Κατηγορίες
Πολιτισμός Τέχνες

Η ΄΄γοητεία΄΄ ενός ανθρώπινου Τζόκερ!

     Δικαιολογημένη «φρενίτιδα » προκάλεσε παγκοσμίως η ταινία το ”Τζόκερ” από τις πρώτες ημέρες προβολής της λόγω του θέματός της αλλά και εξαιτίας της απίστευτα επιτυχημένης ενσάρκωσης του πρωταγωνιστικού της ρόλου από τον ταλαντούχο Αμερικανό ηθοποιό Χοακίν Φίνιξ, ο οποίος μαζί με τον σκηνοθέτη Τοντ Φίλιπς απέσπασαν αναπάντεχα το πρώτο βραβείο του Χρυσού Λέοντα στη Βενετία καθιστώντας το Τζόκερ μια ιστορική ταινία εποχής. Ποτέ πριν σε κάποιο μεγάλο κινηματογραφικό φεστιβάλ, μια ταινία που βασίζεται σε κόμικ της Marvel ή των Comics δεν είχε κερδίσει το πρώτο βραβείο.

Στην ταινία «Joker» ο Χρυσός Λέοντας της Βενετίας …

     Το Τζόκερ ήταν εκείνο που για πρώτη φορά κατέρριψε κατά κάποιον τρόπο την παράδοση των ταινιών εκείνων όπου τα κόμικς διαθέτουν υπερηρωικές περιγραφές ή άλλου εξωπραγματικού τύπου διαστάσεις στην προσπάθειά τους να αφανίσουν το κακό στη γη. Εκείνο που πολύ εύστοχα πετυχαίνει είναι, αφού πάνω απ’ όλα κρατήσει την επαφή του με το πρωτότυπο κόμικ, να μας παρουσιάσει ένα ανθρώπινο που ως τέτοιο γίνεται αυτόματα κι από μόνο του τρομακτικό! Έτσι, πιο συγκεκριμένα ο σκηνοθέτης Τοντ Φίλιπς τολμά και φτιάχνει από την αρχή την δική του εκδοχή Τζόκερ απροσδόκητα ανθρώπινη, γοητευτικά ζοφερή και γι’ αυτό τρομερά βίαιη υιοθετώντας μετρημένα στοιχεία από τα πρωτότυπα κόμικς. Το Τζόκερ μετουσιώνεται πλέον στο να καθρεφτίζει τις πιο σκοτεινές πτυχές του συλλογικού ασυνείδητου, εξίσου συναρπαστικά και τρομαχτικά και με αυτόν τον τρόπο κατορθώνει με μια πρώτη ματιά να απηχεί όλους τους κινδύνους του μοντέρνου κόσμου μέσα από μια ρεαλιστική ιστορία που τρομάζει επειδή είναι τόσο πιστευτή.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή κι ας σταθούμε για λίγο στον βασικό πρωταγωνιστή της ταινίας ”Τζόκερ”, τον Άρθουρ Φλεκ . Πρόκειται για έναν άντρα μοναχικό στην ηλικία των 40 ετών με πολλά προβλήματα, περίεργη εμφάνιση που ζει σε συνθήκες οικονομικής και κοινωνικής εξαθλίωσης με την άρρωστη μητέρα του σε μια χρονική εκδοχή της δεκαετίας του ΄80, όχι τυχαία επιλεγμένη από τον σκηνοθέτη μιας και τότε ήταν η εποχή που πρωτοβγήκαν οι ταινίες με τα υπερηρωικά κόμικς που το Τζόκερ έρχεται να ξαναθυμίσει από την καθαρά τώρα ανθρώπινη πλευρά τους. Ως τέτοιο, λοιπόν, το τελευταίο εμφανίζεται να αντιμετωπίζει την σκληρή πραγματικότητα της ζωής και σαν άλλος ήρωας της να προσπαθεί να τα καταφέρει.

     Πιο συγκεκριμένα, ο Άρθουρ – Τζόκερ της ταινίας- παρουσιάζεται να έχει μια εγκεφαλική πάθηση που του προξενεί ένα ανεξέλεγκτο υστερικό γέλιο. Έχοντας συναίσθηση της αρρώστιας του- την οποία γνωρίζει, εκτιμά ανάλογα και καταθέτει γραπτώς στους γύρω του, όταν τον κοιτούν περίεργα – ο Άρθουρ προκειμένου να είναι καλά επισκέπτεται τακτικά την κοινωνική του ψυχίατρο και παίρνει ανελλιπώς τα φάρμακά το. Όμως, για οικονομικούς λόγους, η πολιτεία κλείνει το κέντρο που τον υποστηρίζει κι από την ώρα εκείνη το δράμα του κορυφώνεται μιας και ξέρει πολύ καλά- όπως και ομολογεί στην τελευταία συνάντηση που είχε με την γιατρό του- ότι πλέον δεν θα έχει κάπου να μιλήσει κι αυτό θα επιβάρυνε την ήδη δύσκολη κατάστασή του. Τι κι αν καθημερινά αγωνιζόταν να ενταχθεί κι αυτός στο κοινωνικό σύνολο πάντα αισθανόταν αόρατος μιας και όπως χαρακτηριστικά λέει « Όλη μου τη ζωή δεν ήξερα καν αν υπήρχα πραγματικά». Στο ημερολόγιο που κρατούσε έγραφε… «Ελπίζω νεκρός να συγκεντρώσω περισσότερα κέρματα απ’ ότι ζωντανός» ή «το χειρότερο πράγμα όταν είσαι ψυχοπαθής είναι ότι οι άνθρωποι περιμένουν να φέρεσαι σαν να μην είσαι».

      Την τραγική φιγούρα του Άρθουρ έρχεται, επιπλέον, να συμπληρώσει το γεγονός ότι αν και είναι γιός ενός αδίστακτου κεφαλαιοκράτη κι αυθεντικού νονού της Γκόθαμ Σίτι (πόλη όπου διαδραματίζονται τα γεγονότα της ταινίας) και νυν υποψήφιου Δημάρχου της, ο οποίος όχι μόνο δεν τον αναγνώρισε αλλά φρόντισε με τον πλούτο του και την χυδαία δύναμή του να οδηγήσει την αδύναμη μητέρα του στο τρελάδικο, πάρα ταύτα ζει στο περιθώριο και υφίσταται καθημερινά ως επί το πλείστον ψυχολογικό και σωματικό bulling. Εκείνο που κατά κάποιον τρόπο του δίνει λόγο να ελπίζει πως κάτι μπορεί να αλλάξει γύρω του, είναι ότι ονειρεύεται μια καριέρα ως stand- up comedian, άλλωστε η πάθησή του με το υστερικό γέλιο του, αλλά και η περιστασιακή εργασία του ως κλόουν μπορούν τα μέγιστα να συμβάλλουν σε αυτό. Κι ενώ όλα δείχνουν πως δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα για τον Άρθουρ που ζει στο κοινωνικό περιθώριο έχοντας μια στρεβλή εικόνα του εαυτού του γεμάτη απόρριψη, ξαφνικά τα πράγματα αλλάζουν . Με ένα όπλο που τυχαία βρίσκεται στα χέρια του την ώρα της περιστασιακής του εργασίας, ο Άρθουρ από θύμα γίνεται θύτης παραβιάζοντας κατάφωρα ηθικούς κανόνες, κώδικες και νόμους που άλλωστε δεν τηρήθηκαν ποτέ. Θύματά του γίνονται όλοι εκείνοι που τον αδίκησαν, του φέρθηκαν εξευτελιστικά και απάνθρωπα, τον εξόντωσαν ηθικά και ψυχολογικά και εν τέλει τον πρόδωσαν…. μέσα σε αυτούς και η ίδια του η μητέρα η οποία είχε την αυτή κατάληξη, όταν για δικούς της λόγους έκρυψε από τον Άρθουρ το παρελθόν που έπρεπε από καιρό να γνωρίζει.

     Η ταινία φτάνει στην κορύφωσή της, όταν δίνεται στον Άρθουρ η ευκαιρία ως stand up κωμικού να ικανοποιήσει το μεγαλύτερο απωθημένο στη ζωή του με το να γίνει για πρώτη φορά κοινωνικά αποδεκτός κι αναγνωρίσιμος. Ο ίδιος ο βασιλιάς της κωμωδίας και τηλεοπτικός παρουσιαστής ( Ρόμπερτ Ντε Νίρο ) ενσαρκώνοντας μια πατρική φιγούρα για τον Άρθουρ γίνεται γι’ αυτόν η ύστατη ευκαιρία να εξακριβώσει αν έχει κάποια αξία. Όμως, ούτε αυτός θα του δώσει την προσοχή που έχει ανάγκη, κι έτσι ο Τζόκερ θα ξεσπάσει με όλη του την οργή προσφέροντας στην κωμική εκπομπή του διάσημου παρουσιαστή ένα θέαμα διόλου αστείο! Προς το τέλος της η ταινία προκαλεί τις πιο πολλές συζητήσεις και ενστάσεις μιας και μοιάζει να αποθεώνει την κυριαρχία του χάους σε έναν κόσμο που καταρρέει την στιγμή που ο μηδενιστής Τζόκερ ηρωποιείται.

     Ωστόσο, προτού προβούμε σε μια σύντομη κριτική της ταινίας Τζόκερ που προκάλεσε ποικίλα σχόλια και αντιδράσεις, όπως ήταν κι αναμενόμενο, αξίζει να αναφέρουμε τα εξής παρακάτω. Πρώτα απ’ όλα να σταθούμε στις δηλώσεις του ίδιου του πρωταγωνιστή της του Χοακίν Φίνιξ ο οποίος μιλώντας στην ηλεκτρονική έκδοση του περιοδικού Vanity Fair τόνισε την ανησυχία αρκετών πολιτών σχετικά με πιθανές ένοπλες επιθέσεις σε κινηματογράφους ή άλλους δημόσιους χώρους (όπως είχε συμβεί το 2012 σε κινηματογραφική αίθουσα στο Κολοράντο, στην ταινία « Σκοτεινός Ιππότης: Η επιστροφή» .Την χρονιά εκείνη στην προβολή της εν λόγω ταινίας με πρωταγωνιστή τον Μπάτμαν 12 άτομα σκοτώθηκαν και 70 τραυματίστηκαν από τα πυρά του Τζέιμς Ίγκαν Χόλμς , ο οποίος δήλωσε ψυχικά ασθενής στο δικαστήριο μετά την αποτρόπαια πράξη του).

     Ο ίδιος ο Φίνιξ για την ταινία το Τζόκερ η οποία κι αποτέλεσε σταθμό στα κινηματογραφικά δεδομένα της Αμερικής, δήλωσε χαρακτηριστικά: «Δεν φαντάστηκα ότι θα ήταν μια ήρεμη πλεύση. Είναι μια δύσκολη ταινία. Με κάποιον τρόπο, είναι καλό ότι οι άνθρωποι είχαν μια ισχυρή αντίδραση»… ανέφερε ο Φίνιξ. Σε δημοσίευμα του το «The Hollywood Reporter» υποστηρίζει ότι το « ισχυρή αντίδραση» είναι ένας ελαφρύς χαρακτηρισμός, καθώς πολλοί είναι εκείνοι που έχουν ξεσηκωθεί εναντίον της ταινίας και διαμαρτύρονται για την προβολή της.

     Προς αυτήν την κατεύθυνση τα Αστυνομικά Τμήματα του Λος Άντζελες και της Νέας Υόρκης λαμβάνοντας μέτρα πρόληψης και προστασίας των πολιτών, αποφάσισαν την τοποθέτηση αστυνομικών έξω από τις κινηματογραφικές αίθουσες, όπου θα έκανε πρεμιέρα η ταινία. Πάντως στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής πριν την πρεμιέρα της ταινίας απαγορεύτηκαν ρητά οι μάσκες όπως και το βάψιμο του προσώπου, που θα παρέπεμπε στον ομώνυμο χαρακτήρα, με πολλούς κινηματογράφους να ακολουθούν τον παραπάνω κανονισμό προς αποφυγή ενός μακελειού.

     Όταν η ταινία, πάρα ταύτα, προβλήθηκε στη χώρα μας τον περασμένο Οκτώβρη εκείνο που άμεσα διαπιστώθηκε ήταν το πόσο άμεσα αγκάλιασε ο κόσμος- κυρίως στην πλειοψηφία τους νέοι άνθρωποι-την ταινία. Έτσι, πολλοί ήταν εκείνοι που την είδαν πάνω από μια φορά, ενώ δεν ήταν λίγοι κι εκείνοι που δήλωσαν πως έτρεξαν να την δουν μόνο και μόνο, γιατί έγινε γι αυτήν μεγάλος ντόρος! Αξίζει σε αυτό το σημείο να σημειώσουμε πως μέσα σε μόλις 19 ημέρες από την προβολή της ταινίας στην Ελλάδα πουλήθηκαν στο σύνολό τους 600.000 εισιτήρια κάτι που αποδεικνύει περίτρανα το μεγάλο ενδιαφέρον του κόσμου να σπεύσει και να την δει. Σύμφωνα με έρευνα της Kaparesearch έγινε πανελλαδική δημοσκόπηση και με ακρίβεια παρουσιάστηκε η γνώμη του ελληνικού κοινού για την ταινία το Τζόκερ, όπου οι 8 στους 10 δήλωσαν ότι τους άρεσε με μόλις το 14% των θεατών να είναι αδιάφορο σε όσα έβλεπε επί της οθόνης, ενώ για το 48% των ερωτηθέντων ο Χοακίν Φίνιξ ήταν ο καλύτερος Τζόκερ όλων των εποχών.

