Κατηγορίες
Πολιτισμός Τέχνες

Η ΄΄γοητεία΄΄ ενός ανθρώπινου Τζόκερ!

     Δικαιολογημένη «φρενίτιδα » προκάλεσε παγκοσμίως η ταινία το ”Τζόκερ” από τις πρώτες ημέρες προβολής της λόγω του θέματός της αλλά και εξαιτίας της απίστευτα επιτυχημένης ενσάρκωσης του πρωταγωνιστικού της ρόλου από τον ταλαντούχο Αμερικανό ηθοποιό Χοακίν Φίνιξ, ο οποίος μαζί με τον σκηνοθέτη Τοντ Φίλιπς απέσπασαν αναπάντεχα το πρώτο βραβείο του Χρυσού Λέοντα στη Βενετία καθιστώντας το Τζόκερ μια ιστορική ταινία εποχής. Ποτέ πριν σε κάποιο μεγάλο κινηματογραφικό φεστιβάλ, μια ταινία που βασίζεται σε κόμικ της Marvel ή των Comics δεν είχε κερδίσει το πρώτο βραβείο.

Στην ταινία «Joker» ο Χρυσός Λέοντας της Βενετίας …

     Το Τζόκερ ήταν εκείνο που για πρώτη φορά κατέρριψε κατά κάποιον τρόπο την παράδοση των ταινιών εκείνων όπου τα κόμικς διαθέτουν υπερηρωικές περιγραφές ή άλλου εξωπραγματικού τύπου διαστάσεις στην προσπάθειά τους να αφανίσουν το κακό στη γη. Εκείνο που πολύ εύστοχα πετυχαίνει είναι, αφού πάνω απ’ όλα κρατήσει την επαφή του με το πρωτότυπο κόμικ, να μας παρουσιάσει ένα ανθρώπινο που ως τέτοιο γίνεται αυτόματα κι από μόνο του τρομακτικό! Έτσι, πιο συγκεκριμένα ο σκηνοθέτης Τοντ Φίλιπς τολμά και φτιάχνει από την αρχή την δική του εκδοχή Τζόκερ απροσδόκητα ανθρώπινη, γοητευτικά ζοφερή και γι’ αυτό τρομερά βίαιη υιοθετώντας μετρημένα στοιχεία από τα πρωτότυπα κόμικς. Το Τζόκερ μετουσιώνεται πλέον στο να καθρεφτίζει τις πιο σκοτεινές πτυχές του συλλογικού ασυνείδητου, εξίσου συναρπαστικά και τρομαχτικά και με αυτόν τον τρόπο κατορθώνει με μια πρώτη ματιά να απηχεί όλους τους κινδύνους του μοντέρνου κόσμου μέσα από μια ρεαλιστική ιστορία που τρομάζει επειδή είναι τόσο πιστευτή.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή κι ας σταθούμε για λίγο στον βασικό πρωταγωνιστή της ταινίας ”Τζόκερ”, τον Άρθουρ Φλεκ . Πρόκειται για έναν άντρα μοναχικό στην ηλικία των 40 ετών με πολλά προβλήματα, περίεργη εμφάνιση που ζει σε συνθήκες οικονομικής και κοινωνικής εξαθλίωσης με την άρρωστη μητέρα του σε μια χρονική εκδοχή της δεκαετίας του ΄80, όχι τυχαία επιλεγμένη από τον σκηνοθέτη μιας και τότε ήταν η εποχή που πρωτοβγήκαν οι ταινίες με τα υπερηρωικά κόμικς που το Τζόκερ έρχεται να ξαναθυμίσει από την καθαρά τώρα ανθρώπινη πλευρά τους. Ως τέτοιο, λοιπόν, το τελευταίο εμφανίζεται να αντιμετωπίζει την σκληρή πραγματικότητα της ζωής και σαν άλλος ήρωας της να προσπαθεί να τα καταφέρει.

     Πιο συγκεκριμένα, ο Άρθουρ – Τζόκερ της ταινίας- παρουσιάζεται να έχει μια εγκεφαλική πάθηση που του προξενεί ένα ανεξέλεγκτο υστερικό γέλιο. Έχοντας συναίσθηση της αρρώστιας του- την οποία γνωρίζει, εκτιμά ανάλογα και καταθέτει γραπτώς στους γύρω του, όταν τον κοιτούν περίεργα – ο Άρθουρ προκειμένου να είναι καλά επισκέπτεται τακτικά την κοινωνική του ψυχίατρο και παίρνει ανελλιπώς τα φάρμακά το. Όμως, για οικονομικούς λόγους, η πολιτεία κλείνει το κέντρο που τον υποστηρίζει κι από την ώρα εκείνη το δράμα του κορυφώνεται μιας και ξέρει πολύ καλά- όπως και ομολογεί στην τελευταία συνάντηση που είχε με την γιατρό του- ότι πλέον δεν θα έχει κάπου να μιλήσει κι αυτό θα επιβάρυνε την ήδη δύσκολη κατάστασή του. Τι κι αν καθημερινά αγωνιζόταν να ενταχθεί κι αυτός στο κοινωνικό σύνολο πάντα αισθανόταν αόρατος μιας και όπως χαρακτηριστικά λέει « Όλη μου τη ζωή δεν ήξερα καν αν υπήρχα πραγματικά». Στο ημερολόγιο που κρατούσε έγραφε… «Ελπίζω νεκρός να συγκεντρώσω περισσότερα κέρματα απ’ ότι ζωντανός» ή «το χειρότερο πράγμα όταν είσαι ψυχοπαθής είναι ότι οι άνθρωποι περιμένουν να φέρεσαι σαν να μην είσαι».

