Κατηγορίες
Εργασίες Πολιτισμός

Το δημοσιογραφικό φαινόμενο των Muckrakers και η Ida Minerva Tarbell

Τέλη 19ου  αιώνα με  αρχές 20ου στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής κάνει την εμφάνισή του το κίνημα των λεγόμενων Muckrakers που σαν τυφώνας  χτυπά   την ερευνητική δημοσιογραφία της εποχής και καταρρίπτει βασικά της δεδομένα. Με ένταση ανέμου να καταγράφει χιλιάδες χιλιόμετρα ο “τυφώνας” των Muckrakers γίνεται ικανός να ξεσκεπάσει και το παραμικρό σκάνδαλο διαφθοράς της αμερικανικής κοινωνίας που μέχρι τότε ήταν καλά κρυμμένο. Ένα από τα πιο τρανταχτά σκάνδαλα που ξεχώρισαν ήταν αυτό της εταιρείας Standard Oil  το οποίο κι αποκάλυψε η διάσημη πρωτοπόρος της δημοσιογραφικής  έρευνας Ida Minerva Tarbell.

Ποιοι ήταν όμως οι Muckrakers και τι ήθελαν να δηλώσουν με την παρουσία της δημοσιογραφικής τους έρευνας που αποτέλεσε και την αφορμή του κινήματος τους; Πριν την αναφορά μας σε αυτούς αξίζει να σημειώσουμε ότι ο όρος Muckrakers απαντάται για πρώτη φορά σε ομιλία του προέδρου των Η.Π.Α. Roosevelt το 1906. Ο ίδιος τους αποκάλεσε έτσι θέλοντας να αξιώσει πολλές αποκαλύψεις τους  που είδαν το φως της δημοσιότητας , όμως ταυτόχρονα θεώρησε ότι κάποιες ήταν ακραίες και απαράδεκτες. Πάρα ταύτα στο σύνολό τους οι Muckrakers ήταν αυτοί που αποκάλυψαν σημαντικά προβλήματα  της εποχής τους όπως ήταν η εκμετάλλευση της παιδικής εργασίας ,η φτώχεια,η προστασία των εργαζομένων σε ότι αφορά τα  δικαιώματά τους καθώς και οι άθλιες συνθήκες υγιεινής  σε μονάδες  παρασκευής κρεάτων υπήρξαν κάποια από τα βασικά θέματα που απασχόλησαν την έρευνά τους. Χωρίς την παρουσία τους το προοδευτικό κίνημα της εποχής  δεν θα μπορούσε να λάβει την λαϊκή υποστήριξη που χρειαζόταν για να αναδειχθεί . Ώστε εξαιτίας τους έτρεξαν βασικές μεταρρυθμίσεις σε πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο.

Αυτοί που ξεχώρισαν για τα αποκαλυπτικά άρθρα τους ήταν οι εξής παρακάτω: Ο Ray Stannard Baker Αμερικανός δημοσιογράφος, ιστορικός και συγγραφέας, η Ida Minerva  Tarbell Αμερικανίδα συγγραφέας, δημοσιογράφος  και βιογράφος, o David Graham Phillips Αμερικανός νομπελίστας της παραδοσιακής δημοσιογραφίας, ο Upton Beal  Sinclair Αμερικανός συγγραφέας, έγραψε κοντά στα 100 βιβλία κερδίζοντας το βραβείο Pulitzer το 1943, o Lincoln Joseph Steffens Αμερικανός ερευνητικός δημοσιογράφος και ο Samuel  Hopkins Adams γνωστός Αμερικανός συγγραφέας για την ερευνητική του σκανδαλοθηρία στην δημοσιογραφία.Όλοι τους συνεργάστηκαν με το αμερικανικό λογοτεχνικό και πολιτικό  περιοδικό McClure’s του Samuel McClure στις αρχές του 20ου αι. το οποίο και  πιστώθηκε το γεγονός ότι ξεκίνησε την παράδοση της διερευνητικής δημοσιογραφίας κατευθύνοντας την ηθική πυξίδα της λεγόμενης προοδευτικής εποχής.