     Επιχειρώντας, ωστόσο, μια σύντομη κριτική της εν λόγω ταινίας έχει πολύ ενδιαφέρον να σταθούμε στο πόσο εύστοχα και πετυχημένα ο ίδιος ο σκηνοθέτης της Τοντ Φίλιπς διαχειρίστηκε το θέμα της από την αρχή ως το τέλος της θέλοντας να υποδείξει και να τονίσει στους θεατές της τις πιθανές εναλλακτικές που θα μπορούσαν να αλλάξουν την ροή των πραγμάτων: Έτσι, το πιο πιθανό ήταν να μην αλλοτριωνόταν τόσο ο Άρθουρ εάν κι εφόσον υπήρχε σωστή δημόσια ψυχολογική υποστήριξη ή δεν θα δολοφονούσε με τέτοια άνεση αν η πρόσβαση σε ένα όπλο δεν ήταν τόσο εύκολη. Καλώς ή κακώς το Τζόκερ είναι η ταινία του σήμερα και ο Άρθουρ η αποτύπωση των χειρότερων παρορμήσεών μας. Από εμάς εξαρτάται, ωστόσο, αν η ιστορία του θα γίνει πραγματικότητα!

     Ωστόσο, σε κάθε ”παιχνίδι” που η πραγματικότητα διαμορφώνει κάθε φορά γύρω μας όλα μοιάζουν τις πιο πολλές να κρέμονται από μια κλωστή. Σε ένα παγκόσμιο κοινωνικό γίγνεσθαι περισσότερο του φαίνεσθαι και πολύ λιγότερο του είναι, της ταχύτητας και της ευμάρειας, όπου κυριαρχεί καθαρά η ύλη και πολύ λιγότερο το πνεύμα κι όπου η πολιτική διαφθορά οδηγεί τον άνθρωπο σε αδιέξοδα οικονομικά, κοινωνικά και κυρίως ψυχολογικά , το φαντασιακό γίνεται πολλές φορές η πιο σίγουρη καταφυγή του. Εκεί στο ανύπαρκτο ,λοιπόν, πολλές φορές ο άνθρωπος καταφεύγει πολύ εύκολα σήμερα για να καλύψει κυρίως εσωτερικές του ανάγκες, όπως αυτή της αναγνώρισης με την πεποίθηση ότι με αυτόν τον τρόπο θα δώσει νόημα και αξία στην σύντομη κι εφήμερη ζωή του. Κάπως έτσι, λοιπόν, λειτουργούν και γνωστές διαδικτυακές εικονικές καταστάσεις οι οποίες σε μεγάλο βαθμό προσομοιάζουν με πραγματικές προκειμένου κάποιος να κάνει και να ζήσει ό,τι δεν μπόρεσε ή δεν μπορεί στην πραγματική του ζωή . Εκεί όλα είναι εφικτά με άνεση κι ευκολία μέσα σε έναν κόσμο που ενώ δεν υπάρχει είναι λες και όντως υφίσταται. Όμως ποία η ουσία και ποίο το νόημα να κρύβεται κανείς πίσω από μια μάσκα ή πίσω από ένα ψεύτικο προφίλ για να πετύχει κάτι που είναι εκτός πραγματικότητας και σίγουρα δεν τιμά σε καμιά περίπτωση την ανθρώπινη φύση του;

     Με αφορμή, λοιπόν, μια ταινία που προκάλεσε ιδιαίτερο σάλο και προβλημάτισε πάνω στο πόσο εύκολα τελικά ένας άνθρωπος του τύπου Άρθουρ ή παρόμοιου μπορεί να μεταμορφωθεί σε ένα Τζόκερ, όταν βρεθεί στο κατάλληλο περιβάλλον και κάτω από κατάλληλες συνθήκες ,αξίζει να αναρωτηθούμε και να προβληματιστούμε προσωπικά ο καθένας και για άλλα πράγματα που συμβαίνουν γύρω μας και σε καθημερινή βάση μέσα στα ίδια μας τα σπίτια! Έτσι, τί εξυπηρετεί και κατά πόσο χρήσιμο μας είναι, να δαπανάμε αμέτρητες ώρες άσκοπα στο διαδίκτυο κοιτώντας να γίνουμε κι εμείς διάσημοι χτίζοντας πολλές φορές μια ψεύτικη εικόνα για τον εαυτό μας προκειμένου να την προβάλλουμε στις γνωστές εφαρμογές των face book, twitter και instangram; Άραγε, έχει ουσία όλο αυτό που συμβαίνει; Έχει κάποιο νόημα; Ή απλά κοιτάμε να φορέσουμε κι εμείς μια μάσκα προκειμένου να πετύχουμε αυτό που κάθε φορά μας συμφέρει ή μας βολεύει; Οι απαντήσεις δικές σας εν όψει και της Αποκριάς που σε ένα μήνα πλησιάζει….!!!!

Κατηγορίες
Περιβάλλον Πολιτισμός Τουρισμός Φαγητό

Οδοιπορικό στη λίμνη Κερκίνη – Όταν ο άνθρωπος δημιουργεί θαύματα, όμοια με της φύσης

Γράφουν: Άννα Φυλλαρίδου / Στράτος Γλήνιας / Αθηνά Γκουντενίδου

Η Κερκίνη είναι ένας τόπος που κάθε εποχή μεταμορφώνεται σε κάτι διαφορετικό. Τη λίμνη διάλεξε ο σκηνοθέτης Θ. Αγγελόπουλος για να στήσει σκηνικό για την ταινία του «Το λιβάδι που Δακρύζει». Ξεχείλιζε όμως τόσο η φύση από μόνη της, που δεν χρειάστηκε πολλά για να δημιουργήσει την ατμόσφαιρα που ήθελε.

http://www.pkm.gov.gr/default.aspx?lang=el-GR&page=516

Το 1932 στα βορειοδυτικά του νομού Σερρών, κάτω από το βουνό Μπέλες, κατασκευάστηκε φράγμα στον ποταμό Στρυμόνα, κοντά στο χωριό Λιθότοπος.

Το 1982, λόγω της μείωσης της χωρητικότητας της λίμνης εξαιτίας των φερτών υλών από τον ποταμό, κατασκευάστηκε νέο φράγμα. Η έκταση της λίμνης ποικίλλει από 54.250 έως 72.110 στρέμματα ανάλογα με την εποχή και έχει σχήμα αχλαδιού.    Το μικρό αυτό τεχνητό έργο, η λίμνη Κερκίνη δεν είναι απλώς μια ακόμη ελληνική λίμνη με ένα τοπίο που θυμίζει πίνακα ζωγραφικής. Είναι κάτι παραπάνω. Εντάσσεται στους 10 Υγροτόπους Διεθνούς Σημασίας της Ελλάδας (γνωστοί και ως υγρότοποι Ramsar) και περιλαμβάνεται στις 196 σημαντικές περιοχές για τα πουλιά της Ελλάδας ως Περιοχή Ειδικής Προστασίας.

Στην αρχαιότητα στην ίδια σχεδόν θέση της λίμνης Κερκίνης, απλωνόταν η Πρασιάδα. Μια ρηχή σχετικά λίμνη, με έλη και στάσιμα νερά που δημιουργούσαν οι συχνές πλημμύρες του ποταμού Στρυμόνα, που δεν είχε διευθετημένο ρου στην ορμητική του κάθοδο προς τη θάλασσα. Ο Ηρόδοτος, κάνει αναφορά σε οικισμούς επάνω σε ξύλινους πάσσαλους μέσα στα νερά της λίμνης, ενώ βρίσκουμε αναφορές που περιγράφουν την Πρασιάδα και τα έλη του Στρυμόνα, με τον ξακουστό πλούτο τους σε υδρόβια πουλιά αλλά και δάση από βαλανιδιές, οξιές, πεύκα και καστανιές. Αρχαίες πηγές αναφέρουν πως στα μέρη αυτά ζούσαν κάπροι, ελάφια, αρκούδες ταύροι αλλά και λεοπαρδάλεις, λίγκες και λιοντάρια.

Σήμερα αυτός ο τόπος είναι κορυφαίος προορισμός για παρατήρηση πολλών άγνωστων πουλιών. Με κανό και βάρκες οι επισκέπτες παρατηρούν τα πουλιά που γεμίζουν το φθινόπωρο και την άνοιξη τη λίμνη και ακούν από τους ξεναγούς πληροφορίες για τα 300 είδη πουλιών που έχουν καταγραφεί στην Κερκίνη. Τα πουλιά ταξιδεύουν χιλιόμετρα για να περάσουν λίγες εβδομάδες εκεί και να προσφέρουν ένα απίθανο θέαμα. Ερωδιοί, κορμοράνοι, φλαμίνγκο, καταδυτικές πάπιες και ασπρομετωπόχηνα. Πελαργοί που θα τους δείτε να κάνουν φωλιές σε κάθε στύλο στα κοντινά χωριά. Οι αργυροπελεκάνοι με το τεράστιο άνοιγμα των φτερών τους, όπως και η λαγγόνα, απειλούνται με εξαφάνιση. Ο χρυσαετός, ο βασιλαετός και ο πετρίτης είναι μερικά από τα πιο σπάνια αρπακτικά.

Ηλιοβασίλεμα στη Λίμνη Κερκίνη

Επίσης στην περιοχή της Κερκίνης συναντούμε 58 είδη θηλαστικών όπως το τσακάλι, το λύκο, την αγριόγατα, τη βίδρα, τη νυφίτσα, το ζαρκάδι, το λαγό, το αγριογούρουνο κ.λ.π.. Υπάρχουν 10 είδη αμφίβιων και περίπου 20 είδη ερπετών. Φυσικά εκεί θα συναντήσει κανείς 30 είδη ψαριών με κυριότερα τα χέλια. Επίσης στην περιοχή της λίμνης υπάρχει ο μεγαλύτερος αριθμός βουβαλιών της Ελλάδας. Όσον αφορά τη χλωρίδα της περιοχής, παρόλο που δεν έχει γίνει συστηματική έρευνα, εκτιμάται ότι στην ευρύτερη περιοχή του υγροτόπου απαντούν περισσότερα από 800 είδη φυτών, ορισμένα από τα οποία σπάνια ή ενδημικά. Στις ελώδεις περιοχές κυριαρχούν τα νούφαρα, η ίριδα, η μέντα, το μυριόφυλλο, το ψαθί κ.α., ενώ η δενδρώδης βλάστηση συνίσταται κυρίως από ιτιές, λεύκες, πλατάνια κ.α.

10 πράγματα που μπορείτε να κάνετε

1. Βαρκάδα με πλάβα μέσα στη λίμνη, για να δείτε τις ομορφιές της.
2. Τον γύρο της λίμνης με άλογα ή τζιπ 4×4, με mountain bikes ή πεζοπορία.
3. Τα σκηνικά από τη ταινία του Αγγελόπουλου «Το Λιβάδι Που Δακρύζει».
4. Το Ενυδρείο της Βυρώνειας.
5. Επισκεφθείτε το Μοναστήρι του Τιμίου Προδρόμου με την υπέροχη αρχιτεκτονική και ένα μοναστήρι με ένα μόνο καλόγερο στο χωριό Μοναστηράκι.
6. Το παραλίμνιο δάσος που το χειμώνα είναι κομμάτι της λίμνης με το νερό να σκεπάζει της ρίζες των δέντρων, ενώ το καλοκαίρι στεγνώνει και μοιάζει με καταπράσινο λιβάδι.
7. Δοκιμάστε τα Λουτρά του Σιδηροκάστρου ή του Αγκίστρου. Ένα βήμα πριν τα ελληνοβουλγαρικά σύνορα της Ελλάδας, το χωριό Άγκιστρο επιφυλάσσει μία αξέχαστη εμπειρία λουτροθεραπείας και ευεξίας στο βυζαντινό λουτρό (χαμάμ).
8. Επισκεφθείτε τον Καταρράκτη με τα Ζεστά Νερά στο Σιδηρόκαστρο.
9. Επισκεφθείτε τα Πέτρινα Γεφύρια του Αχλαδοχωρίου και του Καρυδοχωρίου.
10. Δείτε τους νεροβούβαλους (από τους 2.000 νεροβούβαλους στην Ελλάδα, οι 1.600 είναι γύρω από την Κερκίνη) – είναι ο πιο σημαντικός βιότοπος για τα βουβάλια στην Ελλάδα.