      Την τραγική φιγούρα του Άρθουρ έρχεται, επιπλέον, να συμπληρώσει το γεγονός ότι αν και είναι γιός ενός αδίστακτου κεφαλαιοκράτη κι αυθεντικού νονού της Γκόθαμ Σίτι (πόλη όπου διαδραματίζονται τα γεγονότα της ταινίας) και νυν υποψήφιου Δημάρχου της, ο οποίος όχι μόνο δεν τον αναγνώρισε αλλά φρόντισε με τον πλούτο του και την χυδαία δύναμή του να οδηγήσει την αδύναμη μητέρα του στο τρελάδικο, πάρα ταύτα ζει στο περιθώριο και υφίσταται καθημερινά ως επί το πλείστον ψυχολογικό και σωματικό bulling. Εκείνο που κατά κάποιον τρόπο του δίνει λόγο να ελπίζει πως κάτι μπορεί να αλλάξει γύρω του, είναι ότι ονειρεύεται μια καριέρα ως stand- up comedian, άλλωστε η πάθησή του με το υστερικό γέλιο του, αλλά και η περιστασιακή εργασία του ως κλόουν μπορούν τα μέγιστα να συμβάλλουν σε αυτό. Κι ενώ όλα δείχνουν πως δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα για τον Άρθουρ που ζει στο κοινωνικό περιθώριο έχοντας μια στρεβλή εικόνα του εαυτού του γεμάτη απόρριψη, ξαφνικά τα πράγματα αλλάζουν . Με ένα όπλο που τυχαία βρίσκεται στα χέρια του την ώρα της περιστασιακής του εργασίας, ο Άρθουρ από θύμα γίνεται θύτης παραβιάζοντας κατάφωρα ηθικούς κανόνες, κώδικες και νόμους που άλλωστε δεν τηρήθηκαν ποτέ. Θύματά του γίνονται όλοι εκείνοι που τον αδίκησαν, του φέρθηκαν εξευτελιστικά και απάνθρωπα, τον εξόντωσαν ηθικά και ψυχολογικά και εν τέλει τον πρόδωσαν…. μέσα σε αυτούς και η ίδια του η μητέρα η οποία είχε την αυτή κατάληξη, όταν για δικούς της λόγους έκρυψε από τον Άρθουρ το παρελθόν που έπρεπε από καιρό να γνωρίζει.

     Η ταινία φτάνει στην κορύφωσή της, όταν δίνεται στον Άρθουρ η ευκαιρία ως stand up κωμικού να ικανοποιήσει το μεγαλύτερο απωθημένο στη ζωή του με το να γίνει για πρώτη φορά κοινωνικά αποδεκτός κι αναγνωρίσιμος. Ο ίδιος ο βασιλιάς της κωμωδίας και τηλεοπτικός παρουσιαστής ( Ρόμπερτ Ντε Νίρο ) ενσαρκώνοντας μια πατρική φιγούρα για τον Άρθουρ γίνεται γι’ αυτόν η ύστατη ευκαιρία να εξακριβώσει αν έχει κάποια αξία. Όμως, ούτε αυτός θα του δώσει την προσοχή που έχει ανάγκη, κι έτσι ο Τζόκερ θα ξεσπάσει με όλη του την οργή προσφέροντας στην κωμική εκπομπή του διάσημου παρουσιαστή ένα θέαμα διόλου αστείο! Προς το τέλος της η ταινία προκαλεί τις πιο πολλές συζητήσεις και ενστάσεις μιας και μοιάζει να αποθεώνει την κυριαρχία του χάους σε έναν κόσμο που καταρρέει την στιγμή που ο μηδενιστής Τζόκερ ηρωποιείται.

