Κατηγορίες
Uncategorized Πολιτισμός Τέχνες

Λίνα Νικολακοπούλου, μια μεγάλη καλλιτέχνης με ξεχωριστή ταπείνωση!

Μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνέντευξη απ’ τον καλλιτεχνικό χώρο της μουσικής είχε την ευκαιρία να παρακολουθήσει το τηλεοπτικό κοινό τον περσινό  χειμώνα στην εκπομπή “Art Week” της γνωστής δημοσιογράφου Λένας Αρώνη. Το πρόσωπο καλεσμένη  της εν λόγω εκπομπής ήταν  η πολύ γνωστή και επιτυχημένη στιχουργός Λίνα Νικολακοπούλου. Αφορμή στάθηκε η συνεργασία της με τον καταξιωμένο μουσικοσυνθέτη Διονύση Σαββόπουλο για το στήσιμο ενός λαϊκού προγράμματος που θα λάμβανε χώρα στη μουσική σκηνή του θεάτρου « Άλσος» στο πεδίο του Άρεως στην Αθήνα! Κι ενώ στην αρχή, η συνέντευξης μας παρουσιάζει το χρονοδιάγραμμα της εν λόγω συνεργασίας, όπως τι προηγήθηκε, τι ακολούθησε και πώς οργανώθηκε, ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν  οι τοποθετήσεις της στιχουργού  πάνω σε βασικά σημεία που αφορούν  τη ζωή αλλά και το  έργο της. Έτσι, θα δούμε από κοντά προσωπικές της απόψεις για το τι σημαίνει να είναι κανείς καλλιτέχνης και να μπορεί αυτό να το διατηρήσει μέσα στον χρόνο, ενώ ταυτόχρονα θα ανακαλύψουμε έναν απλό και φιλοσοφημένο άνθρωπο από κάθε άποψη μιας και είναι ιδιαίτερα ευγνώμων για ότι η ζωή της χάρισε αλλά και συνεχίζει να της προσφέρει απλόχερα, όπως η ίδια ομολογεί γεμάτη χαρά.

Λίνα Νικολακοπούλου: μια γυναίκα που επιτρέπει στον εαυτό της  τον χαρακτηρισμό  του  καλλιτέχνη θεωρώντας πως «οι τίτλοι τιμής σε κάνουν να νιώθεις ήρεμος και γαλήνιος εφόσον είναι αληθείς ».

Αν και η συνέντευξη ξεκινά από πλευράς δημοσιογράφου με τον χαρακτηρισμό της δημιουργού ως  στιχουργού και ποιήτριας υπερισχύοντας, ωστόσο, εκείνο της ποιήτριας, εκείνη δίνει στον εαυτό της τον τίτλο του καλλιτέχνη, ενώ θεωρεί ότι οι τίτλοι τιμής, εφόσον είναι αληθινοί, τότε και μόνο τότε μπορούν να εξασφαλίσουν την γαλήνη και την ηρεμία σε όποιον αποδίδονται. Ανήσυχο πνεύμα, δημιουργικό, γεμάτο όρεξη για καινούρια  πράγματα δεν χάνει σχεδόν ποτέ το ραντεβού της με κάθε τι  καλλιτεχνικά  καινούριο  ξαναμπαίνοντας σε μια περιπέτεια του να στήσει κάθε φορά  ένα νέο concept.

Κι όλα τα παραπάνω συμβαίνουν, γιατί διψά να ζει μέσα στον κόσμο νιώθοντας δημιουργική και ζωντανή χωρίς να την ενδιαφέρει έστω και για λίγο να αποτραβηχτεί προκειμένου να απολαύσει αυτά που έχει χτίσει εδώ και πολλά χρόνια. Γι αυτό όταν ρωτήθηκε για το αν αυτό που σκέφτεται υλοποιείται με έναν μαγικό τρόπο ή απλά την καλούν τα πράγματα από μόνα τους  απαντά ευθέως ότι«εκείνο που παίζει μεγάλο ρόλο είναι το κατά πόσο μέσα σου ονειρεύεσαι ή επιθυμείς να συμβούν πράγματα». Χωρίς, ωστόσο, να παραβλέπει ότι το κάθε πράγμα έχει την δικιά του ώρα, όπως για παράδειγμα στην δική της περίπτωση να βρει τους κατάλληλους συνεργάτες, παραδέχεται ότι «υπάρχουν φορές που μπορεί να θέλεις να κάνεις κάτι, όμως αυτό να αναχαιτίζεται και να μην συμβαίνει! Όμως, είναι πολύ υπέροχο, όταν είσαι έτοιμος να έρχεται κάποιος και να σου λέει μ’ ενδιαφέρει να κάνεις αυτό, σκέφτηκα να κάνεις αυτό ,είναι ωραία στιγμή».

Για την ίδια ισχύει ότι «γεννιέσαι με το ταλέντο σου, όμως στη διαδρομή σου γίνεσαι αυτό που θέλεις να φτάσεις  αναλόγως με το κατά πόσο ονειρεύεσαι, κατά πόσο σε απασχολεί και ως που οραματίζεσαι να δεις τον εαυτό σου»!

Όταν ρωτήθηκε για το αν Λίνα Νικολακοπούλου γίνεσαι ή γεννιέσαι απάντησε ότι σύμφωνα με τα πιστεύω της γεννιέσαι με ένα ταλέντο, αλλά στη πορεία γίνεσαι ακριβώς την ώρα που αντιλαμβάνεσαι καλύτερα τον εαυτό σου, τον στόχο σου, τη δύναμή σου εσωτερικά, το όραμά σου. Όταν δηλαδή  καταλάβεις ότι περιέχεις κάτι τυχαία, όπως όταν πάρεις ένα χαρτί κι ένα μολύβι και γράψεις κάτι που μέχρι την ώρα που θα το δεις μπροστά σου να μην ήξερες ότι μπορείς να το καταφέρεις .

Καλλιτέχνης για την ίδια  είναι αυτός που συγκινείται με ότι μπορεί να συμβαίνει γύρω του, όπως με το φως της ημέρας, με την εικόνα ενός ποταμιού ή με ένα υπέροχο λουλούδι προσπαθώντας, αφού τα μεταβολίσει μέσα του, να φέρει προς τα έξω το έντονο συναίσθημα που τον διακατέχει. Και συνεχίζει λέγοντας πως δεν είναι λίγες οι φορές που ο καλλιτέχνης καταλαβαίνει πως κουβαλά κάτι άλλο μέσα του, όταν δεν μπορεί να χαρεί εύκολα με ότι βρίσκεται γύρω του, όχι ότι δεν χαίρεται αλλά δεν του αρκεί κι όλο ονειρεύεται να παράγει κάτι άλλο, να επικοινωνήσει τον εσωτερικό του κόσμο μέσα από μια μορφή τέχνης! Έτσι, καταλήγει να πει, ότι σύμφωνα με ό,τι πιστεύει ισχύει, ότι γίνεσαι στη διαδρομή σου κάτι ,εφόσον συνεχίζει να σε απασχολεί και να θέλεις να φτάσεις κάπου που τάζεις τον εαυτό σου στην πορεία!

«Νιώθει ευγνωμοσύνη για το γεγονός ότι οι νέοι άνθρωποι αγαπάνε την ίδια και τα τραγούδια της κάτι που, όπως πιστεύει αυτό είναι η μεγαλύτερη ευτυχία για έναν δημιουργό το να μην έχει συνάφεια με τον χρόνο αλλά να ξεφεύγει από αυτόν».

Σε  ερώτηση που της έγινε σχετικά  με το γεγονός ότι καταφέρνει να τα πηγαίνει τόσο καλά με τον χρόνο, ώστε ακόμα να στέκεται τόσο δυνατή και διεισδυτική στη νέα γένια, απάντησε ότι «είναι χαρά της παιδιά 14, 15 και 16 χρονών να την συναντούν και να της ομολογούν πόσο πολύ αγαπάνε την ίδια και τα τραγούδια της! Θεωρεί ότι αυτό τα παιδιά το χρωστάνε στους γονείς τους, γιατί αυτοί ακούγανε τα τραγούδια της  καθώς τα έφερναν στη ζωή».

Και συνεχίζει τονίζοντας το γεγονός ότι « για τον δημιουργό δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία από το να μην έχει συνάφεια με τον χρόνο, αλλά  να μπορεί να ζήσει ξεφεύγοντας από αυτόν». Η ίδια θέλοντας να εμβαθύνει περισσότερο σε αυτό και μιλώντας πάντα υποκειμενικά στέκεται στο δικό της βίωμα που έχει να κάνει με το βαθμό έντασης που εξακολουθεί να αντιλαμβάνεται τα πράγματα γύρω της. Έτσι, πιστεύει ότι πρόκειται για έναν βαθμό κατανόησης των εσωτερικών κι εξωτερικών διαδρομών που βιώνει ένας καλλιτέχνης καθώς και της αλληλεπίδρασης που έχουν αυτά τα δύο μεταξύ τους. Παράλληλα, όμως, αυτή η κατανόηση είναι τόσο ιδιαίτερη και ανεξήγητη που «το μόνο που μπορεί απλά να απασχολεί κατ’ ουσία έναν καλλιτέχνη» σύμφωνα με τα λεγόμενά της «είναι το γεγονός να μην του συμβεί ποτέ και τίποτα που θα είναι ικανό να του  ταράξει τον ψυχισμό του και να του αλλοιώσει αυτήν την αθώα και σχεδόν παραδεισένια συνθήκη».