© Theo Athanasiadis www.viewsofgreece.gr

Πού θα φάτε

Στα χωριά Άνω Πορόια και Κάτω Πορόια θα βρείτε πολλές ταβέρνες με ποταμίσιο ψάρι και κρεατικά. Στην Άνω Πορόια έχει κι ένα μαγαζί με τοπικά προϊόντα από το συνεταιρισμό γυναικών. Δοκιμάστε τις ταβέρνες Όαση και το Πεστροφείο στα Άνω Πορόια.

Στο χωριό Μακρυνίτσα θα βρεις την ταβέρνα Εβόρα, για την οποία μιλούν με τα καλύτερα λόγια. Δοκιμάστε προϊόντα βουβαλιού, γαλακτοκομικά από βουβαλινό γάλα.


Στην Λιβαδιά, την Κερκίνη και την Ροδόπολη, θα βρείτε κρεοπωλεία που εμπορεύονται παράγωγα του βουβαλίσιου κρέατος, ενώ στα Χρυσοχώραφα θα βρείτε ζαχαροπλαστεία με γλυκά και παγωτά με το μοναδικό βουβαλίσιο γάλα.

Τα 7 καλύτερα παραδοσιακά ξενοδοχεία στη Λίμνη Κερκίνη
– Ξενοδοχείο Ερωδιός
– Villa Belles
– Ξενοδοχείο Οικοπεριηγητής
– Ξενώνας Κερκινίτις
– Ξενώνας Το Φράγμα
– Στούντιο Ιχνηλάτης
– Παραδοσιακός ξενώνας Λιμναίο

Νεροβούβαλοι στη λίμνη Κερκίνη

Στο χωριό Κερκίνη, λειτουργεί το οργανωμένο Κέντρο Πληροφόρησης Υγροβιότοπου Κερκίνης, όπου μπορείτε να ενημερωθείτε και να προμηθευτείτε δωρεάν χάρτες και άλλο ενημερωτικό υλικό, που θα σας βοηθήσουν στην περιήγησή σας, μέσα και έξω από τη λίμνη.

Πληροφορίες: www.kerkini.gr, τηλ.: 23270 28004

Κατηγορίες
Ειδήσεις Εργασίες Κοινωνία Κόσμος Πολιτισμός

“All the president’s men”: Στα άδυτα μιας υπόγειας, πολιτικής διαφθοράς!!!

Το “All the president’s men” ή στα ελληνικά “Όλοι οι άνθρωποι του προέδρου” είναι μία ταινία και συγκεκριμένα ένα πολιτικό θρίλερ παραγωγής του 1976 σε σκηνοθεσία του Alan J. Pakula, η οποία είναι βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο των Δημοσιογράφων Carl Bernstein και Bob Woodward, της Washington Post, που πραγματεύεται τις έρευνες τους πάνω στο σκάνδαλο Watergate. Τι είναι όμως αυτό το σκάνδαλο;

17 Ιουνίου του 1972 στις Ηνωμένες Πολιτείες,παραμονές της εκλογής του Ρίτσαρντ Νίξον, πέντε διαρρήκτες εισβάλλουν στα γραφεία του κόμματος των Δημοκρατικών, στο συγκρότημα Watergate της Washington. Τις πρώτες πρωινές ώρες ένας φύλακας στα γραφεία του έκτου ορόφου, ο Frank Willis (o οποίος έπαιξε και στην ταινία υποδυόμενος τον εαυτό του), παρατήρησε ότι σε πολλές από τις πόρτες τοποθετήθηκε κολλητική ταινία, ώστε να κλείνουν χωρίς να κλειδώνουν, οπότε κάλεσε την αστυνομία. Οι πέντε άνδρες πιάστηκαν να φωτογραφίζουν και να κλέβουν έγγραφα καθώς και να τοποθετούν κοριούς σε τηλεφωνικές γραμμές. Αφού συνελήφθησαν, πέρασαν από δίκη αλλά χωρίς να δώσουν εξηγήσεις και αφήνοντας την κοινή γνώμη με πολλά ερωτηματικά. Λίγες μέρες αργότερα o Νίξον ξανά εκλέχθηκε. Αργότερα αποκαλύπτεται ότι πίσω από την ιστορία κρυβόταν η επιτροπή, η οποία ήταν υπεύθυνη για την προεκλογική εκστρατεία του Νίξον.

Έπειτα από πολύ χρόνο και μακρόχρονη και βασανιστική έρευνα, την οποία ανέλαβαν οι δυο Ρεπόρτερ της Washigton Post,Carl Bernstein (Dustin Hoffman) και Bob Woodward (Robert Redford) αποκαλύπτεται τελικά ότι όλο αυτό ήταν μια πολύ καλά στημένη κομπίνα των Ρεπουμπλικανών με πρωταγωνιστή φυσικά τον αρχηγό τους, Ρίτσαρντ Νίξον για την εκλογή τους. Οι δυο αυτοί δημοσιογράφοι έβαλαν σε κίνδυνο την ζωή τους και τις δουλειές τους, υπέστησαν έντονη κριτική κάποιες φορές και αμφισβήτηση για να αποκαλύψουν την αλήθεια μέχρι που τελικά οι κόποι τους και το θάρρος τους ανταμείφθηκαν μιας και ξεσκέπασαν το μεγαλύτερο σκάνδαλο στα Χρονικά της πολιτικής ιστορίας της Αμερικής και αυτό βέβαια οδήγησε μετέπειτα και στην παραίτηση του Νίξον στις 9 Αυγούστου του 1974.

Οι εντυπώσεις μου για την ταινία,δεν θα μπορούσαν να είναι κάθε άλλο παρά θετικές, άριστες ίσως. Μια πολύ καλοδουλεμένη ταινία και από άποψη σκηνοθεσίας αλλά και από άποψη cast και ερμηνείας. Ιδιαίτερη εντύπωση όμως μου έκανε η ερμηνεία των δυο πρωταγωνιστών Dustin Hoffman και Robert Redford ως ερευνητικοί δημοσιογράφοι καθώς η επαγγελματική τους χημεία ήταν έντονα διακριτή και ο τρόπος που απέδωσαν τον ρόλο ενός ερευνητή δημοσιογράφου δεν θα μπορούσε να είναι πιο πειστικός. Ο τρόπος που ακολουθούσαν τα βήματα μιας έρευνας,οι καλοδουλεμένες ερωτήσεις που έθεταν, οι ατέλειωτες ώρες που έμοιαζαν να “ρίχνουν” σε τηλεφωνήματα, συναντήσεις κτλ με σκοπό να συλλέξουν πληροφορίες και να διασταυρώσουν πηγές έμοιαζε τόσο πειστικός που ασυναίσθητα σε βάζει στην θέση τους και σε κάνει να περιμένεις με ανυπομονησία το επόμενο βήμα τους και αν τελικά θα τα καταφέρουν. Επίσης όλη η ταινία είναι μια εικόνα του πόσα νήματα μπορούν να κινούνται πίσω από ένα τέτοιο σκάνδαλο και πόσο δύσκολο είναι να καταρρεύσει μία αυτοκρατορία δολοπλοκίας κρυμμένη καλά από μυστικά και συμφέροντα. Επιπλέον για όσους τυχόν δεν γνωρίζουν καθόλου ή γνωρίζουν ελάχιστα για το συγκεκριμένο σκάνδαλο και για το τι ακριβώς συνέβη και θέλουν να μάθουν η συγκεκριμένη ταινία είναι η ιδανική!

Κατηγορίες
Πολιτισμός

«Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου»

Εργασία του Νικόλαου Πετρίδη στα πλαίσια του Δ.Ι.Ε.Κ.

Κριτική του Νικόλαου Πετρίδη

Αν μια ταινία στην ιστορία του κινηματογράφου, μπορεί να μας δώσει τον ορισμό της ερευνητικής δημοσιογραφίας αυτή είναι η ταινία του Άλαν Τζέι Πακούλα, «Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου» παραγωγής του 1976.

Αφίσα της ταινίας του 1976 Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου (All the President’s Men)

 Η ταινία πραγματεύεται το σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ, που συντάραξε τις Η.Π.Α. για αρκετά χρόνια και είχει ως αποτέλεσμα την πρώτη και μοναδική παραίτηση αμερικανού προέδρου από το αξίωμα του, του Ρίτσαρντ Νίξον. Η ταινία έχει όλα τα στοιχεία ενός πραγματικού πολιτικού θρίλερ το οποίο μας μεταφέρει με επιτυχία στην εποχή των γεγονότων (ευνόητο εφόσον το  φιλμ γυρίστηκε μόλις τέσσερα χρόνια μετά το ξέσπασμα του σκανδάλου). Το σενάριο είναι βασισμένο, στο βραβευμένο με Πούλιτζερ το 1974 βιβλίο των δύο δημοσιογράφων της Washington Post, που ξεσκέπασαν το σκάνδαλο και εκεί γράφουν τα πάντα για τις έρευνες τους. Τους Καρλ Μπερνστάϊν και Μπομπ Γούντγουορντ, ενσαρκώνουν οι Ντάστιν Χόφμαν και Ρόμπερτ Ρέντφορντ αντίστοιχα. Δύο για την εποχή, ανερχόμενοι αστέρες του Χόλιγουντ που όλοι ξέρουμε την τεράστια συνέχεια στην καριέρα τους.

Η ταινία ξεκινάει με την σύλληψη των «ποντικών» του Νίξον στο κτήριο Γουότεργκεϊτ, στα   γραφεία των Δημοκρατικών. Εντύπωση μου προκαλεί, η μη ενσάρκωση του προέδρου Νίξον, αλλά παρ’ όλα αυτά το σενάριο γεμίζει οτιδήποτε θα μπορούσε να δημιουργήσει κενά στην ταινία. Και αυτό είναι κυρίως ο τρόπος της έρευνας των δημοσιογράφων. Με εναλλαγές στους ρόλους μεταξύ Χόφμαν και Ρέντφορντ, ενός παιχνιδιού αθώων ερωτήσεων με ερωτήσεις που δεν αφήνουν περιθώρια να ξεφύγει ο εκάστοτε «ανακρινόμενος», μας δίνουν ένα συγκλονιστικό δίδυμο ερευνητών δημοσιογράφων. Αυτή η εικόνα τους, με το μπλοκάκι των σημειώσεων στο χέρι, τα ατέλειωτα ξενύχτια τους πάνω από πηγές, εφημερίδες και τηλέφωνα μεταφέρει μια πραγματική διάσταση της δυσκολίας του έργου του δημοσιογράφου της εποχής. Οι δύο ηθοποιοί πράγματι δίνουν με την ερμηνεία τους, τον καλύτερο τους εαυτό, αλληλοσυμπληρώνονται και είναι κατά την άποψη μου ο λόγος που εκτοξεύτηκε η ταινία στην υπόληψη θεατών και κριτικών.

Η ταινία ήταν υποψήφια για πολλά Όσκαρ μεταξύ αυτού και της Καλύτερης Ταινίας, αλλά έπεσε επάνω στα γάντια του πρωτοεμφανιζόμενου Ρόκυ που κέρδισε και τα αριστουργήματα ο Ταξιτζής και το Δίκτυο.

Κατηγορίες
Πολιτισμός Τέχνες

Η επιστροφή της Καρυοφύλλιας Καραμπέτη στο χώρο του σινεμά με την νέα επιτυχία «Ευτυχία»

  Η Καρυοφύλλια Καραμπέτη επιστρέφει τρεις δεκαετίες μετά, με δυο έργα μέσα από διαφορετικούς ρόλους όπως η «Λούλου» του Βεντετών «Οι τρεις αδελφές» του Τσέχοφ. Η Καρυοφυλλιά τα τελευταία χρόνια απέχει από τον κινηματόγραφο και καθώς έχει αποφασίσει να είναι πολύ επιλεκτική στις κινήσεις που κάνει στα επαγγελματικά της,  η ηθοποιός τα τελευταία χρόνια έχει επικεντρωθεί στο θέατρο τώρα όμως ήρθε η στιγμή να επιστρέψει στον κινηματογράφο.  

΄΄Δεν ξέρω ποια είμαι, από πού έρχομαι, γιατί είμαι εδώ και πού θα πάω, αλλά τουλάχιστον αυτήν τη γραμμή ανάμεσα στη γέννηση και στον θάνατο να προσπαθείς να την κάνεις όσο πιο φωτεινή και σημαντική γίνεται΄΄ Κ.Καραμπέτη

Η ηθοποιός αναφέρει ότι έχει μεγάλο ενθουσιασμό για κάθε νέα δουλεία με αφορμή την Ευτυχία Παπαγιανόπουλου την όποια θα υποδύεται στην νέα της ταινία.