     Ωστόσο, προτού προβούμε σε μια σύντομη κριτική της ταινίας Τζόκερ που προκάλεσε ποικίλα σχόλια και αντιδράσεις, όπως ήταν κι αναμενόμενο, αξίζει να αναφέρουμε τα εξής παρακάτω. Πρώτα απ’ όλα να σταθούμε στις δηλώσεις του ίδιου του πρωταγωνιστή της του Χοακίν Φίνιξ ο οποίος μιλώντας στην ηλεκτρονική έκδοση του περιοδικού Vanity Fair τόνισε την ανησυχία αρκετών πολιτών σχετικά με πιθανές ένοπλες επιθέσεις σε κινηματογράφους ή άλλους δημόσιους χώρους (όπως είχε συμβεί το 2012 σε κινηματογραφική αίθουσα στο Κολοράντο, στην ταινία « Σκοτεινός Ιππότης: Η επιστροφή» .Την χρονιά εκείνη στην προβολή της εν λόγω ταινίας με πρωταγωνιστή τον Μπάτμαν 12 άτομα σκοτώθηκαν και 70 τραυματίστηκαν από τα πυρά του Τζέιμς Ίγκαν Χόλμς , ο οποίος δήλωσε ψυχικά ασθενής στο δικαστήριο μετά την αποτρόπαια πράξη του).

     Ο ίδιος ο Φίνιξ για την ταινία το Τζόκερ η οποία κι αποτέλεσε σταθμό στα κινηματογραφικά δεδομένα της Αμερικής, δήλωσε χαρακτηριστικά: «Δεν φαντάστηκα ότι θα ήταν μια ήρεμη πλεύση. Είναι μια δύσκολη ταινία. Με κάποιον τρόπο, είναι καλό ότι οι άνθρωποι είχαν μια ισχυρή αντίδραση»… ανέφερε ο Φίνιξ. Σε δημοσίευμα του το «The Hollywood Reporter» υποστηρίζει ότι το « ισχυρή αντίδραση» είναι ένας ελαφρύς χαρακτηρισμός, καθώς πολλοί είναι εκείνοι που έχουν ξεσηκωθεί εναντίον της ταινίας και διαμαρτύρονται για την προβολή της.

     Προς αυτήν την κατεύθυνση τα Αστυνομικά Τμήματα του Λος Άντζελες και της Νέας Υόρκης λαμβάνοντας μέτρα πρόληψης και προστασίας των πολιτών, αποφάσισαν την τοποθέτηση αστυνομικών έξω από τις κινηματογραφικές αίθουσες, όπου θα έκανε πρεμιέρα η ταινία. Πάντως στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής πριν την πρεμιέρα της ταινίας απαγορεύτηκαν ρητά οι μάσκες όπως και το βάψιμο του προσώπου, που θα παρέπεμπε στον ομώνυμο χαρακτήρα, με πολλούς κινηματογράφους να ακολουθούν τον παραπάνω κανονισμό προς αποφυγή ενός μακελειού.

     Όταν η ταινία, πάρα ταύτα, προβλήθηκε στη χώρα μας τον περασμένο Οκτώβρη εκείνο που άμεσα διαπιστώθηκε ήταν το πόσο άμεσα αγκάλιασε ο κόσμος- κυρίως στην πλειοψηφία τους νέοι άνθρωποι-την ταινία. Έτσι, πολλοί ήταν εκείνοι που την είδαν πάνω από μια φορά, ενώ δεν ήταν λίγοι κι εκείνοι που δήλωσαν πως έτρεξαν να την δουν μόνο και μόνο, γιατί έγινε γι αυτήν μεγάλος ντόρος! Αξίζει σε αυτό το σημείο να σημειώσουμε πως μέσα σε μόλις 19 ημέρες από την προβολή της ταινίας στην Ελλάδα πουλήθηκαν στο σύνολό τους 600.000 εισιτήρια κάτι που αποδεικνύει περίτρανα το μεγάλο ενδιαφέρον του κόσμου να σπεύσει και να την δει. Σύμφωνα με έρευνα της Kaparesearch έγινε πανελλαδική δημοσκόπηση και με ακρίβεια παρουσιάστηκε η γνώμη του ελληνικού κοινού για την ταινία το Τζόκερ, όπου οι 8 στους 10 δήλωσαν ότι τους άρεσε με μόλις το 14% των θεατών να είναι αδιάφορο σε όσα έβλεπε επί της οθόνης, ενώ για το 48% των ερωτηθέντων ο Χοακίν Φίνιξ ήταν ο καλύτερος Τζόκερ όλων των εποχών.

