Κατηγορίες
Ιστορία Κόσμος Περιβάλλον Υγεία

Τσερνόμπιλ «Έγκλημα και Τιμωρία»

Σαν σήμερα 26 Απριλίου 2020

Απαγορεύεται να φάτε…..

Ήμουν μαθητής δημοτικού όταν μετά το Πάσχα του 1986 που έπεφτε 4 Μαΐου εκείνη την χρονιά, άρχισαν να μας απαγορεύουν να καταναλώνουμε φρούτα, λαχανικά, γάλα, να πηγαίνουμε βόλτες στην εξοχή, να ακυρώνονται σχολικές εκδρομές και να κρυβόμαστε όταν έβρεχε. Ο λόγος για όλα αυτά άκουγε σε μία άγνωστη μας λέξη: Τσερνομπίλ ή Τσερνόμπιλ όπως είναι το σωστό. Τι ήταν όμως αυτό το Τσερνόμπιλ;

Τσερνόμπιλ

Το Τσερνόμπιλ βρίσκεται 130 χιλιόμετρα βόρεια του Κίεβου στην σημερινή Ουκρανία (κοντά στα σύνορα Λευκορωσίας – Ουκρανίας) και εκεί είχε κατασκευαστεί το Eργοστάσιο Παραγωγής Πυρηνικής Ενέργειας με την ονομασία Βλαντίμιρ Ιλίτς Λένιν. Μπήκε σε λειτουργία το 1977 ως πρότυπο πυρηνικό εργοστάσιο και ήταν το μεγαλύτερο σε ισχύ της τότε Σοβιετικής Ένωσης. Θα μπορούσε να δώσει ενέργεια σε 1,5 εκατομμύριο νοικοκυριά (ήταν είκοσι φορές μεγαλύτεροι οι αντιδραστήρες, από τους αντίστοιχους της δύσης)! Στην περιοχή είχε ιδρυθεί η κωμόπολη του Πρίπιατ (πήρε το όνομα της από τον ομώνυμο τοπικό ποταμό) στις 4 Φεβρουαρίου το 1970. Ήταν η ένατη πυρηνική πόλη, από ένα είδος πόλεων που κατασκευάζονταν για να εξυπηρετούν τους εργάτες των πυρηνικών εργοστασίων. Φιλοξενούσε περίπου 50.000 κατοίκους, εργάτες, τεχνικούς, επαγγελματίες, σώματα ασφαλείας με τις οικογένειες τους. Ήταν μια πόλη σύγχρονη με τις δομές του σοσιαλιστικού προτύπου που δεν είχε να ζηλέψει τίποτα από μια παρόμοια σε μέγεθος «δυτική πόλη». Πολυκατοικίες, διαμερίσματα για όλους, πάρκα αναψυχής, πισίνες, κινηματογράφοι, ρεστοράν, καφέ, γήπεδα εξασφάλιζαν μια αξιοπρεπή διαβίωση.

Η αίθουσα ελέγχου του Τσερνόμπιλ.

Το χρονικό του ατυχήματος

Το πρωί της 25ης Απριλίου 1986 είχε κανονιστεί να γίνει στον αντιδραστήρα νούμερο 4 μία δοκιμή στο σύστημα ασφαλείας του. Για διάφορους λόγους αναβλήθηκε κι αποφασίστηκε να γίνει από την βραδινή βάρδια. Η δοκιμή θα γινόταν στον έναν από τους δύο στροβίλους που τροφοδοτούσε ο αντιδραστήρας 4, και προβλεπόταν να ακολουθήσει την εξής πορεία: Ο αντιδραστήρας θα ετίθετο σε χαμηλή ισχύ (περί τα 700MW) και η γεννήτρια θα εργαζόταν σταθερά, σε πλήρη ταχύτητα. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, η παροχή ατμού θα διακοπτόταν, και θα ελεγχόταν κατά πόσο το σύστημα θα μπορούσε να θέσει σε λειτουργία τις αντλίες ψύξης μέχρι την εκκίνηση των εφεδρικών γεννητριών.



Στρατιώτες εργάζονται για τον περιορισμό των συνεπειών του ατυχήματος.

01:23:40

Υπεύθυνος της επίβλεψης της δοκιμής ήταν ο αρχιμηχανικός Ανατόλι Ντιάτλοφ. Υπεύθυνος της νυχτερινής βάρδιας ήταν ο Αλεξάντρε Ακίμωφ, ενώ υπεύθυνος για τον χειρισμό του αντιδραστήρα ήταν ο Λεονίντ Τοπτούνοφ, ένας νέος μηχανικός με τρίμηνη εμπειρία. Σύμφωνα με τον αρχικό σχεδιασμό, η δοκιμή θα έπρεπε να είχε ολοκληρωθεί  και η νυχτερινή βάρδια απλώς θα επιτηρούσε την ψύξη του απενεργοποιημένου αντιδραστήρα. Θα έπρεπε να κοπεί το ρεύμα στις αντλίες νερού ψύξης μέχρι να αρχίσουν να λειτουργούν οι γεννήτριες πετρελαίου. Ο Τοπτούνοφ έκανε ένα μεγάλο λάθος και η τροφοδοσία του ρεύματος μειωνόταν ανεξέλεγκτα. Κατά την αλλαγή βάρδιας έγινε ταχύτατα η περαιτέρω μείωση της ισχύος του αντιδραστήρα κάτω του 50%. Το νερό που περνούσε από τον πυρήνα του αντιδραστήρα θερμαινόταν όλο και περισσότερο. Δευτερόλεπτα μετά δόθηκε εντολή να κλείσει ο αντιδραστήρας αλλά ήταν αργά. Είχαν αρχίσει ανεξέλεγκτες αλυσιδωτές αντιδράσεις, που οδήγησαν στην τήξη του πυρήνα. Ο αντιδραστήρας βρισκόταν πλέον σε ασταθή κατάσταση. Σχεδόν όλες οι ράβδοι ελέγχου είχαν αφαιρεθεί και απέμεναν κατεβασμένες 18 ράβδοι, έναντι 28 που θα έπρεπε να είναι πάντα κατεβασμένες για λόγους ασφαλείας. Όταν πάτησαν το κομβίο απενεργοποίησης, οι άκρες των ράβδων εισήλθαν ανάμεσα από τις στήλες καυσίμων αυξάνοντας έτσι την ισχύ στα 530 MW . H επόμενη αύξηση της ισχύος ήταν στα 33.000 MW, δεκαπλάσια της προβλεπόμενης ισχύος του αντιδραστήρα. Συναγερμοί χτυπούσαν παντού. Οι στήλες καυσίμου καταστράφηκαν και ακολούθησε έκρηξη του αντιδραστήρα και του κτηρίου του στις 01:23:40, λόγω της πίεσης του ατμού. Με μια δεύτερη έκρηξη ακόμα ισχυρότερη καταστράφηκε το περίβλημα του πυρήνα, 2.000 τόνων και έτσι διέφυγαν στην ατμόσφαιρα ραδιενεργά υλικά που αντιστοιχούσαν σε 200 ατομικές βόμβες όπως αυτήν της Χιροσίμα!  

Οι τιτάνιες προσπάθειες κατάσβεσης της πυρκαγιάς.

Η κατάσβεση της φωτιάς

Ακαριαία σκοτώθηκαν οι δύο χειριστές της αίθουσας ελέγχου. Αμέσως κλήθηκε η πυροσβεστική για την κατάσβεση της φωτιάς, που επεκτάθηκε και γύρω από το εργοστάσιο. Οι πυροσβέστες εκτέθηκαν σε τεράστιες ποσότητες ραδιενέργειας, αφού δεν ήξεραν τι αντιμετώπιζαν. Η φωτιά έσβησε στις 05:00 πμ. Στα νοσοκομεία η κατάσταση των τραυματιών προκαλούσε σοκ στους γιατρούς διότι δεν είχαν αντιμετωπίσει κάτι παρόμοιο. Τους πρώτους τρείς μήνες 31 άνθρωποι πέθαναν από την μόλυνση ,από τον αριθμό των 237 που εκτέθηκαν. Τα τηλέφωνα στην Μόσχα πήραν φωτιά. Την επομένη επιτροπή αποτελούμενη απ’ τον Μπόρις Στσέρμπινα, μέλος της κεντρικής επιτροπής του ΚΚΣΕ και αντιπρόεδρο του υπουργικού συμβουλίου και τον Βαλερί Λεγκάσοφ, χημικού, προέδρου του Ινστιτούτου πυρηνικής ενέργειας Κουρτσάτοφ φτάνει στην περιοχή για τον έλεγχο της κατάστασης.

Χιλιάδες αντιασφυξιογόνες μάσκες μετά την εγκατάλειψη του Πρίπιατ.

Η αντίδραση της κυβέρνησης

Λόγω της διασποράς της ραδιενέργειας, αποφασίστηκε η εκκένωση της πόλης του Πρίπιατ. Η εντολή ήταν να πάρουν τα άκρως απαραίτητα γιατί σε λίγες μέρες θα επέστρεφαν. Αυτό δεν έγινε ποτέ! Το μεσημέρι της 27ης Απριλίου ξεκίνησε η απομάκρυνση των 50.000 περίπου κατοίκων από έναν τεράστιο στόλο 12.000 λεωφορείων, 500 φορτηγών του στρατού και αρκετών άλλων μέσων. Η ζώνη ασφαλείας ορίστηκε στα 30 χλμ γύρω από το ατύχημα. Περίπου 115.000 κάτοικοι άφησαν τα σπίτια τους. Για την εξάλειψη των συνεπειών περίπου 600.000 στρατιώτες εργάζονταν στην οροφή του εργοστασίου ο καθένας μόλις 1,5 λεπτό πρίν τον αντικαταστήσουν για να μην έχουν μεγάλη έκθεση στην ραδιενέργεια. Ελικόπτερα έριχναν υλικό για να μπαζώσουν τον πυρήνα του. Τους επόμενους μήνες το σημείο του αντιδραστήρα σφραγίστηκε από μία τεράστια σαρκοφάγο! Η σοβιετική ηγεσία υπό τον Μιχαήλ Γκορμπατσώφ, αποφάσισε να κρατήσει μυστικό το ατύχημα από την παγκόσμια κοινότητα. Όμως ενδείξεις υψηλών ποσοστών ραδιενέργειας που μετρήθηκαν στην Σουηδία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, ανάγκασαν την Σοβιετική ηγεσία να παραδεχτεί το ατύχημα 48 ώρες μετά.

Η πόλη του Πρίπιατ σήμερα.
Λούνα παρκ στο Πρίπιατ

Συνέπειες του ατυχήματος

Το μεγαλύτερο μέρος της Ευρωπαικής επικράτειας, αλλά και σε άλλες ηπείρους, εκτέθηκε στην ραδιενέργεια που διέφυγε από το Τσερνόμπιλ. Οι επιπτώσεις ειδικά στις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες ήταν μεγάλες για την δημόσια υγεία και το περιβάλλον. Επηρέασε 150.000 τ.χλμ. και 8,4 εκατομμύρια ανθρώπους στις γύρω περιοχές, την χλωρίδα και την πανίδα. Καρκινογενέσεις, λευχαιμίες, νεοπλασματικές παθήσεις τα επόμενα χρόνια έκαναν την εμφάνιση τους, σε πολλούς ανθρώπους. Στην χώρα μας, λόγω και του Ορθόδοξου Πάσχα, η κυβέρνηση άργησε να ενημερώσει τον κόσμο, για να μην προκληθεί πανικός. Τους επόμενους μήνες στην Βόρεια Ελλάδα και στην Θεσσαλία κυρίως ανέβηκαν τα ποσοστά ραδιενέργειας. Κάποιοι που διαγνώσθηκαν με καρκίνο την επόμενη δεκαετία, θεωρήθηκαν ως ασθενείς από το ατύχημα.