                                                                                                                                                               Παρά την  πίεση του χρόνου τις παραστάσεις και την καλοκαιρινή περιοδεία η Καρυοφυλλιά  Καραμπέτη  ανέλαβε τελικά να παίξει στην Ευτυχία Παπαγγιανοπούλου στην ταινία του Αγγέλου Φρατζή  «Ευτυχία». Κ’ γ αυτό η παραγωγοί θέλησαν να προσαρμοστούν στους χρόνους της  για να την κερδίσουν.

«Από τον Σεπτέμβριο όμως που είχα πρόβες για την «λούου» παραστάσεις με τις “νεφέλες” τύχαιναν μέρες που τα γυρίσματα λυνόντουσαν όλη νύχτα και κοιμόμουν λίγες ώρες το πρωί»

Η Καρυοφυλλιά σημειώνει ότι δεν ένιωσε κούραση και λατρεύει την Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου γιατί  μεγάλωσε με τα τραγούδια της.

Ο βιος πριν την λάμψη της στο γυαλί και στο σανίδι

Η Καρυοφύλλια Καραμπέτη γεννήθηκε στις 4 Ιουλίου του 1958 στη Δόξα, σε ένα χωριό της επαρχίας Διδυμοτείχου, όπου έζησε μέχρι τα 12 της χρόνια καθώς οι γονείς της πήραν τη μεγάλη απόφαση να φύγουν από το χωριό τους για να δώσουν σε εκείνη καλύτερες συνθήκες ζωής και παιδείας στην Θεσσαλονίκη  Άρχισε την καριέρα της στις αρχές της δεκαετίας του 1980 και έχει εργαστεί τόσο στο θέατρο όσο και στον κινηματογράφο και την τηλεόραση με μεγάλη επιτυχία,και είναι απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος.

Επί το έργο

H Καραμπέτη έχει συνεργαστεί με πολλούς φορείς κάποιες από αυτές τις συνεργασίες είναι με την Πειραματική Σκηνή της Τέχνης στα έργα: «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας» του Σαίξπηρ, «Η παρέλαση της Λουλάς Αναγνωστάκη, Φασαμέν των Μ. και Φ. Κανών με το θεατρικό εργαστήρι Θεσσαλονίκης: «Η δολοφονία του Μάρα» του Πάτερ Βοής, Με το ίδιο μέτρο του Σαίξπηρ κ.α. Συνεργάστηκε επίσης με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Καλαμάτας στα έργα: «Τρωίλος και Χρυσηίδα» του Σαίξπηρ, με το θέατρο Αθήναιον: Η όπερα της πεντάρας του Μπρέχτ σε σε συνεργασία  με την Κάτια Δανδουλάκη, «Ο Γλάρος» του Τσέχων, με το Γιώργο Κούμουλη, «Δεσποινίς Τζούλια» του Στρίντμπεργκ και «Μάκβεθ» του Σαίξπηρ, με την Εταιρία Θεάτρου Μηχανή: Decadence του Στήβεν Μπέρκοφ, με το θέατρο του Νότου: Ελένη του Ευριπίδη και Η «Δούκισσατου Μάλι» του Τζον Ουέμπστερ.

Μερικά από τα σημαντικότερα έργα της είναι τα βαμμένα κόκκινα μαλλιά ασθενείς και οδοιπόροι ο μεγάλος θυμός ελληνικές ιστορίες μυστήριου και φαντασίας

Αξίζει να αναφερθεί ότι το 1992 η Αλίκη Βουγιουκλάκη, καλεσμένη στην εκπομπή “Πρωινός Καφές”, παρότρυνε τους τηλεθεατές να συγκρατήσουν το όνομα της Καραμπέτη  καθώς το μέλλον επιφύλασσε μια λαμπρή καριέρα, όπως κι έγινε.

Μαρία Αλεξανδρίδου

Αλέξανδρος Χατζόπουλος

Κατηγορίες
Ιστορία Κόσμος Πολιτισμός

“All the president’s men”: μια ταινία για το Αμερικανικό σκάνδαλο Watergate.

https://www.atlasobscura.com/articles/how-all-the-presidents-men-defined-the-look-of-journalism-on-screen

Συνοπτική περιγραφή

Η ταινία, πολιτικό θρίλερ, αφηγείται τα πραγματικά γεγονότα που ακολούθησαν από τη στιγμή που τον Ιούνιο του 1972, στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και συγκεκριμένα στην Ουάσιγκτον, πέντε άνδρες εισβάλλουν στα γραφεία της Δημοκρατικής Εθνικής Επιτροπής του κτιρίου Watergate και συλλαμβάνονται από την αστυνομία. Το εν λόγω σκάνδαλο ονομάστηκε «Watergate scandal» και αφορούσε την διοίκηση του Αμερικανού προέδρου Richard Nixon και τις προσπάθειές του να καλύψει την εμπλοκή του σε αυτό το έγκλημα.

Δύο δημοσιογράφοι της εφημερίδας «Washington Post», οι  Bob Woodward και Carl Bernstein αναλαμβάνουν να ξεδιαλύνουν την ασαφή εικόνα που έχει δημιουργηθεί σχετικά με την υπόθεση και κατορθώνουν στο τέλος να φέρουν στο φως την αλήθεια, με αποτέλεσμα την παραίτηση του Nixon.

Κριτική

Η ταινία εστιάζει στο έργο των δημοσιογράφων που αναφέρθηκαν νωρίτερα, επισημαίνοντας όχι μόνο την δυσκολία της επίτευξης ενός εγχειρήματος το οποίο έμοιαζε να έχει αβέβαια δεδομένα αρχικά, αλλά και την διαδικασία με την οποία έφτασαν στον στόχο τους. Όλα τα τεχνάσματα, οι προσωπικές επαφές και οι συζητήσεις που πραγματοποιήθηκαν είτε με τη βοήθεια του τηλεφώνου, είτε μέσω μυστικών πηγών, είτε από καθαρής προσωπικής έρευνας, διατυπώνονται στην ταινία με τέτοιο τρόπο, ώστε ο θεατής να διατηρήσει την αγωνία και το ενδιαφέρον του σχεδόν έως το τέλος αυτής.

Μιλώντας για ενδιαφέρον, παρ’ όλο που είναι μια ταινία μεγάλου μήκους και ίσως δύσκολα «καθηλώνει» το κοινό γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο (και εξ αιτίας της υπερπληροφόρησης αναφορικά με τα πολιτικά πρόσωπα και τα συμβάντα), θα μπορούσα να επισημάνω κάποια σημεία που δεν με άφησαν να πάρω τα μάτια μου από την οθόνη. Μου έκαναν εντύπωση η υπομονή και η επιμονή των δύο ρεπόρτερ, κατά την διάρκεια της ενδελεχούς τους έρευνας, σε μια εποχή που οι πηγές ήταν δυσεύρετες και η πραγματικότητα των γεγονότων δεν διασταυρωνόταν με πολλά δεδομένα, γρήγορα και άμεσα. Ακόμη, μια συνήθεια όσον αφορά την συλλογή πληροφοριών με τη μέθοδο της συνέντευξης που ακολούθησαν οι δύο δημοσιογράφοι, η οποία ήταν η «από πόρτα σε πόρτα» διαδρομή τους, πολλές φορές απογοητευτική, σίγουρα χρονοβόρα μα και επικίνδυνη για τους ίδιους. Τα συναισθήματα που εναλλάσσονταν ήταν εμφανή στα πρόσωπα των πρωταγωνιστών, παρ’ όλα αυτά δεν βάραιναν την κατάσταση καθώς υπήρχε διαρκώς ένας τόνος που, από απαισιόδοξος, ξαφνικά μετατρεπόταν σε ελπιδοφόρος σχετικά με τους στόχους που είχαν θέσει οι ίδιοι.  Η ψυχραιμία κινήσεων έμοιαζε σαν πρότυπο συμπεριφοράς, γι’ αυτούς.

Η μυστηριώδης ατμόσφαιρα της εποχής του ‘70, οι σκοτεινές σε φωτεινότητα σκηνές λόγω και του ότι η παραγωγή είναι αρκετά παλαιότερη, καθώς και «το άγνωστο» που αδυνατεί να βγει στην επιφάνεια σε συνδυασμό με τη θεληματική πορεία των δημοσιογράφων, πείθουν τον θεατή πως κάτι συνεχώς βρίσκεται σε εξέλιξη, αφού η δουλειά του ερευνητή – δημοσιογράφου απαιτούσε γρήγορες κινήσεις και αποφασιστική σκέψη. Αυτό, θεωρώ πως αποτυπώθηκε επαρκώς στην ταινία, στην οποία οι χαρακτήρες ήταν αφοσιωμένοι σε ό,τι επιχείρησαν να πετύχουν. Μια έμφαση στο ιδανικό της σκληρής δουλειάς που αποφέρει καρπούς μέσω της αδιάκοπης προσπάθειας λανθάνει σε πολλά καρέ.

Τέλος, είναι μια ταινία πολύ συγκεκριμένης φύσης, με δεδομένα που επειδή αφορούν την αλήθεια, συνάμα ενημερώνουν τους θεατές του σήμερα για το πολιτικό αυτό σκάνδαλο, αν αυτοί δεν το γνώριζαν νωρίτερα. Ο τότε πρόεδρος Nixon, ποτέ δεν εμφανίστηκε σε κάποια σκηνή μέσω ηθοποιού – οι αληθινές βιντεοσκοπημένες εμφανίσεις του όχι μόνο επαρκούσαν για την απόδοση μιας ρεαλιστικής παρουσίασης της κατάστασης, αλλά μάλλον δεν θα μπορούσαν να λείπουν και να «υποκατασταθούν» από κάποιον που απλά παίζει τον ίδιο στον ρόλο αυτό. Προσωπικά, παρ’ όλα αυτά, διαπίστωσα πως τα πρόσωπα, οι ιδιότητες αυτών, τα ονόματα και οι δράσεις τους μπερδεύουν ως ένα σημείο ακόμη κι αυτόν που παρακολουθεί με ζήλο τα συμβάντα, με αποτέλεσμα να χρειαστεί η επαναπροβολή της ταινίας ώστε να συμπληρωθεί πλήρως η ελλιπής ιδέα μου γι’ αυτήν. Η ταινία, ακόμη, με παρακίνησε να ψάξω περισσότερο για τους δύο δημοσιογράφους και να κατανοήσω την δύσκολη δουλειά τους, παραπάνω ίσως από ό,τι θα έπρεπε να ασχοληθώ με τις πληροφορίες περί του σκανδάλου.

Κατηγορίες
Εργασίες Πολιτισμός

Το δημοσιογραφικό φαινόμενο των Muckrakers και η Ida Minerva Tarbell

Τέλη 19ου  αιώνα με  αρχές 20ου στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής κάνει την εμφάνισή του το κίνημα των λεγόμενων Muckrakers που σαν τυφώνας  χτυπά   την ερευνητική δημοσιογραφία της εποχής και καταρρίπτει βασικά της δεδομένα. Με ένταση ανέμου να καταγράφει χιλιάδες χιλιόμετρα ο “τυφώνας” των Muckrakers γίνεται ικανός να ξεσκεπάσει και το παραμικρό σκάνδαλο διαφθοράς της αμερικανικής κοινωνίας που μέχρι τότε ήταν καλά κρυμμένο. Ένα από τα πιο τρανταχτά σκάνδαλα που ξεχώρισαν ήταν αυτό της εταιρείας Standard Oil  το οποίο κι αποκάλυψε η διάσημη πρωτοπόρος της δημοσιογραφικής  έρευνας Ida Minerva Tarbell.

Ποιοι ήταν όμως οι Muckrakers και τι ήθελαν να δηλώσουν με την παρουσία της δημοσιογραφικής τους έρευνας που αποτέλεσε και την αφορμή του κινήματος τους; Πριν την αναφορά μας σε αυτούς αξίζει να σημειώσουμε ότι ο όρος Muckrakers απαντάται για πρώτη φορά σε ομιλία του προέδρου των Η.Π.Α. Roosevelt το 1906. Ο ίδιος τους αποκάλεσε έτσι θέλοντας να αξιώσει πολλές αποκαλύψεις τους  που είδαν το φως της δημοσιότητας , όμως ταυτόχρονα θεώρησε ότι κάποιες ήταν ακραίες και απαράδεκτες. Πάρα ταύτα στο σύνολό τους οι Muckrakers ήταν αυτοί που αποκάλυψαν σημαντικά προβλήματα  της εποχής τους όπως ήταν η εκμετάλλευση της παιδικής εργασίας ,η φτώχεια,η προστασία των εργαζομένων σε ότι αφορά τα  δικαιώματά τους καθώς και οι άθλιες συνθήκες υγιεινής  σε μονάδες  παρασκευής κρεάτων υπήρξαν κάποια από τα βασικά θέματα που απασχόλησαν την έρευνά τους. Χωρίς την παρουσία τους το προοδευτικό κίνημα της εποχής  δεν θα μπορούσε να λάβει την λαϊκή υποστήριξη που χρειαζόταν για να αναδειχθεί . Ώστε εξαιτίας τους έτρεξαν βασικές μεταρρυθμίσεις σε πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο.

