Κατηγορίες
Lifestyle Κοινωνία

Μικρά “πραγματάκια”

Μικρά «πραγματάκια» που είναι πολύ σημαντικά για την ζωή σου και αντιλαμβάνεσαι – ξανά – την μεγάλη σημασία τους όταν τα έχεις χάσει για πολύ καιρό.

Α) Το κούρεμα και το ξύρισμα. Το ντύσιμο. Η εξωτερική σου εμφάνιση γενικότερα και η περιποίηση του εαυτού σου. Κάτι που ξέρουν πολύ καλά όλες οι γυναίκες. Είναι απίστευτο πόσο πολύ αλλάζει η ψυχολογία σου και η ενεργητικότητά σου με 15 λεπτά στον μπαρμπέρη. Ειδικά όταν μαζί με τις τρίχες πετάς μαζί την κλεισούρα, την αρρώστια, τον φόβο, την αβεβαιότητα. Ανεκτίμητη αξία (Ευχαριστώ Σία για το ταλέντο και την αγάπη σου γι’ αυτό που κάνεις).

Β) Η δυνατότητα να βγαίνεις έξω όποια στιγμή το θελήσεις. Είμαστε φτιαγμένoi για να ζούμε παντού σ΄ αυτόν το κόσμο. Το «έξω» είναι το κλειδί έτσι ώστε η λειτουργία των αισθήσεών μας να επιτυγχάνεται στο μέγιστο βαθμό. Ακόμα και σε μια συννεφιασμένη μέρα όπως η σημερινή. Κανένα πρόβλημα. Σε ξυπνάει, σε ενεργοποιεί πάλι, σε κάνει να λειτουργείς. Είναι η ισορροπία που ξανάρχεται και που δεν υπήρχε για 45 μέρες.

Γ) Η δημιουργικότητα που σου χτυπάει ξανά την πόρτα. Η μαλθακότητα που παίρνει πόδι. Και η μουσική ακούγεται διαφορετικά, οι εικόνες είναι ζωντανές και σου μιλάνε και οι λέξεις που διαβάζεις κάνουν το μυαλό σου να χορεύει σε γρήγορους λάτιν ρυθμούς.

Δ) Η ανθρώπινη επαφή εκ του σύνεγγυς. Η «καλημέρα» και η ανταλλαγή χαμόγελων. Οι μικρές φιλοφρονήσεις, ο ήχος της ανθρώπινης φωνής και ο τόνος της, οι ματιές μέσα στα μάτια. Η σιωπηλή συνηγορία ότι «όλα θα πάνε καλά».

Ε) Η παρέα ενός αδέσποτου στο περπάτημά σου. Το να το χαϊδέψεις, να το κεράσεις από το κουλούρι σου. Να σου τριφτεί στα πόδια για να σ’ ευχαριστήσει. Και μετά ο καθένας τον δρόμο του, για την επόμενη «συναναστροφή», για το επόμενο αλισβερίσι.

Είμαι χαρούμενος, ευτυχισμένος και αισιόδοξος. Νιώθω ευλογημένος που η ζωή μου δείχνει και εγώ ακόμα μαθαίνω αυτήν και από αυτήν. Και όχι, δεν εξαφανιστήκαν τα δύσκολα, τα άσχημα και τα τρομακτικά. Απλά σήμερα πήραν ξανά την θέση τους και το πραγματικό τους μέγεθος για μένα.

Καλό ταξίδι συνάδελφοι.

Κατηγορίες
Uncategorized

Πολυπολιτισμικότητα: Ωφέλειες και κίνδυνοι της πολιτιστικής αλλοτρίωσης

Στη σύγχρονη εποχή κυριαρχεί το μοντέλο ενός ενιαίου πολιτισμού. Η εκμηδένιση των αποστάσεων με τα σύγχρονα μέσα συγκοινωνίας και η τελειοποίηση των μέσων ενημέρωσης άνοιξαν το δρόμο για τη διαμόρφωση ενός παγκόσμιου πολιτισμού. Η παγκοσμιοποίηση, λοιπόν, συντελεί στην πολιτιστική επικοινωνία των λαών και τη διεύρυνση των πολιτιστικών ανταλλαγών.

