Κατηγορίες
Ιστορία Κόσμος Περιβάλλον Υγεία

Τσερνόμπιλ «Έγκλημα και Τιμωρία»

Σαν σήμερα 26 Απριλίου 2020

Απαγορεύεται να φάτε…..

Ήμουν μαθητής δημοτικού όταν μετά το Πάσχα του 1986 που έπεφτε 4 Μαΐου εκείνη την χρονιά, άρχισαν να μας απαγορεύουν να καταναλώνουμε φρούτα, λαχανικά, γάλα, να πηγαίνουμε βόλτες στην εξοχή, να ακυρώνονται σχολικές εκδρομές και να κρυβόμαστε όταν έβρεχε. Ο λόγος για όλα αυτά άκουγε σε μία άγνωστη μας λέξη: Τσερνομπίλ ή Τσερνόμπιλ όπως είναι το σωστό. Τι ήταν όμως αυτό το Τσερνόμπιλ;

Τσερνόμπιλ

Το Τσερνόμπιλ βρίσκεται 130 χιλιόμετρα βόρεια του Κίεβου στην σημερινή Ουκρανία (κοντά στα σύνορα Λευκορωσίας – Ουκρανίας) και εκεί είχε κατασκευαστεί το Eργοστάσιο Παραγωγής Πυρηνικής Ενέργειας με την ονομασία Βλαντίμιρ Ιλίτς Λένιν. Μπήκε σε λειτουργία το 1977 ως πρότυπο πυρηνικό εργοστάσιο και ήταν το μεγαλύτερο σε ισχύ της τότε Σοβιετικής Ένωσης. Θα μπορούσε να δώσει ενέργεια σε 1,5 εκατομμύριο νοικοκυριά (ήταν είκοσι φορές μεγαλύτεροι οι αντιδραστήρες, από τους αντίστοιχους της δύσης)! Στην περιοχή είχε ιδρυθεί η κωμόπολη του Πρίπιατ (πήρε το όνομα της από τον ομώνυμο τοπικό ποταμό) στις 4 Φεβρουαρίου το 1970. Ήταν η ένατη πυρηνική πόλη, από ένα είδος πόλεων που κατασκευάζονταν για να εξυπηρετούν τους εργάτες των πυρηνικών εργοστασίων. Φιλοξενούσε περίπου 50.000 κατοίκους, εργάτες, τεχνικούς, επαγγελματίες, σώματα ασφαλείας με τις οικογένειες τους. Ήταν μια πόλη σύγχρονη με τις δομές του σοσιαλιστικού προτύπου που δεν είχε να ζηλέψει τίποτα από μια παρόμοια σε μέγεθος «δυτική πόλη». Πολυκατοικίες, διαμερίσματα για όλους, πάρκα αναψυχής, πισίνες, κινηματογράφοι, ρεστοράν, καφέ, γήπεδα εξασφάλιζαν μια αξιοπρεπή διαβίωση.

Η αίθουσα ελέγχου του Τσερνόμπιλ.

Το χρονικό του ατυχήματος

Το πρωί της 25ης Απριλίου 1986 είχε κανονιστεί να γίνει στον αντιδραστήρα νούμερο 4 μία δοκιμή στο σύστημα ασφαλείας του. Για διάφορους λόγους αναβλήθηκε κι αποφασίστηκε να γίνει από την βραδινή βάρδια. Η δοκιμή θα γινόταν στον έναν από τους δύο στροβίλους που τροφοδοτούσε ο αντιδραστήρας 4, και προβλεπόταν να ακολουθήσει την εξής πορεία: Ο αντιδραστήρας θα ετίθετο σε χαμηλή ισχύ (περί τα 700MW) και η γεννήτρια θα εργαζόταν σταθερά, σε πλήρη ταχύτητα. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, η παροχή ατμού θα διακοπτόταν, και θα ελεγχόταν κατά πόσο το σύστημα θα μπορούσε να θέσει σε λειτουργία τις αντλίες ψύξης μέχρι την εκκίνηση των εφεδρικών γεννητριών.



Στρατιώτες εργάζονται για τον περιορισμό των συνεπειών του ατυχήματος.