«Θεωρεί ότι κάθε όνειρο έχει το αντίτιμό του, κάτι σαν διόδια τα οποία και πληρώνεις πολύ ακριβά προκειμένου να περάσεις, ενώ εκείνο που γι αυτήν  έχει μεγαλύτερη αξία είναι η καθαρή καρδιά».

Σε μια παλιά της δήλωση η γνωστή στιχουργός είχε πει ότι «ο καθένας πρέπει να παίρνει το βάρος και να κουβαλήσει , να πληρώσει το τίμημα του ονείρου του που έχει να κάνει με το να τολμήσει να το υλοποιήσει ». «Το ταλέντο» όπως χαρακτηριστικά τόνισε «έχει διόδια, δεν υπάρχει περίπτωση να έχεις ταλέντο και να μην πληρώσεις διόδια! Μπορεί αν δεν έχεις ταλέντο να σε αφήσουν να περάσεις, αλλά, άμα έχεις, πληρώνεις ακριβά διόδια και ως προς τον εαυτό σου, εκεί είναι ο κίνδυνος ο μεγαλύτερος και προς την υπόλοιπη συνθήκη. Εκεί θέλει τιμόνι γερό δηλαδή να μην το παρακάνεις, να είσαι σε θέση να καταλάβεις μια ζήλια που μπορεί να έρθει από κάποιες πλευρές, γιατί,αν συνέχεια πας καλά, κάποιοι θα αρχίσουν να λένε τι γίνεται εδώ πέρα, είναι δέκαθλο το να τα καταφέρεις, παλιά ήταν πένταθλο».

Καθώς έρχεται στο τώρα δεν κρύβει την μεγάλη της χαρά ότι  μπορεί να συνεργάζεται με νέους ανθρώπους, ερμηνευτές, μουσικούς και συνθέτες με τους οποίους κάλλιστα μπορεί να φτιάξει κάτι τη στιγμή που τα χρόνια περνάνε πάρα πολύ γρήγορα και δεν καταλαβαίνει κανείς πότε περάσανε. Η ίδια υπογραμμίζει με θάρρος «μακάρι να μπορεί να ισχύσει μέχρι τέλος το να μην καταλάβει κανείς τι έγινε, γιατί το μόνο που αξίζει να καταλαβαίνει κανείς είναι το να είναι η καρδιά του καθαρή, δηλαδή να θέλει την αλήθεια του, να μην έχει αυτή την τυρρανία να είναι άλλος, να κάνει ότι είναι άλλος, γιατί αυτά είναι τα βάσανα που κουβαλάμε οι άνθρωποι, όταν έχουμε δημόσια έκθεση».

«Ακράδαντο πιστεύω της  το γεγονός ότι, όσο δύσκολα κι αν περάσει ο άνθρωπος πάντα έρχεται το ξημέρωμα».

Με αφορμή μια ερώτηση σχετικά με τα αδιέξοδα που έχει ζήσει και πως τα διαχειρίστηκε προκειμένου να τα ξεπεράσει η ίδια επεσήμανε ότι «το ότι είμαστε εδώ και μιλάμε εδώ και τώρα σημαίνει ότι έχουμε τη χαρά να έχουμε βγει από αυτά». Ωστόσο, δηλώνει ότι δεν είχε πολύ πρωτότυπους τρόπους για να τα ξεπεράσει! Η ίδια χαρακτηριστικά αναφέρει: «Έχω μείνει αμίλητη μπορεί και για μια εβδομάδα, ακίνητη να μην μπορώ να βγω από το σπίτι μου, να αντέχω να βγαίνω το βράδυ αργά, να κάνω μια συγκεκριμένη βόλτα για να πω ότι βγήκα, δηλαδή, με κράταγε η βαρύτητα του αδιεξόδου, σχεδόν με ακινητοποιούσε»!

Ωστόσο, θεωρούσε ότι το πώς αντιμετωπίζει ο κάθε άνθρωπος  το αδιέξοδο στη ζωή του έχει να κάνει με τον χαρακτήρα του κι ότι αυτό  έχει να κάνει με τον χρόνο αλλά και τον τρόπο αντίδρασής του απέναντι σε ότι συμβαίνει !Για την ίδια σημασία έχει να αντέχεις, να προπονείσαι να αντέχεις για παράδειγμα την μελαγχολία, τη λύπη, την αγωνία ή την απώλεια, ενώ στη συνέχεια τονίζει ότι μπορεί να μη βοηθάει και πολύ, όμως, όπως χαρακτηριστικά είπε:«Δεν χάνουμε και τίποτα, αν πούμε πως πάντα ξημερώνει , απλώς αυτές οι νύχτες μας φαίνονται, ότι δεν θα ξημερώσουνε ποτέ! Και κοντά στη σκοτεινιά που έχεις μέσα σου μπορεί να έχεις και τη δυνατότητα να σου τύχει ένα δώρο, να κατανοήσεις κάτι που με άλλη συνθήκη δεν θα μπορούσες, πέρα από το ότι έχεις την δυνατότητα να προπονείσαι στο άγνωστο». Κι αν οι άνθρωποι πολλές φορές στη ζωή τους καθηλώνονται σε μια αδιέξοδη κατάσταση θεωρεί ότι το κάνουν, γιατί δεν έχουν το κουράγιο να προχωρήσουν σε κάτι που δεν ξέρουν. Η ίδια, άλλωστε, πιστεύει ότι « όταν γίνεται κάτι αφόρητο, καλό είναι να αφήνει κανείς το τιμόνι του ελέγχου που έχει να κάνει με το ότι επιθυμείς να βγεις από το αδιέξοδο και να βρεθείς κάπου αλλού κι από εκεί κι έπειτα», όπως λέει, « ο Θεός βοηθός»!

«Η αγαπημένη στιχουργός του κοινού Λίνα Νικολακοπούλου παραδέχτηκε ότι ένα ελάττωμα του εαυτού της επηρέασε σε σημαντικό βαθμό τη δουλειά της τόσο που την  ταλαιπώρησε αρκετά σε ότι αφορά τον  πρώτο κύκλο συνεργασιών της».

Σε ερώτηση που της έγινε για το, αν υπήρξε  κάποιο ελάττωμα  στο χαρακτήρα της ή στη δουλειά της που θα επιθυμούσε, εφόσον υπήρχε άλλη ζωή, να μην το ξαναφέρει, η ίδια αποκρίθηκε με ειλικρίνεια, ότι όντως υπήρξε ένα τέτοιο  από το οποίο θα ήθελε να απαλλαγεί όχι σε μια άλλη αλλά σε αυτήν τη ζωή, γιατί άλλωστε δεν μπορεί να ξέρει, αν υπάρχει κι άλλη πέραν τούτης. Πιο συγκεκριμένα, δήλωσε πως ενώ καταλάβαινε πολλά πράγματα, έβλεπε κι ένιωθε άλλα τόσα, όμως πάντα διακατέχονταν από ένα συναίσθημα συστολής. Γι’ αυτό το λόγο προτιμούσε να το πει στον διπλανό της για να το ονομάσει, ενώ της πήρε πολύ χρόνο να αποκτήσει το δικαίωμα κάτι που έβλεπε, που δεν της άρεσε, που ήθελε να διορθωθεί ή που είχε μια ιδέα την οποία ήθελε να γνωστοποιήσει, δεν επιχειρούσε να το πει ή να το κάνει  από φόβο μήπως παρεξηγηθεί ή την πουν εγωίστρια ή οτιδήποτε άλλο.

  Όλη αυτή η κατάσταση την ταλαιπώρησε πολύ γι’ αυτό και προτιμούσε να δουλεύει με ομάδες ανθρώπων που την γνώριζαν καλά μιας κι αυτοί ήξεραν πως σκέφτεται, ενώ καταλάβαιναν αμέσως, όταν έλεγε κάτι για ποιόν λόγο το έλεγε. Μόνο όταν έφτασε να κλείσει ο πρώτος κύκλος συνεργασιών στη δουλειά της, τα πράγματα λειτούργησαν έτσι, ώστε να απαλλαγεί από την παραπάνω της αδυναμία! Η ίδια χαρακτηριστικά αναφέρει:«Βρέθηκα να συνεργάζομαι με συνθέτες από το εξωτερικό κάτι που δεν είχα διανοηθεί ποτέ! Ότι θα μπορέσω όχι μόνο να τα φέρω εις πέρας αλλά και με ωραία αποτελέσματα και να πάρω πρωτοβουλίες κι ευθύνες! Δηλαδή έζησα πολλά που με βοηθήσανε πραγματικά να έχω τον έλεγχο, να παραμένω ευγενής ή όταν χρειαζόταν να είμαι αποφασιστική χωρίς να πατάω φρένο στον εαυτό μου. Αυτό το να πατάω φρένο  ήταν να το πω έτσι το πιο αδύναμό μου κομμάτι».

«Στη ζωή τα πράγματα για τα οποία αξίζει να αγωνιστεί κανείς  σύμφωνα με την ίδια δεν είναι άλλα από την δουλειά, την φιλία καθώς και την συνεχή προσπάθεια να παραμείνεις ζωντανός, δροσερός και καινούριος πέρα από το  γεγονός της επιβίωσης».