Η πολιτιστική επικοινωνία μεταξύ των λαών, που είναι ευρέως διαδεδομένη σήμερα, καθώς και η ανταλλαγή πολιτισμικών στοιχείων μεταξύ τους, διαμορφώνουν τις συνθήκες για την εξέλιξη και την πρόοδο της παγκόσμιας κοινωνίας. Με απλά λόγια, η επαφή με άλλους λαούς επιφέρει τεράστιες ωφέλειες στην καθημερινή μας ζωή. Και αυτό, γιατί διευρύνονται οι πνευματικοί μας ορίζοντες και διαμορφώνεται μια πιο σφαιρική εικόνα για τη ζωή μέσα από την επαφή μας με τους διαφορετικούς πολιτισμούς, αντιλήψεις, πεποιθήσεις, στάσεις ,καθώς και τα  ήθη και έθιμα. Ακόμη, αντλούνται τα θετικά στοιχεία από τους άλλους πολιτισμούς, τα οποία, αφού προσαρμοστούν κατάλληλα, εξελίσσουν δημιουργικά τόσο τον πολιτισμό μας όσο και οποιονδήποτε άλλον. Η σύγκριση των διαφορετικών πολιτισμών, έτσι, οδηγεί στην ανάδειξη των εθνικών μειονεκτημάτων και αδυναμιών και, τέλος, στην επανόρθωση των λαών και τη βελτίωση.

Πέρα από τις ωφέλειες για τους ίδιους τους πολιτισμούς, υπάρχουν και ωφέλειες για τους ανθρώπους. Συγκεκριμένα, ευνοείται η αλληλοκατανόηση, η άρση των προκαταλήψεων, η ανεκτικότητα στο διαφορετικό και καλλιεργείται πνεύμα οικουμενικότητας και συλλογικότητας. Μέσα από την επαφή με τους ανθρώπους άλλων πολιτισμών δημιουργούνται φιλίες, ενδυναμώνονται οι σχέσεις ειρήνης και διαμορφώνεται ένα κλίμα συνεργασίας σε διακρατικό επίπεδο  με σκοπό  την αντιμετώπιση κοινών κοινωνικών προβλημάτων, όπως η παγκόσμια πανδημία του covid-19 ή το προσφυγικό. Έτσι, δημιουργείται μια παγκόσμια κοινότητα, στην οποία συνυπάρχουν άνθρωποι με διαφορετικές παραδόσεις και πολιτισμούς, οι οποίοι, όμως, αλληλοσέβονται μεταξύ τους, γιατί τους ενώνει ότι πάνω από όλα είναι άνθρωποι.

Παρ’ όλα αυτά, ελλοχεύει ο κίνδυνος πολιτιστικής αλλοτρίωσης λόγω της επαφής μας με τους άλλους πολιτισμούς. Το πραγματικό πρόβλημα είναι η επίτευξη της ισορροπίας ανάμεσα στην ελληνική πραγματικότητα και τα ξένα πολιτιστικά στοιχεία με τα οποία ερχόμαστε σε επαφή. Υπάρχουν, ωστόσο, πολλοί  τρόποι για να αποφύγουμε την αλλοίωση της πολιτισμική μας ταυτότητας.

Αρχικά, θα πρέπει να υπάρχει σεβασμός απέναντι στα ξένα στοιχεία, γιατί αποτελούν μέρος του πανανθρώπινου πολιτισμού μας. Μέσα από την επαφή μας με τους άλλους λαούς, οφείλουμε να επιλέγουμε τα θετικά στοιχεία που εναρμονίζονται με την ελληνική παράδοση, δηλαδή εκείνα που δεν αλλοιώνουν το χαρακτήρα της. Τα στοιχεία που υιοθετούμε από τους άλλους λαούς, ακόμη, είναι αναγκαίο να προσαρμόζονται στις ιδιαίτερες συνθήκες της ελληνικής πραγματικότητας.

Ένα, ακόμη, από τα σημαντικότερα μέτρα για την αποφυγή της πολιτιστικής μας αλλοτρίωσης είναι η ενίσχυση   του αισθήματος της ελληνικότητας. Απαιτείται, δηλαδή, η επαφή μας με τις ρίζες μας, ώστε θα επιτευχθεί η αντίσταση στην ομοιομορφία του μαζικού πολιτισμού. Η προώθηση της σημερινής πολιτιστικής δημιουργίας του λαού μας με τη διάδοση των ελληνικών γραμμάτων και τεχνών πρέπει να θεωρηθούν τόσο από την πολιτεία όσο και από την κοινωνία, ως πρωταρχικές προτεραιότητες. Τέλος, έχουμε χρέος να αποφεύγουμε τις ακρότητες, δηλαδή το ρατσισμό, τον εθνικισμό, το φασισμό και τη μισαλλοδοξία τόσο απέναντι στο έθνος μας όσο και στα υπόλοιπα έθνη.

Συνοψίζοντας, η πολυπολιτισμικότητα έχει ποικίλες ωφέλειες αλλά και κινδύνους, οι οποίοι μπορούν εύκολα να ξεπεραστούν. Η ενοποίηση του κόσμου σε πολιτιστικό επίπεδο αποτελεί πρόκληση και συνάμα απειλή. Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε την πολιτιστική μας ταυτότητα καθώς και να ντρεπόμαστε για τις παραδόσεις και την καταγωγή μας, αλλά να είμαστε περήφανοι.