Φταίει ο κομμουνισμός;

Η πολύ καλή εικόνα του Γκορμπατσώφ για τους δυτικούς λόγω των μεταρρυθμίσεων μέσω της περεστρόϊκα και της γκλάσνοστ, αμαυρώθηκε με το ατύχημα. Οι Η.Π.Α. και οι σύμμαχοι της, βρήκαν ευκαιρία να πλήξουν την τεχνολογική αξιοπιστία των Σοβιετικών αλλά και του συστήματος διακυβέρνησης. Η αλήθεια είναι ότι το ατύχημα ήταν μία από τις αφορμές της διάλυσης της Ε.Σ.Σ.Δ. Ο κόσμος πίστεψε πλέον ότι η Σοβιετική Ένωση στέκεται σε σαθρά πόδια, δεν είναι η υπερδύναμη που νόμιζαν. Όμως το ατύχημα ναι μεν προκλήθηκε από ανθρώπινα λάθη και παραλείψεις, αλλά αποκάλυψε την διάβρωση του σοβιετικού καθεστώτος σε όλους τους τομείς του. Γραφειοκράτες που ήθελαν να «γαντζωθούν» στις θέσεις τους και αδιαφορούσαν, ατομικά συμφέροντα μέσα στο κόμμα, ελλειπή μέτρα ελέγχων στις μονάδες παραγωγής και κατασκευής εργοστασίων, ο εξοπλιστικός ανταγωνισμός με τις Η.Π.Α., ο πόλεμος του Αφγανιστάν και μια «αστική νοοτροπία» που άρχισε να αναδύεται από την ηγεσία που δεν ταίριαζε στην φιλοσοφία του σοσιαλισμού. Η Σοβιετική Ένωση έπαψε να είναι πραγματικά σοσιαλιστική από την δεκαετία του ’60 και να χάνει την ταυτότητα της. Η κατάληξη της διάλυσης της θα ερχόταν αναπόφευκτα κάποια στιγμή, διότι οι ηγέτες της μετά τον θάνατο του Ι. Στάλιν, ήταν κατώτεροι των περιστάσεων και ειδικά ο Μ. Γκορμπατσώφ. Ήταν ένα μικτό σύστημα διακυβέρνησης που κυλούσε σιγά σιγά προς τον καπιταλισμό.

Εγκαταλελειμμένα στρατιωτικά ελικόπτερα.

Το Τσερνόμπιλ σήμερα

Το εργοστάσιο συνέχισε να λειτουργείεώς το 2000, αλλά διακόπηκε η λειτουργία του μετά από διεθνείς πιέσεις, λόγω φόβου για ένα νέο ατύχημα. Το 2007 εγκρίθηκε η κατασκευή ενός ατσάλινου κέλυφους από την Ουκρανική κυβέρνηση. Στις 10 Ιουλίου 2019 παραδόθηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση επίσημα η νέα ασφαλής σαρκοφάγος, η οποία καλύπτει τον τέταρτο πυρηνικό αντιδραστήρα. Επίσης η πόλη Πρίπιατ παραμένει μια πόλη φάντασμα μετά από 34 χρόνια, έχοντας γίνει τουριστική ατραξιόν.

Η νέα σαρκοφάγος στον αντιδραστήρα 4.

Πυρινική Ενέργεια

Tο πυρηνικό ατύχημα στο εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας στο Θρι Μάιλ Άιλαντ, στην Πενσυλβάνια, τριακόσια χιλιόμετρα από τη Νέα Υόρκη στις 28 Μαρτίου 1979 και στην Φουκουσίμα της Ιαπωνίας 11 Μαρτίου το 2011, ήταν από τα πιο σοβαρά μετά το Τσερνόμπιλ. Δεν κατηγορήθηκε όμως ο νεοφιλελευθερισμός και ο καπιταλισμός του κέρδους όπως ο κομμουνισμός του 1986. Η τεχνογνωσία της άλλοτε Σοβιετικής Ένωσης έχει αφήσει το στίγμα της, στην ιστορία. (π.χ. οι σοβιετικής κατασκευής πύραυλοι Σογιούζ χρησιμοποιούνται μέχρι σήμερα ως η μόνη αξιόπιστη λύση για μεταφορά στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό ISS). Η τεχνολογία από μόνη της δεν είναι καλή και κακή. Έχει πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα. Πολλά ακούστηκαν όμως για παθογένειες στην τεχνολογία των αντιδραστήρων ΡΒΜΚ (όπου είχε στο Τσερνόμπιλ). Άσχετα με ότι ακούγεται η πυρηνική ενέργεια είναι μια λύση για ενέργεια με λίγες πρώτες ύλες σε ανάγκη. Δεν παράγει αέρια θερμοκηπίου, μονοξείδια και διοξείδια του άνθρακα. Είναι όμως σε θέματα ασφαλείας πολύ επικίνδυνη. Η φωτιά στην δασική περιοχή του Τσερνόμπιλ αυτές τις ημέρες της πανδημίας του κορωνοϊού, πέρασε στα ψιλά από τα Μ.Μ.Ε. αλλά ήταν πολύ επικίνδυνη για τον πλανήτη, αν δεν την περιόριζαν εγκαίρως, πριν φτάσει στο εργοστάσιο. Η ανθρωπότητα στο μέλλον μπορεί να βασιστεί σε λιγότερη πυρηνική ενέργεια για το καλό όλου του πλανήτη και να εστιάσει ακόμα περισσότερο, σε εναλλακτικούς τρόπους παραγωγής ενέργειας, εκμεταλλευόμενη πάντα με σεβασμό την φύση (τον αέρα, το νερό κτλ).

Σας ασπάζομαι, Νίκος

Κατηγορίες
Uncategorized Πολιτισμός Τέχνες

Λίνα Νικολακοπούλου, μια μεγάλη καλλιτέχνης με ξεχωριστή ταπείνωση!

Μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνέντευξη απ’ τον καλλιτεχνικό χώρο της μουσικής είχε την ευκαιρία να παρακολουθήσει το τηλεοπτικό κοινό τον περσινό  χειμώνα στην εκπομπή “Art Week” της γνωστής δημοσιογράφου Λένας Αρώνη. Το πρόσωπο καλεσμένη  της εν λόγω εκπομπής ήταν  η πολύ γνωστή και επιτυχημένη στιχουργός Λίνα Νικολακοπούλου. Αφορμή στάθηκε η συνεργασία της με τον καταξιωμένο μουσικοσυνθέτη Διονύση Σαββόπουλο για το στήσιμο ενός λαϊκού προγράμματος που θα λάμβανε χώρα στη μουσική σκηνή του θεάτρου « Άλσος» στο πεδίο του Άρεως στην Αθήνα! Κι ενώ στην αρχή, η συνέντευξης μας παρουσιάζει το χρονοδιάγραμμα της εν λόγω συνεργασίας, όπως τι προηγήθηκε, τι ακολούθησε και πώς οργανώθηκε, ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν  οι τοποθετήσεις της στιχουργού  πάνω σε βασικά σημεία που αφορούν  τη ζωή αλλά και το  έργο της. Έτσι, θα δούμε από κοντά προσωπικές της απόψεις για το τι σημαίνει να είναι κανείς καλλιτέχνης και να μπορεί αυτό να το διατηρήσει μέσα στον χρόνο, ενώ ταυτόχρονα θα ανακαλύψουμε έναν απλό και φιλοσοφημένο άνθρωπο από κάθε άποψη μιας και είναι ιδιαίτερα ευγνώμων για ότι η ζωή της χάρισε αλλά και συνεχίζει να της προσφέρει απλόχερα, όπως η ίδια ομολογεί γεμάτη χαρά.

Λίνα Νικολακοπούλου: μια γυναίκα που επιτρέπει στον εαυτό της  τον χαρακτηρισμό  του  καλλιτέχνη θεωρώντας πως «οι τίτλοι τιμής σε κάνουν να νιώθεις ήρεμος και γαλήνιος εφόσον είναι αληθείς ».

Αν και η συνέντευξη ξεκινά από πλευράς δημοσιογράφου με τον χαρακτηρισμό της δημιουργού ως  στιχουργού και ποιήτριας υπερισχύοντας, ωστόσο, εκείνο της ποιήτριας, εκείνη δίνει στον εαυτό της τον τίτλο του καλλιτέχνη, ενώ θεωρεί ότι οι τίτλοι τιμής, εφόσον είναι αληθινοί, τότε και μόνο τότε μπορούν να εξασφαλίσουν την γαλήνη και την ηρεμία σε όποιον αποδίδονται. Ανήσυχο πνεύμα, δημιουργικό, γεμάτο όρεξη για καινούρια  πράγματα δεν χάνει σχεδόν ποτέ το ραντεβού της με κάθε τι  καλλιτεχνικά  καινούριο  ξαναμπαίνοντας σε μια περιπέτεια του να στήσει κάθε φορά  ένα νέο concept.

Κι όλα τα παραπάνω συμβαίνουν, γιατί διψά να ζει μέσα στον κόσμο νιώθοντας δημιουργική και ζωντανή χωρίς να την ενδιαφέρει έστω και για λίγο να αποτραβηχτεί προκειμένου να απολαύσει αυτά που έχει χτίσει εδώ και πολλά χρόνια. Γι αυτό όταν ρωτήθηκε για το αν αυτό που σκέφτεται υλοποιείται με έναν μαγικό τρόπο ή απλά την καλούν τα πράγματα από μόνα τους  απαντά ευθέως ότι«εκείνο που παίζει μεγάλο ρόλο είναι το κατά πόσο μέσα σου ονειρεύεσαι ή επιθυμείς να συμβούν πράγματα». Χωρίς, ωστόσο, να παραβλέπει ότι το κάθε πράγμα έχει την δικιά του ώρα, όπως για παράδειγμα στην δική της περίπτωση να βρει τους κατάλληλους συνεργάτες, παραδέχεται ότι «υπάρχουν φορές που μπορεί να θέλεις να κάνεις κάτι, όμως αυτό να αναχαιτίζεται και να μην συμβαίνει! Όμως, είναι πολύ υπέροχο, όταν είσαι έτοιμος να έρχεται κάποιος και να σου λέει μ’ ενδιαφέρει να κάνεις αυτό, σκέφτηκα να κάνεις αυτό ,είναι ωραία στιγμή».

Για την ίδια ισχύει ότι «γεννιέσαι με το ταλέντο σου, όμως στη διαδρομή σου γίνεσαι αυτό που θέλεις να φτάσεις  αναλόγως με το κατά πόσο ονειρεύεσαι, κατά πόσο σε απασχολεί και ως που οραματίζεσαι να δεις τον εαυτό σου»!