Απαντώντας σε μια τελευταία ερώτηση για το τι είναι αυτό που παίζει στη παρούσα φάση της  ζωής της πρωταγωνιστικό ρόλο και σε τι αναλογίες ….είναι η φιλία, ο έρωτας ή  οι συνεργασίες  και οι νέες συναντήσεις  με νέους καλλιτέχνες…… υπογράμμισε ότι τη δεδομένη στιγμή ισότιμα οι ανθρώπινες επαφές γίνονται για την ίδια καινούριες καθώς έχει τη χαρά να είναι ηλικιακά καινούρια προς τα νέα παιδιά με τα οποία κάθε φορά τυχαίνει να συνεργαστεί. Χαρακτηριστικά αναφέρει: «Ουσιαστικά από τα μάτια των παιδιών ή τις αντιδράσεις τους καταλαβαίνω και χαίρομαι αυτά που τους έμαθα, που κάτι θα τους προσφέρω, χαίρομαι να έχω το θάρρος να είμαι μητρική απέναντί τους , πράγματα που μου τα έφερε ο χρόνος».

Κι αν οι νέες συνεργασίες και οι συναντήσεις της  με νέα παιδιά του χώρου την κάνουν να αισθάνεται χαρούμενη και φρέσκια, όταν έρχεται η ώρα να μιλήσει για τις  φιλίες είναι στην ευχάριστη θέση να δηλώσει με σιγουριά πως είναι πιστή σε αυτές με όλη της την καρδιά. Η ίδια αναφέρει χαρακτηριστικά: « Μπορεί να πέρασαν πάρα πολλά χρόνια της ζωής μου, την ώρα που αναρωτήθηκα ποιοι είναι οι φίλοι μου, να μην μπορούσαν να είναι πιο πολλοί από τα δάχτυλα του ενός χεριού μου, αλλά αυτό δεν σημαίνει τίποτα, γιατί αυτό που έχει σημασία είναι ότι όπου έδωσα την καρδιά μου δεν τη πήρα πίσω ακόμα κι αν δεν βλέπω τον άνθρωπο αυτόν, ακόμα κι αν δεν του μιλώ, το κεφάλαιό του, υπάρχει μέσα μου,άρα καλά τα πήγαμε κι εκεί. Οποιοσδήποτε κι αν έρχεται μέσα στο ταξίδι και γίνεται ένας άνθρωπος που χωράς στη καρδιά του και χωράει στη δικιά σου είναι ένα καλό πράγμα». Και ολοκληρώνει την απάντησή της με σφαιρικό τρόπο λέγοντας πως για την ίδια εκείνα που μετράνε στη ζωή ως αγωνίσματα δεν είναι  άλλα από την δουλειά, τη φιλία, την αγάπη, την προσπάθεια να παραμείνεις  ζωντανός , δροσερός , καινούριος και φυσικά να ζήσεις και με έναν τρόπο να επιβιώσεις.

Η συνέντευξη ολοκληρώνεται με την διαπίστωση από πλευράς δημοσιογράφου ότι η Λίνα Νικολακοπούλου αποτελεί για τους νέους συνεργάτες της ένα ωραίο είδωλο το οποίο πέρα από το ότι έχει μια καταπληκτική ηρεμία, παραμένει διαθέσιμο και ανοικτό απέναντι σε όλες τις καλλιτεχνικές  προκλήσεις και προσκλήσεις που της γίνονται ανεξαιρέτως. Τα τελευταία της λόγια στην εν λόγω συνέντευξη  δεν ήταν άλλα από την μεγάλη ευγνωμοσύνη που η  ίδια νιώθει βαθιά μέσα της κάθε ώρα που της δίνεται ακόμα η ευκαιρία να κάνει κάτι καινούριο μαζί με τα νέα παιδιά σε μια κοινή προσπάθεια που πάντα οδηγεί  στην επιτυχία! Για την ίδια το να είναι ανοικτή προς κάθε τι που έρχεται αποτελεί και το ξεκίνημα όλων όσων συμβαίνουν, ώστε καταλήγει να πει ότι:«Οπωσδήποτε το ότι είμαι ανοικτή και διαθέσιμη είναι κάτι από όπου όλα ξεκινούν και αυτό το εύχομαι σε όλους, γιατί είναι ένα πλατύ συναίσθημα που αγκαλιάζει όλο τον κόσμο»!

Κατηγορίες
Κοινωνία Πολιτισμός Τέχνες Φιλοσοφία

ΛΙΝΑ ΝΙΚΟΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Η στιχουργός των μεγάλων δημιουργιών

Συνθέτης, στιχουργός και ποιήτρια. Οι στίχοι της αγκαλιάστηκαν σφιχτά με τη μουσική και τα τραγούδια που γέννησαν, ύμνοι. Ύμνοι που τραγουδήθηκαν από πολύ σπουδαίους καλλιτέχνες τραγουδιστές. Οι στίχοι της πρωτότυπα εκφρασμένοι, αποτυπώνουν ένα διαφορετικό τρόπο έκφρασης, έχουν την ικανότητα να διεισδύουν στο βάθος της ψυχής μας και να βγάζουν συναισθήματα που ίσως δεν μπορούσαμε να φανταστούμε ότι υπήρχαν.

“Όπως ένας μάστορας “

Μια αστείρευτη στιχουργός που δεν σταματά ποτέ. Εργάζεται ακούραστα και ετοιμάζεται ώστε να είναι ανοικτή στο νέο που θα έρθει. “Όπως ένας μάστορας “λέει. Πάντα θα περιμένουμε κάτι απ αυτήν. Πάντα θα δημιουργεί. Αυτός είναι και ο φόβος της . Μήπως και σταματήσει να ονειρεύεται, να επιθυμεί. Μήπως και συμβεί κάτι και ταράξει τον ψυχισμό , την προσωπικότητα και αλλοιώσει αυτή την παραδεισένια συνθήκη…Θεωρεί τίτλο τιμής τη λέξη καλλιτέχνης την οποία και αποδέχτηκε μετά από 37 χρόνια συνεχούς παρουσίας.

“…αν θέλεις να φτάσεις κάπου τάζεις τον εαυτό σου στην πορεία”

Η γνωστή στιχουργός πιστεύει ότι“γεννιέσαι με το ταλέντο ή την δεξιότητα, αλλά γίνεσαι, όταν μπορείς να την αντιληφθείς μέσα από τον εαυτό σου και να την μετατρέψεις σε στόχο- όραμα. Είναι έντονο το συναίσθημα που το φέρνει στο φως και καταλαβαίνεις ότι κάτι άλλο κουβαλάς. Και θέλεις αυτό το άλλο να το επικοινωνήσεις με τους άλλους μέσα από την τέχνη. Αν θέλεις να φτάσεις κάπου τάζεις τον εαυτό σου στην πορεία”. Η Λίνα Νικολακοπούλου απαντά σε ερώτηση της δημοσιογράφου, ότι η ένταση που ένοιωθε αλλά και η αλληλεπίδραση του εσωτερικού της κόσμου με τα εξωτερικά ερεθίσματα ήταν ο λόγος που κατάφερε από μικρή ηλικία να δώσει τόσο σπουδαία έργα. ” Ήταν παράλληλοι βίοι με το μέσα μου δηλώνει”.

“Όμως Το ταλέντο έχει διόδια. Δεν υπάρχει περίπτωση να έχεις ταλέντο και να μη πληρώσεις διόδια. Κυρίως στον εαυτό σου”.

” Όμως Το ταλέντο έχει διόδια. Δεν υπάρχει περίπτωση να έχεις ταλέντο και να μη πληρώσεις διόδια. Κυρίως στον εαυτό σου”λέει αναλογιζόμενη το τίμημα που έχει πληρώσει. Παλαιότερα σε άλλη της συνέντευξη είχε αναφέρει ότι “ο καθένας πρέπει να παίρνει το βάρος να κουβαλήσει και να πληρώσει το τίμημα του ονείρου που έχει και να τολμήσει να το υλοποιήσει”.

“Οι ευαίσθητοι αμύνονται στη ζωή και αργούν, η λαχτάρα τους συνήθισε να πατάει φρένο”.

Θεωρεί ότι το μεγαλύτερο ελάττωμά της που την δυσκόλεψε ήταν η φυσική της συστολή να εκφράσει ότι έβλεπε ,καταλάβαινε ένοιωθε, χωρίς τον φόβο για το τι θα πουν οι άλλοι. Ένοιωθε ασφάλεια να συνεργάζεται με ανθρώπους που την ήξεραν παρά να περάσει σε συνεργασίες με άλλους. “Πατούσα φρένο στον εαυτό μου” λέει.

Όμως τα κατάφερε. Πέρασε σε συνεργασίες από το εξωτερικό, με ξένους συνθέτες , κατάφερε να πάρει πρωτοβουλίες και να έχει ωραία αποτελέσματα Όπως κατάφερε να αποκτήσει φίλους καλούς. Όχι πολλούς, όμως αληθινούς.

Δηλώνει με έμφαση ότι είναι πιστή στις φιλίες της και ένοιωσε ότι όπου έδωσε την καρδιά της δεν την πήρε πίσω. “Είναι σπουδαίο όταν κάποιος άνθρωπος χωράει στην καρδιά σου και χωράς στην καρδιά του”.

Σε ερώτηση της δημοσιογράφου για τα αγαπημένα της top three απάντησε ” Μαμά γερνάω και η σωτηρία της ψυχής” αφήνοντας το τρίτο ανοικτό δείχνοντας σιγουριά για κάτι πολύ μεγάλο στο μέλλον.

