Κατηγορίες
Uncategorized Πολιτισμός Τέχνες

Λίνα Νικολακοπούλου, μια μεγάλη καλλιτέχνης με ξεχωριστή ταπείνωση!

Μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνέντευξη απ’ τον καλλιτεχνικό χώρο της μουσικής είχε την ευκαιρία να παρακολουθήσει το τηλεοπτικό κοινό τον περσινό  χειμώνα στην εκπομπή “Art Week” της γνωστής δημοσιογράφου Λένας Αρώνη. Το πρόσωπο καλεσμένη  της εν λόγω εκπομπής ήταν  η πολύ γνωστή και επιτυχημένη στιχουργός Λίνα Νικολακοπούλου. Αφορμή στάθηκε η συνεργασία της με τον καταξιωμένο μουσικοσυνθέτη Διονύση Σαββόπουλο για το στήσιμο ενός λαϊκού προγράμματος που θα λάμβανε χώρα στη μουσική σκηνή του θεάτρου « Άλσος» στο πεδίο του Άρεως στην Αθήνα! Κι ενώ στην αρχή, η συνέντευξης μας παρουσιάζει το χρονοδιάγραμμα της εν λόγω συνεργασίας, όπως τι προηγήθηκε, τι ακολούθησε και πώς οργανώθηκε, ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν  οι τοποθετήσεις της στιχουργού  πάνω σε βασικά σημεία που αφορούν  τη ζωή αλλά και το  έργο της. Έτσι, θα δούμε από κοντά προσωπικές της απόψεις για το τι σημαίνει να είναι κανείς καλλιτέχνης και να μπορεί αυτό να το διατηρήσει μέσα στον χρόνο, ενώ ταυτόχρονα θα ανακαλύψουμε έναν απλό και φιλοσοφημένο άνθρωπο από κάθε άποψη μιας και είναι ιδιαίτερα ευγνώμων για ότι η ζωή της χάρισε αλλά και συνεχίζει να της προσφέρει απλόχερα, όπως η ίδια ομολογεί γεμάτη χαρά.

Λίνα Νικολακοπούλου: μια γυναίκα που επιτρέπει στον εαυτό της  τον χαρακτηρισμό  του  καλλιτέχνη θεωρώντας πως «οι τίτλοι τιμής σε κάνουν να νιώθεις ήρεμος και γαλήνιος εφόσον είναι αληθείς ».

Αν και η συνέντευξη ξεκινά από πλευράς δημοσιογράφου με τον χαρακτηρισμό της δημιουργού ως  στιχουργού και ποιήτριας υπερισχύοντας, ωστόσο, εκείνο της ποιήτριας, εκείνη δίνει στον εαυτό της τον τίτλο του καλλιτέχνη, ενώ θεωρεί ότι οι τίτλοι τιμής, εφόσον είναι αληθινοί, τότε και μόνο τότε μπορούν να εξασφαλίσουν την γαλήνη και την ηρεμία σε όποιον αποδίδονται. Ανήσυχο πνεύμα, δημιουργικό, γεμάτο όρεξη για καινούρια  πράγματα δεν χάνει σχεδόν ποτέ το ραντεβού της με κάθε τι  καλλιτεχνικά  καινούριο  ξαναμπαίνοντας σε μια περιπέτεια του να στήσει κάθε φορά  ένα νέο concept.

Κι όλα τα παραπάνω συμβαίνουν, γιατί διψά να ζει μέσα στον κόσμο νιώθοντας δημιουργική και ζωντανή χωρίς να την ενδιαφέρει έστω και για λίγο να αποτραβηχτεί προκειμένου να απολαύσει αυτά που έχει χτίσει εδώ και πολλά χρόνια. Γι αυτό όταν ρωτήθηκε για το αν αυτό που σκέφτεται υλοποιείται με έναν μαγικό τρόπο ή απλά την καλούν τα πράγματα από μόνα τους  απαντά ευθέως ότι«εκείνο που παίζει μεγάλο ρόλο είναι το κατά πόσο μέσα σου ονειρεύεσαι ή επιθυμείς να συμβούν πράγματα». Χωρίς, ωστόσο, να παραβλέπει ότι το κάθε πράγμα έχει την δικιά του ώρα, όπως για παράδειγμα στην δική της περίπτωση να βρει τους κατάλληλους συνεργάτες, παραδέχεται ότι «υπάρχουν φορές που μπορεί να θέλεις να κάνεις κάτι, όμως αυτό να αναχαιτίζεται και να μην συμβαίνει! Όμως, είναι πολύ υπέροχο, όταν είσαι έτοιμος να έρχεται κάποιος και να σου λέει μ’ ενδιαφέρει να κάνεις αυτό, σκέφτηκα να κάνεις αυτό ,είναι ωραία στιγμή».

Για την ίδια ισχύει ότι «γεννιέσαι με το ταλέντο σου, όμως στη διαδρομή σου γίνεσαι αυτό που θέλεις να φτάσεις  αναλόγως με το κατά πόσο ονειρεύεσαι, κατά πόσο σε απασχολεί και ως που οραματίζεσαι να δεις τον εαυτό σου»!

Όταν ρωτήθηκε για το αν Λίνα Νικολακοπούλου γίνεσαι ή γεννιέσαι απάντησε ότι σύμφωνα με τα πιστεύω της γεννιέσαι με ένα ταλέντο, αλλά στη πορεία γίνεσαι ακριβώς την ώρα που αντιλαμβάνεσαι καλύτερα τον εαυτό σου, τον στόχο σου, τη δύναμή σου εσωτερικά, το όραμά σου. Όταν δηλαδή  καταλάβεις ότι περιέχεις κάτι τυχαία, όπως όταν πάρεις ένα χαρτί κι ένα μολύβι και γράψεις κάτι που μέχρι την ώρα που θα το δεις μπροστά σου να μην ήξερες ότι μπορείς να το καταφέρεις .