Όταν ρωτήθηκε για το αν Λίνα Νικολακοπούλου γίνεσαι ή γεννιέσαι απάντησε ότι σύμφωνα με τα πιστεύω της γεννιέσαι με ένα ταλέντο, αλλά στη πορεία γίνεσαι ακριβώς την ώρα που αντιλαμβάνεσαι καλύτερα τον εαυτό σου, τον στόχο σου, τη δύναμή σου εσωτερικά, το όραμά σου. Όταν δηλαδή  καταλάβεις ότι περιέχεις κάτι τυχαία, όπως όταν πάρεις ένα χαρτί κι ένα μολύβι και γράψεις κάτι που μέχρι την ώρα που θα το δεις μπροστά σου να μην ήξερες ότι μπορείς να το καταφέρεις .

Καλλιτέχνης για την ίδια  είναι αυτός που συγκινείται με ότι μπορεί να συμβαίνει γύρω του, όπως με το φως της ημέρας, με την εικόνα ενός ποταμιού ή με ένα υπέροχο λουλούδι προσπαθώντας, αφού τα μεταβολίσει μέσα του, να φέρει προς τα έξω το έντονο συναίσθημα που τον διακατέχει. Και συνεχίζει λέγοντας πως δεν είναι λίγες οι φορές που ο καλλιτέχνης καταλαβαίνει πως κουβαλά κάτι άλλο μέσα του, όταν δεν μπορεί να χαρεί εύκολα με ότι βρίσκεται γύρω του, όχι ότι δεν χαίρεται αλλά δεν του αρκεί κι όλο ονειρεύεται να παράγει κάτι άλλο, να επικοινωνήσει τον εσωτερικό του κόσμο μέσα από μια μορφή τέχνης! Έτσι, καταλήγει να πει, ότι σύμφωνα με ό,τι πιστεύει ισχύει, ότι γίνεσαι στη διαδρομή σου κάτι ,εφόσον συνεχίζει να σε απασχολεί και να θέλεις να φτάσεις κάπου που τάζεις τον εαυτό σου στην πορεία!

«Νιώθει ευγνωμοσύνη για το γεγονός ότι οι νέοι άνθρωποι αγαπάνε την ίδια και τα τραγούδια της κάτι που, όπως πιστεύει αυτό είναι η μεγαλύτερη ευτυχία για έναν δημιουργό το να μην έχει συνάφεια με τον χρόνο αλλά να ξεφεύγει από αυτόν».

Σε  ερώτηση που της έγινε σχετικά  με το γεγονός ότι καταφέρνει να τα πηγαίνει τόσο καλά με τον χρόνο, ώστε ακόμα να στέκεται τόσο δυνατή και διεισδυτική στη νέα γένια, απάντησε ότι «είναι χαρά της παιδιά 14, 15 και 16 χρονών να την συναντούν και να της ομολογούν πόσο πολύ αγαπάνε την ίδια και τα τραγούδια της! Θεωρεί ότι αυτό τα παιδιά το χρωστάνε στους γονείς τους, γιατί αυτοί ακούγανε τα τραγούδια της  καθώς τα έφερναν στη ζωή».

Και συνεχίζει τονίζοντας το γεγονός ότι « για τον δημιουργό δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία από το να μην έχει συνάφεια με τον χρόνο, αλλά  να μπορεί να ζήσει ξεφεύγοντας από αυτόν». Η ίδια θέλοντας να εμβαθύνει περισσότερο σε αυτό και μιλώντας πάντα υποκειμενικά στέκεται στο δικό της βίωμα που έχει να κάνει με το βαθμό έντασης που εξακολουθεί να αντιλαμβάνεται τα πράγματα γύρω της. Έτσι, πιστεύει ότι πρόκειται για έναν βαθμό κατανόησης των εσωτερικών κι εξωτερικών διαδρομών που βιώνει ένας καλλιτέχνης καθώς και της αλληλεπίδρασης που έχουν αυτά τα δύο μεταξύ τους. Παράλληλα, όμως, αυτή η κατανόηση είναι τόσο ιδιαίτερη και ανεξήγητη που «το μόνο που μπορεί απλά να απασχολεί κατ’ ουσία έναν καλλιτέχνη» σύμφωνα με τα λεγόμενά της «είναι το γεγονός να μην του συμβεί ποτέ και τίποτα που θα είναι ικανό να του  ταράξει τον ψυχισμό του και να του αλλοιώσει αυτήν την αθώα και σχεδόν παραδεισένια συνθήκη».

«Θεωρεί ότι κάθε όνειρο έχει το αντίτιμό του, κάτι σαν διόδια τα οποία και πληρώνεις πολύ ακριβά προκειμένου να περάσεις, ενώ εκείνο που γι αυτήν  έχει μεγαλύτερη αξία είναι η καθαρή καρδιά».

Σε μια παλιά της δήλωση η γνωστή στιχουργός είχε πει ότι «ο καθένας πρέπει να παίρνει το βάρος και να κουβαλήσει , να πληρώσει το τίμημα του ονείρου του που έχει να κάνει με το να τολμήσει να το υλοποιήσει ». «Το ταλέντο» όπως χαρακτηριστικά τόνισε «έχει διόδια, δεν υπάρχει περίπτωση να έχεις ταλέντο και να μην πληρώσεις διόδια! Μπορεί αν δεν έχεις ταλέντο να σε αφήσουν να περάσεις, αλλά, άμα έχεις, πληρώνεις ακριβά διόδια και ως προς τον εαυτό σου, εκεί είναι ο κίνδυνος ο μεγαλύτερος και προς την υπόλοιπη συνθήκη. Εκεί θέλει τιμόνι γερό δηλαδή να μην το παρακάνεις, να είσαι σε θέση να καταλάβεις μια ζήλια που μπορεί να έρθει από κάποιες πλευρές, γιατί,αν συνέχεια πας καλά, κάποιοι θα αρχίσουν να λένε τι γίνεται εδώ πέρα, είναι δέκαθλο το να τα καταφέρεις, παλιά ήταν πένταθλο».

Καθώς έρχεται στο τώρα δεν κρύβει την μεγάλη της χαρά ότι  μπορεί να συνεργάζεται με νέους ανθρώπους, ερμηνευτές, μουσικούς και συνθέτες με τους οποίους κάλλιστα μπορεί να φτιάξει κάτι τη στιγμή που τα χρόνια περνάνε πάρα πολύ γρήγορα και δεν καταλαβαίνει κανείς πότε περάσανε. Η ίδια υπογραμμίζει με θάρρος «μακάρι να μπορεί να ισχύσει μέχρι τέλος το να μην καταλάβει κανείς τι έγινε, γιατί το μόνο που αξίζει να καταλαβαίνει κανείς είναι το να είναι η καρδιά του καθαρή, δηλαδή να θέλει την αλήθεια του, να μην έχει αυτή την τυρρανία να είναι άλλος, να κάνει ότι είναι άλλος, γιατί αυτά είναι τα βάσανα που κουβαλάμε οι άνθρωποι, όταν έχουμε δημόσια έκθεση».

«Ακράδαντο πιστεύω της  το γεγονός ότι, όσο δύσκολα κι αν περάσει ο άνθρωπος πάντα έρχεται το ξημέρωμα».

Με αφορμή μια ερώτηση σχετικά με τα αδιέξοδα που έχει ζήσει και πως τα διαχειρίστηκε προκειμένου να τα ξεπεράσει η ίδια επεσήμανε ότι «το ότι είμαστε εδώ και μιλάμε εδώ και τώρα σημαίνει ότι έχουμε τη χαρά να έχουμε βγει από αυτά». Ωστόσο, δηλώνει ότι δεν είχε πολύ πρωτότυπους τρόπους για να τα ξεπεράσει! Η ίδια χαρακτηριστικά αναφέρει: «Έχω μείνει αμίλητη μπορεί και για μια εβδομάδα, ακίνητη να μην μπορώ να βγω από το σπίτι μου, να αντέχω να βγαίνω το βράδυ αργά, να κάνω μια συγκεκριμένη βόλτα για να πω ότι βγήκα, δηλαδή, με κράταγε η βαρύτητα του αδιεξόδου, σχεδόν με ακινητοποιούσε»!

Ωστόσο, θεωρούσε ότι το πώς αντιμετωπίζει ο κάθε άνθρωπος  το αδιέξοδο στη ζωή του έχει να κάνει με τον χαρακτήρα του κι ότι αυτό  έχει να κάνει με τον χρόνο αλλά και τον τρόπο αντίδρασής του απέναντι σε ότι συμβαίνει !Για την ίδια σημασία έχει να αντέχεις, να προπονείσαι να αντέχεις για παράδειγμα την μελαγχολία, τη λύπη, την αγωνία ή την απώλεια, ενώ στη συνέχεια τονίζει ότι μπορεί να μη βοηθάει και πολύ, όμως, όπως χαρακτηριστικά είπε:«Δεν χάνουμε και τίποτα, αν πούμε πως πάντα ξημερώνει , απλώς αυτές οι νύχτες μας φαίνονται, ότι δεν θα ξημερώσουνε ποτέ! Και κοντά στη σκοτεινιά που έχεις μέσα σου μπορεί να έχεις και τη δυνατότητα να σου τύχει ένα δώρο, να κατανοήσεις κάτι που με άλλη συνθήκη δεν θα μπορούσες, πέρα από το ότι έχεις την δυνατότητα να προπονείσαι στο άγνωστο». Κι αν οι άνθρωποι πολλές φορές στη ζωή τους καθηλώνονται σε μια αδιέξοδη κατάσταση θεωρεί ότι το κάνουν, γιατί δεν έχουν το κουράγιο να προχωρήσουν σε κάτι που δεν ξέρουν. Η ίδια, άλλωστε, πιστεύει ότι « όταν γίνεται κάτι αφόρητο, καλό είναι να αφήνει κανείς το τιμόνι του ελέγχου που έχει να κάνει με το ότι επιθυμείς να βγεις από το αδιέξοδο και να βρεθείς κάπου αλλού κι από εκεί κι έπειτα», όπως λέει, « ο Θεός βοηθός»!

«Η αγαπημένη στιχουργός του κοινού Λίνα Νικολακοπούλου παραδέχτηκε ότι ένα ελάττωμα του εαυτού της επηρέασε σε σημαντικό βαθμό τη δουλειά της τόσο που την  ταλαιπώρησε αρκετά σε ότι αφορά τον  πρώτο κύκλο συνεργασιών της».