Το σήμερα την βρίσκει σε ένα νέο εγχείρημα, μια πρόσκληση- πρόκληση του Διονύση Σαββόπουλου, για ένα λαϊκό πρόγραμμα στο άλσος με την συμμετοχή πολλών νέων παιδιών .

“Μεγάλη είναι η χαρά μου που οι ανθρώπινες επαφές μου γίνονται καινούριες και εγώ μαζί γίνομαι καινούρια επειδή καταλαβαίνω μέσα από τα μάτια και από τις αντιδράσεις τους τι έγινα εγώ. Και χαίρομαι που μπορώ να προσφέρω και να είμαι μητρική μαζί τους”.

Το άρθρο βασίστηκε σε συνέντευξη της δημοσιογράφου κας Λένας Αρώνη.

Κατηγορίες
Εργασίες Πολιτισμός Τέχνες

«Aναζητήσεις μιας ζωής».

Εργασία του Νικόλαου Πετρίδη στα πλαίσια του Δ.Ι.Ε.Κ.

Συνέντευξη της Λίνας Νικολακοπούλου στις 29-01-2019.

https://3pointmagazine.gr/

Μία σε βάθος προσωπική τηλεοπτική συνέντευξη έδωσε η γνωστή συνθέτης, στιχουργός, ποιήτρια Λίνα Νικολακοπούλου, στην Λένα Αρώνη στην εκπομπή ”Art Week” στις 29 Ιανουαρίου 2019,αποκαλύπτωντας πτυχές  της ζωής της, μιλώντας για την δουλειά της, την αγάπη, τον έρωτα, το πάθος.

Μας μιλά για την καινούργια της συνεργασία στο «Άλσος» με τον Διονύση Σαββόπουλο και την δημιουργία λαϊκού προγράμματος. Σε κάθε δουλειά αυτό που νιώθει το εκπέμπει φαίνεται. Δεν γίνονται πάντα όλα όπως θέλουμε, φταίνε και οι συγκυρίες.Ιδέες προκύπτουν και αργότερα στην διάρκεια και στις πρόβες. Αυτοαποκαλείται καλλιτέχνης, γιατί έτσι νιώθει μετά από χρόνια δουλειάς στον χώρο και δεν θα γινόταν αλλιώς με τόσο ταλέντο που την διακατέχει.Και μας λέει ότι με ταλέντο γεννιέσαι (εν αντιθέσει με τον υιό του Μάνου Χατζιδάκι Γιώργο, που υποστηρίζει ότι «ταλέντο γίνεσαι»). Κοιτώντας τα ωραία της ζωής, την φύση, ένα λουλούδι δεν μπορεί ο καθένας να τα εκμεταλλευτεί και να τα μεταβολίσει. Ο καλλιτέχνης όμως , θα τα φέρει στο φως.Επικοινωνεί τον εσωτερικό του κόσμο, μέσα από μια μορφή τέχνης. Γεννιέται κάποιος μας εξηγεί με ταλέντο και όταν το αντιληφθεί γίνεται καλύτερος και εφόσον βάζει στόχους και συνεχίζει  «τότε ναι ισχύει και το γίνεσαι ταλέντο».

Στην πρώιμη ηλικία της πραγματεύεται τον έρωτα, την αγάπη, υπαρξιακά θέματα της εσωτερικότητας του ανθρώπου και έτσι δημιουργεί αυτούς τους στίχους. Από τα παιδιά μπορεί να ακούσεις τρομερές σκέψεις. Μας τονίζει πόσο χαίρεται που οι νέοι άνθρωποι, αγαπάνε τα τραγούδια της, αλλά και πόσο της αρέσει που συνεργάζεται με νέους καλλιτέχνες.Θα πρέπει να αντέχεις στον χρόνο αναφέρει, πάνω σ΄ αυτό. Ο καθένας έχει έναν βαθμό έντασης για ότι συμβαίνει γύρω του και θα πρέπει να υπάρχει κατανόηση και αλληλεπίδραση. Και το κυριότερο ο καλλιτέχνης να μην χάνει την αθώα και παραδεισένια αυτή συνθήκη.

Ο καλλιτέχνης επισημαίνει, πρέπει να επωμιστεί ο καθένας το βάρος του τμήματος του ταλέντου του.Έχοντας ταλέντο πληρώνεις «ακριβά διόδια» και στον εαυτό σου και στους υπόλοιπους. Χρειάζεται γερό τιμόνι, μέτρο για να μην ηττηθείς από τους πολέμιους σου και καθαρή καρδιά, όταν έχεις δημόσια έκθεση επισημαίνει.

https://www.discogs.com/

Ρωτώντας την για τα αδιέξοδα στην ζωή της και πως τ΄ αντιμετώπισε και τα ξεπέρασε απαντάει, ο καθένας κουβαλάει στην ζωή, τον δικό του σταυρό. «Έχει τύχει να μη μιλάω άνθρωπο για μια εβδομάδα». Είναι στον κάθε χαρακτήρα αυτό. Πρέπει να κάνεις κάτι για να μην σε καταβάλλουν οι δυσκολίες.

Πάντα ξημερώνει καινούργια μέρα. Έτσι κατανοείς δώρα της ζωής, που υπό άλλες συνθήκες δεν θα καταλάβαινες.Και αν κάτι μας γίνεται αφόρητο, ν΄ αφήνουμε λίγο το τιμόνι μας χαλαρό.

Στην ερώτηση αν κάποιο ελάττωμα της την δυσκόλευε, απαντά πως «καταλάβαινα κι ένιωθα πολλά γύρω μου και στην δουλειά μου, αλλά φοβόμουν να τα εκφράσω εγώ  και προτιμούσα να τα πω σε άλλον να τα ονομάσει». Γιαυτό πάντα και ειδικά στις αρχές δούλευε μας αναφέρει με γνώριμους της που εμπιστευόταν και την καταλάβαιναν αμέσως, γιατί ένιωθε ασφάλεια. Βέβαια αργότερα έκανε με μεγάλη επιτυχία συνεργασίες και με άλλους μεγάλους έλληνες και ξένους καλλιτέχνες ξεπερνώντας αυτές τις συστολές της. Έτσι απέκτησε μας λέει έλεγχο στον εαυτό της, πάντα με ευγένεια αποφασιστικότητα αλλά και χωρίς φρένο, για να καταφέρει ότι πέτυχε. Και ο στίχος που της ταιριάζει είναι, «οι ευαίσθητοι αμύνονται στην ζωή κι αργούν κι η λαχτάρα τους συνήθισε να πατούν το φρένο» από τους δικούς της στίχους, στο τραγούδι «Εγώ μιλάω για δύναμη».

Ξεχωρίζοντας πιο είναι το top 3, από τα δικά της «μουσικά παιδιά», απαντά το «Μαμά γερνάω», το «Η σωτηρία της ψυχής» και αφήνει ανοιχτό το τρίτο χαμογελώντας.

Τελειώνοντας μας πάει στον σημερινό εσωτερικό της κόσμο, διακρίνοντας σε αυτόν την αγάπη, την φιλία, τον έρωτα, να είναι ανοιχτή σε συναντήσεις με νέους ανθρώπους, όπου οι επαφές μ΄ αυτούς την κάνουν καινούργια, να καθρεφτίζεται ο εαυτός της σε αυτούς και να νιώθει μητρική αγάπη απέναντι τους. Όταν αναρωτήθηκε τους φίλους της ήταν λίγοι, η ίδια όμως δηλώνει πιστή στις φιλίες και πως όπου έδωσε την καρδιά της δεν την πήρε ποτέ πίσω.

Σας ασπάζομαι, Νίκος.

Κατηγορίες
Πολιτισμός Τέχνες

Η ΄΄γοητεία΄΄ ενός ανθρώπινου Τζόκερ!

     Δικαιολογημένη «φρενίτιδα » προκάλεσε παγκοσμίως η ταινία το ”Τζόκερ” από τις πρώτες ημέρες προβολής της λόγω του θέματός της αλλά και εξαιτίας της απίστευτα επιτυχημένης ενσάρκωσης του πρωταγωνιστικού της ρόλου από τον ταλαντούχο Αμερικανό ηθοποιό Χοακίν Φίνιξ, ο οποίος μαζί με τον σκηνοθέτη Τοντ Φίλιπς απέσπασαν αναπάντεχα το πρώτο βραβείο του Χρυσού Λέοντα στη Βενετία καθιστώντας το Τζόκερ μια ιστορική ταινία εποχής. Ποτέ πριν σε κάποιο μεγάλο κινηματογραφικό φεστιβάλ, μια ταινία που βασίζεται σε κόμικ της Marvel ή των Comics δεν είχε κερδίσει το πρώτο βραβείο.

