Κατηγορίες
Ειδήσεις Θρησκεία Κοινωνία Κόσμος

Πατέρας Γερβάσιος: Ένας «άγγελος για τους γιους του ασώτου»

Νομίζω, πως από τον τίτλο και μόνο σας προϊδεάζω πως το θέμα του σημερινού μου άρθρου πρόκειται να έχει έναν κάποιο “χαρακτήρα” θρησκευτικό. Η αλήθεια είναι πως δεν συνηθίζω να γράφω για τέτοιου είδους θέματα αν και προσωπικά αρκετά θρησκευόμενη προσπαθώ να το κρατάω για τον εαυτό μου όχι προς αποφυγή αντιδράσεων αυτό δεν με απασχολούσε ποτέ ιδιαίτερα, αλλά θεωρώντας πως τέτοια θέματα αποτελούν ένα πολύ προσωπικό κομμάτι του καθένα μας, που δεν χρειάζεται να το επιδεικνύουμε για να αποδείξουμε κάτι στον οποιονδήποτε, αρκεί απλά να το νιώθουμε.

Κατ’ αρχάς θα ξεκινήσω τονίζοντας προς τον αναγνώστη/αναγνώστρια αυτού του άρθρου πως το άρθρο αυτό δεν έχει επ’ ουδενί σκοπό ούτε να κατακρίνει, ούτε να προσηλυτίσει, ούτε βέβαια να αλλάξει την γνώμη κανενός. Δεν έχει σχέση αν ο αναγνώστης είναι Χριστιανός, Μουσουλμάνος, Άθεος κ.ο.κ.

Το άρθρο μου, αυτό έχει να κάνει μόνο με μία προσωπικότητα, μία “ξεχωριστή” υπέροχη προσωπικότητα να προσθέσω εγώ κατά την ταπεινή μου γνώμη και όποιος/όποια θέλει μπορεί να ακολουθήσει το ταξίδι μου αυτό, με σκοπό να “ξεδιπλώσω” μία μικρή πτυχή του έργου της.

Αναφέρομαι στην προσωπικότητα του Πατήρ Γερβάσιου -κατά κόσμον Γεώργιο Ραπτόπουλο-  γνωστός και ως  ο «Άγιος των Φυλακισμένων». Θα αναρωτιέστε βέβαια γιατί τον αποκαλούσαν έτσι, θα το καταλάβετε στην συνέχεια!

Βιογραφικό

Γεννήθηκε το 1931 στον Αιμιλιανό Γρεβενών. Το 1950 πέρασε στη Θεολογική Σχολή του ΑΠΘ. Έγινε κληρικός και στη συνέχεια χειροτονήθηκε αρχιμανδρίτης. Υπηρέτησε στις Μητροπόλεις Σιδηροκάστρου Σερρών, Θεσσαλονίκης, Σερρών & Νιγρίτης και Κασσανδρείας .  Το 1966 ίδρυσε την Αδελφότητα “Η Οσία Ξένη” και το 1978 συστάθηκε η “Διακονία Αποφυλακίσεως Απόρων Κρατουμένων και Φυγοποίνων”.  Ο Πατέρας Γερβάσιος “έφυγε” από την ζωή στα 89 του χρόνια τα ξημερώματα της 6ης Μαρτίου 2020. “Έφυγε”, αλλά άφησε πίσω του ένα τεράστιο έργο ζωής, που κανένας θάνατος δεν μπορεί να σβήσει.

Τον αποκαλούσαν με πολλά ονόματα. Kάποιοι τον αποκαλούσαν «παπά των φτωχών», άλλοι «άγγελο για τους γιους του ασώτου» το πιο αντιπροσωπευτικό όμως ήταν εκείνο του  «Άγιος ή προστάτης των Φυλακισμένων».

Το έργο του

Από το 1987 που ξεκίνησε η δράση της Διακονίας των Κρατουμένων «Ο Άγιος Ληστής του Γολγοθά» αποφυλάκισε περισσότερους από 16.000 άπορους φυλακισμένους, πληρώνοντας τα πρόστιμά τους και δίνοντας πάνω από 5.000.0000 ευρώ, χρήματα που συγκεντρώθηκαν από τις συνεισφορές συνανθρώπων.

