Κατηγορίες
Ειδήσεις Εργασίες Κοινωνία Κόσμος Πολιτισμός

“All the president’s men”: Στα άδυτα μιας υπόγειας, πολιτικής διαφθοράς!!!

Το “All the president’s men” ή στα ελληνικά “Όλοι οι άνθρωποι του προέδρου” είναι μία ταινία και συγκεκριμένα ένα πολιτικό θρίλερ παραγωγής του 1976 σε σκηνοθεσία του Alan J. Pakula, η οποία είναι βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο των Δημοσιογράφων Carl Bernstein και Bob Woodward, της Washington Post, που πραγματεύεται τις έρευνες τους πάνω στο σκάνδαλο Watergate. Τι είναι όμως αυτό το σκάνδαλο;

17 Ιουνίου του 1972 στις Ηνωμένες Πολιτείες,παραμονές της εκλογής του Ρίτσαρντ Νίξον, πέντε διαρρήκτες εισβάλλουν στα γραφεία του κόμματος των Δημοκρατικών, στο συγκρότημα Watergate της Washington. Τις πρώτες πρωινές ώρες ένας φύλακας στα γραφεία του έκτου ορόφου, ο Frank Willis (o οποίος έπαιξε και στην ταινία υποδυόμενος τον εαυτό του), παρατήρησε ότι σε πολλές από τις πόρτες τοποθετήθηκε κολλητική ταινία, ώστε να κλείνουν χωρίς να κλειδώνουν, οπότε κάλεσε την αστυνομία. Οι πέντε άνδρες πιάστηκαν να φωτογραφίζουν και να κλέβουν έγγραφα καθώς και να τοποθετούν κοριούς σε τηλεφωνικές γραμμές. Αφού συνελήφθησαν, πέρασαν από δίκη αλλά χωρίς να δώσουν εξηγήσεις και αφήνοντας την κοινή γνώμη με πολλά ερωτηματικά. Λίγες μέρες αργότερα o Νίξον ξανά εκλέχθηκε. Αργότερα αποκαλύπτεται ότι πίσω από την ιστορία κρυβόταν η επιτροπή, η οποία ήταν υπεύθυνη για την προεκλογική εκστρατεία του Νίξον.

Έπειτα από πολύ χρόνο και μακρόχρονη και βασανιστική έρευνα, την οποία ανέλαβαν οι δυο Ρεπόρτερ της Washigton Post,Carl Bernstein (Dustin Hoffman) και Bob Woodward (Robert Redford) αποκαλύπτεται τελικά ότι όλο αυτό ήταν μια πολύ καλά στημένη κομπίνα των Ρεπουμπλικανών με πρωταγωνιστή φυσικά τον αρχηγό τους, Ρίτσαρντ Νίξον για την εκλογή τους. Οι δυο αυτοί δημοσιογράφοι έβαλαν σε κίνδυνο την ζωή τους και τις δουλειές τους, υπέστησαν έντονη κριτική κάποιες φορές και αμφισβήτηση για να αποκαλύψουν την αλήθεια μέχρι που τελικά οι κόποι τους και το θάρρος τους ανταμείφθηκαν μιας και ξεσκέπασαν το μεγαλύτερο σκάνδαλο στα Χρονικά της πολιτικής ιστορίας της Αμερικής και αυτό βέβαια οδήγησε μετέπειτα και στην παραίτηση του Νίξον στις 9 Αυγούστου του 1974.

