Κατηγορίες
Αθλητικά Εργασίες

«Οι δυσκολίες κάνουν κάποιους ανθρώπους να σπάνε, άλλους να σπάνε ρεκόρ»

Συνέντευξη με τον Δημοσθένη Μιχαλεντζάκη (Χρυσό παραολυμπιονίκη στην κολύμβηση).

Συναντηθήκαμε μετά την προπόνηση του. Φορούσε το εθνόσημο στο στήθος. Στο βλέμμα, στην ομιλία, στις κινήσεις του έχει την αποφασιστικότητα του ανθρώπου που επιτυγχάνει μεγάλες νίκες απέναντι σε οτιδήποτε. Απέναντι σε αντιπάλους στην πισίνα, απέναντι στις δυσκολίες της ζωής. Με καταγωγή από τον ακριτικό Έβρο, ατενίζει το μέλλον από ψηλά, έχοντας κατακτήσει στην ηλικία των 22 μόλις ετών κορυφαίες νίκες. Πρωταθλητής Ευρώπης, παγκόσμιος πρωταθλητής και χρυσός ολυμπιονίκης στο Ρίο το 2016, ο Δημοσθένης Μιχαλεντζάκης με υποδέχτηκε στον χώρο του, το Δημοτικό κολυμβητήριο Αλεξανδρούπολης με πολύ ευγένεια, εκφράζοντας τη χαρά του, που θα μου παραχωρούσε την πρώτη μου συνέντευξη, βοηθώντας με έτσι στην προσπάθειά μου στον χώρο της δημοσιογραφίας.

Δημοσθένη η εποχή που διανύουμε είναι δύσκολη λόγω της πανδημίας. Η περίοδος της καραντίνας πόσο σε επηρέασε αγωνιστικά;

Η περίοδο της καραντίνας με βρήκε στα μισά της προετοιμασίας μου για τους Ολυμπιακούς του Τόκιο. Σταμάτησαν οι προπονήσεις παγκοσμίως και όλοι οι αθλητές υψηλού επιπέδου, προσπαθήσαμε να κάνουμε προπόνηση σε δικούς μας ιδιωτικούς χώρους, πράγμα πολύ δύσκολο.

Ας πάμε λίγα χρόνια πίσω. Στα παιδικά σου χρόνια, στην κλειστή κοινωνία των Φερών πώς ήταν η ζωή σου; Αντιμετώπισες ποτέ άσχημες συμπεριφορές λόγω του προβλήματος σου;

Αντιθέτως επειδή ήταν κλειστή η κοινωνία και όλοι γνωριζόμασταν μεταξύ μας αυτό με βοήθησε. Ειδικά οι φίλοι μου. Ποτέ δεν δέχτηκα απόρριψη ή ρατσιστικές συμπεριφορές.

Έχεις δηλώσει στο παρελθόν ότι η αναπηρία στο δεξί σου χέρι, προέκυψε από ιατρικό λάθος. Έχεις νιώσει ποτέ θυμό γι’αυτό το γεγονός;

Ναι όντως, έγινε κατά την γέννηση μου από λάθος χειρισμό του γιατρού. Αφού έκανα αρκετές επεμβάσεις, ξεκίνησα το κολύμπι για θεραπευτικούς λόγους από τρεισήμισι ετών και έτσι αγάπησα την κολύμβηση, έγινα αθλητής και έφτασα στο επίπεδο αυτό. Αν δεν είχε συμβεί, ίσως να μην ήμουν καν αθλητής κι έχω κερδίσει πολλά απ’ τον αθλητισμό. Οπότε δεν νιώθω θυμό, γιατί αυτό το γεγονός μ’έκανε αυτό που είμαι σήμερα.

Ξεκίνησες λοιπόν για θεραπευτικούς λόγους. Οι γονείς σου, φανταζόντουσαν ότι θα συνέχιζες και θα έφτανες να γίνεις ολυμπιονίκης; Πως νιώθουν γι’ αυτό;

Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί, ούτε οι γονείς μου, ούτε κι εγώ αυτή την εξέλιξη. Οι γονείς μου ήταν πάντα δίπλα μου, αρωγοί σε όλη αυτή την πορεία και τους ευχαριστώ.

Ασχολήθηκες ποτέ με κάποιο άλλο άθλημα;

Όχι ποτέ κι ούτε θα ήθελα. Το κολύμπι είναι αυτό που με γεμίζει. Μπαίνοντας στην πισίνα, οτιδήποτε μπορεί να μ’ απασχολεί το ξεχνάω.