Δεν δίστασε, μάλιστα, πριν από λίγα χρόνια να ταξιδέψει 25.000 χιλιόμετρα έως τα νησιά Φίτζι προκειμένου να μεταφέρει τον λόγο του Θεού στους εκεί φυλακισμένους.

Σε συνέντευξη του στο ΑΠΕ – ΜΠΕ, ο πατέρας Γερβάσιος είχε δηλώσει: “Εάν πεθάνω σε κάποια φυλακή θα είναι για μένα το μεγαλύτερο κέρδος. Θέλω να πεθάνω πάνω στο καθήκον, είτε στον δρόμο για κάποιο σωφρονιστικό ίδρυμα ή κατά την επιστροφή μου προς το σπίτι. Ο Χριστός πέθανε από αγάπη για τον άνθρωπο. Αυτό είναι το τέρμα, το τέλειο και το άριστο”.

Ο πατέρας Γερβάσιος, με πάνω από 40 χρόνια έργου και προσφοράς σε χιλιάδες άπορους κρατούμενους, είχε συναντήσει κακοποιούς από τον Κωνσταντίνο Πάσσαρη έως και τα μέλη της “17 Νοέμβρη”. Κρατήστε το όνομα Πάσσαρης γιατί θα εστιάσουμε και εκεί στην συνέχεια!

Σε όλα αυτά τα χρόνια δράσης, ο γέροντας έχει επισκεφτεί ως υπεύθυνος κλιμακίου της διακονίας των κρατουμένων, φυλακές ανδρικές, γυναικείες αλλά και ανηλίκων: οι περισσότερες επισκέψεις έγιναν εντός Ελλάδας και οι υπόλοιπες στο εξωτερικό Αίγυπτο, Αλβανία, Βουλγαρία, Γαλλία, ΗΠΑ, Ιορδανία, Ισραήλ, Ιταλία, Κύπρος, Μαδαγασκάρη, Νέα Ζηλανδία, Νησιά Φίτζι, Ουκρανία, Πολωνία, Ρουμανία και Ρωσία.

Η πρώτη επίσκεψη σε φυλακές του εξωτερικού πραγματοποιήθηκε το 1999 στην Αίγυπτο, όπου τον κάλεσαν οι τρεις καταδικασμένοι εις θάνατον διά αγχόνης Έλληνες ναυτικοί του μότορ σιπ «Θανάσης», που κρατούνταν στις φυλακές Ελ Κανάτερ.

«Πηγαίνουμε σε όλους, άσχετα από θρησκεία, φυλή ή χρώμα. Βαρυποινίτες, φονιάδες, ληστές, όλοι είναι παιδιά του Θεού, που πήραν τον κακό τον δρόμο γιατί… γιατί… γιατί… Για διαφορετικό λόγο ο καθένας», είχε τονίσει στην ίδια συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στο ΑΠΕ – ΜΠΕ με αφορμή την τιμητική διάκρισή του από το Μορφωτικό Ιδρυμα της ΕΣΗΕΜ-Θ, τον Δεκέμβριο του 2014.

Ο γέροντας Γερβάσιος ήταν υποψήφιος τα έτη 2012, 2013 και 2014 για το Νόμπελ Ειρήνης, Φιλανθρωπίας και Κοινωνικής Προσφοράς, ανάμεσα σε μεγάλες προσωπικότητες όλου του κόσμου, ενώ το 2008, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας τού απένειμε τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος του Φοίνικος. Ο πατέρας Γερβάσιος είναι συγγραφέας 55 βιβλίων. Επίσης, έλαβε πολλές ακόμη τιμητικές διακρίσεις. Το έργο του αναγνώρισε και το υπουργείο Δικαιοσύνης.