Μία από τις πλέον εξέχουσες μορφές της δημοσιογραφίας που στηρίχτηκε κατά κύριο λόγο  στην έρευνα ήταν αυτή της Ida Minerva Tarbell τα άρθρα της οποίας εκτόξευσαν στην κυριολεξία στα ύψη τις πωλήσεις του περιοδικού McClure’s με το οποίο και συνεργάστηκε. Γεννημένη σε κομητεία της Πενσυλβανίας στις 5 Νοεμβρίου 1857 από πατέρα δάσκαλο – μετέπειτα πετρελαιοπαραγωγό -και  μητέρα καθηγήτρια έδειξε από μικρή ηλικία την αγάπη της για τα γράμματα επηρεασμένη κι από το οικογενειακό της περιβάλλον. Υπήρξε  η μόνη γυναίκα  απόφοιτος του γνωστού για την εποχή της κολεγίου Allegheny το 1880 όπου ξεχώρισε για τις επιδόσεις της στην επιστήμη της βιολογίας. Για λίγο καιρό εργάστηκε ως διευθύντρια σε ένα Πολωνικό σχολείο όμως η αγάπη της να αρθρογραφεί την οδήγησε στο να συνεργαστεί με το περιοδικό  «The Chautauqua»   όπου και ξεχωρίζει με το άρθρο της «οι γυναίκες ως εφευρέτες».  Ωστόσο σύμφωνα με τον μελετητή Steve Weinberg το πρώτο άρθρο της Tarbell  «Οι τέχνες και οι βιομηχανίες του Σινσινάτι» ήταν εκείνο που ουσιαστικά καθιέρωσε το γραφικό της στυλ καθ’ όλη την διάρκεια της καριέρας της. Το στυλ αυτό της γραφής είχε να κάνει με άρθρα, δοκίμια και βιβλία ηθικού περιεχομένου βασισμένα στην ακλόνητη ιδιαιτερότητά της.

Το 1891 βρίσκει την Ida Tarbell στο Παρίσι – δυο χρόνια μετά την ολοκλήρωση του πύργου του Άιφελ – να εκπαιδεύεται πάνω σε ερευνητικές τεχνικές Γάλλων ιστορικών που ήταν για αυτήν οι μέντορες της στο πώς να παρουσιάσει ένα κείμενο με ιδιαίτερα αποδεικτικά κι αποκαλυπτικά στοιχεία. Η συνεργασία της με το αμερικανικό περιοδικό  McClure ήρθε σύντομα με αφορμή ένα άρθρο της Tarbell που αφορούσε το άνοιγμα των γαλλικών δρόμων. Τότε ήταν που ο εκδότης του περιοδικού Samuel McClure της προσέφερε την θέση του συντάκτη τονίζοντας χαρακτηριστικά σε συνεργάτη του  «Αυτό το κορίτσι μπορεί να γράψει, πρέπει να την οδηγήσουμε να κάνει κάποια δουλειά για το περιοδικό μας». Σε μια πρώτη φάση της ανατέθηκε να  γράψει μια βιογραφική σειρά για τον Napoleon Bonaparte. Με την σειρά των άρθρων που έγραψε η Tarbell έγινε δημοφιλής    διπλασιάζοντας τα κέρδη του  περιοδικού. Την ίδια τύχη είχε και  η επόμενη βιογραφική σειρά της Ida εκείνη του Abraham Lincoln η οποία είχε το ίδιο πετυχημένη ανταπόκριση από το κοινό δίνοντας της δικαιώματα για το υπόλοιπο της ζωής της.  Αξίζει να σημειωθεί ότι τα άρθρα που έγραψε για την ζωή του Λίνκολν συγκεντρώθηκαν σε ένα βιβλίο το οποίο  κατέστησε την Ida Tarbell Εθνική συγγραφέα της Αμερικής επειδή υπήρξε ο κύριος βιογράφος ενός δολοφονημένου προέδρου ιδιαίτερα  αγαπητού στο λαό του.