Στην ταινία «Joker» ο Χρυσός Λέοντας της Βενετίας …

     Το Τζόκερ ήταν εκείνο που για πρώτη φορά κατέρριψε κατά κάποιον τρόπο την παράδοση των ταινιών εκείνων όπου τα κόμικς διαθέτουν υπερηρωικές περιγραφές ή άλλου εξωπραγματικού τύπου διαστάσεις στην προσπάθειά τους να αφανίσουν το κακό στη γη. Εκείνο που πολύ εύστοχα πετυχαίνει είναι, αφού πάνω απ’ όλα κρατήσει την επαφή του με το πρωτότυπο κόμικ, να μας παρουσιάσει ένα ανθρώπινο που ως τέτοιο γίνεται αυτόματα κι από μόνο του τρομακτικό! Έτσι, πιο συγκεκριμένα ο σκηνοθέτης Τοντ Φίλιπς τολμά και φτιάχνει από την αρχή την δική του εκδοχή Τζόκερ απροσδόκητα ανθρώπινη, γοητευτικά ζοφερή και γι’ αυτό τρομερά βίαιη υιοθετώντας μετρημένα στοιχεία από τα πρωτότυπα κόμικς. Το Τζόκερ μετουσιώνεται πλέον στο να καθρεφτίζει τις πιο σκοτεινές πτυχές του συλλογικού ασυνείδητου, εξίσου συναρπαστικά και τρομαχτικά και με αυτόν τον τρόπο κατορθώνει με μια πρώτη ματιά να απηχεί όλους τους κινδύνους του μοντέρνου κόσμου μέσα από μια ρεαλιστική ιστορία που τρομάζει επειδή είναι τόσο πιστευτή.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή κι ας σταθούμε για λίγο στον βασικό πρωταγωνιστή της ταινίας ”Τζόκερ”, τον Άρθουρ Φλεκ . Πρόκειται για έναν άντρα μοναχικό στην ηλικία των 40 ετών με πολλά προβλήματα, περίεργη εμφάνιση που ζει σε συνθήκες οικονομικής και κοινωνικής εξαθλίωσης με την άρρωστη μητέρα του σε μια χρονική εκδοχή της δεκαετίας του ΄80, όχι τυχαία επιλεγμένη από τον σκηνοθέτη μιας και τότε ήταν η εποχή που πρωτοβγήκαν οι ταινίες με τα υπερηρωικά κόμικς που το Τζόκερ έρχεται να ξαναθυμίσει από την καθαρά τώρα ανθρώπινη πλευρά τους. Ως τέτοιο, λοιπόν, το τελευταίο εμφανίζεται να αντιμετωπίζει την σκληρή πραγματικότητα της ζωής και σαν άλλος ήρωας της να προσπαθεί να τα καταφέρει.

     Πιο συγκεκριμένα, ο Άρθουρ – Τζόκερ της ταινίας- παρουσιάζεται να έχει μια εγκεφαλική πάθηση που του προξενεί ένα ανεξέλεγκτο υστερικό γέλιο. Έχοντας συναίσθηση της αρρώστιας του- την οποία γνωρίζει, εκτιμά ανάλογα και καταθέτει γραπτώς στους γύρω του, όταν τον κοιτούν περίεργα – ο Άρθουρ προκειμένου να είναι καλά επισκέπτεται τακτικά την κοινωνική του ψυχίατρο και παίρνει ανελλιπώς τα φάρμακά το. Όμως, για οικονομικούς λόγους, η πολιτεία κλείνει το κέντρο που τον υποστηρίζει κι από την ώρα εκείνη το δράμα του κορυφώνεται μιας και ξέρει πολύ καλά- όπως και ομολογεί στην τελευταία συνάντηση που είχε με την γιατρό του- ότι πλέον δεν θα έχει κάπου να μιλήσει κι αυτό θα επιβάρυνε την ήδη δύσκολη κατάστασή του. Τι κι αν καθημερινά αγωνιζόταν να ενταχθεί κι αυτός στο κοινωνικό σύνολο πάντα αισθανόταν αόρατος μιας και όπως χαρακτηριστικά λέει « Όλη μου τη ζωή δεν ήξερα καν αν υπήρχα πραγματικά». Στο ημερολόγιο που κρατούσε έγραφε… «Ελπίζω νεκρός να συγκεντρώσω περισσότερα κέρματα απ’ ότι ζωντανός» ή «το χειρότερο πράγμα όταν είσαι ψυχοπαθής είναι ότι οι άνθρωποι περιμένουν να φέρεσαι σαν να μην είσαι».

      Την τραγική φιγούρα του Άρθουρ έρχεται, επιπλέον, να συμπληρώσει το γεγονός ότι αν και είναι γιός ενός αδίστακτου κεφαλαιοκράτη κι αυθεντικού νονού της Γκόθαμ Σίτι (πόλη όπου διαδραματίζονται τα γεγονότα της ταινίας) και νυν υποψήφιου Δημάρχου της, ο οποίος όχι μόνο δεν τον αναγνώρισε αλλά φρόντισε με τον πλούτο του και την χυδαία δύναμή του να οδηγήσει την αδύναμη μητέρα του στο τρελάδικο, πάρα ταύτα ζει στο περιθώριο και υφίσταται καθημερινά ως επί το πλείστον ψυχολογικό και σωματικό bulling. Εκείνο που κατά κάποιον τρόπο του δίνει λόγο να ελπίζει πως κάτι μπορεί να αλλάξει γύρω του, είναι ότι ονειρεύεται μια καριέρα ως stand- up comedian, άλλωστε η πάθησή του με το υστερικό γέλιο του, αλλά και η περιστασιακή εργασία του ως κλόουν μπορούν τα μέγιστα να συμβάλλουν σε αυτό. Κι ενώ όλα δείχνουν πως δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα για τον Άρθουρ που ζει στο κοινωνικό περιθώριο έχοντας μια στρεβλή εικόνα του εαυτού του γεμάτη απόρριψη, ξαφνικά τα πράγματα αλλάζουν . Με ένα όπλο που τυχαία βρίσκεται στα χέρια του την ώρα της περιστασιακής του εργασίας, ο Άρθουρ από θύμα γίνεται θύτης παραβιάζοντας κατάφωρα ηθικούς κανόνες, κώδικες και νόμους που άλλωστε δεν τηρήθηκαν ποτέ. Θύματά του γίνονται όλοι εκείνοι που τον αδίκησαν, του φέρθηκαν εξευτελιστικά και απάνθρωπα, τον εξόντωσαν ηθικά και ψυχολογικά και εν τέλει τον πρόδωσαν…. μέσα σε αυτούς και η ίδια του η μητέρα η οποία είχε την αυτή κατάληξη, όταν για δικούς της λόγους έκρυψε από τον Άρθουρ το παρελθόν που έπρεπε από καιρό να γνωρίζει.

     Η ταινία φτάνει στην κορύφωσή της, όταν δίνεται στον Άρθουρ η ευκαιρία ως stand up κωμικού να ικανοποιήσει το μεγαλύτερο απωθημένο στη ζωή του με το να γίνει για πρώτη φορά κοινωνικά αποδεκτός κι αναγνωρίσιμος. Ο ίδιος ο βασιλιάς της κωμωδίας και τηλεοπτικός παρουσιαστής ( Ρόμπερτ Ντε Νίρο ) ενσαρκώνοντας μια πατρική φιγούρα για τον Άρθουρ γίνεται γι’ αυτόν η ύστατη ευκαιρία να εξακριβώσει αν έχει κάποια αξία. Όμως, ούτε αυτός θα του δώσει την προσοχή που έχει ανάγκη, κι έτσι ο Τζόκερ θα ξεσπάσει με όλη του την οργή προσφέροντας στην κωμική εκπομπή του διάσημου παρουσιαστή ένα θέαμα διόλου αστείο! Προς το τέλος της η ταινία προκαλεί τις πιο πολλές συζητήσεις και ενστάσεις μιας και μοιάζει να αποθεώνει την κυριαρχία του χάους σε έναν κόσμο που καταρρέει την στιγμή που ο μηδενιστής Τζόκερ ηρωποιείται.

     Ωστόσο, προτού προβούμε σε μια σύντομη κριτική της ταινίας Τζόκερ που προκάλεσε ποικίλα σχόλια και αντιδράσεις, όπως ήταν κι αναμενόμενο, αξίζει να αναφέρουμε τα εξής παρακάτω. Πρώτα απ’ όλα να σταθούμε στις δηλώσεις του ίδιου του πρωταγωνιστή της του Χοακίν Φίνιξ ο οποίος μιλώντας στην ηλεκτρονική έκδοση του περιοδικού Vanity Fair τόνισε την ανησυχία αρκετών πολιτών σχετικά με πιθανές ένοπλες επιθέσεις σε κινηματογράφους ή άλλους δημόσιους χώρους (όπως είχε συμβεί το 2012 σε κινηματογραφική αίθουσα στο Κολοράντο, στην ταινία « Σκοτεινός Ιππότης: Η επιστροφή» .Την χρονιά εκείνη στην προβολή της εν λόγω ταινίας με πρωταγωνιστή τον Μπάτμαν 12 άτομα σκοτώθηκαν και 70 τραυματίστηκαν από τα πυρά του Τζέιμς Ίγκαν Χόλμς , ο οποίος δήλωσε ψυχικά ασθενής στο δικαστήριο μετά την αποτρόπαια πράξη του).

     Ο ίδιος ο Φίνιξ για την ταινία το Τζόκερ η οποία κι αποτέλεσε σταθμό στα κινηματογραφικά δεδομένα της Αμερικής, δήλωσε χαρακτηριστικά: «Δεν φαντάστηκα ότι θα ήταν μια ήρεμη πλεύση. Είναι μια δύσκολη ταινία. Με κάποιον τρόπο, είναι καλό ότι οι άνθρωποι είχαν μια ισχυρή αντίδραση»… ανέφερε ο Φίνιξ. Σε δημοσίευμα του το «The Hollywood Reporter» υποστηρίζει ότι το « ισχυρή αντίδραση» είναι ένας ελαφρύς χαρακτηρισμός, καθώς πολλοί είναι εκείνοι που έχουν ξεσηκωθεί εναντίον της ταινίας και διαμαρτύρονται για την προβολή της.