Αυτοί που ξεχώρισαν για τα αποκαλυπτικά άρθρα τους ήταν οι εξής παρακάτω: Ο Ray Stannard Baker Αμερικανός δημοσιογράφος, ιστορικός και συγγραφέας, η Ida Minerva  Tarbell Αμερικανίδα συγγραφέας, δημοσιογράφος  και βιογράφος, o David Graham Phillips Αμερικανός νομπελίστας της παραδοσιακής δημοσιογραφίας, ο Upton Beal  Sinclair Αμερικανός συγγραφέας, έγραψε κοντά στα 100 βιβλία κερδίζοντας το βραβείο Pulitzer το 1943, o Lincoln Joseph Steffens Αμερικανός ερευνητικός δημοσιογράφος και ο Samuel  Hopkins Adams γνωστός Αμερικανός συγγραφέας για την ερευνητική του σκανδαλοθηρία στην δημοσιογραφία.Όλοι τους συνεργάστηκαν με το αμερικανικό λογοτεχνικό και πολιτικό  περιοδικό McClure’s του Samuel McClure στις αρχές του 20ου αι. το οποίο και  πιστώθηκε το γεγονός ότι ξεκίνησε την παράδοση της διερευνητικής δημοσιογραφίας κατευθύνοντας την ηθική πυξίδα της λεγόμενης προοδευτικής εποχής.

Μία από τις πλέον εξέχουσες μορφές της δημοσιογραφίας που στηρίχτηκε κατά κύριο λόγο  στην έρευνα ήταν αυτή της Ida Minerva Tarbell τα άρθρα της οποίας εκτόξευσαν στην κυριολεξία στα ύψη τις πωλήσεις του περιοδικού McClure’s με το οποίο και συνεργάστηκε. Γεννημένη σε κομητεία της Πενσυλβανίας στις 5 Νοεμβρίου 1857 από πατέρα δάσκαλο – μετέπειτα πετρελαιοπαραγωγό -και  μητέρα καθηγήτρια έδειξε από μικρή ηλικία την αγάπη της για τα γράμματα επηρεασμένη κι από το οικογενειακό της περιβάλλον. Υπήρξε  η μόνη γυναίκα  απόφοιτος του γνωστού για την εποχή της κολεγίου Allegheny το 1880 όπου ξεχώρισε για τις επιδόσεις της στην επιστήμη της βιολογίας. Για λίγο καιρό εργάστηκε ως διευθύντρια σε ένα Πολωνικό σχολείο όμως η αγάπη της να αρθρογραφεί την οδήγησε στο να συνεργαστεί με το περιοδικό  «The Chautauqua»   όπου και ξεχωρίζει με το άρθρο της «οι γυναίκες ως εφευρέτες».  Ωστόσο σύμφωνα με τον μελετητή Steve Weinberg το πρώτο άρθρο της Tarbell  «Οι τέχνες και οι βιομηχανίες του Σινσινάτι» ήταν εκείνο που ουσιαστικά καθιέρωσε το γραφικό της στυλ καθ’ όλη την διάρκεια της καριέρας της. Το στυλ αυτό της γραφής είχε να κάνει με άρθρα, δοκίμια και βιβλία ηθικού περιεχομένου βασισμένα στην ακλόνητη ιδιαιτερότητά της.

Το 1891 βρίσκει την Ida Tarbell στο Παρίσι – δυο χρόνια μετά την ολοκλήρωση του πύργου του Άιφελ – να εκπαιδεύεται πάνω σε ερευνητικές τεχνικές Γάλλων ιστορικών που ήταν για αυτήν οι μέντορες της στο πώς να παρουσιάσει ένα κείμενο με ιδιαίτερα αποδεικτικά κι αποκαλυπτικά στοιχεία. Η συνεργασία της με το αμερικανικό περιοδικό  McClure ήρθε σύντομα με αφορμή ένα άρθρο της Tarbell που αφορούσε το άνοιγμα των γαλλικών δρόμων. Τότε ήταν που ο εκδότης του περιοδικού Samuel McClure της προσέφερε την θέση του συντάκτη τονίζοντας χαρακτηριστικά σε συνεργάτη του  «Αυτό το κορίτσι μπορεί να γράψει, πρέπει να την οδηγήσουμε να κάνει κάποια δουλειά για το περιοδικό μας». Σε μια πρώτη φάση της ανατέθηκε να  γράψει μια βιογραφική σειρά για τον Napoleon Bonaparte. Με την σειρά των άρθρων που έγραψε η Tarbell έγινε δημοφιλής    διπλασιάζοντας τα κέρδη του  περιοδικού. Την ίδια τύχη είχε και  η επόμενη βιογραφική σειρά της Ida εκείνη του Abraham Lincoln η οποία είχε το ίδιο πετυχημένη ανταπόκριση από το κοινό δίνοντας της δικαιώματα για το υπόλοιπο της ζωής της.  Αξίζει να σημειωθεί ότι τα άρθρα που έγραψε για την ζωή του Λίνκολν συγκεντρώθηκαν σε ένα βιβλίο το οποίο  κατέστησε την Ida Tarbell Εθνική συγγραφέα της Αμερικής επειδή υπήρξε ο κύριος βιογράφος ενός δολοφονημένου προέδρου ιδιαίτερα  αγαπητού στο λαό του.

Εκείνα τα άρθρα, ωστόσο ,που εκτόξευσαν  την φήμη της Ida Tarbell ήταν αυτά που είχαν να κάνουν με την ιστορία της πετρελαϊκής  εταιρείας Standard Oil. Σε 19 άρθρα της που δημοσιευόταν ένα κάθε μήνα από τον Δεκέμβριο του 1902 στο περιοδικό McClure η Ida με την έρευνά  της κατόρθωσε να συντρίψει το μονοπώλιο της Standard Oil   και να οδηγήσει  σε νόμο αντιμονοπωλιακής νομοθεσίας οδηγώντας την εταιρεία στον αναπόφευκτο διαμελισμό της σε μικρές εταιρείες. Μέσα από προσωπικές συνεντεύξεις που έπαιρνε η ίδια από χειραγωγημένους ανταγωνιστές του J. Rockefeller, ιδιοκτήτη της εταιρείας με καθοριστική εκείνη του στενού συνεργάτη του H.Rogers αποκαλύφθηκε το σκάνδαλο μυστικών σχέσεων που είχε η εν λόγω εταιρεία με τους σιδηροδρόμους της   Πενσυλβανίας σε βάρος μικρομεσαίων παραγωγών πετρελαίου, μεταξύ αυτών και του πατέρα της Ida, Franklin Tarbell .

Κανονίζοντας άδικες   αυξήσεις στα βαρέλια μεταφοράς πετρελαίου για τους μικρούς παραγωγούς  οι εν λόγω σιδηρόδρομοι εξασφάλιζαν αντίστοιχα μικρές εκπτώσεις στις τιμές βαρελιών του J. Rockefeller   με αποτέλεσμα   ο ίδιος να συγκεντρώσει το μονοπώλιο του πετρελαίου στα χέρια του. Παρά την αποκάλυψη του σκανδάλου εις βάρος της εταιρείας του ο J.Rockefeller  ζήτησε από τους συμβούλους του να μην σχολιάζουν την σειρά των άρθρων της Ida ή οποιονδήποτε από τους ισχυρισμούς της. Ο ίδιος βαθιά γοητευμένος από την έρευνά της αποκάλεσε σε μια δήλωσή του την Tarbell  ‘’γυναίκα δηλητήριο’’. Τα  19  άρθρα της Tarbell στα οποία γίνεται λόγος για το σκάνδαλο της  Standard Oil συγκεντρώθηκαν κι αποτέλεσαν ένα ολοκληρωμένο βιβλίο με τίτλο “The History of the Standard Oil Company” που γράφτηκε από την ίδια. Στο εν λόγω βιβλίο αποκαλύπτεται με αρνητικό τρόπο το προφίλ ενός μεγιστάνα ο οποίος προκειμένου να πετύχει το μονοπώλιο για την εταιρεία του εφάρμοσε ανήθικες τακτικές. Τέλος αξίζει να αναφερθεί ότι το Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης το τοποθέτησε  στο Νο 5 σε μια λίστα με τα 100 πρώτα έργα της αμερικανικής δημοσιογραφίας του 20ου αιώνα.

H διακοπή συνεργασίας της Ida  με το περιοδικό McClure μετά από μια ακανόνιστη συμπεριφορά που επέδειξε το τελευταίο, την οδήγησε μαζί με έναν βασικό  πρώην συνεργάτη του περιοδικού τον John Phillips να συγκεντρώσουν χρήματα για την δημιουργία της  Phillips Publishing Company  και την αγορά του περιοδικού The American Magazine. Παράλληλα   η Tarbell  επιδίδεται στην συγγραφή μιας σειράς δοκιμίων και συγγραμμάτων που έχουν να κάνουν με τις γυναίκες στο χώρο εργασίας αλλά και στη ζωή της γυναίκας κοντά στο σπίτι της. Ανάμεσα σ ’αυτά ξεχωρίζει το ιδιαίτερα αγαπητό από το κοινό το  “The Business of being a woman’’ στο  οποίο η Ida μετά από μια μακρά  περίοδο παρατήρησης και μελέτης των επαγγελματικών , πολιτικών και οικιακών δραστηριοτήτων των γυναικών στις Η.Π.Α. και στη Γαλλία κατέληξε σε συγκεκριμένες απόψεις όπως σε ποια δραστηριότητα  από τις παραπάνω  χρειάζεται η γυναίκα του σήμερα  να δώσει έμφαση. Θεωρούσε ότι καθήκον της γυναίκας είναι να αγκαλιάζει την ζωή στο σπίτι και την οικογένεια λέγοντας πως ‘’Οι γυναίκες έχουν έναν πραγματικό ρόλο ως σύζυγοι , μητέρες και νοικοκυρές’’.  Στις αναφορές της για την  γυναίκα στο χώρο εργασίας  έκανε κυρίως λόγο για τις παροχές  ασφάλειας που εξασφάλιζαν  ή όχι τα εργοστάσια όπου εργάζονταν γυναίκες .

Η ίδια υπήρξε φεμινίστρια από παράδειγμα κι όχι από ιδεολογία.Κι αν και στο παρελθόν είχε αμφισβητήσει την λογική της γυναικείας ψηφοφορίας,το 1920 αγκάλιασε το δικαίωμα ψήφου της γυναίκας μετά κι από την νομοθέτησή του. Προς το τέλος της ζωής της η Ida Tarbell στα 82 της χρόνια γράφει την αυτοβιογραφία της στο βιβλίο  με τίτλο “All in a day work” ενώ λίγο μετά και την συγγραφή του  βιβλίου της “Life after eighty”– το οποίο αποτέλεσε χωρίς να το ξέρει το κύκνειο άσμα του συγγραφικού της ταλέντου– πεθαίνει σε ηλικία 86 ετών από πνευμονία στο Bridgeport Hospital στο Κονέκτικατ των Η.Π.Α. Το σπίτι το οποίο είχε αγοράσει το 1906 στο Easton όπου έμενε η ίδια με κοντινούς της συγγενείς ανακηρύχθηκε εθνικό ορόσημο.

Κλείνοντας την αναφορά στο δημοσιογραφικό φαινόμενο της Ida Minerva Tarbell αλλά και των υπόλοιπων Muckrakers αξίζει να επισημάνουμε το γεγονός ότι αποτέλεσαν κι αποτελούν ως σήμερα “βασικούς πυλώνες” στήριξης της ερευνητικής δημοσιογραφίας που σαν νοητή γέφυρα ενώνει το χθες με το σήμερα. Γιατί η πρόοδος και η εξέλιξη έρχεται συνήθως  με μια επανάσταση όπως αυτή των Muckrakers οι οποίοι δεν δίστασαν ούτε στιγμή με όποιο τίμημα να χτυπήσουν το κατεστημένο της εποχής τους αλλάζοντας αποτελεσματικά την ροή των πραγμάτων της.

Κατηγορίες
Πολιτισμός Τέχνες

Όλοι οι άνθρωποι του Προέδρου

Εισαγωγή

Το 1970 ήταν μια φρικτή χρονιά για την πολιτική στις Ηνωμένες Πολιτείες αλλά μια εξαιρετική χρονιά για την πολιτική στον κινηματογράφο. Το σκάνδαλο Watergate σόκαρε την Αμερικανική κοινωνία συθέμελα. Δύο ερευνητές – δημοσιογράφοι της εφημερίδας Washington Post, ο Carl Bernstein και ο Bob Woodward αποκάλυψαν την συνομωσία της κάλυψης της κατάχρησης εξουσίας από το Οβάλ Γραφείο του Λευκού Οίκου των Ηνωμένων Πολιτειών.