Σε ερώτηση που της έγινε για το, αν υπήρξε  κάποιο ελάττωμα  στο χαρακτήρα της ή στη δουλειά της που θα επιθυμούσε, εφόσον υπήρχε άλλη ζωή, να μην το ξαναφέρει, η ίδια αποκρίθηκε με ειλικρίνεια, ότι όντως υπήρξε ένα τέτοιο  από το οποίο θα ήθελε να απαλλαγεί όχι σε μια άλλη αλλά σε αυτήν τη ζωή, γιατί άλλωστε δεν μπορεί να ξέρει, αν υπάρχει κι άλλη πέραν τούτης. Πιο συγκεκριμένα, δήλωσε πως ενώ καταλάβαινε πολλά πράγματα, έβλεπε κι ένιωθε άλλα τόσα, όμως πάντα διακατέχονταν από ένα συναίσθημα συστολής. Γι’ αυτό το λόγο προτιμούσε να το πει στον διπλανό της για να το ονομάσει, ενώ της πήρε πολύ χρόνο να αποκτήσει το δικαίωμα κάτι που έβλεπε, που δεν της άρεσε, που ήθελε να διορθωθεί ή που είχε μια ιδέα την οποία ήθελε να γνωστοποιήσει, δεν επιχειρούσε να το πει ή να το κάνει  από φόβο μήπως παρεξηγηθεί ή την πουν εγωίστρια ή οτιδήποτε άλλο.

  Όλη αυτή η κατάσταση την ταλαιπώρησε πολύ γι’ αυτό και προτιμούσε να δουλεύει με ομάδες ανθρώπων που την γνώριζαν καλά μιας κι αυτοί ήξεραν πως σκέφτεται, ενώ καταλάβαιναν αμέσως, όταν έλεγε κάτι για ποιόν λόγο το έλεγε. Μόνο όταν έφτασε να κλείσει ο πρώτος κύκλος συνεργασιών στη δουλειά της, τα πράγματα λειτούργησαν έτσι, ώστε να απαλλαγεί από την παραπάνω της αδυναμία! Η ίδια χαρακτηριστικά αναφέρει:«Βρέθηκα να συνεργάζομαι με συνθέτες από το εξωτερικό κάτι που δεν είχα διανοηθεί ποτέ! Ότι θα μπορέσω όχι μόνο να τα φέρω εις πέρας αλλά και με ωραία αποτελέσματα και να πάρω πρωτοβουλίες κι ευθύνες! Δηλαδή έζησα πολλά που με βοηθήσανε πραγματικά να έχω τον έλεγχο, να παραμένω ευγενής ή όταν χρειαζόταν να είμαι αποφασιστική χωρίς να πατάω φρένο στον εαυτό μου. Αυτό το να πατάω φρένο  ήταν να το πω έτσι το πιο αδύναμό μου κομμάτι».

«Στη ζωή τα πράγματα για τα οποία αξίζει να αγωνιστεί κανείς  σύμφωνα με την ίδια δεν είναι άλλα από την δουλειά, την φιλία καθώς και την συνεχή προσπάθεια να παραμείνεις ζωντανός, δροσερός και καινούριος πέρα από το  γεγονός της επιβίωσης».

Απαντώντας σε μια τελευταία ερώτηση για το τι είναι αυτό που παίζει στη παρούσα φάση της  ζωής της πρωταγωνιστικό ρόλο και σε τι αναλογίες ….είναι η φιλία, ο έρωτας ή  οι συνεργασίες  και οι νέες συναντήσεις  με νέους καλλιτέχνες…… υπογράμμισε ότι τη δεδομένη στιγμή ισότιμα οι ανθρώπινες επαφές γίνονται για την ίδια καινούριες καθώς έχει τη χαρά να είναι ηλικιακά καινούρια προς τα νέα παιδιά με τα οποία κάθε φορά τυχαίνει να συνεργαστεί. Χαρακτηριστικά αναφέρει: «Ουσιαστικά από τα μάτια των παιδιών ή τις αντιδράσεις τους καταλαβαίνω και χαίρομαι αυτά που τους έμαθα, που κάτι θα τους προσφέρω, χαίρομαι να έχω το θάρρος να είμαι μητρική απέναντί τους , πράγματα που μου τα έφερε ο χρόνος».

Κι αν οι νέες συνεργασίες και οι συναντήσεις της  με νέα παιδιά του χώρου την κάνουν να αισθάνεται χαρούμενη και φρέσκια, όταν έρχεται η ώρα να μιλήσει για τις  φιλίες είναι στην ευχάριστη θέση να δηλώσει με σιγουριά πως είναι πιστή σε αυτές με όλη της την καρδιά. Η ίδια αναφέρει χαρακτηριστικά: « Μπορεί να πέρασαν πάρα πολλά χρόνια της ζωής μου, την ώρα που αναρωτήθηκα ποιοι είναι οι φίλοι μου, να μην μπορούσαν να είναι πιο πολλοί από τα δάχτυλα του ενός χεριού μου, αλλά αυτό δεν σημαίνει τίποτα, γιατί αυτό που έχει σημασία είναι ότι όπου έδωσα την καρδιά μου δεν τη πήρα πίσω ακόμα κι αν δεν βλέπω τον άνθρωπο αυτόν, ακόμα κι αν δεν του μιλώ, το κεφάλαιό του, υπάρχει μέσα μου,άρα καλά τα πήγαμε κι εκεί. Οποιοσδήποτε κι αν έρχεται μέσα στο ταξίδι και γίνεται ένας άνθρωπος που χωράς στη καρδιά του και χωράει στη δικιά σου είναι ένα καλό πράγμα». Και ολοκληρώνει την απάντησή της με σφαιρικό τρόπο λέγοντας πως για την ίδια εκείνα που μετράνε στη ζωή ως αγωνίσματα δεν είναι  άλλα από την δουλειά, τη φιλία, την αγάπη, την προσπάθεια να παραμείνεις  ζωντανός , δροσερός , καινούριος και φυσικά να ζήσεις και με έναν τρόπο να επιβιώσεις.

Η συνέντευξη ολοκληρώνεται με την διαπίστωση από πλευράς δημοσιογράφου ότι η Λίνα Νικολακοπούλου αποτελεί για τους νέους συνεργάτες της ένα ωραίο είδωλο το οποίο πέρα από το ότι έχει μια καταπληκτική ηρεμία, παραμένει διαθέσιμο και ανοικτό απέναντι σε όλες τις καλλιτεχνικές  προκλήσεις και προσκλήσεις που της γίνονται ανεξαιρέτως. Τα τελευταία της λόγια στην εν λόγω συνέντευξη  δεν ήταν άλλα από την μεγάλη ευγνωμοσύνη που η  ίδια νιώθει βαθιά μέσα της κάθε ώρα που της δίνεται ακόμα η ευκαιρία να κάνει κάτι καινούριο μαζί με τα νέα παιδιά σε μια κοινή προσπάθεια που πάντα οδηγεί  στην επιτυχία! Για την ίδια το να είναι ανοικτή προς κάθε τι που έρχεται αποτελεί και το ξεκίνημα όλων όσων συμβαίνουν, ώστε καταλήγει να πει ότι:«Οπωσδήποτε το ότι είμαι ανοικτή και διαθέσιμη είναι κάτι από όπου όλα ξεκινούν και αυτό το εύχομαι σε όλους, γιατί είναι ένα πλατύ συναίσθημα που αγκαλιάζει όλο τον κόσμο»!

Κατηγορίες
Uncategorized Θρησκεία Κοινωνία Πολιτισμός

Το “πορτρέτο” ενός αγαπητού στο λαό Ποιμενάρχη, λίγο πριν πέσει η αυλαία της ζωής του.

Η τελευταία συνέντευξη του Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου

Αν θέλαμε να σκιαγραφήσουμε το «πορτρέτο» ενός από τους πιο αγαπητούς  στο λαό «Ποιμενάρχες»  αυτό σίγουρα θα ήταν του τέως μακαριστού κι εκλιπόντος από τη ζωή Αρχιεπισκόπου κ.κ. Χριστόδουλου ο οποίος  με την όλη πορεία της ζωής του άφησε αναμφίβολα  ανεξίτηλο το στίγμα του στα εκκλησιαστικά αλλά και εθνικά δρώμενα της χώρας, εξαιτίας της μεγάλης επιρροής που ασκούσε η δύναμη του λόγου του σε αυτά. Μέσα από την τελευταία συνέντευξη που παραχώρησε στον γνωστό τότε δημοσιογράφο της  ΕΡΤ , Τάκη Χατζή τον Οκτώβριο του 2006, μας δίνεται η ευκαιρία με σύντομο αλλά  και περιεκτικό τρόπο να γνωρίσουμε από  κοντά  γνωστές αλλά  και άγνωστες πτυχές της  ζωής του, όπως αυτές ξετυλίγονται  από την  παιδική του ηλικία και εκτείνονται  σχεδόν έως και το τέλος της αρχιερατικής του διαδρομής.

Έτσι, στην αρχή της εν λόγω συνέντευξης  με μια σύντομη ιστορική αναδρομή γίνεται μνεία  στην προσφυγική  καταγωγή  των γονιών του Αρχιεπισκόπου, οι οποίοι, όπως ο ίδιος αναφέρει, ήταν από την πόλη της  Αδριανούπολης, απ’ όπου το 1924 με την συνθήκη της Λωζάνης  υποχρεώθηκαν να φύγουν και να εγκατασταθούν  στη Ξάνθη. Εκεί στο νέο τους περιβάλλον μετά από αρκετό καιρό και δυσκολίες κατόρθωσαν να ορθοποδήσουν, όταν ο πατέρας του  έγινε  μεγαλέμπορας εξοικονομώντας με αυτόν τον τρόπο τα προς το ζην της οικογένειάς τους. Το 1939 είναι η χρονιά γέννησης του Αρχιεπισκόπου στην Αθήνα, όπου μετά από έναν δύσκολο τοκετό βλέπει το πρώτο  φως της μέρας  στο ιδιωτικό μαιευτήριο Έλενα.

  Από το σημείο αυτό κι έπειτα η συνέντευξη  μας μεταφέρει νοερά στα πρώτα παιδικά του χρόνια σε ένα καθαρά  χριστιανικό   οικογενειακό    περιβάλλον με μια μητέρα  κοντά στην εκκλησία του Χριστού που  ενδιαφέρεται όσο τίποτα άλλο  να  εμφυσήσει πανανθρώπινες χριστιανικές αξίες αγάπης  στον μικρό της Κωνσταντίνο, όπως ήταν το κοσμικό  όνομα του Αρχιεπισκόπου, αλλά κι έναν πατέρα ιδιαίτερα αυστηρό που έδειξε ιδιαίτερο ζήλο για το επίπεδο  μόρφωσης του παιδιού του. Χαρακτηριστικά αναφέρεται η επιμονή  του στο να δοθεί στο γιο του  μια ιδιαίτερα υψηλή μόρφωση  που θα αφορούσε την ιδιωτική εκπαίδευση παραβλέποντας τις  όποιες οικονομικές θυσίες έπρεπε να γίνουν. Έτσι, ο Κωνσταντίνος ΠαρασκευαΪδης, όπως λεγόταν το κοσμικό όνομα του Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου, βρίσκεται να σπουδάζει στην ιδιωτική  Λεόντειο σχολή των Αθηνών λαμβάνοντας την καλύτερη δυνατή εκπαίδευση για εκείνη την εποχή. Εκεί, όπως ο ίδιος αναφέρει,  μαθαίνει πολύ καλά την Ελληνική αλλά και Γαλλική γλώσσα και προσλαμβάνει πολύ καλή ηθική γνώση από τα μαθήματα της εν λόγω σχολής.

