Κατηγορίες
Πολιτισμός

«Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου»

Εργασία του Νικόλαου Πετρίδη στα πλαίσια του Δ.Ι.Ε.Κ.

Κριτική του Νικόλαου Πετρίδη

Αν μια ταινία στην ιστορία του κινηματογράφου, μπορεί να μας δώσει τον ορισμό της ερευνητικής δημοσιογραφίας αυτή είναι η ταινία του Άλαν Τζέι Πακούλα, «Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου» παραγωγής του 1976.

Αφίσα της ταινίας του 1976 Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου (All the President’s Men)

 Η ταινία πραγματεύεται το σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ, που συντάραξε τις Η.Π.Α. για αρκετά χρόνια και είχει ως αποτέλεσμα την πρώτη και μοναδική παραίτηση αμερικανού προέδρου από το αξίωμα του, του Ρίτσαρντ Νίξον. Η ταινία έχει όλα τα στοιχεία ενός πραγματικού πολιτικού θρίλερ το οποίο μας μεταφέρει με επιτυχία στην εποχή των γεγονότων (ευνόητο εφόσον το  φιλμ γυρίστηκε μόλις τέσσερα χρόνια μετά το ξέσπασμα του σκανδάλου). Το σενάριο είναι βασισμένο, στο βραβευμένο με Πούλιτζερ το 1974 βιβλίο των δύο δημοσιογράφων της Washington Post, που ξεσκέπασαν το σκάνδαλο και εκεί γράφουν τα πάντα για τις έρευνες τους. Τους Καρλ Μπερνστάϊν και Μπομπ Γούντγουορντ, ενσαρκώνουν οι Ντάστιν Χόφμαν και Ρόμπερτ Ρέντφορντ αντίστοιχα. Δύο για την εποχή, ανερχόμενοι αστέρες του Χόλιγουντ που όλοι ξέρουμε την τεράστια συνέχεια στην καριέρα τους.

Η ταινία ξεκινάει με την σύλληψη των «ποντικών» του Νίξον στο κτήριο Γουότεργκεϊτ, στα   γραφεία των Δημοκρατικών. Εντύπωση μου προκαλεί, η μη ενσάρκωση του προέδρου Νίξον, αλλά παρ’ όλα αυτά το σενάριο γεμίζει οτιδήποτε θα μπορούσε να δημιουργήσει κενά στην ταινία. Και αυτό είναι κυρίως ο τρόπος της έρευνας των δημοσιογράφων. Με εναλλαγές στους ρόλους μεταξύ Χόφμαν και Ρέντφορντ, ενός παιχνιδιού αθώων ερωτήσεων με ερωτήσεις που δεν αφήνουν περιθώρια να ξεφύγει ο εκάστοτε «ανακρινόμενος», μας δίνουν ένα συγκλονιστικό δίδυμο ερευνητών δημοσιογράφων. Αυτή η εικόνα τους, με το μπλοκάκι των σημειώσεων στο χέρι, τα ατέλειωτα ξενύχτια τους πάνω από πηγές, εφημερίδες και τηλέφωνα μεταφέρει μια πραγματική διάσταση της δυσκολίας του έργου του δημοσιογράφου της εποχής. Οι δύο ηθοποιοί πράγματι δίνουν με την ερμηνεία τους, τον καλύτερο τους εαυτό, αλληλοσυμπληρώνονται και είναι κατά την άποψη μου ο λόγος που εκτοξεύτηκε η ταινία στην υπόληψη θεατών και κριτικών.

Η ταινία ήταν υποψήφια για πολλά Όσκαρ μεταξύ αυτού και της Καλύτερης Ταινίας, αλλά έπεσε επάνω στα γάντια του πρωτοεμφανιζόμενου Ρόκυ που κέρδισε και τα αριστουργήματα ο Ταξιτζής και το Δίκτυο.