     Επιχειρώντας, ωστόσο, μια σύντομη κριτική της εν λόγω ταινίας έχει πολύ ενδιαφέρον να σταθούμε στο πόσο εύστοχα και πετυχημένα ο ίδιος ο σκηνοθέτης της Τοντ Φίλιπς διαχειρίστηκε το θέμα της από την αρχή ως το τέλος της θέλοντας να υποδείξει και να τονίσει στους θεατές της τις πιθανές εναλλακτικές που θα μπορούσαν να αλλάξουν την ροή των πραγμάτων: Έτσι, το πιο πιθανό ήταν να μην αλλοτριωνόταν τόσο ο Άρθουρ εάν κι εφόσον υπήρχε σωστή δημόσια ψυχολογική υποστήριξη ή δεν θα δολοφονούσε με τέτοια άνεση αν η πρόσβαση σε ένα όπλο δεν ήταν τόσο εύκολη. Καλώς ή κακώς το Τζόκερ είναι η ταινία του σήμερα και ο Άρθουρ η αποτύπωση των χειρότερων παρορμήσεών μας. Από εμάς εξαρτάται, ωστόσο, αν η ιστορία του θα γίνει πραγματικότητα!

     Ωστόσο, σε κάθε ”παιχνίδι” που η πραγματικότητα διαμορφώνει κάθε φορά γύρω μας όλα μοιάζουν τις πιο πολλές να κρέμονται από μια κλωστή. Σε ένα παγκόσμιο κοινωνικό γίγνεσθαι περισσότερο του φαίνεσθαι και πολύ λιγότερο του είναι, της ταχύτητας και της ευμάρειας, όπου κυριαρχεί καθαρά η ύλη και πολύ λιγότερο το πνεύμα κι όπου η πολιτική διαφθορά οδηγεί τον άνθρωπο σε αδιέξοδα οικονομικά, κοινωνικά και κυρίως ψυχολογικά , το φαντασιακό γίνεται πολλές φορές η πιο σίγουρη καταφυγή του. Εκεί στο ανύπαρκτο ,λοιπόν, πολλές φορές ο άνθρωπος καταφεύγει πολύ εύκολα σήμερα για να καλύψει κυρίως εσωτερικές του ανάγκες, όπως αυτή της αναγνώρισης με την πεποίθηση ότι με αυτόν τον τρόπο θα δώσει νόημα και αξία στην σύντομη κι εφήμερη ζωή του. Κάπως έτσι, λοιπόν, λειτουργούν και γνωστές διαδικτυακές εικονικές καταστάσεις οι οποίες σε μεγάλο βαθμό προσομοιάζουν με πραγματικές προκειμένου κάποιος να κάνει και να ζήσει ό,τι δεν μπόρεσε ή δεν μπορεί στην πραγματική του ζωή . Εκεί όλα είναι εφικτά με άνεση κι ευκολία μέσα σε έναν κόσμο που ενώ δεν υπάρχει είναι λες και όντως υφίσταται. Όμως ποία η ουσία και ποίο το νόημα να κρύβεται κανείς πίσω από μια μάσκα ή πίσω από ένα ψεύτικο προφίλ για να πετύχει κάτι που είναι εκτός πραγματικότητας και σίγουρα δεν τιμά σε καμιά περίπτωση την ανθρώπινη φύση του;

     Με αφορμή, λοιπόν, μια ταινία που προκάλεσε ιδιαίτερο σάλο και προβλημάτισε πάνω στο πόσο εύκολα τελικά ένας άνθρωπος του τύπου Άρθουρ ή παρόμοιου μπορεί να μεταμορφωθεί σε ένα Τζόκερ, όταν βρεθεί στο κατάλληλο περιβάλλον και κάτω από κατάλληλες συνθήκες ,αξίζει να αναρωτηθούμε και να προβληματιστούμε προσωπικά ο καθένας και για άλλα πράγματα που συμβαίνουν γύρω μας και σε καθημερινή βάση μέσα στα ίδια μας τα σπίτια! Έτσι, τί εξυπηρετεί και κατά πόσο χρήσιμο μας είναι, να δαπανάμε αμέτρητες ώρες άσκοπα στο διαδίκτυο κοιτώντας να γίνουμε κι εμείς διάσημοι χτίζοντας πολλές φορές μια ψεύτικη εικόνα για τον εαυτό μας προκειμένου να την προβάλλουμε στις γνωστές εφαρμογές των face book, twitter και instangram; Άραγε, έχει ουσία όλο αυτό που συμβαίνει; Έχει κάποιο νόημα; Ή απλά κοιτάμε να φορέσουμε κι εμείς μια μάσκα προκειμένου να πετύχουμε αυτό που κάθε φορά μας συμφέρει ή μας βολεύει; Οι απαντήσεις δικές σας εν όψει και της Αποκριάς που σε ένα μήνα πλησιάζει….!!!!