Στα πολύ ιδιαίτερα χρόνια της εφηβείας του Αρχιεπισκόπου  που ακολουθούν  αμέσως μετά στη διάρκεια της συνέντευξης  διαπιστώνει κανείς ότι υπήρξε ένας νεαρός έφηβος που ξεχώριζε σε σχέση με τα άλλα παιδιά της ηλικίας του. Έτσι, εξαιτίας του ότι πάντα λογάριαζε το αντίκτυπο που θα είχε στην εικόνα της εκκλησίας η δική του τυχόν ανάρμοστη συμπεριφορά, απέφευγε πάντα να επιδείξει μια τέτοια. Όταν τις Κυριακές ήταν ο ψάλτης της εκκλησίας του και τον έβλεπαν εκατοντάδες κόσμου πιστοί άνθρωποι, του ήταν αδιανόητο να φανεί κατώτερος των περιστάσεων και να προκαλέσει  με την όποια απρεπή συμπεριφορά του τα σχόλια αυτών με τους οποίους μαζί εκκλησιάζονταν. Έτσι, φρόντιζε σχεδόν πάντα να είναι ένας καλός μαθητής κι ένα καλό παιδί  που με προσοχή και διάκριση συμμετείχε μεν σε όλα, όμως  ως «παιδί της εκκλησίας» που ήταν πάνω από όλα πρόσεχε  να μην  δώσει ποτέ και σε κανένα εκείνο το  δικαίωμα που θα επηρέαζε με αρνητικό τρόπο την εικόνα της. Αυτό το καλό παιδί  μαθαίνουμε στη συνέχεια από την συνέντευξη   επιλέγει στα χρόνια της νιότης του να γίνει  φοιτητής ταυτόχρονα δυο σχολών της Νομικής και της Θεολογικής κάτι που  σύμφωνα με τα εκπαιδευτικά δεδομένα της τότε εποχής ήταν καθ’ όλα επιτρεπτό, ενώ μέσα του ήδη ανατέλλει η απόφαση της  εξ’ ολοκλήρου αφιερώσεώς του στο δρόμο της του Χριστού ιεροσύνης.

Σε αυτό το σημείο η συνέντευξη φροντίζει να μας  μεταφέρει σε άγνωστα περιστατικά της ζωής του Αρχιεπισκόπου, όταν ήταν ακόμα φοιτητής, τα οποία έχουν να κάνουν με τη σύσταση αδελφότητας της λεγόμενης «Χρυσοπηγής» της οποίας υπήρξε και βασικό ιδρυτικό μέλος μαζί με τον φίλο του και διάκονο ,Καλλίνικο. Το όνομα της αδελφότητας  δεν ήταν τυχαίο! Ήταν το τάμα τους στο μοναστήρι της Παναγίας της Χρυσοπηγής στην Ηλεία, το οποίο επισκέπτονταν από κοινού  τα καλοκαίρια  προσευχόμενοι να τους αξιώσει να ιδρύσουν  κάποτε την εν λόγω αδελφότητα. Όταν η προσευχή τους εισακούστηκε και η αδελφότητα ήταν γεγονός επέδειξαν μέσω αυτής  ιεραποστολική δράση μέσα στον κόσμο. Ωστόσο, η διαίρεση που επήλθε σε παρόμοιες  αδελφότητες εκείνη την εποχή τους παρότρυνε να πράξουν το ίδιο, ενώ  παράλληλα αναθεώρησαν  και τον ιδιαίτερο ρόλο που πρέπει να επιτελέσει ένας μοναχός! Έτσι, όπως χαρακτηριστικά επεσήμανε και  ο ίδιος ο μακαριστός Χριστόδουλος, η θέση του μοναχού  σύμφωνα με την παράδοση της ορθόδοξης εκκλησίας  αφορά την ένταξη του σε μοναστηριακή κοινότητα που ζει πέρα από τον κόσμο για τον κόσμο. Αυτή του η διαπίστωση τον οδήγησε συνειδητά στο να μεταβεί μαζί με τον φίλο του Καλλίνικο σε μονή στα Μετέωρα όπου και χειροτονήθηκε διάκος από τον τότε Μητροπολίτη Τρίκκης και Σταγών κ. Διονύσιο. Στην εκεί παραμονή του, στη μονή Βαρλαάμ, ανέλαβε μεγάλο έργο ιεραποστολής με ομιλίες και κηρύγματα έξω στον κόσμο και ιδιαίτερα σε  σχολεία ,ενώ μεγάλος ήταν ο ρόλος του και στην ανακαίνιση της εν  λόγω μονής.

Ακολουθούν τα χρόνια της επιστροφής  του Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου στην Αθήνα όπου  υπηρετεί τον στρατό και μετέπειτα την εκκλησία από τη θέση του ιεροκήρυκα και του εφημέριου ναού στο Παλαιό Φάληρο για 7 ολόκληρα χρόνια. Ωστόσο, ιδιαίτερα αξιόλογη αποδείχτηκε η μετέπειτα δράση του από τη θέση του Αρχιμανδρίτη καθώς προχωρώντας στην ιεραρχία της εκκλησίας βρίσκεται να την υπηρετεί από τη θέση του δεύτερου γραμματέα της Ιεράς Συνόδου, μετά τον αρχιγραμματέα.  Στα  χρόνια της δικτατορίας διευκολύνει καθοριστικά  την αποστολή ιεροκηρύκων σε εξόριστους στο νησί της Γυάρου  κάνοντας πράξη την χριστιανική αντίληψή του«υπέρ του πάσχοντος» ανθρώπου. Σύμφωνα με τα λεγόμενά του τον πείραζε πολύ το γεγονός ότι η εκκλησία σε εκείνα τα δύσκολα χρόνια δεν επέδειξε καμιά αντίσταση σε ότι συνέβαινε, κάτι που χρεωνόταν να απαντήσει μπροστά στη νεολαία του Βόλου από τη θέση του μητροπολίτη της κάθε φορά που επισκέπτονταν τα εκεί σχολεία την περίοδο της μεταπολίτευσης και συγκεκριμένα την χρονιά του 1974. Στην ερώτηση των παιδιών για το τι έκανε η εκκλησία την περίοδο της δικτατορίας απαντούσε ότι όντως δεν σεβάστηκε την αξιοπρέπεια του ανθρώπου, όμως το  τίμημα, όπως δήλωσε, το πλήρωσε ο τότε Αρχιεπίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδας  Ιερώνυμος, ο οποίος αυτοτιμωρήθηκε με την παραίτησή του. Από εκεί κι έπειτα δίνει υπόσχεση στο λαό , ότι «δεν πρόκειται να κρατήσει στο εξής κλειστό το στόμα του, καθώς  θα ομιλεί ακόμα και για πολιτικά θέματα» .

Η συνέντευξη  από εδώ κι έπειτα άρχισε να περνά σε πιο προσωπικό επίπεδο με έντονη φόρτιση,  όταν ο Αρχιεπίσκοπος ρωτήθηκε για το ποιά είναι η θέση του σε ότι αφορά το γεγονός ότι έχει  κατηγορηθεί γενικότερα πως  επεμβαίνει με τον λόγο του τόσο  στην πολιτική κατάσταση της χώρας  όσο και στα  εθνικά της  θέματα, ενώ για όλα αυτά υπεύθυνη ορίζεται από το λαό η εκάστοτε εκλεγμένη  ελληνική κυβέρνηση .Με την απάντησή του  έκανε σαφές  ότι ο ρόλος της εκκλησίας πέρα από τον τελετουργικό της χαρακτήρα είναι  να έχει φωνή και λόγο και να υψώνει τη φωνή της κάθε φορά που παρίσταται ανάγκη ακόμα και για  εθνικά ζητήματα. Για τον Αρχιεπίσκοπο το κάθε τι  που απασχολούσε  τους Έλληνες, τη νεολαία, τα παιδιά και τις οικογένειές τους έπρεπε  να απασχολεί και την ίδια την εκκλησία, η οποία και έπρεπε να πάρει θέση, να πει την άποψή της πάνω σε αυτό το θέμα.

  Προς το τέλος της η  συνέντευξη άρχισε να λαμβάνει την κορύφωσή της και να  εστιάζει στο γεγονός ότι ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος με τη δύναμη του λόγου του επηρέαζε καταστάσεις και πράγματα που είχαν να κάνουν με θέματα μείζονος σημασίας, όπως με την εκκλησιαστική περιουσία και την περιβόητη κάθαρση στο εσωτερικό της εκκλησίας αλλά και το φλέγον θέμα των ταυτοτήτων. Σε ότι αφορά την εκκλησιαστική περιουσία και στο που αυτή διοχετεύτηκε  εν ολίγοις τόνισε ότι αυτή κατά το 90-95% έχει δοθεί στο λαό και ότι το κράτος εδώ και χρόνια εφαρμόζοντας μια ληστρική επιδρομή με απαλλοτριώσεις που έγιναν την οδήγησαν σε αφανισμό. Αναφερόμενος στην  κάθαρση στο εσωτερικό της εκκλησίας, ο Αρχιεπίσκοπος διευκρίνισε, ότι εξαιτίας της μεγάλης προβολής που έγινε για το εν λόγω θέμα από τα ΜΜΕ, η εκκλησία προχώρησε σε πειθαρχικές διώξεις, δηλαδή σε ανακρίσεις σε βάρος 5 Ιεραρχών κάτι που δεν είχε γίνει ποτέ ξανά στην ιστορία της εκκλησίας της Ελλάδος. Τέλος, όταν ρωτήθηκε για  το θέμα των ταυτοτήτων, ο Αρχιεπίσκοπος επεσήμανε το γεγονός ότι τα 3000000 των υπογραφών που συγκεντρώθηκαν, αποτέλεσε το επόμενο βήμα μετά τις λαοσυνάξεις που πραγματοποιήθηκαν, προκειμένου να ζητηθεί  από την κυβέρνηση να προχωρήσει σε δημοκρατικό δημοψήφισμα.

Με βάση, λοιπόν, τα όσα παραπάνω αναφέρθηκαν για τη ζωή και το έργο   μιας αναμφίβολα  αξιόλογης εκκλησιαστικά ηγετικής  μορφής, όπως αυτής   του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου, θα μπορούσαμε ως κατακλείδα  να πούμε, ότι με την  τελευταία συνέντευξή του ολοκληρώθηκε ο  καμβάς ενός υπέροχου «εκκλησιαστικού πορτρέτου» του οποίου η αξία δικαίως ισοδυναμεί με την απέραντη αγάπη που τρέφει ακόμα και σήμερα ο λαός προς το πρόσωπό του παρά την απουσία του. Σε μια εποχή που η νέα τάξη πραγμάτων τείνει να γίνει πραγματικότητα με ότι αυτό συνεπάγεται σε παγκόσμια κλίμακα κι όπου πλέον η ανθρωπότητα στο σύνολο της βρίσκεται αντιμέτωπη με πρωτόγνωρες καταστάσεις άνευ προηγουμένου, κρίνεται επιτακτική περισσότερο σήμερα από ποτέ η ανάγκη να υπάρξουν μορφές και πρότυπα ανθρώπων που με την παρουσία τους να ηγηθούν κρατώντας ψηλά πανανθρώπινες αξίες και ιδανικά που δεν παραχωρούνται ούτε και διαπραγματεύονται στο βωμό μιας ολέθριας ισοπεδωτικής  παγκοσμιοποίησης! Σήμερα, λοιπόν, περισσότερο από ποτέ ηγετικές εκκλησιαστικές μορφές, όπως υπήρξε αυτή  του εκλιπόντος μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου, καλούνται να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων τιμώντας μαζί με την χώρα τους το πάνσεπτο και ιερό σώμα της του Χριστού εκκλησίας προκειμένου να μη χαθεί μαζί με την θρησκευτική μας πίστη, η πολιτιστική μας κληρονομιά αλλά και η αδιαπραγμάτευτη θέλουμε να πιστεύουμε εθνική μας ακεραιότητα!