     Προς αυτήν την κατεύθυνση τα Αστυνομικά Τμήματα του Λος Άντζελες και της Νέας Υόρκης λαμβάνοντας μέτρα πρόληψης και προστασίας των πολιτών, αποφάσισαν την τοποθέτηση αστυνομικών έξω από τις κινηματογραφικές αίθουσες, όπου θα έκανε πρεμιέρα η ταινία. Πάντως στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής πριν την πρεμιέρα της ταινίας απαγορεύτηκαν ρητά οι μάσκες όπως και το βάψιμο του προσώπου, που θα παρέπεμπε στον ομώνυμο χαρακτήρα, με πολλούς κινηματογράφους να ακολουθούν τον παραπάνω κανονισμό προς αποφυγή ενός μακελειού.

     Όταν η ταινία, πάρα ταύτα, προβλήθηκε στη χώρα μας τον περασμένο Οκτώβρη εκείνο που άμεσα διαπιστώθηκε ήταν το πόσο άμεσα αγκάλιασε ο κόσμος- κυρίως στην πλειοψηφία τους νέοι άνθρωποι-την ταινία. Έτσι, πολλοί ήταν εκείνοι που την είδαν πάνω από μια φορά, ενώ δεν ήταν λίγοι κι εκείνοι που δήλωσαν πως έτρεξαν να την δουν μόνο και μόνο, γιατί έγινε γι αυτήν μεγάλος ντόρος! Αξίζει σε αυτό το σημείο να σημειώσουμε πως μέσα σε μόλις 19 ημέρες από την προβολή της ταινίας στην Ελλάδα πουλήθηκαν στο σύνολό τους 600.000 εισιτήρια κάτι που αποδεικνύει περίτρανα το μεγάλο ενδιαφέρον του κόσμου να σπεύσει και να την δει. Σύμφωνα με έρευνα της Kaparesearch έγινε πανελλαδική δημοσκόπηση και με ακρίβεια παρουσιάστηκε η γνώμη του ελληνικού κοινού για την ταινία το Τζόκερ, όπου οι 8 στους 10 δήλωσαν ότι τους άρεσε με μόλις το 14% των θεατών να είναι αδιάφορο σε όσα έβλεπε επί της οθόνης, ενώ για το 48% των ερωτηθέντων ο Χοακίν Φίνιξ ήταν ο καλύτερος Τζόκερ όλων των εποχών.

     Επιχειρώντας, ωστόσο, μια σύντομη κριτική της εν λόγω ταινίας έχει πολύ ενδιαφέρον να σταθούμε στο πόσο εύστοχα και πετυχημένα ο ίδιος ο σκηνοθέτης της Τοντ Φίλιπς διαχειρίστηκε το θέμα της από την αρχή ως το τέλος της θέλοντας να υποδείξει και να τονίσει στους θεατές της τις πιθανές εναλλακτικές που θα μπορούσαν να αλλάξουν την ροή των πραγμάτων: Έτσι, το πιο πιθανό ήταν να μην αλλοτριωνόταν τόσο ο Άρθουρ εάν κι εφόσον υπήρχε σωστή δημόσια ψυχολογική υποστήριξη ή δεν θα δολοφονούσε με τέτοια άνεση αν η πρόσβαση σε ένα όπλο δεν ήταν τόσο εύκολη. Καλώς ή κακώς το Τζόκερ είναι η ταινία του σήμερα και ο Άρθουρ η αποτύπωση των χειρότερων παρορμήσεών μας. Από εμάς εξαρτάται, ωστόσο, αν η ιστορία του θα γίνει πραγματικότητα!

     Ωστόσο, σε κάθε ”παιχνίδι” που η πραγματικότητα διαμορφώνει κάθε φορά γύρω μας όλα μοιάζουν τις πιο πολλές να κρέμονται από μια κλωστή. Σε ένα παγκόσμιο κοινωνικό γίγνεσθαι περισσότερο του φαίνεσθαι και πολύ λιγότερο του είναι, της ταχύτητας και της ευμάρειας, όπου κυριαρχεί καθαρά η ύλη και πολύ λιγότερο το πνεύμα κι όπου η πολιτική διαφθορά οδηγεί τον άνθρωπο σε αδιέξοδα οικονομικά, κοινωνικά και κυρίως ψυχολογικά , το φαντασιακό γίνεται πολλές φορές η πιο σίγουρη καταφυγή του. Εκεί στο ανύπαρκτο ,λοιπόν, πολλές φορές ο άνθρωπος καταφεύγει πολύ εύκολα σήμερα για να καλύψει κυρίως εσωτερικές του ανάγκες, όπως αυτή της αναγνώρισης με την πεποίθηση ότι με αυτόν τον τρόπο θα δώσει νόημα και αξία στην σύντομη κι εφήμερη ζωή του. Κάπως έτσι, λοιπόν, λειτουργούν και γνωστές διαδικτυακές εικονικές καταστάσεις οι οποίες σε μεγάλο βαθμό προσομοιάζουν με πραγματικές προκειμένου κάποιος να κάνει και να ζήσει ό,τι δεν μπόρεσε ή δεν μπορεί στην πραγματική του ζωή . Εκεί όλα είναι εφικτά με άνεση κι ευκολία μέσα σε έναν κόσμο που ενώ δεν υπάρχει είναι λες και όντως υφίσταται. Όμως ποία η ουσία και ποίο το νόημα να κρύβεται κανείς πίσω από μια μάσκα ή πίσω από ένα ψεύτικο προφίλ για να πετύχει κάτι που είναι εκτός πραγματικότητας και σίγουρα δεν τιμά σε καμιά περίπτωση την ανθρώπινη φύση του;

     Με αφορμή, λοιπόν, μια ταινία που προκάλεσε ιδιαίτερο σάλο και προβλημάτισε πάνω στο πόσο εύκολα τελικά ένας άνθρωπος του τύπου Άρθουρ ή παρόμοιου μπορεί να μεταμορφωθεί σε ένα Τζόκερ, όταν βρεθεί στο κατάλληλο περιβάλλον και κάτω από κατάλληλες συνθήκες ,αξίζει να αναρωτηθούμε και να προβληματιστούμε προσωπικά ο καθένας και για άλλα πράγματα που συμβαίνουν γύρω μας και σε καθημερινή βάση μέσα στα ίδια μας τα σπίτια! Έτσι, τί εξυπηρετεί και κατά πόσο χρήσιμο μας είναι, να δαπανάμε αμέτρητες ώρες άσκοπα στο διαδίκτυο κοιτώντας να γίνουμε κι εμείς διάσημοι χτίζοντας πολλές φορές μια ψεύτικη εικόνα για τον εαυτό μας προκειμένου να την προβάλλουμε στις γνωστές εφαρμογές των face book, twitter και instangram; Άραγε, έχει ουσία όλο αυτό που συμβαίνει; Έχει κάποιο νόημα; Ή απλά κοιτάμε να φορέσουμε κι εμείς μια μάσκα προκειμένου να πετύχουμε αυτό που κάθε φορά μας συμφέρει ή μας βολεύει; Οι απαντήσεις δικές σας εν όψει και της Αποκριάς που σε ένα μήνα πλησιάζει….!!!!

Κατηγορίες
Πολιτισμός Τέχνες

Η επιστροφή της Καρυοφύλλιας Καραμπέτη στο χώρο του σινεμά με την νέα επιτυχία «Ευτυχία»

  Η Καρυοφύλλια Καραμπέτη επιστρέφει τρεις δεκαετίες μετά, με δυο έργα μέσα από διαφορετικούς ρόλους όπως η «Λούλου» του Βεντετών «Οι τρεις αδελφές» του Τσέχοφ. Η Καρυοφυλλιά τα τελευταία χρόνια απέχει από τον κινηματόγραφο και καθώς έχει αποφασίσει να είναι πολύ επιλεκτική στις κινήσεις που κάνει στα επαγγελματικά της,  η ηθοποιός τα τελευταία χρόνια έχει επικεντρωθεί στο θέατρο τώρα όμως ήρθε η στιγμή να επιστρέψει στον κινηματογράφο.  

΄΄Δεν ξέρω ποια είμαι, από πού έρχομαι, γιατί είμαι εδώ και πού θα πάω, αλλά τουλάχιστον αυτήν τη γραμμή ανάμεσα στη γέννηση και στον θάνατο να προσπαθείς να την κάνεις όσο πιο φωτεινή και σημαντική γίνεται΄΄ Κ.Καραμπέτη

Η ηθοποιός αναφέρει ότι έχει μεγάλο ενθουσιασμό για κάθε νέα δουλεία με αφορμή την Ευτυχία Παπαγιανόπουλου την όποια θα υποδύεται στην νέα της ταινία.

                                                                                                                                                               Παρά την  πίεση του χρόνου τις παραστάσεις και την καλοκαιρινή περιοδεία η Καρυοφυλλιά  Καραμπέτη  ανέλαβε τελικά να παίξει στην Ευτυχία Παπαγγιανοπούλου στην ταινία του Αγγέλου Φρατζή  «Ευτυχία». Κ’ γ αυτό η παραγωγοί θέλησαν να προσαρμοστούν στους χρόνους της  για να την κερδίσουν.

