία, ακόμη, με παρακίνησε να ψάξω περισσότερο για τους δύο δημοσιογράφους και να κατανοήσω την δύσκολη δουλειά τους, παραπάνω ίσως από ό,τι θα έπρεπε να ασχοληθώ με τις πληροφορίες περί του σκανδάλου.