Κατηγορίες
Ειδήσεις Εργασίες Κοινωνία Κόσμος

“Be a lady they said”

<<Να είσαι κυρία,είπαν>>. Αυτή είναι η εισαγωγή του βίντεο, που πρωταγωνιστεί η φωνή της δημοφιλούς ηθοποιού του Hollywood, Cynthia Nixon και κάθε φορά, που το βλέπω χιλιάδες εικόνες και παραδείγματα περνάνε από το μυαλό μου. Το βίντεο προβάλλει το πως είναι να είσαι γυναίκα σε έναν “ανδροκρατούμενο” κόσμο και οι προσδοκίες που ακολουθούν μαζί με αυτό. To βίντεο μιλάει για όλες τις αντιφάσεις, που αναγκάζονται να αντιμετωπίσουν οι γυναίκες συνεχώς στην ζωή τους, σε όλους τους τομείς. Αυτό το κείμενο, που θα ακολουθήσει, το δικό μου κείμενο δεν έχει να κάνει συγκεκριμένα περι φεμινισμού.Μίλησα για τις εικόνες και τα παραδείγματα που, μου ήρθαν στο μυαλό μετά από την παρακολούθηση αυτού του βίντεο. Ο καθένας παρακολουθώντας το ανατρέχει σε διαφορετικά συμπεράσματα και περιστατικά. Από το δικό μου το μυαλό λοιπόν, πέρασε κάτι πολύ συγκεκριμένο. Πέρασαν σαν αστραπή χιλιάδες περιπτώσεις βιασμών-δολοφονιών από “άνδρες” και οι εμετικοί τουλάχιστον χαρακτηρισμοί “εκσυγχρονισμένων” ανθρώπων του 2020 του τύπου <<αυτή το προκάλεσε>>. Παραθέτω το βίντεο παρακάτω για όποιον ενδιαφέρεται να το παρακολουθήσει και προειδοποιώ ότι ίσως περιέχει μερικές εικόνες, που για κάποιους ενδεχομένως θα υπάρξουν ενοχλητικές:

Στο μυαλό μου ένα πρόσφατο γεγονός. Η δίκη για την γνωστή σε όλους μας υπόθεση της 21χρονης, Ελένης Τοπαλούδη, που ταρακούνησε όλη την Ελλάδα. Πώς ένα κορίτσι από το διδυμότειχο ξεκίνησε με τις καλύτερες περγαμηνές και στόχους για να σπουδάσει και να κάνει τα όνειρα της πραγματικότητα κατέληξε να επιπλέει στα νερά της Ρόδου; Για όσους δεν θυμούνται, ή δεν γνωρίζουν θα περιγράψω συνοπτικά το χρονικό της υπόθεσης. Είναι τετάρτη 28 Νοεμβρίου του 2018 και ώρα 7.30 το πρωί. Στην παραλία “Φώκια”, της Ρόδου κάποιος κάτοικος κάνει περίπατο με την γυναίκα του όταν του τραβάει το ενδιαφέρον ένα μεγάλο αντικείμενο που βρισκόταν μέσα στην θάλασσα. ‘Οταν γυρίζει σπίτι διαπιστώνει με τα κιάλια ότι πρόκειται για άνθρωπο,γι’ αυτό και καλεί τις αρχές για να σιγουρευτεί. Η Ελένη Τοπαλούδη μόλις έχει βρεθεί νεκρή. Το σημείο,όπου βρέθηκε το άψυχο σώμα της Ελένης παρατίθεται παρακάτω:

Η Ελένη από το διδυμότειχο,είναι φοιτήτρια στο τμήμα Μεσογειακών Σπουδών της Ρόδου.Έχει να δώσει σημεία ζωής από το βράδυ της Δευτέρας και οι γονείς της,έχουν ήδη δηλώσει την εξαφάνισή της, αυτό πού δεν ξέρουν ακόμα είναι πως η Ελένη τους είναι νεκρή,δεν θα ξανά γυρίσει. Το σώμα εξετάζεται από ιατροδικαστή το συμπέρασμα είναι ξεκάθαρο,εγκληματική ενέργεια,οι γονείς ειδοποιούνται. Άγνωστο σε εκείνους ακόμα το πόσο υπέφερε λίγες ώρες πριν το κοριτσάκι τους.