Τις σπουδές στο ΤΕΦΑΑ Κομοτηνής τις διέκοψες ή τις συνέχισες παράλληλα;

Τις συνέχισα κανονικά. Τελείωσα το τέταρτο έτος και απλά έχω να δώσω κάποια μαθήματα. Στο μέλλον μπορεί να με βοηθήσει. Ίσως να γίνω κι εγώ προπονητής.

Μίλησε μας λίγο για τον προπονητή σου, τον Τάσο Καλλιτσάρη.

Ο κύριος Καλλιτσάρης είναι ο προπονητής μου από το 2009. Και με στηρίζει όλα αυτά τα χρόνια. Μάλιστα είναι αυτός που μου πρότεινε να συμμετέχω στους αγώνες ατόμων με αναπηρία. Εγώ αρχικά αρνήθηκα, γιατί θεωρούσα ότι ήμουν αρτιμελής. Η αντιμετώπιση από το περιβάλλον μου ήταν τέτοια όπως σας είπα, που δεν ένιωθα ότι είχα κάποια ιδιαιτερότητα.

Ονειρευόσουν ποτέ ότι θα κατέρριπτες παγκόσμια και ολυμπιακά ρεκόρ και θα έφτανες στην μέγιστη διάκριση, αυτή του ολυμπιονίκη;

Κανείς δεν γνωρίζει το μέλλον του. Όμως όταν ήμουν μικρός, έβλεπα αγώνες στην τηλεόραση και φανταζόμουν να είμαι μέρος αυτού, να ζήσω τέτοιες στιγμές κι έτσι άρχισα να προσπαθώ γι’αυτό, να γίνομαι όλο και καλύτερος για να γίνει πραγματικότητα.

Δεν ξέρω αν γνωρίζεις πως ένας φοιτητής «Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού», του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, ονόματι Δημήτριος Ιωαννίδης, έκανε την πτυχιακή του εργασία με θέμα «Η δύναμη της θέλησης με αφορμή τους παραολυμπιονίκες Δημοσθένη Μιχαλεντζάκη και Ματ Στούτζμαν». Πώς νιώθεις που έχεις γίνει πρότυπο θέλησης και ψυχικής δύναμης;

Κυκλοφόρησε μια ταινία πρόσφατα, η οποία ξεκινάει με την φράση «οι νικητές στους ολυμπιακούς αγώνες είναι ήρωες, αλλά στους παραολυμπιακούς και μόνο που συμμετέχουν οι αθλητές είναι ήρωες». Και σε βάζει να σκεφτείς. Γι’ αυτό θεωρώ σημαντικό να γίνονται περισσότεροι αγώνες για άτομα με αναπηρία γενικά στην Ελλάδα αλλά και στην πόλη μας. Γιατί υπάρχει μόνο το χειμερινό και θερινό πρωτάθλημα. Πρέπει να βλέπει ο κόσμος τη δύναμη αυτών των ανθρώπων και να συνειδητοποιεί παράλληλα, τις δυσκολίες που βιώνουν στην καθημερινότητα τους, όπως π.χ. να ανέβουν σ΄ένα πεζοδρόμιο όταν κάποιος έχει κλείσει την ράμπα αναπήρων. Οι άνθρωποι με αναπηρία, πρέπει να μπορούν να βγαίνουν από το σπίτι τους. Βλέπω τελευταία ότι γίνονται κάποια βήματα κι αυτό με χαροποιεί.

Στους αγώνες, την ώρα της εκκίνησης στον βατήρα όταν είσαι μόνος, τι σκέφτεσαι, πώς νιώθεις;

Εκείνη τη στιγμή είμαι απλά ο εαυτός μου και προσπαθώ να αποβάλλω το όποιο άγχος. Η αλήθεια είναι βέβαια, ότι σχεδόν ποτέ δεν νιώθω άγχος και δεν ξέρω πως το καταφέρνω αυτό. Στους αγώνες είναι χάρισμα να μην νιώθεις άγχος, γιατί βοηθάει στο τελικό αποτέλεσμα.

Σκέφτηκες ποτέ αν κάποια στιγμή κουραστείς ή απογοητευτείς να θελήσεις να σταματήσεις τον πρωταθλητισμό;

Σίγουρα περνάει από το μυαλό μου κάποια στιγμή, αλλά δεν γίνεται να σταματήσω όταν έχω αφιερώσει την ζωή μου σ’ αυτό.