Η ιστορία

Πλησιάζοντας οι εκλογές του 1972 στις Η.Π.Α., ο Bob Woodward, δημοσιογράφος στην εφημερίδα Washington Post, καλύπτει ένα ασήμαντο θέμα στην αρχή, την διάρρηξη των κεντρικών γραφείων του Δημοκρατικού κόμματος. Ξαφνιάζεται όταν συναντάει μεγαλοδικηγόρους για την υπεράσπιση των διαρρηκτών στη δική, και συνεχίζει να ξαφνιάζεται με τα ονόματα σημαντικών στελεχών  της καμπάνιας των Ρεπουμ-πλικάνων να προκύπτουν ως κατηγορούμενοι από την ακροαματική διαδικασία. Τα γεγονότα αυτά του δημιουργούν έντονες υποψίες . Ο αρχισυντάκτης της εφημερίδας του αναθέτει να ερευνήσει περισσότερο το θέμα και προσθέτει επίσης στην έρευνα έναν ακόμα δημοσιογράφο, τον Carl Bernstein. Οι δυο τους μαζί ξετυλίγουν το κουβάρι που οδηγεί όλο και ψηλότερα στην ιεραρχία του Ρεπουμπλικανικού κόμματος με τελική κατάληξη στον Λευκό Οίκο και στην προεδρία των Η.Π.Α.

“All the President’s Men” Robert Redford, Dustin Hoffman, Jason Robards, Jack Warden, Martin Balsam, director Alan J. Pakula 1976 Warner Brothers ** I.V.

Το βιβλίο

Οι πρωταγωνιστές δημοσιογράφοι της πολιτικής ιστορίας που άλλαξε την Αμερική είναι και οι συγγραφείς του βιβλίου με τον ίδιο τίτλο, στο οποίο βασίστηκε η ταινία. Ενός βιβλίου που έχει συμπεριληφθεί από το Time Magazine στα 100 καλύτερα βιβλία (εκτός μυθοπλασίας) όλων των εποχών. Οι συγγραφείς εξιστορούν βήμα – βήμα το πολιτικό θρίλερ, περιλαμβάνοντας γεγονότα που συνέβαιναν παράλληλα με την ιστορία, έτσι όπως ακριβώς εξελίχθηκαν.  Η επανέκδοση του βιβλίου το 2014, με τις 368 σελίδες του, κατέχει στο Amazon την 3η θέση στην κατηγορία «Δημοσιογραφία», την 13η στην κατηγορία «Κυβέρνηση» και την 12η στην «Πολιτική Ιστορία». Ο Gene Roberts, πρώην αρχισυντάκτης των New York Times έγραψε για το βιβλίο: «Ίσως η μονή και μεγαλύτερη προσπάθεια στο ρεπορτάζ, όλων των εποχών».

Η ταινία

Ο κύριος «ηθικός αυτουργός» για την δημιουργία της ταινίας ήταν ο Robert Redford. Αυτός αγόρασε τα δικαιώματα του βιβλίου για να γίνει ταινία από τους δύο συγγραφείς (αντί 450.000 δολαρίων), αυτός προσέλαβε τον Alan Pakula σαν σκηνοθέτη και δούλεψε μαζί του πολλές μέρες επάνω στο σενάριο και τέλος αυτός έκανε την επιλογή των ηθοποιών για την ταινία. Όταν η Washington Post αρνήθηκε να γίνουν τα γυρίσματα της ταινίας στα γραφεία της, ο Redford έκλεισε στο Hollywood, 2 στούντιο πληρώντας 200.000 και δημιουργήθηκε αντίγραφο των γραφείων της εφημερίδας για να ξεκινήσουν τα γυρίσματα.

Η ταινία δεν είναι ακριβώς η μεταφορά του βιβλίου. Για την ακρίβεια, στην ταινία διαδραματίζονται τα γεγονότα των 7 πρώτων μηνών του βιβλίου, και αυτό για λόγους διάρκειας, πλοκής και συνοχής. Η ταινία απέφερε εισπράξεις 70 εκατομμύρια δολάρια στην παραγωγή, μόνο από τις προβολές στους κινηματογράφους, και θεωρείται από τις πιο επιτυχημένες και επικερδείς ταινίες της δεκαετίας του ’70. Επίσης απέσπασε πολλά Oscar, Χρυσές Σφαίρες και βραβεία BAFTA σε πολλές κατηγορίες και το 2010 επιλέχθηκε να συμπεριληφθεί στο Εθνικό Αρχείο Φιλμογραφίας των Ηνωμένων Πολιτειών καθώς και στην βιβλιοθήκη του Κογκρέσου, χαρακτηριζόμενη ως «πολιτιστικά, πολιτικά και αισθητικά σημαντική».

Οι πρωταγωνιστές όπως ήταν φυσικό απέσπασαν τις καλύτερες κριτικές (αν και πρώτη επιλογή του Redfort για το ρόλο του συμπρωταγωνιστή ήταν ο Al Paccino αλλά γρήγορα αναθεώρησε και επέλεξε τον Dustin Hoffman τελικά). Οι πρωταγωνιστές (μαζί με τον σεναριογράφο William Goldman)  ήταν τα πρόσωπα αυτά που κατάφεραν να αναδείξουν τους δημοσιογράφους σαν ήρωες της σύγχρονης εποχής.

Επιπλέον στοιχεία

Η κυριότερη ατάκα της ταινίας «follow the money» ήταν κατασκεύασμα του σεναρίου. Δεν υπήρχε πουθενά στο βιβλίο και δεν έχει λεχθεί ποτέ.

Ο Robert Redford είχε την ιδέα να γίνει η ταινία και ήθελε μόνο να είναι ο παραγωγός της ταινίας. H Warner Bros Studios τον πίεσε να πάρει και τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Ο ίδιος δήλωσε μετά την ταινία ότι το σενάριο έγινε κατά 10% από τον William Goldman και το υπόλοιπο 90% το έκανε αυτός με τον σκηνοθέτη Alan Pakula (γεγονός που διαψεύστηκε μετά από χρόνια από το περιοδικό “Written by”).

Η ταινία περιέχει αρκετά μυθοπλαστικά στοιχεία που δεν ήταν πραγματικά γεγονότα. Ατάκες, πρόσωπα δευτερεύουσας σημασίας, τα υποτιθέμενα γραφεία της εφημερίδας και στοιχεία πλοκής προστέθηκαν για τις ανάγκες της ταινίας.

Ο Redford και ο Huffman αποτέλεσαν μια πολύ καλή ομάδα στα γυρίσματα, με στενή συνεργασία και με χαρακτηριστικό το γεγονός ότι μάθαιναν ο ένας και τα λόγια του άλλο από όλες τις σκηνές έτσι ώστε να έχουν καλύτερη ροή οι διάλογοι μεταξύ τους.

Μια επιπλέον άποψη (η δική μου)

Δεν θεωρώ τον εαυτό μου ειδικό επάνω στον κινηματογράφο. Θέλω να τον θεωρώ περισσότερο σαν επιλεκτικό και απαιτητικό θεατή, ανεξάρτητα αν έχω ασχοληθεί αρκετά με τον κινηματογράφο, είτε εμπλεκόμενος επαγγελματικά και δημιουργικά με αυτόν, είτε εκπαιδευόμενος σε αυτόν. Η ταινία «Όλοι οι άνθρωποι του Προέδρου» αποτελεί μία από τις λίγες ταινίες που έχω δει που δεν στηρίζονται στην μουσική επένδυση και χρησιμοποιούν μόνο δύο μουσικά θέματα. Επίσης θεωρώ ότι είναι υπερβολικά δύσκολο να καταφέρεις σαν σκηνοθέτης να κρατήσεις τον θεατή καθηλωμένο με ένα δύσκολο θέμα για ταινία όπως είναι η πολιτική, με πολλά ονόματα και τοποθεσίες, με διεξοδική αφήγηση και πλοκή. Η ηθοποιία, η αφήγηση και η σκηνοθεσία είναι τα πιο δυνατά στοιχεία της ταινίας.

Η συγκεκριμένη ταινία αποτελεί μία εξαιρετική πρόταση όχι μόνο για μελλοντικούς και νυν δημοσιογράφους αλλά και όλους όσους θέλουν να θεωρούνται υπεύθυνοι και ενημερωμένοι πολίτες, σε όποια χώρα κι αν διαμένουν.

Αναφορές

Φωτογραφίες:

https://www.imdb.com/title/tt0074119/ , Rolling Stone Magazine, The Washington Post.

Βιβλίο:

Για την ταινία:

https://en.wikipedia.org/wiki/All_the_President%27s_Men_(film)

https://www.rottentomatoes.com/m/all_the_presidents_men

https://www.newyorker.com/culture/cultural-comment/william-goldman-turned-reporters-into-heroes-in-all-the-presidents-men

https://www.theguardian.com/film/2014/oct/10/all-the-presidents-men-watergate-conspiracy-richard-nixon-woodward-bernstein-redford-hoffman

https://www.rogerebert.com/reviews/all-the-presidents-men-1976

https://www.mentalfloss.com/article/78307/13-investigative-facts-about-all-presidents-men

Κατηγορίες
Ειδήσεις Κόσμος

Αργεντινή – Το χρονικό του χρέους

Η αποτυχία της εκτεταμένης εμπλοκής του ΔΝΤ να αποτρέψει την χρεοκοπία της Αργεντινής προκαλεί, σε ορισμένους, ανησυχίες και για την έκβαση της προσπάθειας της Ελλάδας. Οι δύο χώρες αντιμετώπιζαν κοινά προβλήματα στις αρχές της δεκαετίας του 90’ και επέλεξαν να τα επιλύσουν με την εφαρμογή προγράμματος μεταρρυθμίσεων στηριζόμενου στην υιοθέτηση σταθερής συναλλαγματικής ισοτιμίας. Η αποτυχία και στις δύο χώρες ολοκλήρωσης των απαραίτητων διαρθρωτικών αλλαγών, παρά τις αρχικές επιτυχίες, άφησε τις οικονομίες τους εκτεθειμένες. Η μειωμένη ανταγωνιστικότητα, η δυναμική του δημόσιου χρέους, η οικονομική ύφεση και η αύξηση των επιτοκίων δανεισμού προκάλεσαν κρίση εξυπηρέτησης του χρέους. Στην περίπτωση της Αργεντινής η κρίση κατέληξε στην χρεοκοπία.

Η χρεοκοπία της Αργεντινής το Δεκέμβριο του 2001 – η μεγαλύτερη στη σύγχρονη ιστορία – αναφέρεται συχνά ως παράδειγμα του πώς μια κρίση εξυπηρέτησης δημοσίου χρέους μπορεί να εξελιχτεί καταστροφικά καταλήγοντας στην χρεοκοπία. Η κρίση και η χρεοκοπία της Αργεντινής υπήρξε χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτυχίας ενός προγράμματος σταθεροποίησης και εξυγίανσης μιας αναπτυσσόμενης οικονομίας, που είχε σχεδιαστεί και υποστηριχθεί από τους διεθνείς οργανισμούς. Η χρεοκοπία μιας χώρας είναι κάθε άλλο από ένα ασυνήθιστο ή μη αναμενόμενο γεγονός (Reinhart & Rogoff, 2009), ιδίως για τις χώρες της Λατινικής Αμερικής. Η χρεοκοπία της Αργεντινής, όμως, υπήρξε μια ξεχωριστή περίπτωση, καθώς αποτέλεσε την διάψευση των προσδοκιών ενός ολόκληρου οικονομικού συστήματος.

2. Το αδιέξοδο και η επιλογή της Αργεντινής

Η Αργεντινή στις αρχές της δεκαετίας του 90’ βρίσκονταν σε οικονομικό αδιέξοδο. Για δεκαετίες η χώρα υπέφερε από υψηλό πληθωρισμό, από το 1975 έως το 1990 ο πληθωρισμός σε ελάχιστες περιπτώσεις έπεσε κάτω του 100%. Στο τέλος της δεκαετίας του 80’ η κατάσταση είχε ξεφύγει από κάθε έλεγχο με τον πληθωρισμό να μετράται σε χιλιάδες τις εκατό – ο μέσος πληθωρισμός το 1990 ήταν 7.029,16%. Ουσιαστικά τα δημοσιονομικά ελλείμματα καλύπτονταν με την έκδοση νέου χρήματος, ενώ η οικονομία ήταν σχεδόν σε συνεχή ύφεση από τα μέσα της δεκαετίας του 70’. Το πραγματικό ΑΕΠ το 1990 ήταν 6% χαμηλότερο από το ΑΕΠ του 1974. Πολιτική αστάθεια και εκτεταμένη διαφθορά (IMF, 2003) συνέβαλλαν στη δημιουργία ενός φαύλου κύκλου και στην αποτυχία των όποιων προγραμμάτων εξυγίανσης και σταθεροποίησης.