Τα στοιχεία ξετυλίγονται ένα ένα χάρη στην ομολογία της καλύτερης φίλης της Ελένης και ενός βίντεο από κάμερα κλειστού κυκλώματος δίπλα στο σπίτι της. Το κουβάρι αρχίζει να ξετυλίγεται και υποδεικνύονται 2 ένοχοι. Ένας 19χρονος Αλβανός και ο 21χρονος Ροδίτης φίλος του. Η Ελένη γνωρίζει πρόσφατα τον Αλβανό νεαρό, βγαίνουν μια-δυο φορές. Το βράδυ εκείνο επικοινωνούν τηλεφωνικά, εκείνος έρχεται να την πάρει και την πηγαίνει στο απομακρυσμένο σπίτι του 21χρονου ροδίτη στους πεύκους, οπου βρίσκεται και ο ίδιος ο ροδίτης, η άτυχη Ελένη δεν έχει ιδέα τι την περιμένει.Εκείνο το βράδυ λοιπόν,το φυσιολογικό , “όχι” της Ελένης, στο να προβεί σε οποιαδήποτε σεξουαλική πράξη μαζί τους, έθιξε και πυροδότησε τον “ανδρικό” εγωισμό τους, δεν μπορούσαν να δεχθούν την άρνηση τόσο πολύ που την βιάζουν,την ξυλοκοπούν,την χτυπάνε στο κεφάλι με σίδερο,την μεταφέρουν μισολιπόθυμη από τον πόνο με ενα φορτηγάκι σε ένα γκρεμό και ενώ είναι ακόμα ζωντανή και τους παρακαλάει να την πάνε σε ένα νοσοκομείο εκείνοι την πετάνε ζωντανή στα βράχια και την παρατάνε να πεθάνει χωρίς κανένα ίχνος τύψεων ή μεταμέλειας. Άλλωστε όπως θα αποδειχθεί πολύ αργότερα ο 19χρονος ένιωθε τόσες τύψεις γι’ αυτό ,που έκανε που λίγες μέρες αργότερα βιάζει ακόμα ένα κορίτσι και μάλιστα με ειδικές ανάγκες!

Στις καταθέσεις επικρατεί ένα ντόμινο κατηγοριών. Ο ένας κατηγορεί τον άλλον. Ποιος βίασε,ποιος μαχαίρωσε,ποιος χτύπησε πιο πολύ, εγώ όμως δεν θα επιμείνω σε αυτό το κομμάτι. Το ζήτημα είναι ένα , μια 21χρονη κοπέλα βιάστηκε και δολοφονήθηκε επειδή είπε όχι, επειδή δεν εκπλήρωσε τις προσδοκίες και φαντασιώσεις που είχαν αυτά τα 2 κτήνη! Και φτάνουμε στο σήμερα. Μετά από άπειρους μήνες θλίψης,βασάνων και ταλαιπωρίας των γονιών επιτέλους έρχεται η αρχή μίας, κάποιας δικαίωσης. Η ποινή για τους δύο κατηγορουμένους από το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο είναι ισόβια συν 15 έτη κάθειρξης στον καθένα.

Και τώρα φτάνω στο σημείο , όπου ήθελα να φτάσω από την αρχή του άρθρου. Σε μία από τις καταθέσεις του, ένας από τους κατηγορουμένους είπε για την Ελένη <<Το έπαιζε λίγο δύσκολη>> . Και εδώ κύριες και κύριοι, από αυτή και μόνο την έκφραση καταλαβαίνει κανείς πως ξεκινάει η κουλτούρα του βιασμού. Το πατριαρχικό σύστημα, που επικρατεί σε τοπικές κοινωνίες και μη δεν έχει ακόμα εξαλειφθεί. Αυτό αναγνωρίστηκε στην δίκη και από την ίδια την δικαστή, η οποία ξανά επισήμανε επίσης και την ήδη γνωστή πληροφορία πως αν δεν ήταν το Λιμενικό η υπόθεση θα μπορούσε να είχε συγκαλυφθεί ή να είχε πάρει άλλη τροπή λόγω των συγκαλύψεων φυλετικών διακρίσεων και κακοποιήσεων , που επικρατούν ακόμα σε μικρές και μεγάλες κοινωνίες. Εκφράσεις δυστυχώς σαν αυτή του κατηγορουμένου ακούγονται συνεχώς από το στόμα διάφορων ανθρώπων που θέλουν να αυτοαποκαλούνται “άνδρες”.