«Από τον Σεπτέμβριο όμως που είχα πρόβες για την «λούου» παραστάσεις με τις “νεφέλες” τύχαιναν μέρες που τα γυρίσματα λυνόντουσαν όλη νύχτα και κοιμόμουν λίγες ώρες το πρωί»

Η Καρυοφυλλιά σημειώνει ότι δεν ένιωσε κούραση και λατρεύει την Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου γιατί  μεγάλωσε με τα τραγούδια της.

Ο βιος πριν την λάμψη της στο γυαλί και στο σανίδι

Η Καρυοφύλλια Καραμπέτη γεννήθηκε στις 4 Ιουλίου του 1958 στη Δόξα, σε ένα χωριό της επαρχίας Διδυμοτείχου, όπου έζησε μέχρι τα 12 της χρόνια καθώς οι γονείς της πήραν τη μεγάλη απόφαση να φύγουν από το χωριό τους για να δώσουν σε εκείνη καλύτερες συνθήκες ζωής και παιδείας στην Θεσσαλονίκη  Άρχισε την καριέρα της στις αρχές της δεκαετίας του 1980 και έχει εργαστεί τόσο στο θέατρο όσο και στον κινηματογράφο και την τηλεόραση με μεγάλη επιτυχία,και είναι απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος.

Επί το έργο

H Καραμπέτη έχει συνεργαστεί με πολλούς φορείς κάποιες από αυτές τις συνεργασίες είναι με την Πειραματική Σκηνή της Τέχνης στα έργα: «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας» του Σαίξπηρ, «Η παρέλαση της Λουλάς Αναγνωστάκη, Φασαμέν των Μ. και Φ. Κανών με το θεατρικό εργαστήρι Θεσσαλονίκης: «Η δολοφονία του Μάρα» του Πάτερ Βοής, Με το ίδιο μέτρο του Σαίξπηρ κ.α. Συνεργάστηκε επίσης με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Καλαμάτας στα έργα: «Τρωίλος και Χρυσηίδα» του Σαίξπηρ, με το θέατρο Αθήναιον: Η όπερα της πεντάρας του Μπρέχτ σε σε συνεργασία  με την Κάτια Δανδουλάκη, «Ο Γλάρος» του Τσέχων, με το Γιώργο Κούμουλη, «Δεσποινίς Τζούλια» του Στρίντμπεργκ και «Μάκβεθ» του Σαίξπηρ, με την Εταιρία Θεάτρου Μηχανή: Decadence του Στήβεν Μπέρκοφ, με το θέατρο του Νότου: Ελένη του Ευριπίδη και Η «Δούκισσατου Μάλι» του Τζον Ουέμπστερ.

Μερικά από τα σημαντικότερα έργα της είναι τα βαμμένα κόκκινα μαλλιά ασθενείς και οδοιπόροι ο μεγάλος θυμός ελληνικές ιστορίες μυστήριου και φαντασίας

Αξίζει να αναφερθεί ότι το 1992 η Αλίκη Βουγιουκλάκη, καλεσμένη στην εκπομπή “Πρωινός Καφές”, παρότρυνε τους τηλεθεατές να συγκρατήσουν το όνομα της Καραμπέτη  καθώς το μέλλον επιφύλασσε μια λαμπρή καριέρα, όπως κι έγινε.

Μαρία Αλεξανδρίδου

Αλέξανδρος Χατζόπουλος

Κατηγορίες
Πολιτισμός Τέχνες

Όλοι οι άνθρωποι του Προέδρου

Εισαγωγή

Το 1970 ήταν μια φρικτή χρονιά για την πολιτική στις Ηνωμένες Πολιτείες αλλά μια εξαιρετική χρονιά για την πολιτική στον κινηματογράφο. Το σκάνδαλο Watergate σόκαρε την Αμερικανική κοινωνία συθέμελα. Δύο ερευνητές – δημοσιογράφοι της εφημερίδας Washington Post, ο Carl Bernstein και ο Bob Woodward αποκάλυψαν την συνομωσία της κάλυψης της κατάχρησης εξουσίας από το Οβάλ Γραφείο του Λευκού Οίκου των Ηνωμένων Πολιτειών.

Η ιστορία

Πλησιάζοντας οι εκλογές του 1972 στις Η.Π.Α., ο Bob Woodward, δημοσιογράφος στην εφημερίδα Washington Post, καλύπτει ένα ασήμαντο θέμα στην αρχή, την διάρρηξη των κεντρικών γραφείων του Δημοκρατικού κόμματος. Ξαφνιάζεται όταν συναντάει μεγαλοδικηγόρους για την υπεράσπιση των διαρρηκτών στη δική, και συνεχίζει να ξαφνιάζεται με τα ονόματα σημαντικών στελεχών  της καμπάνιας των Ρεπουμ-πλικάνων να προκύπτουν ως κατηγορούμενοι από την ακροαματική διαδικασία. Τα γεγονότα αυτά του δημιουργούν έντονες υποψίες . Ο αρχισυντάκτης της εφημερίδας του αναθέτει να ερευνήσει περισσότερο το θέμα και προσθέτει επίσης στην έρευνα έναν ακόμα δημοσιογράφο, τον Carl Bernstein. Οι δυο τους μαζί ξετυλίγουν το κουβάρι που οδηγεί όλο και ψηλότερα στην ιεραρχία του Ρεπουμπλικανικού κόμματος με τελική κατάληξη στον Λευκό Οίκο και στην προεδρία των Η.Π.Α.

“All the President’s Men” Robert Redford, Dustin Hoffman, Jason Robards, Jack Warden, Martin Balsam, director Alan J. Pakula 1976 Warner Brothers ** I.V.

Το βιβλίο

Οι πρωταγωνιστές δημοσιογράφοι της πολιτικής ιστορίας που άλλαξε την Αμερική είναι και οι συγγραφείς του βιβλίου με τον ίδιο τίτλο, στο οποίο βασίστηκε η ταινία. Ενός βιβλίου που έχει συμπεριληφθεί από το Time Magazine στα 100 καλύτερα βιβλία (εκτός μυθοπλασίας) όλων των εποχών. Οι συγγραφείς εξιστορούν βήμα – βήμα το πολιτικό θρίλερ, περιλαμβάνοντας γεγονότα που συνέβαιναν παράλληλα με την ιστορία, έτσι όπως ακριβώς εξελίχθηκαν.  Η επανέκδοση του βιβλίου το 2014, με τις 368 σελίδες του, κατέχει στο Amazon την 3η θέση στην κατηγορία «Δημοσιογραφία», την 13η στην κατηγορία «Κυβέρνηση» και την 12η στην «Πολιτική Ιστορία». Ο Gene Roberts, πρώην αρχισυντάκτης των New York Times έγραψε για το βιβλίο: «Ίσως η μονή και μεγαλύτερη προσπάθεια στο ρεπορτάζ, όλων των εποχών».

Η ταινία

Ο κύριος «ηθικός αυτουργός» για την δημιουργία της ταινίας ήταν ο Robert Redford. Αυτός αγόρασε τα δικαιώματα του βιβλίου για να γίνει ταινία από τους δύο συγγραφείς (αντί 450.000 δολαρίων), αυτός προσέλαβε τον Alan Pakula σαν σκηνοθέτη και δούλεψε μαζί του πολλές μέρες επάνω στο σενάριο και τέλος αυτός έκανε την επιλογή των ηθοποιών για την ταινία. Όταν η Washington Post αρνήθηκε να γίνουν τα γυρίσματα της ταινίας στα γραφεία της, ο Redford έκλεισε στο Hollywood, 2 στούντιο πληρώντας 200.000 και δημιουργήθηκε αντίγραφο των γραφείων της εφημερίδας για να ξεκινήσουν τα γυρίσματα.

Η ταινία δεν είναι ακριβώς η μεταφορά του βιβλίου. Για την ακρίβεια, στην ταινία διαδραματίζονται τα γεγονότα των 7 πρώτων μηνών του βιβλίου, και αυτό για λόγους διάρκειας, πλοκής και συνοχής. Η ταινία απέφερε εισπράξεις 70 εκατομμύρια δολάρια στην παραγωγή, μόνο από τις προβολές στους κινηματογράφους, και θεωρείται από τις πιο επιτυχημένες και επικερδείς ταινίες της δεκαετίας του ’70. Επίσης απέσπασε πολλά Oscar, Χρυσές Σφαίρες και βραβεία BAFTA σε πολλές κατηγορίες και το 2010 επιλέχθηκε να συμπεριληφθεί στο Εθνικό Αρχείο Φιλμογραφίας των Ηνωμένων Πολιτειών καθώς και στην βιβλιοθήκη του Κογκρέσου, χαρακτηριζόμενη ως «πολιτιστικά, πολιτικά και αισθητικά σημαντική».

Οι πρωταγωνιστές όπως ήταν φυσικό απέσπασαν τις καλύτερες κριτικές (αν και πρώτη επιλογή του Redfort για το ρόλο του συμπρωταγωνιστή ήταν ο Al Paccino αλλά γρήγορα αναθεώρησε και επέλεξε τον Dustin Hoffman τελικά). Οι πρωταγωνιστές (μαζί με τον σεναριογράφο William Goldman)  ήταν τα πρόσωπα αυτά που κατάφεραν να αναδείξουν τους δημοσιογράφους σαν ήρωες της σύγχρονης εποχής.