Καλλιτέχνης για την ίδια  είναι αυτός που συγκινείται με ότι μπορεί να συμβαίνει γύρω του, όπως με το φως της ημέρας, με την εικόνα ενός ποταμιού ή με ένα υπέροχο λουλούδι προσπαθώντας, αφού τα μεταβολίσει μέσα του, να φέρει προς τα έξω το έντονο συναίσθημα που τον διακατέχει. Και συνεχίζει λέγοντας πως δεν είναι λίγες οι φορές που ο καλλιτέχνης καταλαβαίνει πως κουβαλά κάτι άλλο μέσα του, όταν δεν μπορεί να χαρεί εύκολα με ότι βρίσκεται γύρω του, όχι ότι δεν χαίρεται αλλά δεν του αρκεί κι όλο ονειρεύεται να παράγει κάτι άλλο, να επικοινωνήσει τον εσωτερικό του κόσμο μέσα από μια μορφή τέχνης! Έτσι, καταλήγει να πει, ότι σύμφωνα με ό,τι πιστεύει ισχύει, ότι γίνεσαι στη διαδρομή σου κάτι ,εφόσον συνεχίζει να σε απασχολεί και να θέλεις να φτάσεις κάπου που τάζεις τον εαυτό σου στην πορεία!

«Νιώθει ευγνωμοσύνη για το γεγονός ότι οι νέοι άνθρωποι αγαπάνε την ίδια και τα τραγούδια της κάτι που, όπως πιστεύει αυτό είναι η μεγαλύτερη ευτυχία για έναν δημιουργό το να μην έχει συνάφεια με τον χρόνο αλλά να ξεφεύγει από αυτόν».

Σε  ερώτηση που της έγινε σχετικά  με το γεγονός ότι καταφέρνει να τα πηγαίνει τόσο καλά με τον χρόνο, ώστε ακόμα να στέκεται τόσο δυνατή και διεισδυτική στη νέα γένια, απάντησε ότι «είναι χαρά της παιδιά 14, 15 και 16 χρονών να την συναντούν και να της ομολογούν πόσο πολύ αγαπάνε την ίδια και τα τραγούδια της! Θεωρεί ότι αυτό τα παιδιά το χρωστάνε στους γονείς τους, γιατί αυτοί ακούγανε τα τραγούδια της  καθώς τα έφερναν στη ζωή».

Και συνεχίζει τονίζοντας το γεγονός ότι « για τον δημιουργό δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία από το να μην έχει συνάφεια με τον χρόνο, αλλά  να μπορεί να ζήσει ξεφεύγοντας από αυτόν». Η ίδια θέλοντας να εμβαθύνει περισσότερο σε αυτό και μιλώντας πάντα υποκειμενικά στέκεται στο δικό της βίωμα που έχει να κάνει με το βαθμό έντασης που εξακολουθεί να αντιλαμβάνεται τα πράγματα γύρω της. Έτσι, πιστεύει ότι πρόκειται για έναν βαθμό κατανόησης των εσωτερικών κι εξωτερικών διαδρομών που βιώνει ένας καλλιτέχνης καθώς και της αλληλεπίδρασης που έχουν αυτά τα δύο μεταξύ τους. Παράλληλα, όμως, αυτή η κατανόηση είναι τόσο ιδιαίτερη και ανεξήγητη που «το μόνο που μπορεί απλά να απασχολεί κατ’ ουσία έναν καλλιτέχνη» σύμφωνα με τα λεγόμενά της «είναι το γεγονός να μην του συμβεί ποτέ και τίποτα που θα είναι ικανό να του  ταράξει τον ψυχισμό του και να του αλλοιώσει αυτήν την αθώα και σχεδόν παραδεισένια συνθήκη».

«Θεωρεί ότι κάθε όνειρο έχει το αντίτιμό του, κάτι σαν διόδια τα οποία και πληρώνεις πολύ ακριβά προκειμένου να περάσεις, ενώ εκείνο που γι αυτήν  έχει μεγαλύτερη αξία είναι η καθαρή καρδιά».

Σε μια παλιά της δήλωση η γνωστή στιχουργός είχε πει ότι «ο καθένας πρέπει να παίρνει το βάρος και να κουβαλήσει , να πληρώσει το τίμημα του ονείρου του που έχει να κάνει με το να τολμήσει να το υλοποιήσει ». «Το ταλέντο» όπως χαρακτηριστικά τόνισε «έχει διόδια, δεν υπάρχει περίπτωση να έχεις ταλέντο και να μην πληρώσεις διόδια! Μπορεί αν δεν έχεις ταλέντο να σε αφήσουν να περάσεις, αλλά, άμα έχεις, πληρώνεις ακριβά διόδια και ως προς τον εαυτό σου, εκεί είναι ο κίνδυνος ο μεγαλύτερος και προς την υπόλοιπη συνθήκη. Εκεί θέλει τιμόνι γερό δηλαδή να μην το παρακάνεις, να είσαι σε θέση να καταλάβεις μια ζήλια που μπορεί να έρθει από κάποιες πλευρές, γιατί,αν συνέχεια πας καλά, κάποιοι θα αρχίσουν να λένε τι γίνεται εδώ πέρα, είναι δέκαθλο το να τα καταφέρεις, παλιά ήταν πένταθλο».

Καθώς έρχεται στο τώρα δεν κρύβει την μεγάλη της χαρά ότι  μπορεί να συνεργάζεται με νέους ανθρώπους, ερμηνευτές, μουσικούς και συνθέτες με τους οποίους κάλλιστα μπορεί να φτιάξει κάτι τη στιγμή που τα χρόνια περνάνε πάρα πολύ γρήγορα και δεν καταλαβαίνει κανείς πότε περάσανε. Η ίδια υπογραμμίζει με θάρρος «μακάρι να μπορεί να ισχύσει μέχρι τέλος το να μην καταλάβει κανείς τι έγινε, γιατί το μόνο που αξίζει να καταλαβαίνει κανείς είναι το να είναι η καρδιά του καθαρή, δηλαδή να θέλει την αλήθεια του, να μην έχει αυτή την τυρρανία να είναι άλλος, να κάνει ότι είναι άλλος, γιατί αυτά είναι τα βάσανα που κουβαλάμε οι άνθρωποι, όταν έχουμε δημόσια έκθεση».

«Ακράδαντο πιστεύω της  το γεγονός ότι, όσο δύσκολα κι αν περάσει ο άνθρωπος πάντα έρχεται το ξημέρωμα».