Έίμαστε στην εποχή, που ακόμα οι γυναίκες όταν υποστούν κάποιο είδος κακοποίησης ή βιασμού από “άνδρα”, ντρέπονται για τον εαυτό τους, φοβούνται να μιλήσουν ή ακόμα χειρότερα κατηγορούν τον ίδιο τους τον εαυτό. Γιατί; γιατί ετσι έχουν μάθει, γιατί αυτό τους το έχει μάθει η δήθεν προοδευτική τους κοινωνία, που έπρεπε να τις προστατεύει και αντ’ αυτού η κοινωνία τους, τις κατηγορεί, τις περιφρονεί ή τους λέει <<λυπάμαι δεν μπορώ να βοηθήσω>> ή <<λυπάμαι δεν μπορώ να μπλεχτώ>> ή ακόμα χειρότερα <<κάτι θα έκανες και τον προκάλεσες>>. Γιατί ακόμα και τις φορές , που τολμούν να μιλήσουν κανένας δεν τους παίρνει στα σοβαρά, ώσπου εκατοντάδες γυναίκες σε όλο τον κόσμο καταλήγουν στο τέλος στην καλύτερη περίπτωση με ψυχολογικά προβλήματα και ουλές στο σώμα και στην χειρότερη με τα κορμιά τους στοιβαγμένα σε ένα νεκροτομείο γιατί απλά κανένας δεν τους βοήθησε, γιατί απλά κανένας δεν αντιλήφθηκε τα χιλιάδες σημάδια, γιατί απλά κανένας δεν ήθελε να αναμειχθεί.

Κλείνοντας συγκινημένη το άρθρο μου στο μυαλό μου αντηχούν τα λόγια της μητέρας της Ελένης στην δίκη και ανατριχιάζω. <<Να είστε άνδρες με μπέσα, μην γίνεστε βιαστές>>. Πόσο αληθινή κουβέντα! Οι οικογένειες οι σωστές μεγαλώνουν τον άνδρα με σωστά πρότυπα και ιδανικά. Ο αληθινός ο άνδρας, μαθαίνει από μικρή ηλικία ότι τα δυο φύλα είναι ισότιμα, ότι δεν υπάρχει κατώτερο φύλο, ούτε στην κοινωνική βαθμίδα, ούτε στην εύρεση δουλειάς, ούτε στις υποχρεώσεις, ούτε στα αισθήματα, ούτε πουθενά. Ο αληθινός ο άνδρας δεν κακοποιεί σωματικά και λεκτικά μια γυναίκα επειδή και μόνο τυχαίνει να έχει μια τάδε πιο δυνατή σωματική διάπλαση, αντιθέτως την θεωρεί ισότιμη, την σέβεται και γιατί όχι και θαυμάζει, όπως και το αντίστροφο.’Ισως αυτή η τραγική υπόθεση να μπορέσει να αποτελέσει παράδειγμα για την ανάγκη της δημιουργίας ενός καλύτερου κόσμου , όπου καμία Ελένη δεν θα ξανα χρειαστεί να βιώσει τέτοιο τρόμο,πόνο και ταπείνωση και κανένας γονιός δεν θα ξανά χρειαστεί να ζεί με αυτό το κενό,την αγωνία, την θλίψη να στείλει την “Ελένη” του να σπουδάσει,να στείλει την “Ελένη” του να ακολουθήσει τα όνειρά της, να περιμένει την “Ελένη” του με αγωνία να γυρίσει σώα και αβλαβής. Το άρθρο μου, λοιπόν αυτό, το αφιερώνω στην Ελένη και στην κάθε “Ελένη”, που βρέθηκε ποτέ σε αυτή την θέση, γιατί αυτή η Ελένη θα μπορούσε να είναι η μητέρα μου, η αδερφή μου, η φίλη μου, ΕΓΩ!

Κατηγορίες
Κοινωνία Κόσμος Υγεία

ΤΑ ΕΜΒΟΛΙΑ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΠΡΟΛΗΨΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΩΝ ΛΟΙΜΩΔΩΝ ΑΣΘΕΝΕΙΩΝ

Βρισκόμαστε στο μέσον μιας πανδημίας με 3.500.000 κρούσματα και 246.000 θανάτους παγκοσμίως μέχρι και σήμερα. Η πανδημία πρωτοεμφανίστηκε τον Δεκέμβριο του 2019 στην πόλη Ουχάν της Κίνας και προκλήθηκε από ένα νέο στέλεχος της ομάδας των κορονοιών. Ο νέος κορονοιός ονομάζεται covid-2019 και ανήκει στην ίδια οικογένεια ιών όπως ο ιός (SARS-nCoV) που προκαλεί σοβαρό Οξύ Αναπνευστικό Σύνδρομο.

Όλες οι επισημονικές κοινότητες όπως φαρμακοβιομηχανίες ,επιστημονικά εργαστήρια, ερευνητικά κέντρα, έχουν επιδοθεί σε έναν αγώνα δρόμου με σκοπό αφ΄ενός μεν την ανακάλυψη φαρμάκου για την καταπολέμηση της πανδημίας και αφ΄ετέρου την ανακάλυψη ενός εμβολίου για την πρόληψη και προστασία των ανθρώπων από τον συγκεκριμένο ιό.