01:23:40

Υπεύθυνος της επίβλεψης της δοκιμής ήταν ο αρχιμηχανικός Ανατόλι Ντιάτλοφ. Υπεύθυνος της νυχτερινής βάρδιας ήταν ο Αλεξάντρε Ακίμωφ, ενώ υπεύθυνος για τον χειρισμό του αντιδραστήρα ήταν ο Λεονίντ Τοπτούνοφ, ένας νέος μηχανικός με τρίμηνη εμπειρία. Σύμφωνα με τον αρχικό σχεδιασμό, η δοκιμή θα έπρεπε να είχε ολοκληρωθεί  και η νυχτερινή βάρδια απλώς θα επιτηρούσε την ψύξη του απενεργοποιημένου αντιδραστήρα. Θα έπρεπε να κοπεί το ρεύμα στις αντλίες νερού ψύξης μέχρι να αρχίσουν να λειτουργούν οι γεννήτριες πετρελαίου. Ο Τοπτούνοφ έκανε ένα μεγάλο λάθος και η τροφοδοσία του ρεύματος μειωνόταν ανεξέλεγκτα. Κατά την αλλαγή βάρδιας έγινε ταχύτατα η περαιτέρω μείωση της ισχύος του αντιδραστήρα κάτω του 50%. Το νερό που περνούσε από τον πυρήνα του αντιδραστήρα θερμαινόταν όλο και περισσότερο. Δευτερόλεπτα μετά δόθηκε εντολή να κλείσει ο αντιδραστήρας αλλά ήταν αργά. Είχαν αρχίσει ανεξέλεγκτες αλυσιδωτές αντιδράσεις, που οδήγησαν στην τήξη του πυρήνα. Ο αντιδραστήρας βρισκόταν πλέον σε ασταθή κατάσταση. Σχεδόν όλες οι ράβδοι ελέγχου είχαν αφαιρεθεί και απέμεναν κατεβασμένες 18 ράβδοι, έναντι 28 που θα έπρεπε να είναι πάντα κατεβασμένες για λόγους ασφαλείας. Όταν πάτησαν το κομβίο απενεργοποίησης, οι άκρες των ράβδων εισήλθαν ανάμεσα από τις στήλες καυσίμων αυξάνοντας έτσι την ισχύ στα 530 MW . H επόμενη αύξηση της ισχύος ήταν στα 33.000 MW, δεκαπλάσια της προβλεπόμενης ισχύος του αντιδραστήρα. Συναγερμοί χτυπούσαν παντού. Οι στήλες καυσίμου καταστράφηκαν και ακολούθησε έκρηξη του αντιδραστήρα και του κτηρίου του στις 01:23:40, λόγω της πίεσης του ατμού. Με μια δεύτερη έκρηξη ακόμα ισχυρότερη καταστράφηκε το περίβλημα του πυρήνα, 2.000 τόνων και έτσι διέφυγαν στην ατμόσφαιρα ραδιενεργά υλικά που αντιστοιχούσαν σε 200 ατομικές βόμβες όπως αυτήν της Χιροσίμα!  

Οι τιτάνιες προσπάθειες κατάσβεσης της πυρκαγιάς.

Η κατάσβεση της φωτιάς

Ακαριαία σκοτώθηκαν οι δύο χειριστές της αίθουσας ελέγχου. Αμέσως κλήθηκε η πυροσβεστική για την κατάσβεση της φωτιάς, που επεκτάθηκε και γύρω από το εργοστάσιο. Οι πυροσβέστες εκτέθηκαν σε τεράστιες ποσότητες ραδιενέργειας, αφού δεν ήξεραν τι αντιμετώπιζαν. Η φωτιά έσβησε στις 05:00 πμ. Στα νοσοκομεία η κατάσταση των τραυματιών προκαλούσε σοκ στους γιατρούς διότι δεν είχαν αντιμετωπίσει κάτι παρόμοιο. Τους πρώτους τρείς μήνες 31 άνθρωποι πέθαναν από την μόλυνση ,από τον αριθμό των 237 που εκτέθηκαν. Τα τηλέφωνα στην Μόσχα πήραν φωτιά. Την επομένη επιτροπή αποτελούμενη απ’ τον Μπόρις Στσέρμπινα, μέλος της κεντρικής επιτροπής του ΚΚΣΕ και αντιπρόεδρο του υπουργικού συμβουλίου και τον Βαλερί Λεγκάσοφ, χημικού, προέδρου του Ινστιτούτου πυρηνικής ενέργειας Κουρτσάτοφ φτάνει στην περιοχή για τον έλεγχο της κατάστασης.