Με αφορμή μια ερώτηση σχετικά με τα αδιέξοδα που έχει ζήσει και πως τα διαχειρίστηκε προκειμένου να τα ξεπεράσει η ίδια επεσήμανε ότι «το ότι είμαστε εδώ και μιλάμε εδώ και τώρα σημαίνει ότι έχουμε τη χαρά να έχουμε βγει από αυτά». Ωστόσο, δηλώνει ότι δεν είχε πολύ πρωτότυπους τρόπους για να τα ξεπεράσει! Η ίδια χαρακτηριστικά αναφέρει: «Έχω μείνει αμίλητη μπορεί και για μια εβδομάδα, ακίνητη να μην μπορώ να βγω από το σπίτι μου, να αντέχω να βγαίνω το βράδυ αργά, να κάνω μια συγκεκριμένη βόλτα για να πω ότι βγήκα, δηλαδή, με κράταγε η βαρύτητα του αδιεξόδου, σχεδόν με ακινητοποιούσε»!

Ωστόσο, θεωρούσε ότι το πώς αντιμετωπίζει ο κάθε άνθρωπος  το αδιέξοδο στη ζωή του έχει να κάνει με τον χαρακτήρα του κι ότι αυτό  έχει να κάνει με τον χρόνο αλλά και τον τρόπο αντίδρασής του απέναντι σε ότι συμβαίνει !Για την ίδια σημασία έχει να αντέχεις, να προπονείσαι να αντέχεις για παράδειγμα την μελαγχολία, τη λύπη, την αγωνία ή την απώλεια, ενώ στη συνέχεια τονίζει ότι μπορεί να μη βοηθάει και πολύ, όμως, όπως χαρακτηριστικά είπε:«Δεν χάνουμε και τίποτα, αν πούμε πως πάντα ξημερώνει , απλώς αυτές οι νύχτες μας φαίνονται, ότι δεν θα ξημερώσουνε ποτέ! Και κοντά στη σκοτεινιά που έχεις μέσα σου μπορεί να έχεις και τη δυνατότητα να σου τύχει ένα δώρο, να κατανοήσεις κάτι που με άλλη συνθήκη δεν θα μπορούσες, πέρα από το ότι έχεις την δυνατότητα να προπονείσαι στο άγνωστο». Κι αν οι άνθρωποι πολλές φορές στη ζωή τους καθηλώνονται σε μια αδιέξοδη κατάσταση θεωρεί ότι το κάνουν, γιατί δεν έχουν το κουράγιο να προχωρήσουν σε κάτι που δεν ξέρουν. Η ίδια, άλλωστε, πιστεύει ότι « όταν γίνεται κάτι αφόρητο, καλό είναι να αφήνει κανείς το τιμόνι του ελέγχου που έχει να κάνει με το ότι επιθυμείς να βγεις από το αδιέξοδο και να βρεθείς κάπου αλλού κι από εκεί κι έπειτα», όπως λέει, « ο Θεός βοηθός»!

«Η αγαπημένη στιχουργός του κοινού Λίνα Νικολακοπούλου παραδέχτηκε ότι ένα ελάττωμα του εαυτού της επηρέασε σε σημαντικό βαθμό τη δουλειά της τόσο που την  ταλαιπώρησε αρκετά σε ότι αφορά τον  πρώτο κύκλο συνεργασιών της».

Σε ερώτηση που της έγινε για το, αν υπήρξε  κάποιο ελάττωμα  στο χαρακτήρα της ή στη δουλειά της που θα επιθυμούσε, εφόσον υπήρχε άλλη ζωή, να μην το ξαναφέρει, η ίδια αποκρίθηκε με ειλικρίνεια, ότι όντως υπήρξε ένα τέτοιο  από το οποίο θα ήθελε να απαλλαγεί όχι σε μια άλλη αλλά σε αυτήν τη ζωή, γιατί άλλωστε δεν μπορεί να ξέρει, αν υπάρχει κι άλλη πέραν τούτης. Πιο συγκεκριμένα, δήλωσε πως ενώ καταλάβαινε πολλά πράγματα, έβλεπε κι ένιωθε άλλα τόσα, όμως πάντα διακατέχονταν από ένα συναίσθημα συστολής. Γι’ αυτό το λόγο προτιμούσε να το πει στον διπλανό της για να το ονομάσει, ενώ της πήρε πολύ χρόνο να αποκτήσει το δικαίωμα κάτι που έβλεπε, που δεν της άρεσε, που ήθελε να διορθωθεί ή που είχε μια ιδέα την οποία ήθελε να γνωστοποιήσει, δεν επιχειρούσε να το πει ή να το κάνει  από φόβο μήπως παρεξηγηθεί ή την πουν εγωίστρια ή οτιδήποτε άλλο.

  Όλη αυτή η κατάσταση την ταλαιπώρησε πολύ γι’ αυτό και προτιμούσε να δουλεύει με ομάδες ανθρώπων που την γνώριζαν καλά μιας κι αυτοί ήξεραν πως σκέφτεται, ενώ καταλάβαιναν αμέσως, όταν έλεγε κάτι για ποιόν λόγο το έλεγε. Μόνο όταν έφτασε να κλείσει ο πρώτος κύκλος συνεργασιών στη δουλειά της, τα πράγματα λειτούργησαν έτσι, ώστε να απαλλαγεί από την παραπάνω της αδυναμία! Η ίδια χαρακτηριστικά αναφέρει:«Βρέθηκα να συνεργάζομαι με συνθέτες από το εξωτερικό κάτι που δεν είχα διανοηθεί ποτέ! Ότι θα μπορέσω όχι μόνο να τα φέρω εις πέρας αλλά και με ωραία αποτελέσματα και να πάρω πρωτοβουλίες κι ευθύνες! Δηλαδή έζησα πολλά που με βοηθήσανε πραγματικά να έχω τον έλεγχο, να παραμένω ευγενής ή όταν χρειαζόταν να είμαι αποφασιστική χωρίς να πατάω φρένο στον εαυτό μου. Αυτό το να πατάω φρένο  ήταν να το πω έτσι το πιο αδύναμό μου κομμάτι».

«Στη ζωή τα πράγματα για τα οποία αξίζει να αγωνιστεί κανείς  σύμφωνα με την ίδια δεν είναι άλλα από την δουλειά, την φιλία καθώς και την συνεχή προσπάθεια να παραμείνεις ζωντανός, δροσερός και καινούριος πέρα από το  γεγονός της επιβίωσης».