Οι εντυπώσεις μου για την ταινία,δεν θα μπορούσαν να είναι κάθε άλλο παρά θετικές, άριστες ίσως. Μια πολύ καλοδουλεμένη ταινία και από άποψη σκηνοθεσίας αλλά και από άποψη cast και ερμηνείας. Ιδιαίτερη εντύπωση όμως μου έκανε η ερμηνεία των δυο πρωταγωνιστών Dustin Hoffman και Robert Redford ως ερευνητικοί δημοσιογράφοι καθώς η επαγγελματική τους χημεία ήταν έντονα διακριτή και ο τρόπος που απέδωσαν τον ρόλο ενός ερευνητή δημοσιογράφου δεν θα μπορούσε να είναι πιο πειστικός. Ο τρόπος που ακολουθούσαν τα βήματα μιας έρευνας,οι καλοδουλεμένες ερωτήσεις που έθεταν, οι ατέλειωτες ώρες που έμοιαζαν να “ρίχνουν” σε τηλεφωνήματα, συναντήσεις κτλ με σκοπό να συλλέξουν πληροφορίες και να διασταυρώσουν πηγές έμοιαζε τόσο πειστικός που ασυναίσθητα σε βάζει στην θέση τους και σε κάνει να περιμένεις με ανυπομονησία το επόμενο βήμα τους και αν τελικά θα τα καταφέρουν. Επίσης όλη η ταινία είναι μια εικόνα του πόσα νήματα μπορούν να κινούνται πίσω από ένα τέτοιο σκάνδαλο και πόσο δύσκολο είναι να καταρρεύσει μία αυτοκρατορία δολοπλοκίας κρυμμένη καλά από μυστικά και συμφέροντα. Επιπλέον για όσους τυχόν δεν γνωρίζουν καθόλου ή γνωρίζουν ελάχιστα για το συγκεκριμένο σκάνδαλο και για το τι ακριβώς συνέβη και θέλουν να μάθουν η συγκεκριμένη ταινία είναι η ιδανική!

Κατηγορίες
Πολιτισμός Τέχνες

Όλοι οι άνθρωποι του Προέδρου

Εισαγωγή

Το 1970 ήταν μια φρικτή χρονιά για την πολιτική στις Ηνωμένες Πολιτείες αλλά μια εξαιρετική χρονιά για την πολιτική στον κινηματογράφο. Το σκάνδαλο Watergate σόκαρε την Αμερικανική κοινωνία συθέμελα. Δύο ερευνητές – δημοσιογράφοι της εφημερίδας Washington Post, ο Carl Bernstein και ο Bob Woodward αποκάλυψαν την συνομωσία της κάλυψης της κατάχρησης εξουσίας από το Οβάλ Γραφείο του Λευκού Οίκου των Ηνωμένων Πολιτειών.

Η ιστορία

Πλησιάζοντας οι εκλογές του 1972 στις Η.Π.Α., ο Bob Woodward, δημοσιογράφος στην εφημερίδα Washington Post, καλύπτει ένα ασήμαντο θέμα στην αρχή, την διάρρηξη των κεντρικών γραφείων του Δημοκρατικού κόμματος. Ξαφνιάζεται όταν συναντάει μεγαλοδικηγόρους για την υπεράσπιση των διαρρηκτών στη δική, και συνεχίζει να ξαφνιάζεται με τα ονόματα σημαντικών στελεχών  της καμπάνιας των Ρεπουμ-πλικάνων να προκύπτουν ως κατηγορούμενοι από την ακροαματική διαδικασία. Τα γεγονότα αυτά του δημιουργούν έντονες υποψίες . Ο αρχισυντάκτης της εφημερίδας του αναθέτει να ερευνήσει περισσότερο το θέμα και προσθέτει επίσης στην έρευνα έναν ακόμα δημοσιογράφο, τον Carl Bernstein. Οι δυο τους μαζί ξετυλίγουν το κουβάρι που οδηγεί όλο και ψηλότερα στην ιεραρχία του Ρεπουμπλικανικού κόμματος με τελική κατάληξη στον Λευκό Οίκο και στην προεδρία των Η.Π.Α.

“All the President’s Men” Robert Redford, Dustin Hoffman, Jason Robards, Jack Warden, Martin Balsam, director Alan J. Pakula 1976 Warner Brothers ** I.V.