Αφιερώνεις όπως λες, πολύ χρόνο στον πρωταθλητισμό. Σου μένει χρόνος για προσωπική ζωή, φίλους, κάποια σχέση, διασκέδαση;

Θέλω να περνάω χρόνο με τους φίλους μου, αλλά αναγκαστικά αυτά έρχονται σε δεύτερη μοίρα. Δεν με στενοχωρεί ιδιαίτερα, γιατί είναι επιλογή μου. Κάνω πολλές ώρες προπόνηση και οι υπόλοιπες ώρες της ημέρας μου, πρέπει ν΄ακολουθούν κι αυτές την ζωή ενός πρωταθλητή.

Έχεις πει ότι αγαπάς τον τόπο σου κι ότι σ’ αρέσει η ζωή εδώ. Αν σου δινόταν η ευκαιρία να φύγεις, έχοντας μια καλύτερη προοπτική για την καριέρα σου, θα το έκανες; 

Μου έχουν γίνει αρκετές προτάσεις, αλλά δεν θα έφευγα διότι εδώ έχω τα πάντα. Τον προπονητή μου, τους ανθρώπους που με βοηθάνε και ένα από τα καλύτερα, ίσως και το καλύτερο κολυμβητήριο της Ελλάδας.

Ως πρότυπο πρωταθλητή, θα παρακινούσες τους νέους να ασχοληθούν με τον αθλητισμό και τον πρωταθλητισμό;

Φυσικά και ήδη βλέπω πολλά παιδιά, που έχουν ξεκινήσει τον αθλητισμό και ειδικά την κολύμβηση. Ιδρύθηκε και ο αθλητικός σύλλογος ΑμεΑ «Κότινος» στην Αλεξανδρούπολη και είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος γι΄ αυτό. Αυτό έχει μεγαλύτερη σημασία για εμένα, να τα καταφέρεις πέρα από τα μετάλλια και τις διακρίσεις.

Αισθάνεσαι ότι έχεις την αναγνώριση που θα έπρεπε και θα ήθελες από την πολιτεία; 

Η πολιτεία θεωρώ ότι έχει κάνει το μέγιστο, διότι μου έκανε την τεράστια τιμή να δώσει το όνομα μου στο κολυμβητήριο της πόλης. Είναι κάτι που θα μείνει στο βάθος του χρόνου κι αυτό με κάνει πολύ χαρούμενο.

Εσύ και γενικά οι πρωταθλητές έχετε την στήριξη που θα θέλατε από την ομοσπονδία σας; 

Οι πρωταθλητές ναι, οι υπόλοιποι αθλητές όχι. Εγώ όταν ξεκίνησα τη συμμετοχή μου σε μεγάλους αγώνες στο εξωτερικό, έπρεπε να βάλω όλα τα έξοδα από την τσέπη μου. Ακόμα και αργότερα αφού είχα κάνει διακρίσεις, το 2017 π.χ. στο παγκόσμιο του Μεξικού δεν κάλυπταν τα έξοδα αποστολής του προπονητή μου και θα έπρεπε να πάω μόνος. Έτσι αναγκάστηκα να καλύψω εγώ το κόστος. Φυσικά προσπαθεί η ομοσπονδία, αλλά είναι και η οικονομική κατάσταση της χώρας μας, που δεν βοηθάει σ’ αυτό. Στην πορεία και με τις επόμενες διακρίσεις μου, αυτά λυθήκαν και οικονομικά πλέον καλύπτονται όλα. Θα έπρεπε όμως να επενδύουν σε μικρότερες ηλικίες, όπως κάνουν άλλες χώρες. Εδώ δυστυχώς, πρέπει πρώτα να πετύχεις και μετά να ασχοληθούν μαζί σου.

Ως πρωταθλητής οι οικονομικές απολαβές είναι τέτοιες ώστε να καλύπτουν τις ανάγκες σου βιοποριστικά;

Ναι, οι απολαβές ενός πρωταθλητή σε παγκόσμιο επίπεδο είναι τέτοιες, που μπορείς να ζήσεις απ’ αυτές. Βέβαια ταυτόχρονα τα έξοδα στον πρωταθλητισμό είναι πολλά, οπότε πρέπει να κάνεις καλή διαχείριση ώστε να υπάρχει μια ισορροπία.