Απαντώντας σε μια τελευταία ερώτηση για το τι είναι αυτό που παίζει στη παρούσα φάση της  ζωής της πρωταγωνιστικό ρόλο και σε τι αναλογίες ….είναι η φιλία, ο έρωτας ή  οι συνεργασίες  και οι νέες συναντήσεις  με νέους καλλιτέχνες…… υπογράμμισε ότι τη δεδομένη στιγμή ισότιμα οι ανθρώπινες επαφές γίνονται για την ίδια καινούριες καθώς έχει τη χαρά να είναι ηλικιακά καινούρια προς τα νέα παιδιά με τα οποία κάθε φορά τυχαίνει να συνεργαστεί. Χαρακτηριστικά αναφέρει: «Ουσιαστικά από τα μάτια των παιδιών ή τις αντιδράσεις τους καταλαβαίνω και χαίρομαι αυτά που τους έμαθα, που κάτι θα τους προσφέρω, χαίρομαι να έχω το θάρρος να είμαι μητρική απέναντί τους , πράγματα που μου τα έφερε ο χρόνος».

Κι αν οι νέες συνεργασίες και οι συναντήσεις της  με νέα παιδιά του χώρου την κάνουν να αισθάνεται χαρούμενη και φρέσκια, όταν έρχεται η ώρα να μιλήσει για τις  φιλίες είναι στην ευχάριστη θέση να δηλώσει με σιγουριά πως είναι πιστή σε αυτές με όλη της την καρδιά. Η ίδια αναφέρει χαρακτηριστικά: « Μπορεί να πέρασαν πάρα πολλά χρόνια της ζωής μου, την ώρα που αναρωτήθηκα ποιοι είναι οι φίλοι μου, να μην μπορούσαν να είναι πιο πολλοί από τα δάχτυλα του ενός χεριού μου, αλλά αυτό δεν σημαίνει τίποτα, γιατί αυτό που έχει σημασία είναι ότι όπου έδωσα την καρδιά μου δεν τη πήρα πίσω ακόμα κι αν δεν βλέπω τον άνθρωπο αυτόν, ακόμα κι αν δεν του μιλώ, το κεφάλαιό του, υπάρχει μέσα μου,άρα καλά τα πήγαμε κι εκεί. Οποιοσδήποτε κι αν έρχεται μέσα στο ταξίδι και γίνεται ένας άνθρωπος που χωράς στη καρδιά του και χωράει στη δικιά σου είναι ένα καλό πράγμα». Και ολοκληρώνει την απάντησή της με σφαιρικό τρόπο λέγοντας πως για την ίδια εκείνα που μετράνε στη ζωή ως αγωνίσματα δεν είναι  άλλα από την δουλειά, τη φιλία, την αγάπη, την προσπάθεια να παραμείνεις  ζωντανός , δροσερός , καινούριος και φυσικά να ζήσεις και με έναν τρόπο να επιβιώσεις.

Η συνέντευξη ολοκληρώνεται με την διαπίστωση από πλευράς δημοσιογράφου ότι η Λίνα Νικολακοπούλου αποτελεί για τους νέους συνεργάτες της ένα ωραίο είδωλο το οποίο πέρα από το ότι έχει μια καταπληκτική ηρεμία, παραμένει διαθέσιμο και ανοικτό απέναντι σε όλες τις καλλιτεχνικές  προκλήσεις και προσκλήσεις που της γίνονται ανεξαιρέτως. Τα τελευταία της λόγια στην εν λόγω συνέντευξη  δεν ήταν άλλα από την μεγάλη ευγνωμοσύνη που η  ίδια νιώθει βαθιά μέσα της κάθε ώρα που της δίνεται ακόμα η ευκαιρία να κάνει κάτι καινούριο μαζί με τα νέα παιδιά σε μια κοινή προσπάθεια που πάντα οδηγεί  στην επιτυχία! Για την ίδια το να είναι ανοικτή προς κάθε τι που έρχεται αποτελεί και το ξεκίνημα όλων όσων συμβαίνουν, ώστε καταλήγει να πει ότι:«Οπωσδήποτε το ότι είμαι ανοικτή και διαθέσιμη είναι κάτι από όπου όλα ξεκινούν και αυτό το εύχομαι σε όλους, γιατί είναι ένα πλατύ συναίσθημα που αγκαλιάζει όλο τον κόσμο»!

Κατηγορίες
Uncategorized Θρησκεία Κοινωνία Πολιτισμός

Το “πορτρέτο” ενός αγαπητού στο λαό Ποιμενάρχη, λίγο πριν πέσει η αυλαία της ζωής του.

Η τελευταία συνέντευξη του Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου

Αν θέλαμε να σκιαγραφήσουμε το «πορτρέτο» ενός από τους πιο αγαπητούς  στο λαό «Ποιμενάρχες»  αυτό σίγουρα θα ήταν του τέως μακαριστού κι εκλιπόντος από τη ζωή Αρχιεπισκόπου κ.κ. Χριστόδουλου ο οποίος  με την όλη πορεία της ζωής του άφησε αναμφίβολα  ανεξίτηλο το στίγμα του στα εκκλησιαστικά αλλά και εθνικά δρώμενα της χώρας, εξαιτίας της μεγάλης επιρροής που ασκούσε η δύναμη του λόγου του σε αυτά. Μέσα από την τελευταία συνέντευξη που παραχώρησε στον γνωστό τότε δημοσιογράφο της  ΕΡΤ , Τάκη Χατζή τον Οκτώβριο του 2006, μας δίνεται η ευκαιρία με σύντομο αλλά  και περιεκτικό τρόπο να γνωρίσουμε από  κοντά  γνωστές αλλά  και άγνωστες πτυχές της  ζωής του, όπως αυτές ξετυλίγονται  από την  παιδική του ηλικία και εκτείνονται  σχεδόν έως και το τέλος της αρχιερατικής του διαδρομής.