Εκείνα τα άρθρα, ωστόσο ,που εκτόξευσαν  την φήμη της Ida Tarbell ήταν αυτά που είχαν να κάνουν με την ιστορία της πετρελαϊκής  εταιρείας Standard Oil. Σε 19 άρθρα της που δημοσιευόταν ένα κάθε μήνα από τον Δεκέμβριο του 1902 στο περιοδικό McClure η Ida με την έρευνά  της κατόρθωσε να συντρίψει το μονοπώλιο της Standard Oil   και να οδηγήσει  σε νόμο αντιμονοπωλιακής νομοθεσίας οδηγώντας την εταιρεία στον αναπόφευκτο διαμελισμό της σε μικρές εταιρείες. Μέσα από προσωπικές συνεντεύξεις που έπαιρνε η ίδια από χειραγωγημένους ανταγωνιστές του J. Rockefeller, ιδιοκτήτη της εταιρείας με καθοριστική εκείνη του στενού συνεργάτη του H.Rogers αποκαλύφθηκε το σκάνδαλο μυστικών σχέσεων που είχε η εν λόγω εταιρεία με τους σιδηροδρόμους της   Πενσυλβανίας σε βάρος μικρομεσαίων παραγωγών πετρελαίου, μεταξύ αυτών και του πατέρα της Ida, Franklin Tarbell .

Κανονίζοντας άδικες   αυξήσεις στα βαρέλια μεταφοράς πετρελαίου για τους μικρούς παραγωγούς  οι εν λόγω σιδηρόδρομοι εξασφάλιζαν αντίστοιχα μικρές εκπτώσεις στις τιμές βαρελιών του J. Rockefeller   με αποτέλεσμα   ο ίδιος να συγκεντρώσει το μονοπώλιο του πετρελαίου στα χέρια του. Παρά την αποκάλυψη του σκανδάλου εις βάρος της εταιρείας του ο J.Rockefeller  ζήτησε από τους συμβούλους του να μην σχολιάζουν την σειρά των άρθρων της Ida ή οποιονδήποτε από τους ισχυρισμούς της. Ο ίδιος βαθιά γοητευμένος από την έρευνά της αποκάλεσε σε μια δήλωσή του την Tarbell  ‘’γυναίκα δηλητήριο’’. Τα  19  άρθρα της Tarbell στα οποία γίνεται λόγος για το σκάνδαλο της  Standard Oil συγκεντρώθηκαν κι αποτέλεσαν ένα ολοκληρωμένο βιβλίο με τίτλο “The History of the Standard Oil Company” που γράφτηκε από την ίδια. Στο εν λόγω βιβλίο αποκαλύπτεται με αρνητικό τρόπο το προφίλ ενός μεγιστάνα ο οποίος προκειμένου να πετύχει το μονοπώλιο για την εταιρεία του εφάρμοσε ανήθικες τακτικές. Τέλος αξίζει να αναφερθεί ότι το Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης το τοποθέτησε  στο Νο 5 σε μια λίστα με τα 100 πρώτα έργα της αμερικανικής δημοσιογραφίας του 20ου αιώνα.

H διακοπή συνεργασίας της Ida  με το περιοδικό McClure μετά από μια ακανόνιστη συμπεριφορά που επέδειξε το τελευταίο, την οδήγησε μαζί με έναν βασικό  πρώην συνεργάτη του περιοδικού τον John Phillips να συγκεντρώσουν χρήματα για την δημιουργία της  Phillips Publishing Company  και την αγορά του περιοδικού The American Magazine. Παράλληλα   η Tarbell  επιδίδεται στην συγγραφή μιας σειράς δοκιμίων και συγγραμμάτων που έχουν να κάνουν με τις γυναίκες στο χώρο εργασίας αλλά και στη ζωή της γυναίκας κοντά στο σπίτι της. Ανάμεσα σ ’αυτά ξεχωρίζει το ιδιαίτερα αγαπητό από το κοινό το  “The Business of being a woman’’ στο  οποίο η Ida μετά από μια μακρά  περίοδο παρατήρησης και μελέτης των επαγγελματικών , πολιτικών και οικιακών δραστηριοτήτων των γυναικών στις Η.Π.Α. και στη Γαλλία κατέληξε σε συγκεκριμένες απόψεις όπως σε ποια δραστηριότητα  από τις παραπάνω  χρειάζεται η γυναίκα του σήμερα  να δώσει έμφαση. Θεωρούσε ότι καθήκον της γυναίκας είναι να αγκαλιάζει την ζωή στο σπίτι και την οικογένεια λέγοντας πως ‘’Οι γυναίκες έχουν έναν πραγματικό ρόλο ως σύζυγοι , μητέρες και νοικοκυρές’’.  Στις αναφορές της για την  γυναίκα στο χώρο εργασίας  έκανε κυρίως λόγο για τις παροχές  ασφάλειας που εξασφάλιζαν  ή όχι τα εργοστάσια όπου εργάζονταν γυναίκες .