   

Κατηγορίες
Κοινωνία Πολιτισμός Τέχνες Φιλοσοφία

ΛΙΝΑ ΝΙΚΟΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Η στιχουργός των μεγάλων δημιουργιών

Συνθέτης, στιχουργός και ποιήτρια. Οι στίχοι της αγκαλιάστηκαν σφιχτά με τη μουσική και τα τραγούδια που γέννησαν, ύμνοι. Ύμνοι που τραγουδήθηκαν από πολύ σπουδαίους καλλιτέχνες τραγουδιστές. Οι στίχοι της πρωτότυπα εκφρασμένοι, αποτυπώνουν ένα διαφορετικό τρόπο έκφρασης, έχουν την ικανότητα να διεισδύουν στο βάθος της ψυχής μας και να βγάζουν συναισθήματα που ίσως δεν μπορούσαμε να φανταστούμε ότι υπήρχαν.

“Όπως ένας μάστορας “

Μια αστείρευτη στιχουργός που δεν σταματά ποτέ. Εργάζεται ακούραστα και ετοιμάζεται ώστε να είναι ανοικτή στο νέο που θα έρθει. “Όπως ένας μάστορας “λέει. Πάντα θα περιμένουμε κάτι απ αυτήν. Πάντα θα δημιουργεί. Αυτός είναι και ο φόβος της . Μήπως και σταματήσει να ονειρεύεται, να επιθυμεί. Μήπως και συμβεί κάτι και ταράξει τον ψυχισμό , την προσωπικότητα και αλλοιώσει αυτή την παραδεισένια συνθήκη…Θεωρεί τίτλο τιμής τη λέξη καλλιτέχνης την οποία και αποδέχτηκε μετά από 37 χρόνια συνεχούς παρουσίας.

“…αν θέλεις να φτάσεις κάπου τάζεις τον εαυτό σου στην πορεία”

Η γνωστή στιχουργός πιστεύει ότι“γεννιέσαι με το ταλέντο ή την δεξιότητα, αλλά γίνεσαι, όταν μπορείς να την αντιληφθείς μέσα από τον εαυτό σου και να την μετατρέψεις σε στόχο- όραμα. Είναι έντονο το συναίσθημα που το φέρνει στο φως και καταλαβαίνεις ότι κάτι άλλο κουβαλάς. Και θέλεις αυτό το άλλο να το επικοινωνήσεις με τους άλλους μέσα από την τέχνη. Αν θέλεις να φτάσεις κάπου τάζεις τον εαυτό σου στην πορεία”. Η Λίνα Νικολακοπούλου απαντά σε ερώτηση της δημοσιογράφου, ότι η ένταση που ένοιωθε αλλά και η αλληλεπίδραση του εσωτερικού της κόσμου με τα εξωτερικά ερεθίσματα ήταν ο λόγος που κατάφερε από μικρή ηλικία να δώσει τόσο σπουδαία έργα. ” Ήταν παράλληλοι βίοι με το μέσα μου δηλώνει”.

“Όμως Το ταλέντο έχει διόδια. Δεν υπάρχει περίπτωση να έχεις ταλέντο και να μη πληρώσεις διόδια. Κυρίως στον εαυτό σου”.

” Όμως Το ταλέντο έχει διόδια. Δεν υπάρχει περίπτωση να έχεις ταλέντο και να μη πληρώσεις διόδια. Κυρίως στον εαυτό σου”λέει αναλογιζόμενη το τίμημα που έχει πληρώσει. Παλαιότερα σε άλλη της συνέντευξη είχε αναφέρει ότι “ο καθένας πρέπει να παίρνει το βάρος να κουβαλήσει και να πληρώσει το τίμημα του ονείρου που έχει και να τολμήσει να το υλοποιήσει”.

“Οι ευαίσθητοι αμύνονται στη ζωή και αργούν, η λαχτάρα τους συνήθισε να πατάει φρένο”.

Θεωρεί ότι το μεγαλύτερο ελάττωμά της που την δυσκόλεψε ήταν η φυσική της συστολή να εκφράσει ότι έβλεπε ,καταλάβαινε ένοιωθε, χωρίς τον φόβο για το τι θα πουν οι άλλοι. Ένοιωθε ασφάλεια να συνεργάζεται με ανθρώπους που την ήξεραν παρά να περάσει σε συνεργασίες με άλλους. “Πατούσα φρένο στον εαυτό μου” λέει.

Όμως τα κατάφερε. Πέρασε σε συνεργασίες από το εξωτερικό, με ξένους συνθέτες , κατάφερε να πάρει πρωτοβουλίες και να έχει ωραία αποτελέσματα Όπως κατάφερε να αποκτήσει φίλους καλούς. Όχι πολλούς, όμως αληθινούς.

Δηλώνει με έμφαση ότι είναι πιστή στις φιλίες της και ένοιωσε ότι όπου έδωσε την καρδιά της δεν την πήρε πίσω. “Είναι σπουδαίο όταν κάποιος άνθρωπος χωράει στην καρδιά σου και χωράς στην καρδιά του”.

Σε ερώτηση της δημοσιογράφου για τα αγαπημένα της top three απάντησε ” Μαμά γερνάω και η σωτηρία της ψυχής” αφήνοντας το τρίτο ανοικτό δείχνοντας σιγουριά για κάτι πολύ μεγάλο στο μέλλον.

Το σήμερα την βρίσκει σε ένα νέο εγχείρημα, μια πρόσκληση- πρόκληση του Διονύση Σαββόπουλου, για ένα λαϊκό πρόγραμμα στο άλσος με την συμμετοχή πολλών νέων παιδιών .

“Μεγάλη είναι η χαρά μου που οι ανθρώπινες επαφές μου γίνονται καινούριες και εγώ μαζί γίνομαι καινούρια επειδή καταλαβαίνω μέσα από τα μάτια και από τις αντιδράσεις τους τι έγινα εγώ. Και χαίρομαι που μπορώ να προσφέρω και να είμαι μητρική μαζί τους”.

Το άρθρο βασίστηκε σε συνέντευξη της δημοσιογράφου κας Λένας Αρώνη.

Κατηγορίες
Εργασίες Πολιτισμός Τέχνες

«Aναζητήσεις μιας ζωής».

Εργασία του Νικόλαου Πετρίδη στα πλαίσια του Δ.Ι.Ε.Κ.

Συνέντευξη της Λίνας Νικολακοπούλου στις 29-01-2019.

https://3pointmagazine.gr/

Μία σε βάθος προσωπική τηλεοπτική συνέντευξη έδωσε η γνωστή συνθέτης, στιχουργός, ποιήτρια Λίνα Νικολακοπούλου, στην Λένα Αρώνη στην εκπομπή ”Art Week” στις 29 Ιανουαρίου 2019,αποκαλύπτωντας πτυχές  της ζωής της, μιλώντας για την δουλειά της, την αγάπη, τον έρωτα, το πάθος.

Μας μιλά για την καινούργια της συνεργασία στο «Άλσος» με τον Διονύση Σαββόπουλο και την δημιουργία λαϊκού προγράμματος. Σε κάθε δουλειά αυτό που νιώθει το εκπέμπει φαίνεται. Δεν γίνονται πάντα όλα όπως θέλουμε, φταίνε και οι συγκυρίες.Ιδέες προκύπτουν και αργότερα στην διάρκεια και στις πρόβες. Αυτοαποκαλείται καλλιτέχνης, γιατί έτσι νιώθει μετά από χρόνια δουλειάς στον χώρο και δεν θα γινόταν αλλιώς με τόσο ταλέντο που την διακατέχει.Και μας λέει ότι με ταλέντο γεννιέσαι (εν αντιθέσει με τον υιό του Μάνου Χατζιδάκι Γιώργο, που υποστηρίζει ότι «ταλέντο γίνεσαι»). Κοιτώντας τα ωραία της ζωής, την φύση, ένα λουλούδι δεν μπορεί ο καθένας να τα εκμεταλλευτεί και να τα μεταβολίσει. Ο καλλιτέχνης όμως , θα τα φέρει στο φως.Επικοινωνεί τον εσωτερικό του κόσμο, μέσα από μια μορφή τέχνης. Γεννιέται κάποιος μας εξηγεί με ταλέντο και όταν το αντιληφθεί γίνεται καλύτερος και εφόσον βάζει στόχους και συνεχίζει  «τότε ναι ισχύει και το γίνεσαι ταλέντο».

Στην πρώιμη ηλικία της πραγματεύεται τον έρωτα, την αγάπη, υπαρξιακά θέματα της εσωτερικότητας του ανθρώπου και έτσι δημιουργεί αυτούς τους στίχους. Από τα παιδιά μπορεί να ακούσεις τρομερές σκέψεις. Μας τονίζει πόσο χαίρεται που οι νέοι άνθρωποι, αγαπάνε τα τραγούδια της, αλλά και πόσο της αρέσει που συνεργάζεται με νέους καλλιτέχνες.Θα πρέπει να αντέχεις στον χρόνο αναφέρει, πάνω σ΄ αυτό. Ο καθένας έχει έναν βαθμό έντασης για ότι συμβαίνει γύρω του και θα πρέπει να υπάρχει κατανόηση και αλληλεπίδραση. Και το κυριότερο ο καλλιτέχνης να μην χάνει την αθώα και παραδεισένια αυτή συνθήκη.

Ο καλλιτέχνης επισημαίνει, πρέπει να επωμιστεί ο καθένας το βάρος του τμήματος του ταλέντου του.Έχοντας ταλέντο πληρώνεις «ακριβά διόδια» και στον εαυτό σου και στους υπόλοιπους. Χρειάζεται γερό τιμόνι, μέτρο για να μην ηττηθείς από τους πολέμιους σου και καθαρή καρδιά, όταν έχεις δημόσια έκθεση επισημαίνει.

https://www.discogs.com/

Ρωτώντας την για τα αδιέξοδα στην ζωή της και πως τ΄ αντιμετώπισε και τα ξεπέρασε απαντάει, ο καθένας κουβαλάει στην ζωή, τον δικό του σταυρό. «Έχει τύχει να μη μιλάω άνθρωπο για μια εβδομάδα». Είναι στον κάθε χαρακτήρα αυτό. Πρέπει να κάνεις κάτι για να μην σε καταβάλλουν οι δυσκολίες.