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΕΜΒΟΛΙΩΝ

Πριν από τα εμβόλια, οι λοιμώδεις νόσοι απειλούσαν την υγεία και τις ζωές δεκάδων χιλιάδων παιδιών και ενηλίκων κάθε χρόνο.

Με την ανακάλυψη των εμβολίων όμως δόθηκε η λύση και θεραπεύτηκαν ασθενείς από διάφορα λοιμώδη νοσήματα από τα οποία πολλά ήταν θανατηφόρα, ενώ μικρά παιδιά βοηθήθηκαν ιδιαιτέρως από την καθιέρωση των εμβολιασμών με αποτέλεσμα τη μείωση της παιδικής θνησιμότητας.

Κάθε χρόνο τα εμβόλια αποτρέπουν περισσότερους από 3 εκατομμύρια θανάτους και σώζουν 750.000 παιδιά από αναπηρίες.

Από τη στιγμή που η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού εμβολιάζεται, είναι πολύ πιο δύσκολο μια επιδημία να ξεσπάσει και να εξαπλωθεί.

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΕΜΒΟΛΙΟ

Edward Jenner

Το πρώτο εμβόλιο που αναφέρεται στην ιστορία της Ιατρικής είναι το εμβόλιο εναντίον της μολυσματικής ασθένειας της ευλογιάς. Ο Βρετανός παθολόγος Edward Jenner το 1760 άκουσε ότι οι γυναίκες που άρμεγαν τις αγελάδες δεν νοσούσαν από την ασθένεια της ευλογιάς μιας επικίνδυνης ασθένειας που προκαλούσε παραμορφώσεις αλλά και θάνατο. Οι γυναίκες αυτές παρουσίαζαν φυσαλίδες στα χέρια τους που ήταν ένδειξη νόσησης από την ευλογιά των αγελάδων η οποία είχε ελαφρά συμπτώματα στον άνθρωπο. Το 1796 ο Edward Jenner χρησιμοποίησε το πύον από τις φυσαλίδες αυτές και εμβολίασε ένα οκτάχρονο αγόρι. Το παιδί στη συνέχεια ήρθε σε επαφή με άτομα που έπασχαν από ευλογιά αλλά δεν νόσησε.

Έτσι δημιουργήθηκε το πρώτο εμβόλιο.

Όμως η χορήγηση του εμβολίου σε παγκόσμια βάση άρχισε πολύ αργότερα το 1956 μετά από απόφαση της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας που είχε ως σκοπό τον περιορισμό και την εξαφάνιση της ευλογιάς.

Είκοσι τέσσερα χρόνια αργότερα το 1980 επιτυγχάνεται η πλήρης εξάλειψη της ευλογιάς σε όλο τον κόσμο.

Στη συνέχεια δημιουργήθηκαν διάφορα άλλα εμβόλια όπως το εμβόλιο κατά της λύσσας, της πανώλης, της διφθερίτιδας, του κοκκύτη, της φυματίωσης, της πολιομυελίτιδας, της ιλαράς , της ερυθράς, της ηπατίτιδας Β, το εμβόλιο για την μηνιγγίτιδα,και αρκετά άλλα.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΟΜΩΣ ΤΑ ΕΜΒΟΛΙΑ

Το εμβόλιο είναι έναι ένα βιολογικό παρασκεύασμα που έχει σαν σκοπό να βοηθήσει τον άνθρώπινο οργανισμό να αποκτήσει ανοσία σε κάποιες ασθένειες. Ουσιαστικά τα εμβόλια κατασκευάζονται από τα ίδια μικρόβια που προκαλούν τις διάφορες νόσους, με τη διαφορά ότι τα μικρόβια αυτά είναι νεκρά όπως στα εμβόλια της γρίπης, της χολέρας, της ηπατίτιδας Α, της πολιομυελίτιδας και της βουβωνικής πανώλης ή εξασθενημένα όπως στα εμβόλια της ιλαράς, του κίτρινου πυρετού, της ερυθράς, της παρωτίτιδας και της φυματίωσης, έτσι ώστε να μην μπορούν να προκαλέσουν την νόσο.

Τα εμβόλια βάζουν αυτά τα μικρόβια στον οργανισμό μας συνήθως με ένεση και το ανοσοποιητικό μας σύστημα αντιδρά κατά τον ίδιο τρόπο που θα αντιδρούσε αν είχε προσβληθεί από τη νόσο, φτιάχνοντας αντισώματα. Τα αντισώματα καταστρέφουν τα μικρόβια του εμβολίου και στη συνέχεια παραμένουν στο σώμα μας προσφέροντάς μας ανοσία.