Ο «Άγιος των Φυλακισμένων» και το «Αγρίμι των Βαλκανίων»

Ο πατέρας Γερβάσιος λοιπόν, ήταν ο μόνος άνθρωπος στην γη, που κατάφερε να “τιθασεύσει” το «Αγρίμι των Βαλκανίων» και γνωστό σε όλους για τα εγκλήματά του, Κώστα Πάσσαρη. Πώς έγινε όμως η γνωριμία τους;

Ο ίδιος ο πατέρας Γερβάσιος σε συνέντευξη του είχε αναφέρει πως όντας στην Ρουμανία με γκρουπ 2 λεωφορείων, με σκοπό να επισκεφθεί 2 φυλακές έμαθε από τον οδηγό του πούλμαν, που τους μετέφερε με το ποίμνιο, ότι παρουσιάστρια του δελτίου της ρουμανικής τηλεόρασης είχε πει ότι ο Πάσσαρης, που μέχρι τότε δεν τον γνώριζε προσωπικά, αλλά είχε ακούσει για τη δράση του, έμαθε ότι βρίσκεται στη Ρουμανία και αναρωτήθηκε: « Ο πατήρ Γερβάσιος, δεν έχει λίγη αγάπη και για μένα ; ». Αμέσως ταξίδεψε 500 χιλιόμετρα στην φυλακή υψίστης ασφαλείας, όπου κρατούνταν, για να τον δει.

Το 2007 λοιπόν έγινε η πρώτη γνωριμία όπου. Ο π. Γερβάσιος θυμάται και περιγράφει αναλυτικά στην συνέντευξη πως στην αρχή τους “έβαλαν” σε ένα δωμάτιο με τζάμια, καθώς τότε είχε την φήμη του “μεγαλύτερου θεριού των Βαλκανίων” και όλοι φοβόντουσαν να μην κάνει κάποια κίνηση π.χ. να τον πνίξει. « Ανεβήκαμε επάνω, εξομολογήθηκε μιάμιση ώρα, δεν τον ρώτησα τίποτα, δεν ξύνω πληγές…Όταν τελειώσαμε την εξομολόγηση είπε (ο Πάσσαρης) σήμερα για πρώτη φορά ένιωσα τι θα πει αγάπη ».

Έκτοτε ξεκίνησε ο δρόμος της μετάνοιας του Κωνσταντίνου Πάσσαρη, της στροφής του προς την Θρησκεία και της αγάπης του για τον Πατήρ Γερβάσιο, τον οποίο είχε ως Πνευματικό πατέρα, αλλά κατά κάποιον τρόπο και σαν πραγματικό πατέρα, καθώς δεν είχε γνωρίσει ποτέ πατρική ή μητρική στοργή. Το άλλοτε “τέρας” που έτρεμαν όλοι μετατράπηκε σε “αμνό” του Θεού. Μάλιστα ο ίδιος ο π. Γερβάσιος επιβεβαίωσε πως ο Πάσσαρης έχει μετανοήσει και πως προσεύχεται και κάνει μετάνοιες κάθε μέρα για κάθε ψυχή, που έχει αφαιρέσει.

Το συγκινητικό γράμμα του Πάσσαρη για τον θάνατο του πνευματικού του πατέρα

Να τονίσω πως το γράμμα αυτό, που παρατίθεται παρακάτω, ναι, μπορεί να είναι μακροσκελές ίσως και “δύσκολο” να το διαβάσει κάποιος ολόκληρο, αλλά “κρύβει” μέσα του την αλλαγή αυτού του ανθρώπου, που κάποτε χαρακτηρίζονταν ως στυγνός εγκληματίας δίχως ίχνος συναισθήματος σε έναν άνθρωπο γεμάτο από αγάπη και ευγνωμοσύνη για τον άνθρωπο, που τον δέχθηκε όπως ήταν, τον αγάπησε, δεν τον έκρινε ποτέ και τον οδήγησε τέλος στην σωτηρία του.