Κατηγορίες
Περιβάλλον Πολιτισμός Τουρισμός Φαγητό

Οδοιπορικό στη λίμνη Κερκίνη – Όταν ο άνθρωπος δημιουργεί θαύματα, όμοια με της φύσης

Γράφουν: Άννα Φυλλαρίδου / Στράτος Γλήνιας / Αθηνά Γκουντενίδου

Η Κερκίνη είναι ένας τόπος που κάθε εποχή μεταμορφώνεται σε κάτι διαφορετικό. Τη λίμνη διάλεξε ο σκηνοθέτης Θ. Αγγελόπουλος για να στήσει σκηνικό για την ταινία του «Το λιβάδι που Δακρύζει». Ξεχείλιζε όμως τόσο η φύση από μόνη της, που δεν χρειάστηκε πολλά για να δημιουργήσει την ατμόσφαιρα που ήθελε.

http://www.pkm.gov.gr/default.aspx?lang=el-GR&page=516

Το 1932 στα βορειοδυτικά του νομού Σερρών, κάτω από το βουνό Μπέλες, κατασκευάστηκε φράγμα στον ποταμό Στρυμόνα, κοντά στο χωριό Λιθότοπος.

Το 1982, λόγω της μείωσης της χωρητικότητας της λίμνης εξαιτίας των φερτών υλών από τον ποταμό, κατασκευάστηκε νέο φράγμα. Η έκταση της λίμνης ποικίλλει από 54.250 έως 72.110 στρέμματα ανάλογα με την εποχή και έχει σχήμα αχλαδιού.    Το μικρό αυτό τεχνητό έργο, η λίμνη Κερκίνη δεν είναι απλώς μια ακόμη ελληνική λίμνη με ένα τοπίο που θυμίζει πίνακα ζωγραφικής. Είναι κάτι παραπάνω. Εντάσσεται στους 10 Υγροτόπους Διεθνούς Σημασίας της Ελλάδας (γνωστοί και ως υγρότοποι Ramsar) και περιλαμβάνεται στις 196 σημαντικές περιοχές για τα πουλιά της Ελλάδας ως Περιοχή Ειδικής Προστασίας.

Στην αρχαιότητα στην ίδια σχεδόν θέση της λίμνης Κερκίνης, απλωνόταν η Πρασιάδα. Μια ρηχή σχετικά λίμνη, με έλη και στάσιμα νερά που δημιουργούσαν οι συχνές πλημμύρες του ποταμού Στρυμόνα, που δεν είχε διευθετημένο ρου στην ορμητική του κάθοδο προς τη θάλασσα. Ο Ηρόδοτος, κάνει αναφορά σε οικισμούς επάνω σε ξύλινους πάσσαλους μέσα στα νερά της λίμνης, ενώ βρίσκουμε αναφορές που περιγράφουν την Πρασιάδα και τα έλη του Στρυμόνα, με τον ξακουστό πλούτο τους σε υδρόβια πουλιά αλλά και δάση από βαλανιδιές, οξιές, πεύκα και καστανιές. Αρχαίες πηγές αναφέρουν πως στα μέρη αυτά ζούσαν κάπροι, ελάφια, αρκούδες ταύροι αλλά και λεοπαρδάλεις, λίγκες και λιοντάρια.

Σήμερα αυτός ο τόπος είναι κορυφαίος προορισμός για παρατήρηση πολλών άγνωστων πουλιών. Με κανό και βάρκες οι επισκέπτες παρατηρούν τα πουλιά που γεμίζουν το φθινόπωρο και την άνοιξη τη λίμνη και ακούν από τους ξεναγούς πληροφορίες για τα 300 είδη πουλιών που έχουν καταγραφεί στην Κερκίνη. Τα πουλιά ταξιδεύουν χιλιόμετρα για να περάσουν λίγες εβδομάδες εκεί και να προσφέρουν ένα απίθανο θέαμα. Ερωδιοί, κορμοράνοι, φλαμίνγκο, καταδυτικές πάπιες και ασπρομετωπόχηνα. Πελαργοί που θα τους δείτε να κάνουν φωλιές σε κάθε στύλο στα κοντινά χωριά. Οι αργυροπελεκάνοι με το τεράστιο άνοιγμα των φτερών τους, όπως και η λαγγόνα, απειλούνται με εξαφάνιση. Ο χρυσαετός, ο βασιλαετός και ο πετρίτης είναι μερικά από τα πιο σπάνια αρπακτικά.

Ηλιοβασίλεμα στη Λίμνη Κερκίνη

Επίσης στην περιοχή της Κερκίνης συναντούμε 58 είδη θηλαστικών όπως το τσακάλι, το λύκο, την αγριόγατα, τη βίδρα, τη νυφίτσα, το ζαρκάδι, το λαγό, το αγριογούρουνο κ.λ.π.. Υπάρχουν 10 είδη αμφίβιων και περίπου 20 είδη ερπετών. Φυσικά εκεί θα συναντήσει κανείς 30 είδη ψαριών με κυριότερα τα χέλια. Επίσης στην περιοχή της λίμνης υπάρχει ο μεγαλύτερος αριθμός βουβαλιών της Ελλάδας. Όσον αφορά τη χλωρίδα της περιοχής, παρόλο που δεν έχει γίνει συστηματική έρευνα, εκτιμάται ότι στην ευρύτερη περιοχή του υγροτόπου απαντούν περισσότερα από 800 είδη φυτών, ορισμένα από τα οποία σπάνια ή ενδημικά. Στις ελώδεις περιοχές κυριαρχούν τα νούφαρα, η ίριδα, η μέντα, το μυριόφυλλο, το ψαθί κ.α., ενώ η δενδρώδης βλάστηση συνίσταται κυρίως από ιτιές, λεύκες, πλατάνια κ.α.