Χιλιάδες αντιασφυξιογόνες μάσκες μετά την εγκατάλειψη του Πρίπιατ.

Η αντίδραση της κυβέρνησης

Λόγω της διασποράς της ραδιενέργειας, αποφασίστηκε η εκκένωση της πόλης του Πρίπιατ. Η εντολή ήταν να πάρουν τα άκρως απαραίτητα γιατί σε λίγες μέρες θα επέστρεφαν. Αυτό δεν έγινε ποτέ! Το μεσημέρι της 27ης Απριλίου ξεκίνησε η απομάκρυνση των 50.000 περίπου κατοίκων από έναν τεράστιο στόλο 12.000 λεωφορείων, 500 φορτηγών του στρατού και αρκετών άλλων μέσων. Η ζώνη ασφαλείας ορίστηκε στα 30 χλμ γύρω από το ατύχημα. Περίπου 115.000 κάτοικοι άφησαν τα σπίτια τους. Για την εξάλειψη των συνεπειών περίπου 600.000 στρατιώτες εργάζονταν στην οροφή του εργοστασίου ο καθένας μόλις 1,5 λεπτό πρίν τον αντικαταστήσουν για να μην έχουν μεγάλη έκθεση στην ραδιενέργεια. Ελικόπτερα έριχναν υλικό για να μπαζώσουν τον πυρήνα του. Τους επόμενους μήνες το σημείο του αντιδραστήρα σφραγίστηκε από μία τεράστια σαρκοφάγο! Η σοβιετική ηγεσία υπό τον Μιχαήλ Γκορμπατσώφ, αποφάσισε να κρατήσει μυστικό το ατύχημα από την παγκόσμια κοινότητα. Όμως ενδείξεις υψηλών ποσοστών ραδιενέργειας που μετρήθηκαν στην Σουηδία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, ανάγκασαν την Σοβιετική ηγεσία να παραδεχτεί το ατύχημα 48 ώρες μετά.

Η πόλη του Πρίπιατ σήμερα.
Λούνα παρκ στο Πρίπιατ

Συνέπειες του ατυχήματος

Το μεγαλύτερο μέρος της Ευρωπαικής επικράτειας, αλλά και σε άλλες ηπείρους, εκτέθηκε στην ραδιενέργεια που διέφυγε από το Τσερνόμπιλ. Οι επιπτώσεις ειδικά στις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες ήταν μεγάλες για την δημόσια υγεία και το περιβάλλον. Επηρέασε 150.000 τ.χλμ. και 8,4 εκατομμύρια ανθρώπους στις γύρω περιοχές, την χλωρίδα και την πανίδα. Καρκινογενέσεις, λευχαιμίες, νεοπλασματικές παθήσεις τα επόμενα χρόνια έκαναν την εμφάνιση τους, σε πολλούς ανθρώπους. Στην χώρα μας, λόγω και του Ορθόδοξου Πάσχα, η κυβέρνηση άργησε να ενημερώσει τον κόσμο, για να μην προκληθεί πανικός. Τους επόμενους μήνες στην Βόρεια Ελλάδα και στην Θεσσαλία κυρίως ανέβηκαν τα ποσοστά ραδιενέργειας. Κάποιοι που διαγνώσθηκαν με καρκίνο την επόμενη δεκαετία, θεωρήθηκαν ως ασθενείς από το ατύχημα.