Το βιβλίο

Οι πρωταγωνιστές δημοσιογράφοι της πολιτικής ιστορίας που άλλαξε την Αμερική είναι και οι συγγραφείς του βιβλίου με τον ίδιο τίτλο, στο οποίο βασίστηκε η ταινία. Ενός βιβλίου που έχει συμπεριληφθεί από το Time Magazine στα 100 καλύτερα βιβλία (εκτός μυθοπλασίας) όλων των εποχών. Οι συγγραφείς εξιστορούν βήμα – βήμα το πολιτικό θρίλερ, περιλαμβάνοντας γεγονότα που συνέβαιναν παράλληλα με την ιστορία, έτσι όπως ακριβώς εξελίχθηκαν.  Η επανέκδοση του βιβλίου το 2014, με τις 368 σελίδες του, κατέχει στο Amazon την 3η θέση στην κατηγορία «Δημοσιογραφία», την 13η στην κατηγορία «Κυβέρνηση» και την 12η στην «Πολιτική Ιστορία». Ο Gene Roberts, πρώην αρχισυντάκτης των New York Times έγραψε για το βιβλίο: «Ίσως η μονή και μεγαλύτερη προσπάθεια στο ρεπορτάζ, όλων των εποχών».

Η ταινία

Ο κύριος «ηθικός αυτουργός» για την δημιουργία της ταινίας ήταν ο Robert Redford. Αυτός αγόρασε τα δικαιώματα του βιβλίου για να γίνει ταινία από τους δύο συγγραφείς (αντί 450.000 δολαρίων), αυτός προσέλαβε τον Alan Pakula σαν σκηνοθέτη και δούλεψε μαζί του πολλές μέρες επάνω στο σενάριο και τέλος αυτός έκανε την επιλογή των ηθοποιών για την ταινία. Όταν η Washington Post αρνήθηκε να γίνουν τα γυρίσματα της ταινίας στα γραφεία της, ο Redford έκλεισε στο Hollywood, 2 στούντιο πληρώντας 200.000 και δημιουργήθηκε αντίγραφο των γραφείων της εφημερίδας για να ξεκινήσουν τα γυρίσματα.

Η ταινία δεν είναι ακριβώς η μεταφορά του βιβλίου. Για την ακρίβεια, στην ταινία διαδραματίζονται τα γεγονότα των 7 πρώτων μηνών του βιβλίου, και αυτό για λόγους διάρκειας, πλοκής και συνοχής. Η ταινία απέφερε εισπράξεις 70 εκατομμύρια δολάρια στην παραγωγή, μόνο από τις προβολές στους κινηματογράφους, και θεωρείται από τις πιο επιτυχημένες και επικερδείς ταινίες της δεκαετίας του ’70. Επίσης απέσπασε πολλά Oscar, Χρυσές Σφαίρες και βραβεία BAFTA σε πολλές κατηγορίες και το 2010 επιλέχθηκε να συμπεριληφθεί στο Εθνικό Αρχείο Φιλμογραφίας των Ηνωμένων Πολιτειών καθώς και στην βιβλιοθήκη του Κογκρέσου, χαρακτηριζόμενη ως «πολιτιστικά, πολιτικά και αισθητικά σημαντική».

Οι πρωταγωνιστές όπως ήταν φυσικό απέσπασαν τις καλύτερες κριτικές (αν και πρώτη επιλογή του Redfort για το ρόλο του συμπρωταγωνιστή ήταν ο Al Paccino αλλά γρήγορα αναθεώρησε και επέλεξε τον Dustin Hoffman τελικά). Οι πρωταγωνιστές (μαζί με τον σεναριογράφο William Goldman)  ήταν τα πρόσωπα αυτά που κατάφεραν να αναδείξουν τους δημοσιογράφους σαν ήρωες της σύγχρονης εποχής.