10 πράγματα που μπορείτε να κάνετε

1. Βαρκάδα με πλάβα μέσα στη λίμνη, για να δείτε τις ομορφιές της.
2. Τον γύρο της λίμνης με άλογα ή τζιπ 4×4, με mountain bikes ή πεζοπορία.
3. Τα σκηνικά από τη ταινία του Αγγελόπουλου «Το Λιβάδι Που Δακρύζει».
4. Το Ενυδρείο της Βυρώνειας.
5. Επισκεφθείτε το Μοναστήρι του Τιμίου Προδρόμου με την υπέροχη αρχιτεκτονική και ένα μοναστήρι με ένα μόνο καλόγερο στο χωριό Μοναστηράκι.
6. Το παραλίμνιο δάσος που το χειμώνα είναι κομμάτι της λίμνης με το νερό να σκεπάζει της ρίζες των δέντρων, ενώ το καλοκαίρι στεγνώνει και μοιάζει με καταπράσινο λιβάδι.
7. Δοκιμάστε τα Λουτρά του Σιδηροκάστρου ή του Αγκίστρου. Ένα βήμα πριν τα ελληνοβουλγαρικά σύνορα της Ελλάδας, το χωριό Άγκιστρο επιφυλάσσει μία αξέχαστη εμπειρία λουτροθεραπείας και ευεξίας στο βυζαντινό λουτρό (χαμάμ).
8. Επισκεφθείτε τον Καταρράκτη με τα Ζεστά Νερά στο Σιδηρόκαστρο.
9. Επισκεφθείτε τα Πέτρινα Γεφύρια του Αχλαδοχωρίου και του Καρυδοχωρίου.
10. Δείτε τους νεροβούβαλους (από τους 2.000 νεροβούβαλους στην Ελλάδα, οι 1.600 είναι γύρω από την Κερκίνη) – είναι ο πιο σημαντικός βιότοπος για τα βουβάλια στην Ελλάδα.

© Theo Athanasiadis www.viewsofgreece.gr

Πού θα φάτε

Στα χωριά Άνω Πορόια και Κάτω Πορόια θα βρείτε πολλές ταβέρνες με ποταμίσιο ψάρι και κρεατικά. Στην Άνω Πορόια έχει κι ένα μαγαζί με τοπικά προϊόντα από το συνεταιρισμό γυναικών. Δοκιμάστε τις ταβέρνες Όαση και το Πεστροφείο στα Άνω Πορόια.

Στο χωριό Μακρυνίτσα θα βρεις την ταβέρνα Εβόρα, για την οποία μιλούν με τα καλύτερα λόγια. Δοκιμάστε προϊόντα βουβαλιού, γαλακτοκομικά από βουβαλινό γάλα.


Στην Λιβαδιά, την Κερκίνη και την Ροδόπολη, θα βρείτε κρεοπωλεία που εμπορεύονται παράγωγα του βουβαλίσιου κρέατος, ενώ στα Χρυσοχώραφα θα βρείτε ζαχαροπλαστεία με γλυκά και παγωτά με το μοναδικό βουβαλίσιο γάλα.

Τα 7 καλύτερα παραδοσιακά ξενοδοχεία στη Λίμνη Κερκίνη
– Ξενοδοχείο Ερωδιός
– Villa Belles
– Ξενοδοχείο Οικοπεριηγητής
– Ξενώνας Κερκινίτις
– Ξενώνας Το Φράγμα
– Στούντιο Ιχνηλάτης
– Παραδοσιακός ξενώνας Λιμναίο

Νεροβούβαλοι στη λίμνη Κερκίνη

Στο χωριό Κερκίνη, λειτουργεί το οργανωμένο Κέντρο Πληροφόρησης Υγροβιότοπου Κερκίνης, όπου μπορείτε να ενημερωθείτε και να προμηθευτείτε δωρεάν χάρτες και άλλο ενημερωτικό υλικό, που θα σας βοηθήσουν στην περιήγησή σας, μέσα και έξω από τη λίμνη.

Πληροφορίες: www.kerkini.gr, τηλ.: 23270 28004

Κατηγορίες
Πολιτισμός Τέχνες

Όλοι οι άνθρωποι του Προέδρου

Εισαγωγή

Το 1970 ήταν μια φρικτή χρονιά για την πολιτική στις Ηνωμένες Πολιτείες αλλά μια εξαιρετική χρονιά για την πολιτική στον κινηματογράφο. Το σκάνδαλο Watergate σόκαρε την Αμερικανική κοινωνία συθέμελα. Δύο ερευνητές – δημοσιογράφοι της εφημερίδας Washington Post, ο Carl Bernstein και ο Bob Woodward αποκάλυψαν την συνομωσία της κάλυψης της κατάχρησης εξουσίας από το Οβάλ Γραφείο του Λευκού Οίκου των Ηνωμένων Πολιτειών.