Η ίδια υπήρξε φεμινίστρια από παράδειγμα κι όχι από ιδεολογία.Κι αν και στο παρελθόν είχε αμφισβητήσει την λογική της γυναικείας ψηφοφορίας,το 1920 αγκάλιασε το δικαίωμα ψήφου της γυναίκας μετά κι από την νομοθέτησή του. Προς το τέλος της ζωής της η Ida Tarbell στα 82 της χρόνια γράφει την αυτοβιογραφία της στο βιβλίο  με τίτλο “All in a day work” ενώ λίγο μετά και την συγγραφή του  βιβλίου της “Life after eighty”– το οποίο αποτέλεσε χωρίς να το ξέρει το κύκνειο άσμα του συγγραφικού της ταλέντου– πεθαίνει σε ηλικία 86 ετών από πνευμονία στο Bridgeport Hospital στο Κονέκτικατ των Η.Π.Α. Το σπίτι το οποίο είχε αγοράσει το 1906 στο Easton όπου έμενε η ίδια με κοντινούς της συγγενείς ανακηρύχθηκε εθνικό ορόσημο.

Κλείνοντας την αναφορά στο δημοσιογραφικό φαινόμενο της Ida Minerva Tarbell αλλά και των υπόλοιπων Muckrakers αξίζει να επισημάνουμε το γεγονός ότι αποτέλεσαν κι αποτελούν ως σήμερα “βασικούς πυλώνες” στήριξης της ερευνητικής δημοσιογραφίας που σαν νοητή γέφυρα ενώνει το χθες με το σήμερα. Γιατί η πρόοδος και η εξέλιξη έρχεται συνήθως  με μια επανάσταση όπως αυτή των Muckrakers οι οποίοι δεν δίστασαν ούτε στιγμή με όποιο τίμημα να χτυπήσουν το κατεστημένο της εποχής τους αλλάζοντας αποτελεσματικά την ροή των πραγμάτων της.

Κατηγορίες
Εργασίες Κοινωνία Κόσμος Πολιτισμός

Το επαναστατικό κίνημα των Muckrakers: Ray Stannard Baker

https://gr.pinterest.com/pin/505458758150889888/

Σε μια εποχή όπου η είδηση επιβαλλόταν να είναι κάθε άλλο παρά υπέρ-αποκαλυπτική, οι Muckrakers έρχονται να σπάσουν τα δεσμά της στεγνής δημοσιογραφικής κάλυψης και να συνδυάσουν την ιδιότητα της αξιοπιστίας με τη σπίθα που θα έπρεπε να προκαλεί η πληροφορία. Οι Muckrakers, δικαίως θεωρούνται πρόδρομοι της ερευνητικής δημοσιογραφίας. Όπλο τους;  Η έρευνα. Σαν άλλοι ντεντέκτιβς αναζητούσαν να φέρουν στο φως την αλήθεια με σκοπό να εκθέσουν τα σκοτεινότερα μυστικά διεφθαρμένων πολιτικών προσώπων, εταιρειών και ιδρυμάτων στο κοινό, στις απαρχές του 20ου αιώνα (1890 – 1920). Το μέσο από το οποίο βοηθήθηκαν και προώθησαν το υλικό τους υπήρξε το περιοδικό McClure’s, προοδευτικό σε μια Αμερική όπου  ο αφιλτράριστος  δημοσιογραφικός λόγος θεωρείτο απαγορευμένος. Η δράση των Muckrakers είχε θετικό αντίκτυπο στις μετέπειτα κοινωνικές και δημοσιογραφικές εξελίξεις.