Επιπλέον στοιχεία

Η κυριότερη ατάκα της ταινίας «follow the money» ήταν κατασκεύασμα του σεναρίου. Δεν υπήρχε πουθενά στο βιβλίο και δεν έχει λεχθεί ποτέ.

Ο Robert Redford είχε την ιδέα να γίνει η ταινία και ήθελε μόνο να είναι ο παραγωγός της ταινίας. H Warner Bros Studios τον πίεσε να πάρει και τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Ο ίδιος δήλωσε μετά την ταινία ότι το σενάριο έγινε κατά 10% από τον William Goldman και το υπόλοιπο 90% το έκανε αυτός με τον σκηνοθέτη Alan Pakula (γεγονός που διαψεύστηκε μετά από χρόνια από το περιοδικό “Written by”).

Η ταινία περιέχει αρκετά μυθοπλαστικά στοιχεία που δεν ήταν πραγματικά γεγονότα. Ατάκες, πρόσωπα δευτερεύουσας σημασίας, τα υποτιθέμενα γραφεία της εφημερίδας και στοιχεία πλοκής προστέθηκαν για τις ανάγκες της ταινίας.

Ο Redford και ο Huffman αποτέλεσαν μια πολύ καλή ομάδα στα γυρίσματα, με στενή συνεργασία και με χαρακτηριστικό το γεγονός ότι μάθαιναν ο ένας και τα λόγια του άλλο από όλες τις σκηνές έτσι ώστε να έχουν καλύτερη ροή οι διάλογοι μεταξύ τους.

Μια επιπλέον άποψη (η δική μου)

Δεν θεωρώ τον εαυτό μου ειδικό επάνω στον κινηματογράφο. Θέλω να τον θεωρώ περισσότερο σαν επιλεκτικό και απαιτητικό θεατή, ανεξάρτητα αν έχω ασχοληθεί αρκετά με τον κινηματογράφο, είτε εμπλεκόμενος επαγγελματικά και δημιουργικά με αυτόν, είτε εκπαιδευόμενος σε αυτόν. Η ταινία «Όλοι οι άνθρωποι του Προέδρου» αποτελεί μία από τις λίγες ταινίες που έχω δει που δεν στηρίζονται στην μουσική επένδυση και χρησιμοποιούν μόνο δύο μουσικά θέματα. Επίσης θεωρώ ότι είναι υπερβολικά δύσκολο να καταφέρεις σαν σκηνοθέτης να κρατήσεις τον θεατή καθηλωμένο με ένα δύσκολο θέμα για ταινία όπως είναι η πολιτική, με πολλά ονόματα και τοποθεσίες, με διεξοδική αφήγηση και πλοκή. Η ηθοποιία, η αφήγηση και η σκηνοθεσία είναι τα πιο δυνατά στοιχεία της ταινίας.

Η συγκεκριμένη ταινία αποτελεί μία εξαιρετική πρόταση όχι μόνο για μελλοντικούς και νυν δημοσιογράφους αλλά και όλους όσους θέλουν να θεωρούνται υπεύθυνοι και ενημερωμένοι πολίτες, σε όποια χώρα κι αν διαμένουν.

Αναφορές

Φωτογραφίες:

https://www.imdb.com/title/tt0074119/ , Rolling Stone Magazine, The Washington Post.

Βιβλίο:

Για την ταινία:

https://en.wikipedia.org/wiki/All_the_President%27s_Men_(film)

https://www.rottentomatoes.com/m/all_the_presidents_men

https://www.newyorker.com/culture/cultural-comment/william-goldman-turned-reporters-into-heroes-in-all-the-presidents-men

https://www.theguardian.com/film/2014/oct/10/all-the-presidents-men-watergate-conspiracy-richard-nixon-woodward-bernstein-redford-hoffman

https://www.rogerebert.com/reviews/all-the-presidents-men-1976

https://www.mentalfloss.com/article/78307/13-investigative-facts-about-all-presidents-men