Η ιστορία

Πλησιάζοντας οι εκλογές του 1972 στις Η.Π.Α., ο Bob Woodward, δημοσιογράφος στην εφημερίδα Washington Post, καλύπτει ένα ασήμαντο θέμα στην αρχή, την διάρρηξη των κεντρικών γραφείων του Δημοκρατικού κόμματος. Ξαφνιάζεται όταν συναντάει μεγαλοδικηγόρους για την υπεράσπιση των διαρρηκτών στη δική, και συνεχίζει να ξαφνιάζεται με τα ονόματα σημαντικών στελεχών  της καμπάνιας των Ρεπουμ-πλικάνων να προκύπτουν ως κατηγορούμενοι από την ακροαματική διαδικασία. Τα γεγονότα αυτά του δημιουργούν έντονες υποψίες . Ο αρχισυντάκτης της εφημερίδας του αναθέτει να ερευνήσει περισσότερο το θέμα και προσθέτει επίσης στην έρευνα έναν ακόμα δημοσιογράφο, τον Carl Bernstein. Οι δυο τους μαζί ξετυλίγουν το κουβάρι που οδηγεί όλο και ψηλότερα στην ιεραρχία του Ρεπουμπλικανικού κόμματος με τελική κατάληξη στον Λευκό Οίκο και στην προεδρία των Η.Π.Α.

“All the President’s Men” Robert Redford, Dustin Hoffman, Jason Robards, Jack Warden, Martin Balsam, director Alan J. Pakula 1976 Warner Brothers ** I.V.

Το βιβλίο

Οι πρωταγωνιστές δημοσιογράφοι της πολιτικής ιστορίας που άλλαξε την Αμερική είναι και οι συγγραφείς του βιβλίου με τον ίδιο τίτλο, στο οποίο βασίστηκε η ταινία. Ενός βιβλίου που έχει συμπεριληφθεί από το Time Magazine στα 100 καλύτερα βιβλία (εκτός μυθοπλασίας) όλων των εποχών. Οι συγγραφείς εξιστορούν βήμα – βήμα το πολιτικό θρίλερ, περιλαμβάνοντας γεγονότα που συνέβαιναν παράλληλα με την ιστορία, έτσι όπως ακριβώς εξελίχθηκαν.  Η επανέκδοση του βιβλίου το 2014, με τις 368 σελίδες του, κατέχει στο Amazon την 3η θέση στην κατηγορία «Δημοσιογραφία», την 13η στην κατηγορία «Κυβέρνηση» και την 12η στην «Πολιτική Ιστορία». Ο Gene Roberts, πρώην αρχισυντάκτης των New York Times έγραψε για το βιβλίο: «Ίσως η μονή και μεγαλύτερη προσπάθεια στο ρεπορτάζ, όλων των εποχών».

Η ταινία

Ο κύριος «ηθικός αυτουργός» για την δημιουργία της ταινίας ήταν ο Robert Redford. Αυτός αγόρασε τα δικαιώματα του βιβλίου για να γίνει ταινία από τους δύο συγγραφείς (αντί 450.000 δολαρίων), αυτός προσέλαβε τον Alan Pakula σαν σκηνοθέτη και δούλεψε μαζί του πολλές μέρες επάνω στο σενάριο και τέλος αυτός έκανε την επιλογή των ηθοποιών για την ταινία. Όταν η Washington Post αρνήθηκε να γίνουν τα γυρίσματα της ταινίας στα γραφεία της, ο Redford έκλεισε στο Hollywood, 2 στούντιο πληρώντας 200.000 και δημιουργήθηκε αντίγραφο των γραφείων της εφημερίδας για να ξεκινήσουν τα γυρίσματα.

Η ταινία δεν είναι ακριβώς η μεταφορά του βιβλίου. Για την ακρίβεια, στην ταινία διαδραματίζονται τα γεγονότα των 7 πρώτων μηνών του βιβλίου, και αυτό για λόγους διάρκειας, πλοκής και συνοχής. Η ταινία απέφερε εισπράξεις 70 εκατομμύρια δολάρια στην παραγωγή, μόνο από τις προβολές στους κινηματογράφους, και θεωρείται από τις πιο επιτυχημένες και επικερδείς ταινίες της δεκαετίας του ’70. Επίσης απέσπασε πολλά Oscar, Χρυσές Σφαίρες και βραβεία BAFTA σε πολλές κατηγορίες και το 2010 επιλέχθηκε να συμπεριληφθεί στο Εθνικό Αρχείο Φιλμογραφίας των Ηνωμένων Πολιτειών καθώς και στην βιβλιοθήκη του Κογκρέσου, χαρακτηριζόμενη ως «πολιτιστικά, πολιτικά και αισθητικά σημαντική».