Επιπλέον στοιχεία

Η κυριότερη ατάκα της ταινίας «follow the money» ήταν κατασκεύασμα του σεναρίου. Δεν υπήρχε πουθενά στο βιβλίο και δεν έχει λεχθεί ποτέ.

Ο Robert Redford είχε την ιδέα να γίνει η ταινία και ήθελε μόνο να είναι ο παραγωγός της ταινίας. H Warner Bros Studios τον πίεσε να πάρει και τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Ο ίδιος δήλωσε μετά την ταινία ότι το σενάριο έγινε κατά 10% από τον William Goldman και το υπόλοιπο 90% το έκανε αυτός με τον σκηνοθέτη Alan Pakula (γεγονός που διαψεύστηκε μετά από χρόνια από το περιοδικό “Written by”).

Η ταινία περιέχει αρκετά μυθοπλαστικά στοιχεία που δεν ήταν πραγματικά γεγονότα. Ατάκες, πρόσωπα δευτερεύουσας σημασίας, τα υποτιθέμενα γραφεία της εφημερίδας και στοιχεία πλοκής προστέθηκαν για τις ανάγκες της ταινίας.

Ο Redford και ο Huffman αποτέλεσαν μια πολύ καλή ομάδα στα γυρίσματα, με στενή συνεργασία και με χαρακτηριστικό το γεγονός ότι μάθαιναν ο ένας και τα λόγια του άλλο από όλες τις σκηνές έτσι ώστε να έχουν καλύτερη ροή οι διάλογοι μεταξύ τους.

Μια επιπλέον άποψη (η δική μου)

Δεν θεωρώ τον εαυτό μου ειδικό επάνω στον κινηματογράφο. Θέλω να τον θεωρώ περισσότερο σαν επιλεκτικό και απαιτητικό θεατή, ανεξάρτητα αν έχω ασχοληθεί αρκετά με τον κινηματογράφο, είτε εμπλεκόμενος επαγγελματικά και δημιουργικά με αυτόν, είτε εκπαιδευόμενος σε αυτόν. Η ταινία «Όλοι οι άνθρωποι του Προέδρου» αποτελεί μία από τις λίγες ταινίες που έχω δει που δεν στηρίζονται στην μουσική επένδυση και χρησιμοποιούν μόνο δύο μουσικά θέματα. Επίσης θεωρώ ότι είναι υπερβολικά δύσκολο να καταφέρεις σαν σκηνοθέτης να κρατήσεις τον θεατή καθηλωμένο με ένα δύσκολο θέμα για ταινία όπως είναι η πολιτική, με πολλά ονόματα και τοποθεσίες, με διεξοδική αφήγηση και πλοκή. Η ηθοποιία, η αφήγηση και η σκηνοθεσία είναι τα πιο δυνατά στοιχεία της ταινίας.

Η συγκεκριμένη ταινία αποτελεί μία εξαιρετική πρόταση όχι μόνο για μελλοντικούς και νυν δημοσιογράφους αλλά και όλους όσους θέλουν να θεωρούνται υπεύθυνοι και ενημερωμένοι πολίτες, σε όποια χώρα κι αν διαμένουν.

Αναφορές

Φωτογραφίες:

https://www.imdb.com/title/tt0074119/ , Rolling Stone Magazine, The Washington Post.

Βιβλίο:

Για την ταινία:

https://en.wikipedia.org/wiki/All_the_President%27s_Men_(film)

https://www.rottentomatoes.com/m/all_the_presidents_men

https://www.newyorker.com/culture/cultural-comment/william-goldman-turned-reporters-into-heroes-in-all-the-presidents-men

https://www.theguardian.com/film/2014/oct/10/all-the-presidents-men-watergate-conspiracy-richard-nixon-woodward-bernstein-redford-hoffman

https://www.rogerebert.com/reviews/all-the-presidents-men-1976

https://www.mentalfloss.com/article/78307/13-investigative-facts-about-all-presidents-men

Κατηγορίες
Lifestyle Εργασίες Κόσμος Πολιτισμός Τέχνες

“Last Christmas'” κάτι παραπάνω από απλά μία ακόμη χριστουγεννιάτικη ιστορία!!!

https://www.imdb.com/title/tt8623904/

Το προηγούμενο σαββατοκύριακο παρακολούθησα στον κινηματογράφο το “Last christmas”. Όντας ούτως ή άλλως αναμφισβήτητα λάτρης των ρομαντικών κομεντί ήμουν αρκετά σίγουρη ότι θα μου αρέσει, αλλά είχα και κάποιες επιφυλάξεις.

Αρχικά, το πρώτο πράγμα που μου έκανε εντύπωση μόλις έφτασα έξω από το σινεμά ήταν αρχικά ο κόσμος που περίμενε απ’ έξω.Ήδη τρίτη μέρα προβολής της ταινίας και η αίθουσα είχε γεμίσει. Ας ξεκινήσω όμως με την πλοκή χωρίς να δώσω πολλές επιπρόσθετες πληροφορίες μιας και δεν θέλω να είμαι αυτή που θα κάνει “spoil”.

Η ιστορία διαδραματίζεται στο Λονδίνο. Τα προηγούμενα Χριστούγεννα η Kate ή αλλιώς Katarina (Emillia Clarke) όπως την αποκαλεί η γιουγκοσλαβικής καταγωγής πιεστική-καταθλιπτική μητέρα της (Emma Thompson) ήταν άρρωστη και χρειαζόταν οπωσδήποτε μία επέμβαση. Προτού αρρωστήσει η Kate ήταν η χαρά της ζωής,πλημμύριζε από ζωντάνια και το όνειρό της ήταν να γίνει τραγουδίστρια. Όμως μετά την χειρουργική επέμβαση κάτι μέσα της αλλάζει. Παρά τις προειδοποιήσεις των γιατρών της και προσπαθώντας να δραπετεύσει από την “διαλυμένη” οικογένειά της, η ίδια κάνει κατάχρηση αλκοόλ, σεξ και “junkfood”, χάνει κάθε όρεξη για ζωή, κοντεύει να μείνει άστεγη απογοητεύοντας ακόμα και τους πιο κοντινούς της φίλους και να χάσει την μοναδική δουλειά που της έχει μείνει σε ένα μαγαζί με Χριστουγεννιάτικα είδη. Ώσπου μια μέρα γνωρίζει τον Tom (Henry Golding),έναν περίεργα ήρεμο και διαφορετικό τύπο,αποξενωμένο από τις συνήθειες και τα ενδιαφέροντα των νεαρών της εποχής του. Επιπροσθέτως, επειδή αυτός απέχει από τον τύπο του άνδρα,που έχει συνηθίσει να προσεγγίζει τον τελευταίο καιρό, αν και αρχικά την προβληματίζει αργότερα θα την βοηθήσει να αναθεωρήσει την στάση της προς την ζωή συμβουλεύοντας την να κοιτάζει “πάντα προς τα πάνω”.

https://cdn.i-scmp.com/sites/default/files/styles/1200×800/public/d8/images/methode/2019/11/11/0b112d82-fc6a-11e9-acf9-cafedce87d15_image_hires_144758.jpg?itok=yQvQQvVm&v=1573454883

Η ταινία αυτή με άφησε με τις καλύτερες εντυπώσεις και με μια όμορφη “γλυκόπικρη” γεύση καθώς είναι κάθε άλλο παρά μια συνηθισμένη ρομαντική ιστορία. Το κάστινγκ είναι απερίγραπτα καλό και πώς να μην είναι άλλωστε εφόσον απαρτίζεται από μία σειρά πολύ επιτυχημένων ηθοποιών. Η χημεία των ηθοποιών και η ερμηνεία τους ήταν αξιοθαύμαστη. Έχουν την ικανότητα να σου προσφέρουν γέλιο και συνάμα σε ζήτημα λεπτών να σε συγκινήσουν απίστευτα πολύ. Επιπρόσθετα με εντυπωσίασε πολύ που είδα την Ασιάτισσα ηθοποιό Michelle Yeoh στον πρώτο της κωμικό ρόλο μιας και μέχρι τώρα μας είχε συνηθίσει σε πιο ηρωικούς – δραματικούς ρόλους. Η ταινία “ντύνεται” με τους όμορφους ήχους της μουσικής του George Michael σαν ένα μικρό αφιέρωμα στο πρόσωπό και την μουσική κληρονομιά του.

Κλείνοντας θα ήθελα να πω ότι παρά τα κλισέ μηνύματα παραμυθένιας αγάπης που έχουμε συνηθίσει να μας μεταφέρουν άλλες τέτοιου είδους ταινίες η συγκεκριμένη κάνει την διαφορά θίγοντας θέματα όπως τα σύγχρονα προβλήματα της Αγγλίας από το Brexit, τον ρατσισμό, την αγάπη οποιασδήποτε μορφής, την σημασία της ανθρώπινης αλληλεγγύης και πολλά άλλα. Το μόνο σίγουρο είναι πως αυτή η ταινία “ζεσταίνει” καρδιές και σίγουρα το τρέιλερ δεν προϊδεάζει καθόλου για το τι έπεται αργότερα. Σας εγγυώμαι πάντως πως αν την παρακολουθήσετε δεν υπάρχει περίπτωση να μην φύγετε δακρυσμένοι ή έστω προβληματισμένοι από την αίθουσα. Σας την προτείνω ανεπιφύλακτα.