Έτσι, στην αρχή της εν λόγω συνέντευξης  με μια σύντομη ιστορική αναδρομή γίνεται μνεία  στην προσφυγική  καταγωγή  των γονιών του Αρχιεπισκόπου, οι οποίοι, όπως ο ίδιος αναφέρει, ήταν από την πόλη της  Αδριανούπολης, απ’ όπου το 1924 με την συνθήκη της Λωζάνης  υποχρεώθηκαν να φύγουν και να εγκατασταθούν  στη Ξάνθη. Εκεί στο νέο τους περιβάλλον μετά από αρκετό καιρό και δυσκολίες κατόρθωσαν να ορθοποδήσουν, όταν ο πατέρας του  έγινε  μεγαλέμπορας εξοικονομώντας με αυτόν τον τρόπο τα προς το ζην της οικογένειάς τους. Το 1939 είναι η χρονιά γέννησης του Αρχιεπισκόπου στην Αθήνα, όπου μετά από έναν δύσκολο τοκετό βλέπει το πρώτο  φως της μέρας  στο ιδιωτικό μαιευτήριο Έλενα.

  Από το σημείο αυτό κι έπειτα η συνέντευξη  μας μεταφέρει νοερά στα πρώτα παιδικά του χρόνια σε ένα καθαρά  χριστιανικό   οικογενειακό    περιβάλλον με μια μητέρα  κοντά στην εκκλησία του Χριστού που  ενδιαφέρεται όσο τίποτα άλλο  να  εμφυσήσει πανανθρώπινες χριστιανικές αξίες αγάπης  στον μικρό της Κωνσταντίνο, όπως ήταν το κοσμικό  όνομα του Αρχιεπισκόπου, αλλά κι έναν πατέρα ιδιαίτερα αυστηρό που έδειξε ιδιαίτερο ζήλο για το επίπεδο  μόρφωσης του παιδιού του. Χαρακτηριστικά αναφέρεται η επιμονή  του στο να δοθεί στο γιο του  μια ιδιαίτερα υψηλή μόρφωση  που θα αφορούσε την ιδιωτική εκπαίδευση παραβλέποντας τις  όποιες οικονομικές θυσίες έπρεπε να γίνουν. Έτσι, ο Κωνσταντίνος ΠαρασκευαΪδης, όπως λεγόταν το κοσμικό όνομα του Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου, βρίσκεται να σπουδάζει στην ιδιωτική  Λεόντειο σχολή των Αθηνών λαμβάνοντας την καλύτερη δυνατή εκπαίδευση για εκείνη την εποχή. Εκεί, όπως ο ίδιος αναφέρει,  μαθαίνει πολύ καλά την Ελληνική αλλά και Γαλλική γλώσσα και προσλαμβάνει πολύ καλή ηθική γνώση από τα μαθήματα της εν λόγω σχολής.

Στα πολύ ιδιαίτερα χρόνια της εφηβείας του Αρχιεπισκόπου  που ακολουθούν  αμέσως μετά στη διάρκεια της συνέντευξης  διαπιστώνει κανείς ότι υπήρξε ένας νεαρός έφηβος που ξεχώριζε σε σχέση με τα άλλα παιδιά της ηλικίας του. Έτσι, εξαιτίας του ότι πάντα λογάριαζε το αντίκτυπο που θα είχε στην εικόνα της εκκλησίας η δική του τυχόν ανάρμοστη συμπεριφορά, απέφευγε πάντα να επιδείξει μια τέτοια. Όταν τις Κυριακές ήταν ο ψάλτης της εκκλησίας του και τον έβλεπαν εκατοντάδες κόσμου πιστοί άνθρωποι, του ήταν αδιανόητο να φανεί κατώτερος των περιστάσεων και να προκαλέσει  με την όποια απρεπή συμπεριφορά του τα σχόλια αυτών με τους οποίους μαζί εκκλησιάζονταν. Έτσι, φρόντιζε σχεδόν πάντα να είναι ένας καλός μαθητής κι ένα καλό παιδί  που με προσοχή και διάκριση συμμετείχε μεν σε όλα, όμως  ως «παιδί της εκκλησίας» που ήταν πάνω από όλα πρόσεχε  να μην  δώσει ποτέ και σε κανένα εκείνο το  δικαίωμα που θα επηρέαζε με αρνητικό τρόπο την εικόνα της. Αυτό το καλό παιδί  μαθαίνουμε στη συνέχεια από την συνέντευξη   επιλέγει στα χρόνια της νιότης του να γίνει  φοιτητής ταυτόχρονα δυο σχολών της Νομικής και της Θεολογικής κάτι που  σύμφωνα με τα εκπαιδευτικά δεδομένα της τότε εποχής ήταν καθ’ όλα επιτρεπτό, ενώ μέσα του ήδη ανατέλλει η απόφαση της  εξ’ ολοκλήρου αφιερώσεώς του στο δρόμο της του Χριστού ιεροσύνης.

Σε αυτό το σημείο η συνέντευξη φροντίζει να μας  μεταφέρει σε άγνωστα περιστατικά της ζωής του Αρχιεπισκόπου, όταν ήταν ακόμα φοιτητής, τα οποία έχουν να κάνουν με τη σύσταση αδελφότητας της λεγόμενης «Χρυσοπηγής» της οποίας υπήρξε και βασικό ιδρυτικό μέλος μαζί με τον φίλο του και διάκονο ,Καλλίνικο. Το όνομα της αδελφότητας  δεν ήταν τυχαίο! Ήταν το τάμα τους στο μοναστήρι της Παναγίας της Χρυσοπηγής στην Ηλεία, το οποίο επισκέπτονταν από κοινού  τα καλοκαίρια  προσευχόμενοι να τους αξιώσει να ιδρύσουν  κάποτε την εν λόγω αδελφότητα. Όταν η προσευχή τους εισακούστηκε και η αδελφότητα ήταν γεγονός επέδειξαν μέσω αυτής  ιεραποστολική δράση μέσα στον κόσμο. Ωστόσο, η διαίρεση που επήλθε σε παρόμοιες  αδελφότητες εκείνη την εποχή τους παρότρυνε να πράξουν το ίδιο, ενώ  παράλληλα αναθεώρησαν  και τον ιδιαίτερο ρόλο που πρέπει να επιτελέσει ένας μοναχός! Έτσι, όπως χαρακτηριστικά επεσήμανε και  ο ίδιος ο μακαριστός Χριστόδουλος, η θέση του μοναχού  σύμφωνα με την παράδοση της ορθόδοξης εκκλησίας  αφορά την ένταξη του σε μοναστηριακή κοινότητα που ζει πέρα από τον κόσμο για τον κόσμο. Αυτή του η διαπίστωση τον οδήγησε συνειδητά στο να μεταβεί μαζί με τον φίλο του Καλλίνικο σε μονή στα Μετέωρα όπου και χειροτονήθηκε διάκος από τον τότε Μητροπολίτη Τρίκκης και Σταγών κ. Διονύσιο. Στην εκεί παραμονή του, στη μονή Βαρλαάμ, ανέλαβε μεγάλο έργο ιεραποστολής με ομιλίες και κηρύγματα έξω στον κόσμο και ιδιαίτερα σε  σχολεία ,ενώ μεγάλος ήταν ο ρόλος του και στην ανακαίνιση της εν  λόγω μονής.