Οι πρωταγωνιστές όπως ήταν φυσικό απέσπασαν τις καλύτερες κριτικές (αν και πρώτη επιλογή του Redfort για το ρόλο του συμπρωταγωνιστή ήταν ο Al Paccino αλλά γρήγορα αναθεώρησε και επέλεξε τον Dustin Hoffman τελικά). Οι πρωταγωνιστές (μαζί με τον σεναριογράφο William Goldman)  ήταν τα πρόσωπα αυτά που κατάφεραν να αναδείξουν τους δημοσιογράφους σαν ήρωες της σύγχρονης εποχής.

Επιπλέον στοιχεία

Η κυριότερη ατάκα της ταινίας «follow the money» ήταν κατασκεύασμα του σεναρίου. Δεν υπήρχε πουθενά στο βιβλίο και δεν έχει λεχθεί ποτέ.

Ο Robert Redford είχε την ιδέα να γίνει η ταινία και ήθελε μόνο να είναι ο παραγωγός της ταινίας. H Warner Bros Studios τον πίεσε να πάρει και τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Ο ίδιος δήλωσε μετά την ταινία ότι το σενάριο έγινε κατά 10% από τον William Goldman και το υπόλοιπο 90% το έκανε αυτός με τον σκηνοθέτη Alan Pakula (γεγονός που διαψεύστηκε μετά από χρόνια από το περιοδικό “Written by”).

Η ταινία περιέχει αρκετά μυθοπλαστικά στοιχεία που δεν ήταν πραγματικά γεγονότα. Ατάκες, πρόσωπα δευτερεύουσας σημασίας, τα υποτιθέμενα γραφεία της εφημερίδας και στοιχεία πλοκής προστέθηκαν για τις ανάγκες της ταινίας.

Ο Redford και ο Huffman αποτέλεσαν μια πολύ καλή ομάδα στα γυρίσματα, με στενή συνεργασία και με χαρακτηριστικό το γεγονός ότι μάθαιναν ο ένας και τα λόγια του άλλο από όλες τις σκηνές έτσι ώστε να έχουν καλύτερη ροή οι διάλογοι μεταξύ τους.

Μια επιπλέον άποψη (η δική μου)

Δεν θεωρώ τον εαυτό μου ειδικό επάνω στον κινηματογράφο. Θέλω να τον θεωρώ περισσότερο σαν επιλεκτικό και απαιτητικό θεατή, ανεξάρτητα αν έχω ασχοληθεί αρκετά με τον κινηματογράφο, είτε εμπλεκόμενος επαγγελματικά και δημιουργικά με αυτόν, είτε εκπαιδευόμενος σε αυτόν. Η ταινία «Όλοι οι άνθρωποι του Προέδρου» αποτελεί μία από τις λίγες ταινίες που έχω δει που δεν στηρίζονται στην μουσική επένδυση και χρησιμοποιούν μόνο δύο μουσικά θέματα. Επίσης θεωρώ ότι είναι υπερβολικά δύσκολο να καταφέρεις σαν σκηνοθέτης να κρατήσεις τον θεατή καθηλωμένο με ένα δύσκολο θέμα για ταινία όπως είναι η πολιτική, με πολλά ονόματα και τοποθεσίες, με διεξοδική αφήγηση και πλοκή. Η ηθοποιία, η αφήγηση και η σκηνοθεσία είναι τα πιο δυνατά στοιχεία της ταινίας.

Η συγκεκριμένη ταινία αποτελεί μία εξαιρετική πρόταση όχι μόνο για μελλοντικούς και νυν δημοσιογράφους αλλά και όλους όσους θέλουν να θεωρούνται υπεύθυνοι και ενημερωμένοι πολίτες, σε όποια χώρα κι αν διαμένουν.

Αναφορές

Φωτογραφίες:

https://www.imdb.com/title/tt0074119/ , Rolling Stone Magazine, The Washington Post.

Βιβλίο:

Για την ταινία:

https://en.wikipedia.org/wiki/All_the_President%27s_Men_(film)

https://www.rottentomatoes.com/m/all_the_presidents_men

https://www.newyorker.com/culture/cultural-comment/william-goldman-turned-reporters-into-heroes-in-all-the-presidents-men

https://www.theguardian.com/film/2014/oct/10/all-the-presidents-men-watergate-conspiracy-richard-nixon-woodward-bernstein-redford-hoffman

https://www.rogerebert.com/reviews/all-the-presidents-men-1976

https://www.mentalfloss.com/article/78307/13-investigative-facts-about-all-presidents-men