Οι «σκανδαλώδεις» λεπτομέρειες του κινήματος

Η Αμερικανική χρήση του όρου περιγράφει τους Muckrakers ως δημοσιογράφους που «σκάβουν στα βαθιά για τα δεδομένα» ή  αυτούς που επιθυμούν να προκαλέσουν σκάνδαλο. Σε μια προσπάθεια να μεταφραστεί στα ελληνικά, η έννοια του Muckraking αναφέρεται ως «σκανδαλοθηρία». Ο όρος χρησιμοποιείται για πρώτη φορά από τον πρόεδρο της Αμερικής Theodore Roosevelt σε ομιλία του το 1906. Ο Roosevelt δανείστηκε ένα χωρίο του θρησκευτικού έργου του John Bunyan με τίτλο «Η πρόοδος του προσκυνητή», που αναφερόταν στον «Άνθρωπο που έσκαβε στην λάσπη με την τσουγκράνα…Ο οποίος κοιτούσε μόνο κάτω», δίνοντας μια υποτιμητική χροιά στο έργο των νεοσύστατων δημοσιογράφων.

Το έργο των Muckrakers πηγάζει από το έργο της λεγόμενης «κίτρινης δημοσιογραφίας». Η «κίτρινη δημοσιογραφία» επιθυμούσε να εξιτάρει τους αναγνώστες της με ειδήσεις «τσέπης», πουλώντας με αυτόν τον τρόπο περισσότερες ειδήσεις με κάθε είδους προκλητικού περιεχομένου. Στα χνάρια της βάδισαν και οι Muckrakers, που όμως ήταν πολιτικά ενημερωμένοι και σκοπός των οποίων υπήρξε η αποκάλυψη της ατόφιας αλήθειας για την εξυπηρέτηση του κοινωνικού γίγνεσθαι που δεν ήταν σε θέση να συνειδητοποιήσει τη διαφθορά που επικρατούσε.

Η ανάδυση του Muckraking σηματοδοτήθηκε από την έκδοση του περιοδικού McClures (18931929). Το περιοδικό ιδρύθηκε από τον εκδότη S.S.McClure, ο οποίος σε αντίθεση με πολλούς, δεν απαιτούσε από τους συγγραφείς του να παραδίδουν όσο πιο γρήγορα γίνεται τα άρθρα τους, αλλά τους παραχωρούσε όσο χρόνο αυτοί χρειάζονταν για την αναλυτική έρευνα των θεμάτων τους. Τα θέματα στα οποία επικεντρώνονταν οι Muckrakers αφορούσαν την αστική φτώχεια, τις επικίνδυνες συνθήκες εργασίας, την παιδική εργασία και το εμπόριο λευκής σαρκός.

Ray Stannard Baker

O Baker ήταν ένας κορυφαίος Αμερικανός δημοσιογράφος, ικανός δοκιμιογράφος και σταυροφόρος της λογοτεχνίας, ο οποίος πίστευε και στόχευε στην κοινωνική μεταρρύθμιση. Γεννημένος το 1870 στο Lansing του Michigan και απόφοιτος του Michigan State Agricultural College το 1889, εγγράφηκε στη νομική σχολή πριν στραφεί στην λογοτεχνία και τη δημοσιογραφία, την οποία και ποτέ δεν τελείωσε.

Ξεκίνησε την καριέρα του ως συντάκτης στην εφημερίδα Chigaco News-Record το 1892. Αυτό τον εισήγαγε στη δυστυχία των χιλιάδων άπορων και άστεγων που ζούσαν στους δρόμους του Chicago και τον ευαισθητοποίησε σε θέματα αδικίας εις βάρος μειονοτήτων. Το 1897 άρχισε να εργάζεται για το περιοδικό McClure’s, για το οποίο έγραψε μια σειρά από εκτεταμένες, συναρπαστικές αποκαλύψεις που αφορούσαν πιεστικά κοινωνικά ζητήματα, όπως το άρθρο του με τίτλο «The Right To Work». Το άρθρο δημοσιεύτηκε το 1903 και αφορούσε τις συνθήκες του ανθρακωρυχείου, την απεργία των εργατών εκεί, την κατάσταση όσων δεν απέργησαν και τους κινδύνους των αγροτών που δούλευαν στο ανθρακωρυχείο χωρίς να έχουν κάποια σχετική εκπαίδευση.

Αξιοσημείωτη η δήλωση που του έκανε ο πρόεδρος Roosevelt, λέγοντάς του: «Με έχεις εντυπωσιάσει με την αξιόλογη επιθυμία σου να είσαι ειλικρινής, αποδεσμευμένος από την υστερία, και με τον ζήλο που διαθέτεις ώστε να λες την αλήθεια παρά να γράφεις κάτι που απλά θα εντυπωσιάσει».