Ακολουθούν τα χρόνια της επιστροφής  του Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου στην Αθήνα όπου  υπηρετεί τον στρατό και μετέπειτα την εκκλησία από τη θέση του ιεροκήρυκα και του εφημέριου ναού στο Παλαιό Φάληρο για 7 ολόκληρα χρόνια. Ωστόσο, ιδιαίτερα αξιόλογη αποδείχτηκε η μετέπειτα δράση του από τη θέση του Αρχιμανδρίτη καθώς προχωρώντας στην ιεραρχία της εκκλησίας βρίσκεται να την υπηρετεί από τη θέση του δεύτερου γραμματέα της Ιεράς Συνόδου, μετά τον αρχιγραμματέα.  Στα  χρόνια της δικτατορίας διευκολύνει καθοριστικά  την αποστολή ιεροκηρύκων σε εξόριστους στο νησί της Γυάρου  κάνοντας πράξη την χριστιανική αντίληψή του«υπέρ του πάσχοντος» ανθρώπου. Σύμφωνα με τα λεγόμενά του τον πείραζε πολύ το γεγονός ότι η εκκλησία σε εκείνα τα δύσκολα χρόνια δεν επέδειξε καμιά αντίσταση σε ότι συνέβαινε, κάτι που χρεωνόταν να απαντήσει μπροστά στη νεολαία του Βόλου από τη θέση του μητροπολίτη της κάθε φορά που επισκέπτονταν τα εκεί σχολεία την περίοδο της μεταπολίτευσης και συγκεκριμένα την χρονιά του 1974. Στην ερώτηση των παιδιών για το τι έκανε η εκκλησία την περίοδο της δικτατορίας απαντούσε ότι όντως δεν σεβάστηκε την αξιοπρέπεια του ανθρώπου, όμως το  τίμημα, όπως δήλωσε, το πλήρωσε ο τότε Αρχιεπίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδας  Ιερώνυμος, ο οποίος αυτοτιμωρήθηκε με την παραίτησή του. Από εκεί κι έπειτα δίνει υπόσχεση στο λαό , ότι «δεν πρόκειται να κρατήσει στο εξής κλειστό το στόμα του, καθώς  θα ομιλεί ακόμα και για πολιτικά θέματα» .

Η συνέντευξη  από εδώ κι έπειτα άρχισε να περνά σε πιο προσωπικό επίπεδο με έντονη φόρτιση,  όταν ο Αρχιεπίσκοπος ρωτήθηκε για το ποιά είναι η θέση του σε ότι αφορά το γεγονός ότι έχει  κατηγορηθεί γενικότερα πως  επεμβαίνει με τον λόγο του τόσο  στην πολιτική κατάσταση της χώρας  όσο και στα  εθνικά της  θέματα, ενώ για όλα αυτά υπεύθυνη ορίζεται από το λαό η εκάστοτε εκλεγμένη  ελληνική κυβέρνηση .Με την απάντησή του  έκανε σαφές  ότι ο ρόλος της εκκλησίας πέρα από τον τελετουργικό της χαρακτήρα είναι  να έχει φωνή και λόγο και να υψώνει τη φωνή της κάθε φορά που παρίσταται ανάγκη ακόμα και για  εθνικά ζητήματα. Για τον Αρχιεπίσκοπο το κάθε τι  που απασχολούσε  τους Έλληνες, τη νεολαία, τα παιδιά και τις οικογένειές τους έπρεπε  να απασχολεί και την ίδια την εκκλησία, η οποία και έπρεπε να πάρει θέση, να πει την άποψή της πάνω σε αυτό το θέμα.

  Προς το τέλος της η  συνέντευξη άρχισε να λαμβάνει την κορύφωσή της και να  εστιάζει στο γεγονός ότι ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος με τη δύναμη του λόγου του επηρέαζε καταστάσεις και πράγματα που είχαν να κάνουν με θέματα μείζονος σημασίας, όπως με την εκκλησιαστική περιουσία και την περιβόητη κάθαρση στο εσωτερικό της εκκλησίας αλλά και το φλέγον θέμα των ταυτοτήτων. Σε ότι αφορά την εκκλησιαστική περιουσία και στο που αυτή διοχετεύτηκε  εν ολίγοις τόνισε ότι αυτή κατά το 90-95% έχει δοθεί στο λαό και ότι το κράτος εδώ και χρόνια εφαρμόζοντας μια ληστρική επιδρομή με απαλλοτριώσεις που έγιναν την οδήγησαν σε αφανισμό. Αναφερόμενος στην  κάθαρση στο εσωτερικό της εκκλησίας, ο Αρχιεπίσκοπος διευκρίνισε, ότι εξαιτίας της μεγάλης προβολής που έγινε για το εν λόγω θέμα από τα ΜΜΕ, η εκκλησία προχώρησε σε πειθαρχικές διώξεις, δηλαδή σε ανακρίσεις σε βάρος 5 Ιεραρχών κάτι που δεν είχε γίνει ποτέ ξανά στην ιστορία της εκκλησίας της Ελλάδος. Τέλος, όταν ρωτήθηκε για  το θέμα των ταυτοτήτων, ο Αρχιεπίσκοπος επεσήμανε το γεγονός ότι τα 3000000 των υπογραφών που συγκεντρώθηκαν, αποτέλεσε το επόμενο βήμα μετά τις λαοσυνάξεις που πραγματοποιήθηκαν, προκειμένου να ζητηθεί  από την κυβέρνηση να προχωρήσει σε δημοκρατικό δημοψήφισμα.