Πάντα ξημερώνει καινούργια μέρα. Έτσι κατανοείς δώρα της ζωής, που υπό άλλες συνθήκες δεν θα καταλάβαινες.Και αν κάτι μας γίνεται αφόρητο, ν΄ αφήνουμε λίγο το τιμόνι μας χαλαρό.

Στην ερώτηση αν κάποιο ελάττωμα της την δυσκόλευε, απαντά πως «καταλάβαινα κι ένιωθα πολλά γύρω μου και στην δουλειά μου, αλλά φοβόμουν να τα εκφράσω εγώ  και προτιμούσα να τα πω σε άλλον να τα ονομάσει». Γιαυτό πάντα και ειδικά στις αρχές δούλευε μας αναφέρει με γνώριμους της που εμπιστευόταν και την καταλάβαιναν αμέσως, γιατί ένιωθε ασφάλεια. Βέβαια αργότερα έκανε με μεγάλη επιτυχία συνεργασίες και με άλλους μεγάλους έλληνες και ξένους καλλιτέχνες ξεπερνώντας αυτές τις συστολές της. Έτσι απέκτησε μας λέει έλεγχο στον εαυτό της, πάντα με ευγένεια αποφασιστικότητα αλλά και χωρίς φρένο, για να καταφέρει ότι πέτυχε. Και ο στίχος που της ταιριάζει είναι, «οι ευαίσθητοι αμύνονται στην ζωή κι αργούν κι η λαχτάρα τους συνήθισε να πατούν το φρένο» από τους δικούς της στίχους, στο τραγούδι «Εγώ μιλάω για δύναμη».

Ξεχωρίζοντας πιο είναι το top 3, από τα δικά της «μουσικά παιδιά», απαντά το «Μαμά γερνάω», το «Η σωτηρία της ψυχής» και αφήνει ανοιχτό το τρίτο χαμογελώντας.

Τελειώνοντας μας πάει στον σημερινό εσωτερικό της κόσμο, διακρίνοντας σε αυτόν την αγάπη, την φιλία, τον έρωτα, να είναι ανοιχτή σε συναντήσεις με νέους ανθρώπους, όπου οι επαφές μ΄ αυτούς την κάνουν καινούργια, να καθρεφτίζεται ο εαυτός της σε αυτούς και να νιώθει μητρική αγάπη απέναντι τους. Όταν αναρωτήθηκε τους φίλους της ήταν λίγοι, η ίδια όμως δηλώνει πιστή στις φιλίες και πως όπου έδωσε την καρδιά της δεν την πήρε ποτέ πίσω.

Σας ασπάζομαι, Νίκος.

Κατηγορίες
Uncategorized

Ένα “υπερφυσικό” ταξίδι μέσα από ένα διάλογο

Άλλη  μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη έδωσε η καταξιωμένη στιχουργός και συνθέτης κ. Λίνα  Νικολακοπούλου στην εκπομπή “Αrt Week” της δημοσιογράφου Λένας Αρώνη. “Μετά από 37 χρόνια επιτυχίας, σήμερα μπορώ να θεωρήσω τον εαυτό μου καλλιτέχνη”, μια φράση με την οποία ξεκίνησε  τη συνέντευξη της  η μεγάλη αυτή προσωπικότητα  στο χώρο της τέχνης. Μάλιστα, τόνισε ότι το μυστικό της επιτυχίας για όλους αυτούς τους τίτλους τιμής είναι η γαλήνη που έχει βρει μέσα της. Δεν ξέχασε, επίσης, να αναφερθεί στο ρόλο και τη σπουδαιότητα του θεσμού της οικογένειας, συγχαίροντας τους γονείς των σημερινών εφήβων που έχουν φέρει τα παιδιά τους σε επαφή με τα έργα της.  Στη συνέχεια, αφιερώθηκε ένα μεγάλο μέρος της συνέντευξης συζητώντας για το έργο της. Συγκεκριμένα, αναφέρθηκε ότι όλη αυτή η ωριμότητα για την αγάπη και τον έρωτα από τα πρώτα έργα της οφείλεται  στο “βαθμό έντασης” του ταλέντου της, δηλαδή στην εσωτερική και εξωτερική αλληλεπίδραση των βιωμάτων και ερεθισμάτων της.  Γι’ αυτό χαίρεται να συνεργάζεται με νέους και ταλαντούχους ανθρώπους: “το ταλέντο είναι κάτι με το οποίο γεννιόμαστε και αργότερα καλλιεργείται” όπως επισήμανε.  Ωστόσο, βίωσε ζήλια στο χώρο της δουλείας της και θεωρεί ότι ο κάθε ταλαντούχος περνάει και πρέπει να πληρώσει τα διόδια ώστε να έρθει η κορύφωση και η επιτυχία του έργου του.  “Οι ατάλαντοι περνούν εύκολα από διόδια” συμπλήρωσε.

Από την άλλη πλευρά, δεν απέφυγε να απαντήσει και για τις δυσκολίες και τους αδιέξοδους που πέρασαν από τη ζωή της . Ιδιαίτερα, στάθηκε στους τρόπους με τους οποίους διαχειρίστηκε και διαχειρίζεται τις απώλειες αγαπημένων της προσώπων.  “Μένω σπίτι, κλείνομαι στον εαυτό μου, πάω μια μικρή  βόλτα το βράδυ αλλά δεν ξεχνάω ότι μετά από κάθε μεγάλη και δύσκολη νύχτα  πάντα ξημερώνει”, επιπρόσθετε.  Τέλος, αναφέρθηκε στις φιλίες που πέρασαν  και περνάν από τη ζωή της, τη θέση που κατέχει ο κάθε άνθρωπος που περνάει  από τη ζωή της στη ψυχή της  και σε αυτούς που έχει κρατήσει κοντά της. Οι φίλοι που έχει, ολοκληρώνοντας τη συνέντευξη, τόνισε, ότι είναι μετρημένοι στα δάκτυλα του ενός χεριού της. Μία συνέντευξη που – θεωρώ  ότι παρακολουθώντας την-  ταξίδεψα με έναν τρόπο υπερφυσικό σε όλη την διάρκεια της πορείας της αγαπητής, τόσο στο κοινό όσο και σε μένα τον ίδιο, κ. Λίνας Νικολακοπούλου.

Κατηγορίες
Lifestyle Αθλητικά Υγεία Φαγητό

ΑΘΛΗΣΗ ΚΑΙ ΥΓΕΙΑ: ΕΝΑΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ

Ο νόμος του αθλητισμού!

Όπως όλοι γνωρίζουμε η μεθοδική άσκηση και γενικότερα ο αθλητισμός αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που μπορεί να κάνει ο οποιοσδήποτε, για να βελτιώσει την υγεία του, αλλά και την ποιότητα της ζωής του.

https://images.app.goo.gl/XqoaA789fiKxdXSA6

Υπάρχουν χιλιάδες λόγοι που θα μπορούσαν να αποτελέσουν κίνητρο έτσι ώστε να ενταχθεί κάποιος στον αθλητισμό. Ένα από αυτά είναι, ότι με την γυμναστική και την σωστή διατροφή κάποιος μειώνει σε πολύ μεγάλο βαθμό τις πιθανότητες να αποκτήσει σοβαρά προβλήματα υγείας, όπως καρδιακές παθήσεις και παχυσαρκία που είναι ένα από τα πιο συχνά φαινόμενα που προκύπτουν παγκοσμίως.

ΤΟ «Α» ΚΑΙ ΤΟ «Ω» ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΗ ΤΗΣ ΥΓΕΙΑΣ
https://images.app.goo.gl/MZAnA663uPMFQGLBA

Ο κάθε ένας από εμάς οφείλει να γνωρίζει ότι η άθληση είναι μια συστηματική, αλλά ταυτόχρονα και σωματική καλλιέργεια που πραγματοποιείται με έναν ξεχωριστό αλλά συγκεκριμένο τρόπο. Διότι έχει ως σκοπό την ύψιστη σωματική αλλά και πνευματική απόδοση. Γι’ αυτό θεωρείται δεδομένο, ότι τα οφέλη της άσκησης αντανακλώνται τόσο στην σωματική, όσο και στην ψυχική ευεξία. Η άθληση συνδέεται παράλληλα με πολλούς κλάδους. Ένας από αυτούς σαφώς είναι η διατροφή που θα έλεγε κανείς ότι παίζει βασικό έως και πρωταγωνιστικό ρόλο στην διάπλαση της σωματικής κατασκευής αλλά και της πνευματικής υγείας. Αυτός λοιπόν είναι ο καθοριστικός παράγοντας όπου θα πρέπει να ανακαλύψει και να χρησιμοποιήσει κανείς έτσι ώστε να του δοθούν όλα τα οφέλη και τα αγαθά τα οποία προσφέρει. Είναι πράγματι ένας διαφορετικός τρόπος ζωής που αλλάζει και σαφώς βελτιώνει ολόκληρη την προσωπικότητα, την αυτοπεποίθηση και ενεργητικότητα μας, αρκεί να μπορέσει κανείς να κατανοήσει ότι η σωματική άσκηση δεν είναι πολυτέλεια ούτε μόδα, αλλά η υγεία, η εσωτερική και εξωτερική μας ομορφιά.

https://images.app.goo.gl/RTvhX1xPu8yYpKNU6
Σημασία στην ποιότητα και όχι στην ποσότητα!

Τις περισσότερες φορές μοιάζει αδιανόητο να κατανοηθεί με αυτόν τον ορισμό ότι η γυμναστική πρέπει να μετατραπεί σε στόχο, σε ένα αδιάβατο μονοπάτι που μέσα από δυσκολίες εμείς πρέπει να μετατρέψουμε σε διαβατό με κόπο, υπομονή και επιμονή και φυσικά μετρώντας και εστιάζοντας στην ποιότητα και όχι στην ποσότητα.

https://images.app.goo.gl/8Kd2mPqomJh52wPP6

Υπάρχει όμως ένα βασικό ερώτημα που παραμένει άλυτο για πολλούς. Το γιατί γυμναζόμαστε; Γυμναζόμαστε για να αποκτήσουμε η και να διατηρήσουμε μια καλή σωματική κατάσταση; Για να νιώθουμε καλύτερα ψυχολογικά; Η για να αποκτήσουμε κάποια αυτοπεποίθηση και να προκαλούμε εντύπωση; Παρ όλα αυτά στις μέρες μας είναι πλέον φανερό ότι η γυμναστική εξελίσσεται σε μια πηγή συνεχούς ανταγωνισμού με βασική προτεραιότητα να αρέσουμε στους άλλους και όχι στους ίδιους μας τους εαυτούς.