Το 1991 η Αργεντινή ξεκίνησε την εφαρμογή μιας σειράς διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων με την υποστήριξη του ΔΝΤ σε μια προσπάθεια να αναστρέψει την πορεία της προς την χρεοκοπία. Κεντρικό σημείο της νέας προσπάθειας ήταν η δημιουργία του Currency Board (CB), δηλαδή η πρόσδεση του νέου peso με το δολάριο με σταθερή συναλλαγματική ισοτιμία. Το CB επιλέχθηκε ως όπλο εναντίον του πληθωρισμού, ενώ επιβάλλοντας δια νόμου την υποχρεωτική μετατρεψιμότητα του νέου peso με το δολάριο, αφαιρέθηκε ταυτόχρονα η δυνατότητα χρηματοδότησης των δημοσιονομικών ελλειμ-μάτων με τη δημιουργία νέου χρήματος.

Ταυτόχρονα ξεκίνησε ένα πρόγραμμα διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων με κύριους άξονες τις ιδιωτικοποιήσεις, την αναδιάρθρωση και τον εκσυγχρονισμό της δημόσιας διοίκησης (ιδίως των μηχανισμών συλλογής φόρων), την απελευθέρωση της αγοράς εργασίας, την απελευθέρωση του εμπορίου και την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας. Θεωρήθηκε ότι η σταθερή συναλλαγματική ισοτιμία θα αποκαθιστούσε την εμπιστοσύνη των αγορών αυξάνοντας την εισροή επενδυτι-κών κεφαλαίων και επιτρέποντας τον διεθνή δανεισμό της χώρας.

3. Η πορεία της Αργεντινής προς τη χρεοκοπία (1991 – 1997)

Τα πρώτα αποτελέσματα στην Αργεντινή από την εφαρμογή της πολιτικής του Washington Consensus ήταν θεαματικά. Ο πληθωρισμός τιθασεύτηκε και η ανάπτυξη ενισχύθηκε. Αυτές οι αρχικές επιτυχίες του προγράμματος προσέλκυσαν ξένους επενδυτές και άνοιξαν τις πόρτες των διεθνών αγορών κεφαλαίου. Οι εισροές κεφαλαίων στην Αργεντινή ενισχύθηκαν και η πρόσβαση στο διεθνή δανεισμό έγινε πιο εύκολη. Μεταξύ 1992 και 1999 οι καθαρές κεφαλαιακές εισροές στην Αργεντινή έφτασαν τα $100 δισ. Στα μέσα της δεκαετίας η Αργεντινή θεωρείτο πλέον ως μοντέλο επιτυχούς παρέμβασης του ΔΝΤ και η αντοχή που επέδειξε στην Μεξικανική (1994) και την Ασιατική (1997) κρίση θεωρήθηκε ως απόδειξη της επιτυχίας των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων και της υιοθέτη-σης του CB.

Οι κυβερνήσεις της Αργεντινής εκμεταλλεύθηκαν αυτές τις εξελίξεις για να δανειστούν ώστε να καλύψουν τα συνεχιζό-μενα δημοσιονομικά ελλείμματα. Την περίοδο 1991 – 1994 αυτά μειώθηκαν σημαντικά, αν και η βελτίωση βασίστηκε περισσότερο στην αύξηση των εσόδων παρά στην μείωση των δαπανών. Η καλή πορεία της οικονομίας επέτρεψε σε αυτό το διάστημα την βελτίωση των δημοσιονομικών μεγεθών και την απορρόφηση σημαντικών χρεών που είχαν δημιουρ-γηθεί το προηγούμενο χρονικό διάστημα, αλλά αναγνωρίστη-καν και προστέθηκαν στο δημόσιο χρέος. Στο παρελθόν τα ελλείμματα καλύπτονταν με την δημιουργία χρήματος που προκαλούσε υψηλό πληθωρισμό. Πλέον χρησιμοποιούνταν η έκδοση ομολόγων στις διεθνείς αγορές, μια πολιτική που πολλοί θεωρούσαν προτιμότερη καθώς οι αγορές μπορούσαν να επιβάλλουν την απαραίτητη δημοσιονομική πειθαρχία και οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις θα έθεταν υπό έλεγχο την δημοσιονομική κατάσταση. Αυτή η εξάρτηση από τον εξωτερικό δανεισμό, σε μεγάλο βαθμό βραχυχρόνιο και σε ξένο νόμισμα, αποδείχτηκε ως η σημαντική αδυναμία της όλης προσπάθειας.

4. Η κρίση (1998 – 2001)

Στα τέλη της δεκαετίας του 90’ υπήρξαν στην Αργεντινή μια σειρά από αρνητικές εξελίξεις: εξωτερικά χρηματοοικονομικά σοκ, πολιτική αστάθεια και πτώση των εξαγωγών, έφεραν στην επιφάνεια τις διαρθρωτικές αδυναμίες. Οι αρνητικοί εξωτερικοί παράγοντες περιλάμβαναν: τη στάση πληρωμών που κήρυξε η Ρωσία το 1998, η οποία είχε ως αποτέλεσμα την μείωση των κεφαλαιακών εισροών στις αναδυόμενες οικονομίες, τη μείωση της ζήτησης στη Βραζιλία κυριότερο εμπορικό εταίρο της Αργεντινής, την πτώση των διεθνών τιμών των πρώτων υλών και των αγροτικών προϊόντων – κύριων εξαγωγικών προϊόντων της Αργεντινής, την ενδυνά-μωση του δολαρίου έναντι του ευρώ και την υποτίμηση κατά 70% του βραζιλιάνικου real στις αρχές του 1999. Η οικονομία εισήλθε σε μακροχρόνια ύφεση το 1999, η οποία φανέρωσε όλες τις συσσωρευμένες ανισορροπίες.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες η εμπιστοσύνη των διεθνών χρηματαγορών απέναντι στην Αργεντινή μειώθηκε ραγδαία περί τα τέλη του 1999, με αποτέλεσμα να αυξηθεί το επιτόκιο δανεισμού εξαιτίας της αύξησης του κινδύνου χώρας. Το επιτόκιο αυτό είναι πρακτικά απαγορευτικό για την αναζήτηση δανείων από τις διεθνείς αγορές. Η μόνη εναλλακτική δυνατότητα ήταν ο δανεισμός από το ΔΝΤ.

Το ΔΝΤ στα τέλη του 1999 βρέθηκε μπροστά σε ένα δίλημμα. Ήταν η κρίση που αντιμετώπιζε η Αργεντινή κρίση ρευστότητας, άρα αρκούσε η παροχή δανείων από το ΔΝΤ μέχρις η ηρεμία να αποκατασταθεί στις αγορές και να μπορέσει η Αργεντινή να επιστρέψει σε αυτές ή το εξωτερικό χρέος ήταν πλέον μη διατηρήσιμο και άρα έπρεπε να παρθούν ριζικά μέτρα όπως η αναδιάρθρωση του χρέους ή η υποτίμηση του νομίσματος ή και τα δύο. Το ΔΝΤ θεώρησε ότι ήταν τελικά κρίση ρευστότητας και επέλεξε να ανακοινώσει την παροχή ρευστότητας στη χώρα ύψους συνολικά $ 40 δισ. Ταυτόχρονα απαίτησε αυστηρά μέτρα περιστολής των δημοσίων δαπανών προσδοκώντας ότι αυτό θα αποκαθιστού-σε την εμπιστοσύνη των αγορών.

Ο ρόλος που έπαιξε το ΔΝΤ κατά την εξέλιξη της κρίσης απετέλεσε αντικείμενο σκληρής κριτικής. Το ΔΝΤ λειτούργησε ως κατά συνθήκη εγγυητής ότι οι πολιτικές των κυβερνήσεων της Αργεντινής ήταν συνεπής με την διατήρηση του CB και ουσιαστικά με την χρηματοδότηση που παρείχε απλώς καθυστέρησε την εκδήλωση της κρίσης και μεγάλωσε το εύρος της. Οι πολιτικές του απέτυχαν. Οι αυξήσεις στους φόρους και οι περικοπές των δημοσίων δαπανών βάθυναν την ύφεση, ανατροφοδοτώντας την πτώση της εμπιστοσύνης και αποτρέ-ποντας την πτώση των επιτοκίων.

5. Η χρεοκοπία της Αργεντινής (2001)

Το Νοέμβριο 2001 η κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι δεν μπορούσε να εκπληρώσει τις απαιτήσεις του ΔΝΤ, σε σχέση με τον περιορισμό του δημοσιονομικού ελλείμματος της χώρας και το ΔΝΤ αρνήθηκε να «εμβάσει» ένα προγραμματισμένο δάνειο, ύψους $ 1,25 δισ. Ακολούθησε ταχεία και μαζική φυγή κεφαλαίων από την χώρα, τεράστια κρίση στον τραπεζικό τομέα καθώς οι καταθέτες έσπευδαν να μετατρέψουν τις καταθέσεις τους από peso σε δολάρια ή και να τις αποσύρουν και πάγωμα (περιορισμοί στις αναλήψεις) των καταθέσεων. Ακολούθησε τεράστια κοινωνική ένταση (γενικές απεργίες, βίαιες διαδηλώσεις, εναλλαγές κυβερνήσεων) για να καταλή-ξουμε στην ανακοίνωση της χρεοκοπίας τον Δεκέμβριο του 2001. Η χρεοκοπία της Αργεντινής ήταν και παραμένει η μεγαλύτερη κρατική χρεοκοπία στη σύγχρονη ιστορία.

Τον Ιανουάριο του 2002 αποφασίσθηκε η εγκατάλειψη του CB και η υποτίμηση του peso κατά 28%. Παρόλα αυτά ο πανικός που ακολούθησε στην αγορά συναλλάγματος οδήγησε τελικά το peso στα τέλη του 2002 σε μια ισοτιμία 1:3,4 με το δολάριο. Ταυτόχρονα ελήφθησαν μέτρα αναγκαστικής μετατροπής των δολαριακών λογαριασμών και δανείων σε peso, μέτρα παγώματος των καταθέσεων με επιβολή περιορισμών στις αναλήψεις.

Οι μακροοικονομικές συνέπειες ήταν δραματικές με το ΑΕΠ να υποχωρεί κατά 11%, τον πληθωρισμό να αναζωπυρώνεται και την ανεργία να αγγίζει το 20%. Η υποτίμηση του νομίσματος είχε ως αποτέλεσμα τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας και οι εξαγωγές αυξήθηκαν τα επόμενα χρόνια βοηθούμενες και από την διεθνή οικονομική ανάκαμψη και την αύξηση των διεθνών τιμών των εξαγωγικών προϊόντων της Αργεντινής. Μέχρι σήμερα η Αργεντινή εξακολουθεί να εξυπηρετεί μόνο το χρέος προς διεθνείς οργανισμούς (ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα) και μέρος του εσωτερικού χρέους (σε νέα υποτιμημένα peso), ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να προωθήσει μια αναδιάρθρωση του υπόλοιπου χρέους ώστε να επανακτήσει πρόσβαση στις διεθνείς κεφαλαιαγορές.

Η χρεοκοπία ήρθε ως αποτέλεσμα των μακροχρόνιων αδυναμιών της οικονομίας οι οποίες έκαναν αδύνατη την αντιμετώπιση της ύφεσης. Οι αναλύσεις για την κρίση της Αργεντινής αναγνωρίζουν και επικεντρώνονται σε συγκεκριμένους παράγοντες που οδήγησαν στην κρίση: η μη ολοκλήρωση των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων, η δυναμική του δημοσίου χρέους και το ανελαστικό συναλλαγματικό καθεστώς. Σε αυτούς θα πρέπει να προστεθεί και η πολιτική αστάθεια κατά τα κρίσιμα έτη 1999 – 2001 και η έλλειψη ισχυρής πολιτικής ηγεσίας.

6. Σήμερα

Η κυβέρνηση, πέραν της αναδιάταξης του χρέους προς το ΔΝΤ (57 δισ. δολάρια, η αποπληρωμή του τυπικά θα αρχίσει το 2021) υπέβαλε στο Κογκρέσο σχέδιο νόμου για την εθελοντική αναχρηματοδότηση του χρέους προς τον ιδιωτικό τομέα με την παραίτηση των ωριμάνσεών του «χωρίς απώλεια κεφαλαίου ή τόκων», σύμφωνα με τον Λακούνσα (τέως Υπουργός Οικονομικών Αργεντινής).

Όμως, για 9η φορά η Αργεντινή δεν μπορεί να εξυπηρετήσει το δημόσιο χρέος της και επιλέγει την λύση της επιμήκυνσης εξέλιξη που ισοδυναμεί με επιλεκτική χρεοκοπία.