Με βάση, λοιπόν, τα όσα παραπάνω αναφέρθηκαν για τη ζωή και το έργο   μιας αναμφίβολα  αξιόλογης εκκλησιαστικά ηγετικής  μορφής, όπως αυτής   του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου, θα μπορούσαμε ως κατακλείδα  να πούμε, ότι με την  τελευταία συνέντευξή του ολοκληρώθηκε ο  καμβάς ενός υπέροχου «εκκλησιαστικού πορτρέτου» του οποίου η αξία δικαίως ισοδυναμεί με την απέραντη αγάπη που τρέφει ακόμα και σήμερα ο λαός προς το πρόσωπό του παρά την απουσία του. Σε μια εποχή που η νέα τάξη πραγμάτων τείνει να γίνει πραγματικότητα με ότι αυτό συνεπάγεται σε παγκόσμια κλίμακα κι όπου πλέον η ανθρωπότητα στο σύνολο της βρίσκεται αντιμέτωπη με πρωτόγνωρες καταστάσεις άνευ προηγουμένου, κρίνεται επιτακτική περισσότερο σήμερα από ποτέ η ανάγκη να υπάρξουν μορφές και πρότυπα ανθρώπων που με την παρουσία τους να ηγηθούν κρατώντας ψηλά πανανθρώπινες αξίες και ιδανικά που δεν παραχωρούνται ούτε και διαπραγματεύονται στο βωμό μιας ολέθριας ισοπεδωτικής  παγκοσμιοποίησης! Σήμερα, λοιπόν, περισσότερο από ποτέ ηγετικές εκκλησιαστικές μορφές, όπως υπήρξε αυτή  του εκλιπόντος μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου, καλούνται να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων τιμώντας μαζί με την χώρα τους το πάνσεπτο και ιερό σώμα της του Χριστού εκκλησίας προκειμένου να μη χαθεί μαζί με την θρησκευτική μας πίστη, η πολιτιστική μας κληρονομιά αλλά και η αδιαπραγμάτευτη θέλουμε να πιστεύουμε εθνική μας ακεραιότητα!

   

Κατηγορίες
Κοινωνία Υγεία

Ένα έργο με μεγάλη σημασία: Σύλλογος Kαρκινοπαθών και Φίλων Ν. Ροδόπης

Μελη του συλλογου μαζι με την προεδρο Κοκκινάκη Ροδούλα (πανω κεντρο) στην εκδηλωση Χριστουγέννων 2019

 10 χρόνια πέρασαν περίπου από την δημιουργία του Συλλόγου Καρκινοπαθών και Φίλων νομού Ροδόπης «Δύναμη Ψυχής» με πρωτοβουλία της πρώην πάσχουσας και πρόεδρου του συλλόγου Ροδούλας Κοκκινάκη αλλά και των συνεργατών της. Με πάτημα το κλείσιμο του χρόνου και την περίοδο των Χριστουγέννων η κα.Κοκκινάκη δέχτηκε με μεγάλη χαρά να μιλήσει στη “News Team” για τον σύλλογο και τις δράσεις του.