Η εξωτερική εμφάνιση επηρεάζει…

Αυτό είναι που τις περισσότερες φορές μπερδεύει ίσως και κυριεύει θα έλεγε κανείς τους ανθρώπους. Το συναίσθημα δηλαδή του να αποκτάς αυτοπεποίθηση, βελτιώνοντας την εξωτερική σου εμφάνιση και χρησιμοποιώντας την ως έναν άσο στο μανίκι, ή ένα κρυφό όπλο αν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί για την εντύπωση και τον ενθουσιασμό προς τους άλλους. Ωστόσο ναι μεν είναι θετικό το γεγονός του να βλέπεις την ενεργητικότητα και την αυτοπεποίθηση σου να ανεβαίνουν στα ύψη αλλά σκοπός θα πρέπει να είναι το πως θα αξιοποιηθεί με τον σωστό τρόπο για να αποφέρει καρπούς.

https://images.app.goo.gl/F4F96t4d5RHShnzt5
Ο δρομος προς την κορυφη

Το συμπέρασμα λοιπόν στο οποίο καταλήγουμε είναι ότι η τακτική άσκηση και η σωστά δομημένη διατροφή συμβάλλουν στο να αποκτήσει ο άνθρωπος και σωματική, αλλά και πνευματική υγεία και το κυριότερο να αισθανθεί καλά με τον ίδιο του τον εαυτό αδιαφορώντας όσο το δυνατόν περισσότερο για το «φαίνεσθαι» και για το πως θα προκαλέσει εντύπωση στον κόσμο. Με λίγα λόγια θα πρέπει να τον περιβάλλει ένα ειλικρινής πνεύμα αγάπης για την προσωπική άθληση και τα οφέλη της που πιθανόν βέβαια να έχουν να κάνουν και με το παγκόσμιο σημερινό life style που επικρατεί ακόμη και μέσο των social media, καθώς κατευθύνουν σχεδόν άπαντες και τους προσηλώνουν στο φαίνεσθαι. Καιρός είναι λοιπόν να αλλάξει αυτή η συνήθεια που έχει δημιουργηθεί και να δοθεί περισσότερο έμφαση στο με ποιον τρόπο θα πραγματοποιηθεί ένα ολοκληρωμένο σύνολο, που θα έχει ως βασικούς πυλώνες την άθληση και την διατροφή.

https://images.app.goo.gl/qayWnN1Yjf75xx5B6

Στράτος Γλήνιας

Κατηγορίες
Ειδήσεις Θρησκεία Κοινωνία Κόσμος Υγεία

´Ενα πάσχα διαφορετικό από τα άλλα!

Με αφορμή την σημερινή μέρα και την ιερότητα της,ξυπνώντας το πρωί με έπιασε μια νοσταλγία,νοσταλγία γι’ αυτά,που είχα συνηθίσει να κάνω και να νιώθω αυτή την μέρα. Μεγάλη πέμπτη σήμερα και τίποτα γύρω μας δεν θυμίζει Μεγάλη Εβδομάδα και Πάσχα. Κανένας δεν περίμενε πως θα έρθει μια μέρα,που ένας μονοκύτταρος οργανισμός θα μας απομάκρυνε από τους ανθρώπους μας,από τις συνήθειες και τα έθιμα μας,κι όμως ήρθε. Το όνομα αυτού,κορωνοϊός.

Δεν έχουμε καταφέρει να μάθουμε ακόμα τις αδυναμίες του,αλλά ξέρουμε τις δυνατότητες του,που είναι ότι μεταδίδεται πανεύκολα και έχει μια ιδιαίτερη αδυναμία στους ηλικιωμένους και τους ανοσοκατεσταλμένους-ευπαθείς ομάδες,παρ’ όλα αυτά δεν σημαίνει ότι παραλείπονται αυτόματα και όλοι οι υπόλοιποι. Η κυβέρνηση έλαβε μέτρα αρκετά γρήγορα κάτι,που βοήθησε σημαντικά. Αυτό σήμαινε βέβαια ότι όλοι μας αναγκαστήκαμε να μείνουμε σπίτι,κάποιοι από εμάς να απομακρυνθούμε από τους ίδιους μας τους γονείς (μιας και δεν μέναμε μαζι),να μην κάνουμε συντροφιά στις γιαγιάδες και τους παππούδες μας,επιχειρήσεις,σχολεία και σχολές έκλεισαν,το ίδιο και οι εκκλησίες ,φτάσαμε στο σημείο να στέλνουμε μήνυμα για να πηγαινουμε μέχρι το φαρμακείο ή το Σουπερμάρκετ και δεν αμφιβάλλει κανείς πως όλα αυτά έγιναν για το κοινό καλό αν λάβει κανείς υπόψιν τους χιλιάδες θανάτους,που προκλήθηκαν σε όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στην Ευρώπη.

Πολλοί είναι της άποψης πως ίσως με όλα αυτά τα δεινά που απέφερε η Πανδημία,έφερε και κάποια καλά,πως μας έκανε να συνειδητοποιήσουμε κάποια πράγματα.Πρώτο απ’όλα το πόσο σύντομη μπορεί να είναι η ανθρώπινη ζωή και μη δεδομένη,να εκτιμήσουμε τα απλά πράγματα κι όμως τόσο σημαντικά, μια αγκαλιά,ένα φιλί ,τους ανθρώπους μας,τις μικρές στιγμές,το πόσο ίδιοι είμαστε μεταξύ μας. Αν και επικροτώ αυτή την άποψη,προσωπικά δεν παύει να με ξενίζει και να με θλίβει,που κάτι τέτοιες μέρες δεν θα μπορέσω να βάψω τα αυγά με την μητέρα μου,να περάσω κάτω από τον Επιτάφιο την Μεγάλη Παρασκευή, να ακούσω το Χριστός Ανέστη στην εκκλησία του Χωριού μου και να πάρω το Άγιο φως κατα πάσα πιθανότητα από έναν άγνωστο,που εκείνη την ώρα για κάποιο λόγο θα γίνει γνωστός όπως και όλοι οι άλλοι γύρω μου,χαμογελώντας όλοι για τον ίδιο λόγο,να κοινωνήσω και να πάρω αυτή την χαρά και αγαλλίαση,που σου προσφέρει και έπειτα γυρίζοντας σπίτι και αντικρίζοντας την οικογένεια μου να γιορτάσουμε το Πάσχα.

Μπορεί σε κάποιους να φαντάζει ασήμαντο ίσως και γελοίο μιας και το Πάσχα είναι προφανώς κάτι,που υπάρχει πρώτα απ’ όλα στις ψυχές μας και δεν χρειάζεται να κάνει κάποιος όλα αυτά τα τελετουργικά για να το νιώσει, να το ζήσει. Μόνο που για κάποιους από εμάς το Πάσχα είναι απλά λίγο πιο συναισθηματικό. Συνδέεται με αυτά τα τελετουργικά,με αναμνήσεις,με στιγμές με ήθη και έθιμα, με πρόσωπα,άλλωστε δίχως αυτά τι θα κάναμε;

Κλείνοντας λοιπόν και ανακεφαλαιώνοντας, θέλω να προσθέσω ότι μπορεί αυτό το πάσχα να μην είναι όντως όπως το περιμέναμε,αυτό δεν σημαίνει όμως πως δεν θα το νιώσουμε ούτε πως δεν θα το γιορτάσουμε με ένα δικό μας ίσως ξεχωριστό τρόπο αυτή την χρονιά. Ένα είναι το σίγουρο,οι δυσκολίες πάντα μας κάνουν πιο δυνατούς και ίσως όταν αυτό το κακό όνειρο τελειώσει να έχουμε γίνει και εμείς λίγο διαφορετικοί. Λίγο καλύτεροι, Να αγαπάμε πιο πολυ,να συγχωρούμε πιο εύκολα,και να γιορτάζουμε κάθε Πάσχα και κάθε περίσταση πιο ζωντανά σαν να ήταν το τελευταίο. Θα κλείσω λοιπόν, με αυτό που,συνηθίζουν να λένε αυτές τις μέρες.Κάθε τέλος είναι και μια αρχή,κάθε σταύρωση και μια ανάσταση. Καλό Πάσχα λοιπόν και καλή Ανάσταση σε όλους!

Κατηγορίες
Αθλητικά Ειδήσεις

”ΒΙΑ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΗΠΕΔΑ”

ΞΑΝΑ ΚΑΙ ΞΑΝΑ ΕΙΚΟΝΕΣ ΝΤΡΟΠΗΣ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ…

Δεκάδες τραυματισμένοι οπαδοί και εικόνες ντροπής που κάνουν τον γύρο του διαδικτύου είναι το αποτέλεσμα του αγώνα Ολυμπιακού Μπάγερν της Κ19 νέων, που πραγματοποιήθηκε στις 22 Οκτωβρίου 2019 όπου εισέβαλαν στον αγωνιστικό χώρο Χούλιγκανς με ρόπαλα και καθώς πήγαν προς τις εξέδρες άρχισαν να επιτίθενται και να χτυπάνε τους οπαδούς της γερμανικής ομάδος. Αποτέλεσμα και πάλι για άλλη μια φορά ήταν να τραυματιστούν σοβαρά άνθρωποι που είχαν έρθει να παρακολουθήσουν τον αγώνα.

Μια εικόνα χίλιες λέξεις…

https://images.app.goo.gl/TNUcNiPtJZ28gTy88

Οι εικόνες αυτές κάνουν για άλλη μια φορά τον γύρο του κόσμου και προκαλούν πανικό. Ντροπή και αηδία μόνο μπορεί να νιώσει κανείς με αυτά τα γεγονότα τα οποία αμαυρώνουν διαρκώς ειδικότερα το ποδόσφαιρο αλλά και γενικά ολόκληρο τον ελληνικό αθλητισμό. Τα ερωτήματα πολλά. Ποιος φταίει; Η ανατροφή του καθενός; Η ελλιπής γνώση; Η πολύ συζητημένη ανεπαρκείς ασφάλεια των γηπέδων? Επιτέλους πρέπει να διορθωθεί αυτή η κατάσταση που επικρατεί στους αγωνιστικούς χώρους.

https://images.app.goo.gl/kZQ24iARMLg5Gb5T7

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που τόσοι και τόσοι άνθρωποι σε όλο τον πλανήτη έχουν λατρέψει το συγκεκριμένο άθλημα αποκαλώντας το αδιαμφισβήτητα τον βασιλιά όλων των σπορ διατηρώντας το έτσι στην κορυφή. Αυτομάτως καταλαβαίνει κανείς ότι σε αυτό το άθλημα που αποκαλείται κορυφαίο όλων η βία και οι χουλιγκανισμοί δεν έχουν θέση και θα πρέπει να εξαλειφθούν μια για πάντα.

Ο σεβασμός είναι πάνω απ όλα…

Παρόλο αυτά είναι σημαντικό σημειωθεί και να αναφερθεί το γεγονός ότι οι ποδοσφαιριστές του Ολυμπιακού μετέβησαν μετά το τέλος του αγώνα έπειτα από την διακοπή προς τις εξέδρες των φιλάθλων της Μπάγερν για να ζητήσουν εκείνοι συγγνώμη για τα τραγικά επεισόδια που έλαβαν μέρος δείχνοντας έτσι μεγαλείο ψυχής αλλά αποδεικνύοντας το κυριότερο προς τους φιλοξενούμενους ότι παρά την αντιπαλότητα που υπάρχει εντός των τεσσάρων γραμμών πάνω απ όλα πρέπει να υπάρχει σεβασμός προς τον αντίπαλο. Ήταν δικό τους το φταίξιμο? Φυσικά και όχι. Τέτοιες εικόνες μεγαλείου και σεβασμού πρέπει να επικρατούν καθημερινά στα γήπεδα μας!

https://images.app.goo.gl/GFHnfod2MuxZntxf7

Στράτος Γλήνιας