Το πιο σημαντικό του έργο αποτέλεσε αυτό με τίτλο «Following The Color Line» (1908),  μια σειρά πέντε άρθρων τα οποία αναφέρονταν στην διάκριση εις βάρος των Αφροαμερικανών της εποχής του, καθιστώντας τον ως τον πρώτο εξέχοντα δημοσιογράφο που εξέτασε το φυλετικό χάσμα της Αμερικής. Ακόμη, ασχολήθηκε με ζητήματα όπως η πολιτική ηγεσία, το λιντσάρισμα (θανάτωση) και η φτώχεια.

Παρ’ όλα αυτά, κάποιοι ερευνητές δημοσιογράφοι αντιτάχθηκαν στην περιγραφή τους ως “Muckrackers” και έπειτα αποσπάστηκαν από το McClure’s, μαζί με αυτούς και ο Baker,  παίρνοντας τον έλεγχο του  American Magazine. Αν και το περιοδικό αυτό αφορούσε επίσης θέματα muckraking, ο Baker μπήκε σε μια νέα φάση της ζωής του. Ασχολήθηκε με δύο νέους τομείς, γράφοντας φιλοσοφικά δοκίμια χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο «David Grayson» και με την παραγωγή της επίσημης βιογραφίας του προέδρου Wilson.

Η έρευνα των Muckrakers κέντρισε το δημόσιο ενδιαφέρον μέσω άρθρων που κατέκριναν την πολιτική εξαχρείωση, βιομηχανικά μονοπώλια και ανέντιμες εργασίες διάφορων επιχειρήσεων και συνέβαλαν στην ταυτόχρονη εξέλιξη της έρευνας, δίνοντας όλο και περισσότερες αφορμές στο δημοσιογραφικό πεδίο να «σκάψει» εκεί όπου οι υποψίες δεν γέμιζαν το μάτι. Οι Muckrakers ήταν κοινωνικά ανήσυχοι δημοσιογράφοι που με την θαρραλέα τους στάση επηρέασαν καθοριστικά το χώρο της ερευνητικής δημοσιογραφίας, της οποίας η σημερινή πρόοδος προέρχεται από αυτούς.

Κατηγορίες
Εργασίες Κοινωνία Κόσμος Πολιτισμός

MUCKRAKERS – IDA TARBEL

IDA TARBELL

Μετά την ανάπτυξη της χρυσής εποχής στις ΗΠΑ, ακολούθησε η προοδευτική  εποχή ,που διήρκεσε περίπου 30 χρόνια (1890-1920) και χαρακτηρίστηκε ως εποχή πολιτικής μεταρρύθμισης .

Η εκβιομηχάνιση, η μετανάστευση ,η παιδική εργασία ,και η φτώχεια  δημιούργησαν πολλά    προβλήματα .και η πολιτική διαφθορά ήταν μεγάλη.

Μεταξύ άλλων, διάφορες ομάδες ανθρώπων του πνεύματος  και κυρίως συγγραφείς και δημοσιογράφοι, έπαιξαν πολύ μεγάλο ρόλο στην μεταρρύθμιση της προοδευτικής εποχής.

Έτσι, ένα νέο είδος δημοσιογράφων, εισήγαγε και χρησιμοποίησε την έρευνα στη  δημοσιογραφία, με σκοπό να ενημερώσει και να ευαισθητοποιήσει τους ανθρώπους , για θέματα  που δεν ήταν γνωστά.

Δημοσιογράφοι οι  γνωστοί πλέον σήμερα ως muckrakers,  εργάστηκαν σκληρά και αντιμετώπισαν πολλές δυσκολίες και απειλές διακινδυνεύοντας την καριέρα τους ,αλλά ακόμη και τη ζωή τους και βασιζόμενοι  σε δικές τους έρευνες  και  μυστικές επιχειρήσεις  κατάφεραν να αναδείξουν διάφορα προβλήματα, όπως η πολιτική διαφθορά ,οι κακές συνθήκες εργασίας, η παιδική εργασία ,η φτώχεια των αστικών κέντρων και πολλά άλλα.