Τα εμβόλια έχουν τόσο προληπτικό όσο και θεραπευτικό ρόλο.

ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΣΕ ΕΜΒΟΛΙΑ ΝΕΟΥ ΤΥΠΟΥ

Η εξέλιξη της επιστήμης και η ανάπτυξη της τεχνολογίας προχωρά αλματωδώς και πολλές νέες προσπάθειες γίνονται με σκοπό την εξεύρεση νέων εμβολίων.

Εμβόλια που βρίσκονται ακόμη σε πειραματικό στάδιο και ίσως δίνουν ελπίδες για την καταπολέμηση της νέας πανδημίας που πλήττει ολόκληρο τον πλανήτη σήμερα είναι τα ονομαζόμενα εμβόλια DNA. Τα εμβόλια αυτά παράγονται από το DNA του ιού ή του βακτηρίου και εισάγεται στα ανθρώπινα κύτταρα. Τα κύτταρα αυτά γίνονται αντιληπτά από τα κύτταρα του ανοσοποιητικού και προκαλούν την άμεση ανοσία και καταστολή του ιού ή του βακτηρίου.

Τα εμβόλια αυτά παρασκευάζονται και αποθηκεύονται εύκολα και ίσως να είναι τελικά η λύση και το μέλλον των εμβολίων από εδώ και πέρα.

Παρά τις αντιδράσεις των αντιεμβολιακών κινημάτων , την έντονη δυσπιστία και τον φόβο των παρενεργειών αναμένονται σύντομα σημαντικές εξελίξεις στον χώρο των εμβολίων.

Κατηγορίες
Ειδήσεις Εργασίες Κοινωνία Κόσμος Πολιτισμός

Ρατσισμός: Μία “ανίατη ασθένεια.”

Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, Αμερικανός Ιερωμένος και ηγέτης του αφροαμερικανικού κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα της έγχρωμης κοινότητας-πληθυσμού στις ΗΠΑ τις δεκαετίες του ’50 και ’60 είχε κάποτε ένα όνειρο. Να ζήσουν κάποια στιγμή τα παιδιά του και όλοι οι άνθρωποι σε ένα Έθνος, που δεν θα κρίνονται από το χρώμα του δέρματός τους, αλλά από το περιεχόμενο τουυ χαρακτήρα τους. Ο ίδιος δολοφονήθηκε τον Απρίλιο του 1968, μόλις στα 39 του χρόνια, αναμενόμενο καθώς τέτοιοι ηγέτες και ιδιαίτερα σε τέτοιες δύσκολες εποχές είχαν σχεδόν πάντοτε παρόμοια τύχη και υπάρχουν χιλιάδες παραδείγματα της πολιτικής ιστορίας για να το αποδείξουν. Παρά τον θάνατο του Ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ, κατάφερε να εμπνεύσει εκατομμύρια ανθρώπους και το έργο του να αποτελέσει ένα σημαντικό λιθαράκι στην μετέπειτα βελτίωση των δικαιωμάτων των έγχρωμων κατοίκων της Αμερικής, δηλαδή των Αφροαμερικανών. Οι Αφροαμερικανοί πέρασαν από πολλές δοκιμασίες και υπερβολικά πολλά χρόνια για να καταφέρουν να αποκαλούνται με αυτό τον όρο,που δικαιωματικά τους ανήκε.Παλαιότερα στην Αμερική τους αποκαλούσαν υποτιμητικα μαύρους και νέγρους. Ακόμα και αυτή η κάποια αλλαγή στον τρόπο που πλέον τους αντιμετώπιζαν δεν ήταν αρκετή,ώστε να εξαλειφθούν οι φυλετικές Διακρίσεις και η βία απέναντι στο ”διαφορετικό.”

Το περιεχόμενο όμως αυτού του άρθρου δεν είναι η αναφορά στον Μάρτιν Λούθερ και την ζωή του, όχι αυτή ήταν απλά μια εισαγωγή, που μας οδηγεί όμως από την σκληρή αλήθεια του τότε, στην σκληρή και αποκρουστική αλήθεια του σήμερα.