Ποιοι είναι οι επόμενοι στόχοι που έχετε με τον προπονητή σου;

Ο επόμενος στόχος είναι η διάκριση στους Ολυμπιακούς του Τόκιο σ’ ένα χρόνο. Κι ενδιάμεσα εάν γίνουν κάποια πρωταθλήματα θα συμμετέχω, γιατί λόγω της κατάστασης έχουν αναβληθεί αγώνες και η αγωνιστική απραξία δεν μου κάνει καλό.

Τελειώνοντας θα ήθελες να μας πεις λίγα λόγια για την άλλη σου μεγάλη αγάπη την ομάδα μας τον Π.Α.Ο.Κ.;

Καταρχάς παοκτσής είναι και ο πατέρας μου, αλλά και όλη η οικογένεια. Οι άνθρωποι της ομάδας, μ’έχουν καλέσει και μ’έχουν τιμήσει στο γήπεδο της Τούμπας. Έχω γνωρίσει και τον κύριο Σαββίδη. Είμαι φίλος και με πολλούς από τους παίκτες. Η ομάδα είναι για εμένα ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μου. Και στο μέλλον, υπάρχει περίπτωση να βοηθήσω την ομάδα κατά κάποιο τρόπο στο κομμάτι της κολύμβησης. Εχουν γίνει κάποιες συζητήσεις.

(Έχοντας τελειώσει την κουβέντα μας αισθάνθηκα ότι ο Δημοσθένης, ως νέος άνθρωπος και καταξιωμένος πρωταθλητής, με το ήθος και την ψυχική δύναμη που διαθέτει δείχνει σε όλους μας τον δρόμο και την όρεξη για ζωή και πως όλα είναι δυνατά  για όποιον προσπαθεί και αγωνίζεται.)

(Η συνέντευξη δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Η ΓΝΩΜΗ την Δευτέρα 5 Οκτωβρίου 2020.)

Κατηγορίες
Εργασίες Πολιτισμός Τέχνες

«Aναζητήσεις μιας ζωής».

Εργασία του Νικόλαου Πετρίδη στα πλαίσια του Δ.Ι.Ε.Κ.

Συνέντευξη της Λίνας Νικολακοπούλου στις 29-01-2019.

https://3pointmagazine.gr/

Μία σε βάθος προσωπική τηλεοπτική συνέντευξη έδωσε η γνωστή συνθέτης, στιχουργός, ποιήτρια Λίνα Νικολακοπούλου, στην Λένα Αρώνη στην εκπομπή ”Art Week” στις 29 Ιανουαρίου 2019,αποκαλύπτωντας πτυχές  της ζωής της, μιλώντας για την δουλειά της, την αγάπη, τον έρωτα, το πάθος.

Μας μιλά για την καινούργια της συνεργασία στο «Άλσος» με τον Διονύση Σαββόπουλο και την δημιουργία λαϊκού προγράμματος. Σε κάθε δουλειά αυτό που νιώθει το εκπέμπει φαίνεται. Δεν γίνονται πάντα όλα όπως θέλουμε, φταίνε και οι συγκυρίες.Ιδέες προκύπτουν και αργότερα στην διάρκεια και στις πρόβες. Αυτοαποκαλείται καλλιτέχνης, γιατί έτσι νιώθει μετά από χρόνια δουλειάς στον χώρο και δεν θα γινόταν αλλιώς με τόσο ταλέντο που την διακατέχει.Και μας λέει ότι με ταλέντο γεννιέσαι (εν αντιθέσει με τον υιό του Μάνου Χατζιδάκι Γιώργο, που υποστηρίζει ότι «ταλέντο γίνεσαι»). Κοιτώντας τα ωραία της ζωής, την φύση, ένα λουλούδι δεν μπορεί ο καθένας να τα εκμεταλλευτεί και να τα μεταβολίσει. Ο καλλιτέχνης όμως , θα τα φέρει στο φως.Επικοινωνεί τον εσωτερικό του κόσμο, μέσα από μια μορφή τέχνης. Γεννιέται κάποιος μας εξηγεί με ταλέντο και όταν το αντιληφθεί γίνεται καλύτερος και εφόσον βάζει στόχους και συνεχίζει  «τότε ναι ισχύει και το γίνεσαι ταλέντο».