«Τὸ ἦθος, ὁ χαρακτῆρας, τὸ ἔργο καὶ τὸ μεγαλεῖο τῆς ψυχῆς τοῦ γέροντα εἶναι σὲ ὅλους γνωστά. Ἦταν ἕνας ταπεινὸς καὶ ἀληθινὸς ἐκπρόσωπος τοῦ Θεοῦ. Ἦταν ἁπλός, προσιτός, καλόκαρδος, μεγαλοθυμὸς καὶ εἶχε μὲ τὸ παραπάνω, ἂν καὶ προσπαθοῦσε ἐπιμελῶς νὰ τὶς κρύψει, ὅλες τὶς ἀρετὲς ποὺ θὰ περίμενε κανεὶς ἀπὸ ἕναν ἀληθινὸ καὶ εὐσυνείδητο ὀρθόδοξο ἱερέα τῆς Ἐκκλησίας. Φαντάζομαι γιὰ αὐτὰ τὰ χαρακτηριστικά του, θὰ μιλήσουν ἄλλοι πολὺ καλύτερα καὶ ἀκριβέστερα ἀπ’ ὅτι ποτὲ θὰ μποροῦσα νὰ τὸ κάνω ἐγώ. Ἐγὼ θέλω νὰ πῶ δύο – τρία πράγματα, μέσα ἀπὸ τὴν καρδιά μου, γιὰ τὸ πῶς βίωσα τὴν σχέση μου μὲ τὸν πνευματικό μου πατέρα, ἀδερφό μου, φίλο μου, καθοδηγητή μου καὶ ὅ,τι ἄλλο ἦταν γιὰ ‘μένα καὶ ποὺ τὰ λόγια δὲν μποροῦν μὲ ἀκρίβεια νὰ περιγράψουν τὴν μυστικὴ σχέση ποὺ δημιουργεῖται ἀνάμεσα στὸν πνευματικὸ πατέρα καὶ τὸν υἱό του. Τὸν ἄνθρωπο ποὺ ἔνιωσα ὅτι μὲ ἀγάπησε περισσότερο ἀπὸ ὁποιονδήποτε ἄλλον ἄνθρωπο, τὴ στιγμὴ ποὺ εἶχα ἀνάγκη τὴν ἀγάπη περισσότερο ἀπὸ ὁτιδήποτε ἄλλο. Μιλάω φυσικὰ γιὰ τὴν ἀληθινὴ καὶ ἀνιδιοτελή ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Δὲν εἶμαι ἀφελής, οὔτε εὐκολόπιστος ἄνθρωπος, ἔζησα τὴ ζωή μου σ’ ἕνα περιβάλλον ὅπου τὰ λόγια δὲν ἔχουν καμία ἀξία καὶ μονάχα οἱ πράξεις μετρᾶνε. Τὸν γέροντα πρῶτα τὸν ὑποπτεύθηκα καὶ τὸν μελέτησα προσεκτικά. Μοῦ ἦταν δύσκολο νὰ πιστέψω ὅτι ὑπάρχει στ’ ἀλήθεια τέτοιος ἄνθρωπος. Ἐκτὸς ἀπὸ τὸν π. Μᾶρκο Μανώλη, στὴν ἐφηβεία μου, δὲν εἶχα ξαναδεῖ κάτι παρόμοιο. Ποτὲ δὲ μοῦ ζήτησε κάτι ἐπιτακτικὰ ἢ ἐπέβαλε ὁτιδήποτε. Σὲ ὅ,τι μὲ βοήθησε καὶ μοῦ χάρισε ἁπλόχερα, πνευματικὸ ἢ ὁτιδήποτε ἄλλο, οὔτε τὸ εὐχαριστῶ δὲν περίμενε ἢ ἤθελε. Ὅταν ἔβλεπε τὶς ἀδυναμίες μου, καὶ τὰ ἔβλεπε ὅλα, τίποτα δὲν τοῦ ξέφευγε, μὲ ὑπομονή, συγχώρεση καὶ ἀγάπη προσπαθοῦσε νὰ μὲ δυναμώσει. Προσπαθοῦσε πάντοτε νὰ μὲ καταλάβει καὶ νὰ φτάσει στὴ ρίζα τῶν πραγμάτων, εἶχε φτάσει νὰ μὲ γνωρίζει καλύτερα ἀπὸ ὅτι γνώριζα ἐγὼ τότε τὸν ἑαυτό μου. Ἡ διαφορὰ μας ἦταν τεράστια, ἀλλὰ κατάφερνε νὰ κατεβαίνει στὸ ἐπίπεδό μου γιὰ νὰ μὲ σηκώσει ὅταν γιὰ ‘μένα ἦταν ἀδύνατο νὰ σηκωθῶ μόνος μου. Γινόταν ἡ θέλησή μου γιὰ ἀγῶνα καὶ τὴ σωτηρία, ὅταν ἡ δίκη μου θέληση μὲ ἐγκατέλειπε. Χρόνια ὁλόκληρα προσευχόταν στὸν Κύριο γιὰ ‘μένα, ἴσως περισσότερο ἀπ’ ὅτι προσευχόμουν