     Πρώτος ο Theodore Roosevelt ,στην ομιλία του στις 14 Απριλίου 1906 ,τους αποκάλεσε  muckrakers, αναφερόμενος σε μια παραβολή του  John Bunyan (συγγραφέας χριστιανικών παραβολών και ιεροκήρυκας) που μιλούσε για έναν άνθρωπο ο οποίος δεν κοίταξε ποτέ ψηλά για να δει  ότι του προσφέρθηκε το θείο δώρο, αλλά συνέχισε να σκάβει με την τσουγκράνα του στην λάσπη. Αναγνώρισε βέβαια, ότι οι ερευνητές δημοσιογράφοι είναι συχνά απαραίτητοι για την ευημερία της κοινωνίας, αλλά μόνο αν ξέρουν πότε θα σταματήσουν να σκάβουν.  Η ερευνήτρια δημοσιογράφος Ida Tarbell δεν αποδέχτηκε ποτέ το όνομα muckraker γιατί πίστευε ότι υποτιμά το έργο της.

Ο όρος muckraking από τότε έχει γίνει συνώνυμος της δημοσιογραφικής έρευνας.

     Πολλά περιοδικά της εποχής εκείνης ,φιλοξένησαν άρθρα και δημοσίευσαν τα αποτελέσματα  των ερευνών  αυτών των δημοσιογράφων όπως το Cosmopolitan και κυρίως το περιοδικό McClure  με τεράστια απήχηση στο κοινό.

     Άλλοι γνωστοί muckrakers ήταν ο Upton Sinclair, οJacob Rills, η Ida Wells, ηFlorentia Kelley, ο Ray Stannard Baker, οLincoln Steffens που αποκάλυψε την πολιτική διαφθορά σε διάφορες μεγάλες πόλεις, ο John Spargo καθώς και η Ida Tarbell που συνέβαλε στην διάλυση του μονοπωλίου της Standard Oil του μεγιστάνα της εποχής  του John Rockfeller.

     H IDA TARBELL γεννήθηκε  στις 5 Νοεμβρίου 1857   σε ένα αγρόκτημα της Δυτικής Πενσυλβάνιας . Στην περιοχή αυτή βρέθηκαν κοιτάσματα πετρελαίου και η περιοχή άρχισε να αναπτύσσεται ραγδαία. Ο πατέρας της  ξυλουργός στο επάγγελμα στην αρχή ασχολήθηκε με την κατασκευή ξύλινων δεξαμενών για την αποθήκευση πετρελαίου και αργότερα έγινε παραγωγός και ραφιναριστής. Όμως αυτό δεν κράτησε πολύ, Μια εταιρία η Standard Oil του Rokfeller με διάφορες παράνομες ενέργειες και πονηρές τακτικές κατάφερε να εξοντώσει επαγγελματικά όλους τους μικρούς παραγωγούς πετρελαίου μεταξύ των οποίων και τον πατέρα της.

     Η Ida μεγάλωνε ανάμεσα σε λακκούβες γεμάτες πετρέλαιο και έβλεπε πολλά ατυχήματα που συνέβαιναν στην περιοχή και ένοιωσε τον πόνο των γυναικών που έχαναν τους ανθρώπους τους από τις εκρήξεις. Όλα αυτά σημάδεψαν τη ζωή της.

      Η Ida Tarbell  έγινε μία από τους πιο διάσημους muckrakers. Το όνειρό της ήταν να γίνει επιστήμονας αλλά επειδή ήταν ανδροκρατούμενο επάγγελμα ακολούθησε την διδασκαλία, ένα επάγγελμα πιο συμβατό για γυναίκα εκείνης της εποχής.

     Αποφοίτησε από το κολέγιο Allegheny το 1880 όπου σπούδασε βιολογία.

     Το γράψιμο όμως έγινε το μεγάλο πάθος της. 