Είναι 23 Φεβρουαρίου του 2020, ένα όμορφο κυριακάτικο απόγευμα στο Brunswick, περιοχή στην πολιτεία Georgia της Αμερικής. Ο 25χρονος, αφροαμερικάνος , Ahmaud Arbery ξεκινάει για το καθιερώμενο του jogging όπως κάθε μέρα, αλλά αυτή την φορά δεν γυρίζει πίσω. Κατά την διαδρομή του τον ακολουθεί ένα άσπρο φορτηγό, με 2 οπλισμένους άνδρες, τον Gregory Mc Michael, 64 ,και τον γιο του Travis Mc Michael, 34. Ενώ ο Ahmaud τρέχει ακούγεται ένας πυροβολισμός , ο ίδιος πέφτει κάτω, αλλά εξακολουθεί να δέχεται άλλους 3 πύροβολισμούς μέχρι την στιγμή, που αφήνει την τελευταία του πνοή. Έχει τραβηχτεί βιντεοσκοπημένο υλικό, από άτομο αγνώστου ταυτότητας ,που παρακολουθούσε και παράλληλα βιντεοσκοπούσε την πράξη από το όχημά του,πιθανώς βοηθού των δραστών. Το βίντεο της αποτρόπαιας αυτής πράξης παρατίθεται παρακάτω:

Η τραγική ειρωνεία της υπόθεσης; Οι δυο άνδρες δεν κατηγορήθηκαν, ούτε συνελήφθησαν και όπως αποδείχθηκε από έγγραφα ο μεγαλύτερος Mc Michael ήταν πρώην αστυνομικός ντεντέκτιβ, ένα μάλλον υπεραρκετό στοιχείο για να πείσει με τα λεγόμενα του σε μια έκθεση της αστυνομίας περί αθωότητας και αμυντικής πράξης. Συγκεκριμένα ο Mc Michael ανέφερε ότι είδε τον κύριο Arbery, ο οποίος του έμοιαζε με τον ύποπτο μιας σειράς ληστειών της περιοχής. Κατά τα λεγόμενά του αυτός και ο γιος του τον ακολούθησαν με το φορτηγό και όταν του ζήτησαν ευγενικά να σταματήσει για να του μιλήσουν, ο ίδιος επιτέθηκε στον γιό του και ανάγκασε τον ίδιο να πυροβολήσει. Με λίγα λόγια σενάριο επιστημονικής φαντασίας μιας και ο 25χρονος Arbery ήταν τελείως άοπλος και ακίνδυνος, κάτι το οποίο αποδεικνύει βέβαια και το ίδιο το βίντεο.

Ο θάνατος του Arbery είναι ένας από τους εκατοντάδες φόνους έγχρωμων εφήβων και ανδρών σε όλη την Αμερική. Το Brunswick κατοικείται στην πλειοψηφία του από Αφροαμερικανούς, παράλληλα όμως είναι και μια πόλη, η οποία εξακολουθεί να κυριαρχείται απο φυλετικές διακρίσεις.Η υπόθεση αυτή ευτυχώς κατάφερε να ξεσηκώσει μεγάλες αντιδράσεις από ανθρωπους σε όλη την Αμερική αλλά και σε όλο τον κόσμο, ακόμα και διάσημων σταρ του Hollywood, με σκοπό να αποδοθεί δικαιοσύνη πρώτα απ’όλα στην μητέρα του,αλλα και σε όλο τον κόσμο,που αντιμετωπίζει τις ίδιες διακρίσεις και καταστάσεις. Εκατοντάδες άνθρωποι μαζεύτηκαν έξω από το σπίτι των κατηγορουμένων με σκοπό να διαμαρτυρηθούν.

Τελικά μετά από τόσους μήνες μόχθου και προσπάθειας ο Tom Durden, ένας εξωτερικός από την υπόθεση εισαγγελέας προθυμοποιήθηκε να εξετάσει την υπόθεση και να γίνει ακρόαση ώστε να ακουστούν και να παρουσιαστούν τα στοιχεία της υπόθεσης. Αυτό βέβαια δεν θα συμβεί σίγουρα μέχρι τα τέλη Ιουνίου λόγω της πανδημίας,που υπάρχει αυτή την στιγμή σε όλο τον κόσμο. Η οργή του κόσμου και η απαίτηση για δικαιοσύνη είναι τεράστια.

https://images.app.goo.gl/pZmFySgQXqYxuySM6

Το ερώτημα είναι το εξής, πόσοι ακόμα Ahmaud Arbery θα χρειαστεί να δολοφονηθούν για να καταλάβουμε ότι οι διακρίσεις όποιουδήποτε είδους δεν χωράνε πουθενά εν έτει 2020; Ζούμε σε μια εποχή, που ο φόβος και η ημιμάθεια μας έχουν κάνει υποχείρια τους. Γι’ αυτό και οι διακρίσεις και οι διαχωρισμοί αυξάνονται ξανά μέρα με την μέρα σε όλες τις χώρες. Άραγε πόσο περήφανος θα ήταν ο Martin Luther King και άλλοι όμοιοι του, που πάλεψαν για τις ανθρώπινες αξίες βλέποντας την αλλοίωση τους να ξανα επικρατεί και να κυριαρχεί μετά από τόσα χρόνια; τροφή για σκέψη.