ἐγὼ γιὰ τὸν ἑαυτό μου. Γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ ἀδελφοῦ ὑπέμενε τὰ πάντα μὲ ὑπομονή, τὶς συνεχόμενες πτώσεις, τὶς ἀτελεῖς ἐξομολογήσεις, τὴν ρᾳθυμία, τὴν ἀχαριστία, τὴν κατάκριση τοῦ κόσμου ποὺ δὲν κατάλαβε τὶς προθέσεις του. Τὰ πάντα σκέπαζε καὶ ὑπέμενε ὁ γέροντας, ἔχοντας ἐμπιστοσύνη στὸν Κύριο ὅτι μπορεῖ νὰ σώσει καὶ τὸν μεγαλύτερο ἁμαρτωλό. Ὅ,τι καὶ νὰ συνέβαινε στὴ ζωή μου, ὅσο μεγάλοι καὶ πολυπληθεῖς ἦταν οἱ πειρασμοί, ἤξερα πάντα ὅτι θὰ βρῶ καταφύγιο καὶ ἀσφάλεια στὸν γέροντα καὶ λύση σὲ ὁποιοδήποτε πρόβλημα. Ὅταν ἦταν σχετικὰ ὑγιής, ἀλλὰ καὶ ἀργότερα, δὲν ὑπῆρχε στιγμὴ τῆς ἡμέρας ποὺ δὲν θὰ ἄφηνε ὅ,τι ἔκανε γιὰ νὰ μὲ ἀκούσει καὶ συμβουλεύσει. Δὲν ὑπῆρχε θυσία ἢ κόπος ποὺ δὲν θὰ ἐπέβαλε στὸν ἑαυτὸ του ὁ γέροντας γιὰ ‘μένα καὶ πιστεύω γιὰ κάθε πνευματικό του παιδί. Ὁ γέροντας τίποτα δὲν ἀποστρεφόταν καὶ μισοῦσε περισσότερο ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, ὁ ἴδιος ἀγωνιστὴς καὶ βιαστὴς ἦταν σκληρὸς μὲ τὸν ἑαυτό του καὶ ἀφάνταστα ἐπιεικὴς μὲ τοὺς συνανθρώπους του. Ἤξερε νὰ διαχωρίζει τὴν ἁμαρτία ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο καὶ αὐτὸν πάντοτε τὸν σκέπαζε μὲ τὴν κατανόηση καὶ τὴν ἀγάπη του, ὅπως θὰ ἔκανε Αὐτὸς ποὺ ἀγαποῦσε καὶ ἀκολουθοῦσε ὁ γέροντας ὅλη του τὴ ζωή, ὁ Κύριος. Καὶ ἀκριβῶς γιὰ τὴν ἀγάπη Αὐτοῦ καὶ τοῦ σώματός Του, τὴν Ἐκκλησία, ἦταν ἀσυμβίβαστος μὲ τὴν ἀλλοίωση ἢ καταπάτηση τῶν δογμάτων, τῶν κανόνων τῆς παράδοσης καὶ κάθε εἴδους αἵρεσης ἢ νεωτερισμοῦ. Ἤθελε τὴν πίστη μας καθαρὴ καὶ ἀνόθευτη καὶ γι’ αὐτὸ ἀκόμα προσπαθοῦσε νὰ μᾶς τὴν διδάξει, ὅπως τὴν παρέλαβε ὁ ἴδιος, καθαρὴ καὶ ὀρθόδοξη. Γιὰ ‘μένα, αὐτὴ ἡ συμπεριφορὰ τοῦ γέροντα, σὲ μία περίοδο ὅπου εἶχα πολλὲς ἀμφιβολίες, ἀκόμη καὶ γιὰ τὴν ἴδια τὴν ὕπαρξη τοῦ Κυρίου, ἦταν ἡ μοναδικὴ ἀδιαμφισβήτητη ἀπόδειξη ὅτι πρέπει νὰ ὑπάρχει κάτι πολὺ περισσότερο ἀπ’ ὅτι μπορῶ νὰ νιώσω ἢ νὰ καταλάβω ἐκείνη τὴ στιγμὴ καὶ γι’ αὐτὸ θὰ πρέπει νὰ ἐπιμείνω στὴν προσπάθεια, ἔστω καὶ ἂν δὲν ἔβλεπα κάποιο νόημα. Καὶ τελικὰ δὲν ἀπογοητεύτηκα καθόλου. Ὁ γέροντας μοῦ γνώρισε τὸν Θεό, ἕναν διαφορετικὸ Θεὸ ἀπ’ ὅτι εἶχα ἀκούσει, γνώριζα ἢ περίμενα. Τὸν Θεὸ τῆς ἀγάπης, τῆς συγχώρεσης, τῆς χαρᾶς, τοῦ φωτός, τὸν Θεὸ ποὺ ἀξίζει νὰ ἐμπιστεύεσαι μὲ ὅλο σου τὸ εἶναι, γιατί ποτὲ δὲ θὰ σὲ ἐγκαταλείψει ἢ ἀπογοητεύσει. Αὐτὸς ἦταν καὶ ὁ κεντρικὸς ἄξονας τῆς ζωῆς καὶ τοῦ κηρύγματος τοῦ γέροντα. Ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸ καὶ τὸν συνάνθρωπο, συγχώρεση, ἔλεος καὶ ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στὸ θέλημα καὶ στὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ. Αὐτὰ δὲν τὰ κήρυττε ὁ γέροντας ἐπειδὴ εἶναι μόνο γραμμένα στὸ Εὐαγγέλιο, αὐτὰ τὰ ζοῦσε καὶ τὰ ἔπραττε ὁ γέροντας μὲ ὅλες τὶς δυνάμεις του. Δὲν ἔχω καμία ἀμφιβολία ὅτι ὁ γέροντας θὰ μποροῦσε νὰ κηρύττει ἀναλύοντας ὑψηλὲς θεολογικὲς ἔννοιες, ἀλλὰ ποτὲ δὲν τὸν ἄκουσα νὰ πεῖ ὁτιδήποτε ποὺ δὲν τὸ πίστευε καὶ βίωνε ἢ ποὺ δὲν θὰ καταλάβαινε καὶ ὁ τελευταῖος ἀκροατὴς τοῦ κηρύγματός του. Ὁ ἴδιος μισοῦσε τὴν προβολή, τὰ πάντα τὰ ἔκανε γιὰ τὴ δόξα τοῦ Θεοῦ, τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Κυρίου καὶ τῆς πατρίδας ποὺ ἀγαποῦσε πολὺ καὶ ἀγωνιοῦσε γιὰ τὴν τύχη τῆς ἀκατάπαυστα. Ὑπάρχουν πολλὰ πράγματα ποὺ θὰ μποροῦσα νὰ πῶ γιὰ τὸν γέροντα, ὁρισμένα ἀπὸ αὐτὰ θαυμαστὰ πράγματα κατὰ τὴ γνώμη μου, ὅμως προτιμῶ νὰ τὰ κρατήσω στὴν καρδιά μου καὶ νομίζω ὅτι ἴσως ἔτσι νὰ ἐπιθυμοῦσε καὶ ὁ γέροντας. Λυπᾶμαι ἀφάνταστα ποὺ τὶς τελευταῖες μέρες τῆς ζωῆς του στὴ γῆ, δὲν μπόρεσα νὰ σταθῶ δίπλα του καὶ δίπλα στὶς ἀδελφές, ὅμως δὲν ἦταν ἐπιλογή μου, ἔτσι ἐπέτρεψε νὰ συμβεῖ ὁ Κύριος. Σωματικὰ θὰ νιώθουμε τὴν ἀπουσία τοῦ ὄμορφου χαμόγελού του, τὴν γλυκιὰ λάμψη τοῦ προσώπου του, τὴν ζεστή σὰν παιδική του φωνή, ὅμως πνευματικὰ εἶναι καὶ θὰ συνεχίζει νὰ παραμένει δίπλα μας. Ὁ γέροντας πάντα ἔλεγε ὅτι ὁ θάνατος δὲν εἶναι τίποτα, ἁπλῶς τὸ πέρασμα πρὸς τὴν ἀληθινὴ ζωή, ὅποιος τὸ πιστεύει τὸ πιστεύει. Ἐγὼ πιστεύω πὼς ὁ γέροντας ζεῖ καὶ μαζὶ μὲ τὸν π. Μᾶρκο καὶ ὅλους τούς Ἁγίους προσεύχεται στὸν Κύριο γιὰ τὴν σωτηρία μας καὶ θὰ συνεχίζει νὰ μᾶς στηρίζει μὲ τὶς προσευχές του. Πιστεύω ἐπίσης, ὅτι δὲν ὑπάρχει πραγματικὸ πνευματικὸ παιδὶ τοῦ γέροντα, ποὺ δὲ γνωρίζει ποιὸ εἶναι τὸ καθῆκον του ἀπ’ ἐδῶ καὶ πέρα καὶ πῶς πρέπει νὰ βαδίζει στὴ ζωὴ γιὰ τὴν δόξα τοῦ Θεοῦ καὶ στὴ μνήμη τοῦ π. Γερβάσιου, τοῦ ταπεινοῦ καὶ εἰλικρινῆ Ἱερομονάχου τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Ἐκκλησίας μας, τὸν γέροντά μου καὶ πατέρα μου.