Η προτεραιότητα είναι να διασφαλιστεί η σταθερότητα, διότι είναι άχρηστο να ενεργοποιηθούν μέτρα για επιμήκυνση του χρέους εάν δεν υπάρχει σταθερότητα. Οι τιμές των περιουσιακών στοιχείων της Αργεντινής κατέρρευσαν μετά τις προκριματικές εκλογές στις 11 Αυγούστου 2019 που έδειξαν ότι ο σκληρά νεοφιλελεύθερος πρόεδρος Μαουρίσιο Μάκρι χάνει την υποστήριξη των πολιτών.

Μετά τη νέα χρεοκοπία οι Αργεντινοί έδειξαν την πόρτα της εξόδου στον πρόεδρο Μάκρι στις εκλογές του Οκτωβρίου του 2019. Έτσι, αποκτούν νέο πρόεδρο, τον 60χρονο δικηγόρο κεντροαριστερό περονιστή, Αλμπέρτο Φερνάντες, για να κυβερνήσει έως τα τέλη του 2023.

Όμως οι εξελίξεις τρέχουν γοργά. Η Αργεντινή βρίσκεται «ουσιαστικά σε στάση πληρωμών», επιβεβαίωσε λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα του 2019 ο νέος πρόεδρός της, δύο ημέρες μετά την υποβάθμιση του αξιόχρεου του δημοσίου της χώρας από τους οίκους αξιολόγησης Fitch και Standard and Poor’s στην κατηγορία της «επιλεκτικής χρεοκοπίας». Φτάνουμε λοιπόν σήμερα το δημόσιο χρέος της Αργεντινής να ανέρχεται σε 330 δισ. δολάρια, ή σχεδόν το 90% του ΑΕΠ της, εκ των οποίων 44 δισ. οφείλονται στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ).

Συντάκτες: Σταυρούλα Τζιανταρίδου, Πάνος Δούκας

Αναφορές

Άρθρο έναυσμα για την εργασία: Εφημ. Βήμα

https://www.exandasdocumentaries.com/series/argentina/exandas-overview.php

https://m.naftemporiki.gr/story/1348965

http://www.pspa.uoa.gr/fileadmin/pspa.uoa.gr/uploads/Undergraduate/42582S_Comparative_Politics_II_Argent-Hellas_2012-13.pdf

Κατηγορίες
Κοινωνία Υγεία

Ένα έργο με μεγάλη σημασία: Σύλλογος Kαρκινοπαθών και Φίλων Ν. Ροδόπης

Μελη του συλλογου μαζι με την προεδρο Κοκκινάκη Ροδούλα (πανω κεντρο) στην εκδηλωση Χριστουγέννων 2019

 10 χρόνια πέρασαν περίπου από την δημιουργία του Συλλόγου Καρκινοπαθών και Φίλων νομού Ροδόπης «Δύναμη Ψυχής» με πρωτοβουλία της πρώην πάσχουσας και πρόεδρου του συλλόγου Ροδούλας Κοκκινάκη αλλά και των συνεργατών της. Με πάτημα το κλείσιμο του χρόνου και την περίοδο των Χριστουγέννων η κα.Κοκκινάκη δέχτηκε με μεγάλη χαρά να μιλήσει στη “News Team” για τον σύλλογο και τις δράσεις του.

  • Για ποιον λόγο ξεκινήσατε αυτόν τον σύλλογο;
    • Κ.Κοκκινάκη: Αυτόν τον σύλλογο τον ξεκινήσαμε άτομα που νοσήσαμε από καρκίνο με σκοπό την ανταλλαγή εμπειριών και για να σταθούμε σε κάποιον νέο πάσχοντα που θα έρθει στον σύλλογο να τον στηρίξουμε στις θεραπείες για να έχει πιο γρήγορη ανάρωση
  • Είναι δύσκολος ο αγώνας ενός πάσχοντα μέχρι την ολοκλήρωση της θεραπείας του;
    • Ο αγώνας κάθε πάσχοντα είναι διαφορετικός είναι άρα πολύ δύσκολος ένα μονοπάτι παρά πολύ δύσβατο που πρέπει να διανύσει ο  κάθε ασθενής. Bέβαια εξαρτάται και από την μορφή του καρκίνου που έχει ο κάθε ασθενής, σίγουρα ένας καρκίνος του μαστού είναι πολύ πιο εύκολος από έναν καρκίνο στο συκώτι ένα καρκίνο στο στομάχι ειδικά σε κάποια ζωτικά όργανα, βεβαία όταν έχεις να κάνεις χειρουργείο, χημειοθεραπείες ακτινοθεραπείες ,ορμονοθεραπεία και έναν πολύ τακτικό έλεγχο είναι δύσκολο αλλά όταν βγαίνεις νικητής είσαι παρά πολύ χαρούμενος. Βεβαίως δεν ξεχνάς ποτέ αυτό το δύσκολο μονοπάτι που πέρασες, είναι πάντα στο μυαλό σου και προσπαθείς να στηρίξεις όλους αυτούς τους νέους που θα  είναι να ξεκινήσουν αυτό το δύσβατο μονοπάτι.
  • Ποσά χρόνια υπάρχει ο σύλλογος;
    • Ο σύλλογος υπάρχει περίπου 10,5 χρόνια
  • Είναι μεγάλη η συμμέτοχη στον σύλλογο;
    • Ναι είναι αρκετά μεγάλη κυρίως τα τελευταία χρόνια που ο σύλλογος κάνει πάρα πολλές δράσεις και ακούγεται αρκετά στην περιοχή μας
  • Τι βοήθεια μπορεί να προσφέρει ο σύλλογος σας σε έναν πάσχοντα?
  • Ο σύλλογος μας μπορεί να προσφέρει ψυχολογική και κοινωνική στήριξη, μπορεί να πηγαίνει στην ψυχολόγο και αυτός και η οικογένεια του και να το ξεπεράσει πιο εύκολα. Στις γυναίκες προσφέρει περούκες όταν χάνουν τα μαλλιά τους και όλο αυτό γίνεται χάρη στις κύριες και τα παιδάκια που κόβουν τα μαλλιά τους και τα χαρίζουν για να ανακουφίσουν τον πόνο αυτών των γυναικών, και πριν από λίγες μέρες απέκτησε ο σύλλογος και στηθόδεσμους και σιλικόνες για τις ανασφάλιστες κύριες που θα έρθουν στον σύλλογο, ενημερώνονται από την κοινωνική λειτουργό για όλα τα δικαιώματα τους, βοηθούν στην σύνταξη εγγράφων  για να περάσουν από τα ΚΕΠΑ, ακόμη και τα προβλήματα που έχουν στα ασφαλιστικά τους ταμεία τους βοηθούν, πάει μαζί τους για να γίνονται συντομότερα οι εργασίες που έχουν εκεί  
  • Ο σύλλογος ονομάζεται σύλλογος καρκινοπαθών και ΦΙΛΩΝ Ν.Ροδόπης  μπορείτε να μας εξηγήσετε τι εννοείτε με το φίλων νομού Ροδόπης;
  • Πολύ ωραία ερώτηση… ο σύλλογος έχει τα καρκινοπαθή μελή αλλά έχει και τους φίλους και τους εθελοντές. Οι “ φίλοι” είναι οι οικογένειες μας και οι φίλοι μας, είναι αυτοί που μας στέκονται για να ξεπεράσουμε αυτά τα εμπόδια που βρίσκονται στον δρόμο μας για να περάσουμε τον καρκίνο όποτε αυτούς τους ανθρώπους δεν μπορούμε να τους  αποκλείσουμε, τους έχουμε κι’ αυτούς μαζί μας, είναι το στήριγμα μας, είναι αυτοί που στηρίζουν τις δράσεις μας, είναι αυτοί που ενημερώνουν τον κόσμο και στηρίζουν τον κάθε νέο ασθενή που θα έρθει, όποτε οι φίλοι είναι απαραίτητοι και αυτοί γιατί μην ξεχνάμε ότι πολλά σπίτια “έχουν από έναν καρκίνο” όποτε δεν μπορούμε να αφήσουμε και την οικογένεια έξω από τον σύλλογο.
  • Μπορείτε να μας πείτε κάποιες από τις σημαντικότερες δράσεις που κάνει ο σύλλογος σας;
  • Οι δράσεις που κάνει ο σύλλογος μας, είναι όπως προανέφερα κοινωνική και ψυχολογική υποστήριξη, κάνει δράσεις πρόληψης. Όταν λέμε δράσεις πρόληψης με επαγγελματίες γιατρούς ,ανάλογα με την ειδικότητα κάνει κάποιες ενημερωτικές ομιλίες, όπως είναι για τον μαστό,για το HPV, για τον γυναικολογικό καρκίνο, για τον καρκίνο του πάγκρεας, που πραγματοποιήθηκε πριν λίγες μέρες, για τον καρκίνο του πνεύμονα που είχαμε πιο πριν, και τον Οκτώβριο την πολύ μεγάλη καμπανιά για τον καρκίνο του μαστού που την κάναμε και σε χωριά της περιοχής μας. Όχι βεβαία μόνο τον Οκτώβρη, αλλά όλον τον χρόνο με γιατρό γυναικολόγο, που πηγαίνουμε εκεί ψηλαφίζει, και όσες κύριες θέλουν να κάνουν εκτός από την ενημέρωση και την πρόληψη τους. Βοηθούν τους ασθενείς και στην αποθεραπεία γιατί εκτός από τις ενημερωτικές ομιλίες, έχουμε και γιατρούς, έχουμε ψυχολογική στήριξη και γενικά ότι χρειάζεται κάποιος ασθενής.
  • Θα πραγματοποιηθεί κάποια δράση ή εκδήλωση σύντομα;
  • Σύντομα όχι… λόγω εορτών δεν έχουμε κάτι. Τελευταία δράση μας έγινε πριν από λίγες μέρες, πήγαμε στο νοσοκομείο της Αλεξανδρούπολης την περασμένη εβδομάδα στους ασθενείς που νοσούν από καρκίνο, πήγαμε στα τμήματα του ακτινοθεραπευτικού,του ογκολογικού και στο αιματολογικό και μοιράσαμε από ένα κουτάκι γλυκάκια στους ασθενείς που κάνουν θεραπεία, ήταν γύρω στα 120 άτομα, ήταν αρκετά…τώρα έχουμε την κοπή της πίτας μας.
  •  Υπάρχει αρκετή βοήθεια από τους  τοπικούς φορείς  και συνεισφορά από τους εθελοντές;
  • Υπάρχει, ναι υπάρχει πρόσφορα από τους φορείς, ο δήμος δηλαδή στηρίζει τις δράσεις μας όπως και η περιφέρεια, γενικά ο κόσμος της περιοχής στηρίζει αυτό που κάνουμε, ακόμη και τα γλυκίσματα που δώσαμε στο νοσοκομείο ήταν πρόσφορα από ζαχαροπλαστεία της περιοχής μας, και μάλιστα στους ασθενείς του συλλόγου μας τους κάναμε από μια μεγάλη πιατέλα με διάφορα πράγματα εκτός από γλυκά, και όλα ήταν από διάφορα καταστήματα και παραγωγούς της περιοχής μας. Από την άλλη έχουμε πολλούς εθελοντές, έχουμε εθελοντές σε πολύ μικρή ηλικία, το 1ο ΓΕΛ Κομοτηνής συνεισφέρει για 4η χρόνια φέτος και κάνει την δράση τα Χριστούγεννα για να ενισχύσει το έργο του συλλόγου. Έχουμε μια πολύ καλή ομάδα εθελοντών που είναι για ενημέρωση και εγγραφή μυελού των οστών και είμαστε πολύ περήφανοι γ αυτήν την ομάδα γιατί στον Ν. Ροδόπης έχουμε περίπου γύρω στις 800 έγγραφες, που θέλει πολύ δουλεία για να το πετύχουμε αυτό, έχουμε κι άλλες ομάδες όπως γυμναστικής, γιόγκα, πλεξίματος, ζωγραφικής, δυο τμήματα Αγγλικών, δυο τμήματα Ιταλικών και ένα τμήμα χορού τα όποια γίνονται όλα αφιλοκερδώς, είναι εθελοντές οι άνθρωποι που τα κάνουν, και είναι δωρεάν για όλα τα καρκινοπαθή μελή, αλλά και πολλά τμήματα είναι και για τους “Φίλους” δωρεάν, που έρχονται για να περνούν ευχάριστα την ώρα τους και να “φεύγουν” από το πρόβλημα τους δημιουργικά. 
  • Έχετε προγραμματίσει καινούριες δράσεις  για την νέα χρόνια;
  • Ναι έχουμε προγραμματίσει αρκετές δράσεις τις οποίες όμως θα ανακοινώσουμε σε λίγες μέρες που είναι πάλι οι δράσεις πρόληψης και ενημέρωσης που είναι πολύ βασικές.

Μαρια Αλεξανδριδου

Βρειτε τον σύλλογο :

http://sites.google.com/site/dynamipsixis