     Εργάστηκε ως συντάκτης και συγγραφέας στο περιοδικό chautauquan, Μετά από 6 χρόνια μετακόμισε στο Παρίσι και έγραφε πολλά άρθρα σε αμερικάνικα περιοδικά και εφημερίδες. όταν ο εκδότης του περιοδικού McClure΄s την επισκέφτηκε και της πρότεινε να γίνει αρχισυντάκτρια του περιοδικού ,θέση την οποία αρνήθηκε. Συνέχισε όμως να εργάζεται ως ανεξάρτητος συνεργάτης του περιοδικού αλλά το 1984 μετακόμισε στην Νέα Υόρκη και αποφάσισε τελικά να δεχτεί τη θέση  της αντισυντάκτριας.  Το 1906 έγινε συνιδιοκτήτης του Mc Clure’s Magazine .  Έγραψε πολλά άρθρα για  την ανισότητα και την αδικία, για την ανεργία,την άμυνα, για τις γυναίκες τις γαλλικής επανάστασης , για την ζωή στο Παρίσι,κάλυψε δημοσιογραφικά τις διαπραγματεύσεις που έγιναν στις Βερσαλίες  μετά το τέλος του Α Παγκοσμίου Πολέμου, εργάστηκε ως λέκτορας και έγραψε τις βιογραφίες του Napoleon Bonaparte  και του Abraham Lincoln.

    Στο περιοδικό αυτό το 1902 δημοσιεύτηκε σε 19 μηνιαία τεύχη ,η ιστορία της Standard Oil .

Η ιστορία της  βασίστηκε σε έρευνα πολλών ετών και απέδειξαν  ότι η Standard Oil χρησιμοποίησε  παράνομες μεθόδους για να καταστρέψει τις άλλες εταιρίες. Αφού δωροδόκησε τους σιδηροδρόμους κατάφερε να αυξήσει τα τιμολόγια μεταφοράς του πετρελαίου για τις  μικρές εταιρίες και και να κερδίσει εκπτώσεις για την μεταφορά των δικών της φορτίων, μία άλλη μέθοδο  που χρησιμοποίησε ήταν να πουλήσει  πετρέλαιο,  σε πολύ χαμηλότερη τιμή από πραγματική τιμή του πετρελαίου.

     Αυτές οι ενέργειες της Standard Oil έφεραν σε πολύ δύσκολη θέση τις μικρότερες εταιρίες επειδή δεν μπορούσαν να πουλήσουν το πετρέλαιο σ’ αυτή την τιμή και να βγάλουν κέρδος. Έτσι εξαναγκάστηκαν να πουλήσουν τις εταιρίες τους. Η Standard oil τότε αύξησε πάλι την τιμή του πετρελαίου με αποτέλεσμα αφ’ ενός με να καταστρέψει τις ανταγωνίστριες εταιρίες αφ’ ετέρου δε να γίνει μονοπώλιο αποκομίζοντας τεράστια κέρδη. Η Ida δυσκολεύτηκε πολύ για να βρει τις πληροφορίες που χρειαζόταν. Παρ όλα αυτά η επιμονή της και το πείσμα την δικαίωσαν. Οι αποκαλύψεις της Ida ήταν απολύτως  τεκμηριωμένες και έκαναν ιδιαίτερη  αίσθηση την εποχή εκείνη.

     Το 1904 το ανώτατο δικαστήριο εξέδωσε απόφαση με την οποία διέταξε την διάσπαση της Standard Oil σε 34 ξεχωρι-στές εταιρίες.

     Η ιστορία αυτή  σχετικά με την Standard Oil Company θεωρείται το  πιο σημαντικό της έργο . Αργότερα τα τεύχη του περιοδικού  έγιναν βιβλίο 2 τόμων  που   δημοσιεύτηκε το 1904. Το βιβλίο της ονομάστηκε “Η ιστορία της Standard Oil Company” και χαρακτηρίστηκε από τον ιστορικό  j. North Conway ως “αριστούργημα ερευνητικής δημοσιογρα-φίας”.

     Η Ida συνέχισε το συγγραφικό και ερευνητικό της έργο  και το 1924  σε ηλικία 67 ετών,μετακόμισε μόνιμα στο   κτήμα 40 στρεμμάτων που αγόρασε μόλις 2 έτη μετά την άνοδό της .

    Όμως ποτέ δεν σταμάτησε να γράφει. Έγραψε την αυτοβιογραφία της με τίτλο “All in the day’s work”.            

     Πέθανε  από πνευμονία στις 6 Ιανουαρίου του 1944 σε ηλικία 86 ετών.

     Το σπίτι της στο Easton  έγινε Εθνικό Ιστορικό ορόσημο το 1993.