Καλὸ παράδεισο γέροντα, νὰ εὔχεσαι καὶ γιὰ ‘μᾶς τοὺς ἁμαρτωλούς, νὰ δώσει ὁ Θεὸς νὰ ἀνταμώσουμε πάλι ὅλοι μαζί, ἐκεῖ ποὺ μὲ τόσες θυσίες καὶ κόπους ἐπιθυμοῦσες νὰ μᾶς στείλεις ὅλους, στὴν μακαριστὴ αἰωνιότητα, ἑνωμένοι, μέσα στὸ φῶς καὶ στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Αἰωνία σου ἡ μνήμη.»
Κωνσταντῖνος.

Κλείνω το άρθρο μου, κατακλυσμένη από συναισθήματα σεβασμού και θαυμασμού προς αυτό τον άνθρωπο, ο οποίος μέχρι το τέλος της ζωής του, πάλευε για την σωτηρία όλων των άλλων και κυρίως πάλευε για την σωτηρία εκείνων, που όλοι οι υπόλοιποι είχαν και έχουν στο “περιθώριο”. Θα μπορούσα να γράφω αμέτρητες σελίδες για την προσωπικότητα και το έργο του, αλλά θα αρκεστώ εδώ, σε αυτά που έκαναν σε εμένα πιο πολύ εντύπωση, στα πιο “σημαντικά” αν μπορεί να το πει κανείς έτσι, γιατί δεν υπάρχει τίποτα, που να έκανε ή είπε αυτός ο άνθρωπος, που να έχει λιγότερη σημασία από τα άλλα.

Σκέψεις περνάνε από το μυαλό μου, καθώς “κλείνω” το άρθρο μου και βλέποντας το χιονισμένο τοπίο έξω. Και μια συμβουλή, πολύ “κλισέ” βέβαια, αλλά τόσο αληθινή. Να φέρεστε σε όλους τους ανθρώπους με καλοσύνη, γιατί οι πράξεις μας γυρνάνε πίσω σε εμάς! ή αλλιώς Karma θα το διατύπωνε κανείς άλλος στην αγγλική διάλεκτο. Εγώ, πάντως, θέλω να το κρατήσω απλά και λιττά όπως το διατύπωσε ο πατήρ Γερβάσιος « Είμαι ευτυχής, που δίνω αγάπη».

Στη μνήμη του πατέρα Γερβάσιου 1931-2020.