Στην πρώιμη ηλικία της πραγματεύεται τον έρωτα, την αγάπη, υπαρξιακά θέματα της εσωτερικότητας του ανθρώπου και έτσι δημιουργεί αυτούς τους στίχους. Από τα παιδιά μπορεί να ακούσεις τρομερές σκέψεις. Μας τονίζει πόσο χαίρεται που οι νέοι άνθρωποι, αγαπάνε τα τραγούδια της, αλλά και πόσο της αρέσει που συνεργάζεται με νέους καλλιτέχνες.Θα πρέπει να αντέχεις στον χρόνο αναφέρει, πάνω σ΄ αυτό. Ο καθένας έχει έναν βαθμό έντασης για ότι συμβαίνει γύρω του και θα πρέπει να υπάρχει κατανόηση και αλληλεπίδραση. Και το κυριότερο ο καλλιτέχνης να μην χάνει την αθώα και παραδεισένια αυτή συνθήκη.

Ο καλλιτέχνης επισημαίνει, πρέπει να επωμιστεί ο καθένας το βάρος του τμήματος του ταλέντου του.Έχοντας ταλέντο πληρώνεις «ακριβά διόδια» και στον εαυτό σου και στους υπόλοιπους. Χρειάζεται γερό τιμόνι, μέτρο για να μην ηττηθείς από τους πολέμιους σου και καθαρή καρδιά, όταν έχεις δημόσια έκθεση επισημαίνει.

https://www.discogs.com/

Ρωτώντας την για τα αδιέξοδα στην ζωή της και πως τ΄ αντιμετώπισε και τα ξεπέρασε απαντάει, ο καθένας κουβαλάει στην ζωή, τον δικό του σταυρό. «Έχει τύχει να μη μιλάω άνθρωπο για μια εβδομάδα». Είναι στον κάθε χαρακτήρα αυτό. Πρέπει να κάνεις κάτι για να μην σε καταβάλλουν οι δυσκολίες.

Πάντα ξημερώνει καινούργια μέρα. Έτσι κατανοείς δώρα της ζωής, που υπό άλλες συνθήκες δεν θα καταλάβαινες.Και αν κάτι μας γίνεται αφόρητο, ν΄ αφήνουμε λίγο το τιμόνι μας χαλαρό.

Στην ερώτηση αν κάποιο ελάττωμα της την δυσκόλευε, απαντά πως «καταλάβαινα κι ένιωθα πολλά γύρω μου και στην δουλειά μου, αλλά φοβόμουν να τα εκφράσω εγώ  και προτιμούσα να τα πω σε άλλον να τα ονομάσει». Γιαυτό πάντα και ειδικά στις αρχές δούλευε μας αναφέρει με γνώριμους της που εμπιστευόταν και την καταλάβαιναν αμέσως, γιατί ένιωθε ασφάλεια. Βέβαια αργότερα έκανε με μεγάλη επιτυχία συνεργασίες και με άλλους μεγάλους έλληνες και ξένους καλλιτέχνες ξεπερνώντας αυτές τις συστολές της. Έτσι απέκτησε μας λέει έλεγχο στον εαυτό της, πάντα με ευγένεια αποφασιστικότητα αλλά και χωρίς φρένο, για να καταφέρει ότι πέτυχε. Και ο στίχος που της ταιριάζει είναι, «οι ευαίσθητοι αμύνονται στην ζωή κι αργούν κι η λαχτάρα τους συνήθισε να πατούν το φρένο» από τους δικούς της στίχους, στο τραγούδι «Εγώ μιλάω για δύναμη».

Ξεχωρίζοντας πιο είναι το top 3, από τα δικά της «μουσικά παιδιά», απαντά το «Μαμά γερνάω», το «Η σωτηρία της ψυχής» και αφήνει ανοιχτό το τρίτο χαμογελώντας.

Τελειώνοντας μας πάει στον σημερινό εσωτερικό της κόσμο, διακρίνοντας σε αυτόν την αγάπη, την φιλία, τον έρωτα, να είναι ανοιχτή σε συναντήσεις με νέους ανθρώπους, όπου οι επαφές μ΄ αυτούς την κάνουν καινούργια, να καθρεφτίζεται ο εαυτός της σε αυτούς και να νιώθει μητρική αγάπη απέναντι τους. Όταν αναρωτήθηκε τους φίλους της ήταν λίγοι, η ίδια όμως δηλώνει πιστή στις φιλίες και πως όπου έδωσε την καρδιά της δεν την πήρε ποτέ πίσω.

Σας ασπάζομαι, Νίκος.