  • Για ποιον λόγο ξεκινήσατε αυτόν τον σύλλογο;
    • Κ.Κοκκινάκη: Αυτόν τον σύλλογο τον ξεκινήσαμε άτομα που νοσήσαμε από καρκίνο με σκοπό την ανταλλαγή εμπειριών και για να σταθούμε σε κάποιον νέο πάσχοντα που θα έρθει στον σύλλογο να τον στηρίξουμε στις θεραπείες για να έχει πιο γρήγορη ανάρωση
  • Είναι δύσκολος ο αγώνας ενός πάσχοντα μέχρι την ολοκλήρωση της θεραπείας του;
    • Ο αγώνας κάθε πάσχοντα είναι διαφορετικός είναι άρα πολύ δύσκολος ένα μονοπάτι παρά πολύ δύσβατο που πρέπει να διανύσει ο  κάθε ασθενής. Bέβαια εξαρτάται και από την μορφή του καρκίνου που έχει ο κάθε ασθενής, σίγουρα ένας καρκίνος του μαστού είναι πολύ πιο εύκολος από έναν καρκίνο στο συκώτι ένα καρκίνο στο στομάχι ειδικά σε κάποια ζωτικά όργανα, βεβαία όταν έχεις να κάνεις χειρουργείο, χημειοθεραπείες ακτινοθεραπείες ,ορμονοθεραπεία και έναν πολύ τακτικό έλεγχο είναι δύσκολο αλλά όταν βγαίνεις νικητής είσαι παρά πολύ χαρούμενος. Βεβαίως δεν ξεχνάς ποτέ αυτό το δύσκολο μονοπάτι που πέρασες, είναι πάντα στο μυαλό σου και προσπαθείς να στηρίξεις όλους αυτούς τους νέους που θα  είναι να ξεκινήσουν αυτό το δύσβατο μονοπάτι.
  • Ποσά χρόνια υπάρχει ο σύλλογος;
    • Ο σύλλογος υπάρχει περίπου 10,5 χρόνια
  • Είναι μεγάλη η συμμέτοχη στον σύλλογο;
    • Ναι είναι αρκετά μεγάλη κυρίως τα τελευταία χρόνια που ο σύλλογος κάνει πάρα πολλές δράσεις και ακούγεται αρκετά στην περιοχή μας
  • Τι βοήθεια μπορεί να προσφέρει ο σύλλογος σας σε έναν πάσχοντα?
  • Ο σύλλογος μας μπορεί να προσφέρει ψυχολογική και κοινωνική στήριξη, μπορεί να πηγαίνει στην ψυχολόγο και αυτός και η οικογένεια του και να το ξεπεράσει πιο εύκολα. Στις γυναίκες προσφέρει περούκες όταν χάνουν τα μαλλιά τους και όλο αυτό γίνεται χάρη στις κύριες και τα παιδάκια που κόβουν τα μαλλιά τους και τα χαρίζουν για να ανακουφίσουν τον πόνο αυτών των γυναικών, και πριν από λίγες μέρες απέκτησε ο σύλλογος και στηθόδεσμους και σιλικόνες για τις ανασφάλιστες κύριες που θα έρθουν στον σύλλογο, ενημερώνονται από την κοινωνική λειτουργό για όλα τα δικαιώματα τους, βοηθούν στην σύνταξη εγγράφων  για να περάσουν από τα ΚΕΠΑ, ακόμη και τα προβλήματα που έχουν στα ασφαλιστικά τους ταμεία τους βοηθούν, πάει μαζί τους για να γίνονται συντομότερα οι εργασίες που έχουν εκεί  
  • Ο σύλλογος ονομάζεται σύλλογος καρκινοπαθών και ΦΙΛΩΝ Ν.Ροδόπης  μπορείτε να μας εξηγήσετε τι εννοείτε με το φίλων νομού Ροδόπης;
  • Πολύ ωραία ερώτηση… ο σύλλογος έχει τα καρκινοπαθή μελή αλλά έχει και τους φίλους και τους εθελοντές. Οι “ φίλοι” είναι οι οικογένειες μας και οι φίλοι μας, είναι αυτοί που μας στέκονται για να ξεπεράσουμε αυτά τα εμπόδια που βρίσκονται στον δρόμο μας για να περάσουμε τον καρκίνο όποτε αυτούς τους ανθρώπους δεν μπορούμε να τους  αποκλείσουμε, τους έχουμε κι’ αυτούς μαζί μας, είναι το στήριγμα μας, είναι αυτοί που στηρίζουν τις δράσεις μας, είναι αυτοί που ενημερώνουν τον κόσμο και στηρίζουν τον κάθε νέο ασθενή που θα έρθει, όποτε οι φίλοι είναι απαραίτητοι και αυτοί γιατί μην ξεχνάμε ότι πολλά σπίτια “έχουν από έναν καρκίνο” όποτε δεν μπορούμε να αφήσουμε και την οικογένεια έξω από τον σύλλογο.
  • Μπορείτε να μας πείτε κάποιες από τις σημαντικότερες δράσεις που κάνει ο σύλλογος σας;
  • Οι δράσεις που κάνει ο σύλλογος μας, είναι όπως προανέφερα κοινωνική και ψυχολογική υποστήριξη, κάνει δράσεις πρόληψης. Όταν λέμε δράσεις πρόληψης με επαγγελματίες γιατρούς ,ανάλογα με την ειδικότητα κάνει κάποιες ενημερωτικές ομιλίες, όπως είναι για τον μαστό,για το HPV, για τον γυναικολογικό καρκίνο, για τον καρκίνο του πάγκρεας, που πραγματοποιήθηκε πριν λίγες μέρες, για τον καρκίνο του πνεύμονα που είχαμε πιο πριν, και τον Οκτώβριο την πολύ μεγάλη καμπανιά για τον καρκίνο του μαστού που την κάναμε και σε χωριά της περιοχής μας. Όχι βεβαία μόνο τον Οκτώβρη, αλλά όλον τον χρόνο με γιατρό γυναικολόγο, που πηγαίνουμε εκεί ψηλαφίζει, και όσες κύριες θέλουν να κάνουν εκτός από την ενημέρωση και την πρόληψη τους. Βοηθούν τους ασθενείς και στην αποθεραπεία γιατί εκτός από τις ενημερωτικές ομιλίες, έχουμε και γιατρούς, έχουμε ψυχολογική στήριξη και γενικά ότι χρειάζεται κάποιος ασθενής.
  • Θα πραγματοποιηθεί κάποια δράση ή εκδήλωση σύντομα;
  • Σύντομα όχι… λόγω εορτών δεν έχουμε κάτι. Τελευταία δράση μας έγινε πριν από λίγες μέρες, πήγαμε στο νοσοκομείο της Αλεξανδρούπολης την περασμένη εβδομάδα στους ασθενείς που νοσούν από καρκίνο, πήγαμε στα τμήματα του ακτινοθεραπευτικού,του ογκολογικού και στο αιματολογικό και μοιράσαμε από ένα κουτάκι γλυκάκια στους ασθενείς που κάνουν θεραπεία, ήταν γύρω στα 120 άτομα, ήταν αρκετά…τώρα έχουμε την κοπή της πίτας μας.
  •  Υπάρχει αρκετή βοήθεια από τους  τοπικούς φορείς  και συνεισφορά από τους εθελοντές;
  • Υπάρχει, ναι υπάρχει πρόσφορα από τους φορείς, ο δήμος δηλαδή στηρίζει τις δράσεις μας όπως και η περιφέρεια, γενικά ο κόσμος της περιοχής στηρίζει αυτό που κάνουμε, ακόμη και τα γλυκίσματα που δώσαμε στο νοσοκομείο ήταν πρόσφορα από ζαχαροπλαστεία της περιοχής μας, και μάλιστα στους ασθενείς του συλλόγου μας τους κάναμε από μια μεγάλη πιατέλα με διάφορα πράγματα εκτός από γλυκά, και όλα ήταν από διάφορα καταστήματα και παραγωγούς της περιοχής μας. Από την άλλη έχουμε πολλούς εθελοντές, έχουμε εθελοντές σε πολύ μικρή ηλικία, το 1ο ΓΕΛ Κομοτηνής συνεισφέρει για 4η χρόνια φέτος και κάνει την δράση τα Χριστούγεννα για να ενισχύσει το έργο του συλλόγου. Έχουμε μια πολύ καλή ομάδα εθελοντών που είναι για ενημέρωση και εγγραφή μυελού των οστών και είμαστε πολύ περήφανοι γ αυτήν την ομάδα γιατί στον Ν. Ροδόπης έχουμε περίπου γύρω στις 800 έγγραφες, που θέλει πολύ δουλεία για να το πετύχουμε αυτό, έχουμε κι άλλες ομάδες όπως γυμναστικής, γιόγκα, πλεξίματος, ζωγραφικής, δυο τμήματα Αγγλικών, δυο τμήματα Ιταλικών και ένα τμήμα χορού τα όποια γίνονται όλα αφιλοκερδώς, είναι εθελοντές οι άνθρωποι που τα κάνουν, και είναι δωρεάν για όλα τα καρκινοπαθή μελή, αλλά και πολλά τμήματα είναι και για τους “Φίλους” δωρεάν, που έρχονται για να περνούν ευχάριστα την ώρα τους και να “φεύγουν” από το πρόβλημα τους δημιουργικά. 
  • Έχετε προγραμματίσει καινούριες δράσεις  για την νέα χρόνια;
  • Ναι έχουμε προγραμματίσει αρκετές δράσεις τις οποίες όμως θα ανακοινώσουμε σε λίγες μέρες που είναι πάλι οι δράσεις πρόληψης και ενημέρωσης που είναι πολύ βασικές.

Μαρια Αλεξανδριδου

Βρειτε τον σύλλογο :

http://sites.google.com/site/dynamipsixis