Φταίει ο κομμουνισμός;

Η πολύ καλή εικόνα του Γκορμπατσώφ για τους δυτικούς λόγω των μεταρρυθμίσεων μέσω της περεστρόϊκα και της γκλάσνοστ, αμαυρώθηκε με το ατύχημα. Οι Η.Π.Α. και οι σύμμαχοι της, βρήκαν ευκαιρία να πλήξουν την τεχνολογική αξιοπιστία των Σοβιετικών αλλά και του συστήματος διακυβέρνησης. Η αλήθεια είναι ότι το ατύχημα ήταν μία από τις αφορμές της διάλυσης της Ε.Σ.Σ.Δ. Ο κόσμος πίστεψε πλέον ότι η Σοβιετική Ένωση στέκεται σε σαθρά πόδια, δεν είναι η υπερδύναμη που νόμιζαν. Όμως το ατύχημα ναι μεν προκλήθηκε από ανθρώπινα λάθη και παραλείψεις, αλλά αποκάλυψε την διάβρωση του σοβιετικού καθεστώτος σε όλους τους τομείς του. Γραφειοκράτες που ήθελαν να «γαντζωθούν» στις θέσεις τους και αδιαφορούσαν, ατομικά συμφέροντα μέσα στο κόμμα, ελλειπή μέτρα ελέγχων στις μονάδες παραγωγής και κατασκευής εργοστασίων, ο εξοπλιστικός ανταγωνισμός με τις Η.Π.Α., ο πόλεμος του Αφγανιστάν και μια «αστική νοοτροπία» που άρχισε να αναδύεται από την ηγεσία που δεν ταίριαζε στην φιλοσοφία του σοσιαλισμού. Η Σοβιετική Ένωση έπαψε να είναι πραγματικά σοσιαλιστική από την δεκαετία του ’60 και να χάνει την ταυτότητα της. Η κατάληξη της διάλυσης της θα ερχόταν αναπόφευκτα κάποια στιγμή, διότι οι ηγέτες της μετά τον θάνατο του Ι. Στάλιν, ήταν κατώτεροι των περιστάσεων και ειδικά ο Μ. Γκορμπατσώφ. Ήταν ένα μικτό σύστημα διακυβέρνησης που κυλούσε σιγά σιγά προς τον καπιταλισμό.

Εγκαταλελειμμένα στρατιωτικά ελικόπτερα.

Το Τσερνόμπιλ σήμερα

Το εργοστάσιο συνέχισε να λειτουργείεώς το 2000, αλλά διακόπηκε η λειτουργία του μετά από διεθνείς πιέσεις, λόγω φόβου για ένα νέο ατύχημα. Το 2007 εγκρίθηκε η κατασκευή ενός ατσάλινου κέλυφους από την Ουκρανική κυβέρνηση. Στις 10 Ιουλίου 2019 παραδόθηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση επίσημα η νέα ασφαλής σαρκοφάγος, η οποία καλύπτει τον τέταρτο πυρηνικό αντιδραστήρα. Επίσης η πόλη Πρίπιατ παραμένει μια πόλη φάντασμα μετά από 34 χρόνια, έχοντας γίνει τουριστική ατραξιόν.

Η νέα σαρκοφάγος στον αντιδραστήρα 4.

Πυρινική Ενέργεια

Tο πυρηνικό ατύχημα στο εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας στο Θρι Μάιλ Άιλαντ, στην Πενσυλβάνια, τριακόσια χιλιόμετρα από τη Νέα Υόρκη στις 28 Μαρτίου 1979 και στην Φουκουσίμα της Ιαπωνίας 11 Μαρτίου το 2011, ήταν από τα πιο σοβαρά μετά το Τσερνόμπιλ. Δεν κατηγορήθηκε όμως ο νεοφιλελευθερισμός και ο καπιταλισμός του κέρδους όπως ο κομμουνισμός του 1986. Η τεχνογνωσία της άλλοτε Σοβιετικής Ένωσης έχει αφήσει το στίγμα της, στην ιστορία. (π.χ. οι σοβιετικής κατασκευής πύραυλοι Σογιούζ χρησιμοποιούνται μέχρι σήμερα ως η μόνη αξιόπιστη λύση για μεταφορά στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό ISS). Η τεχνολογία από μόνη της δεν είναι καλή και κακή. Έχει πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα. Πολλά ακούστηκαν όμως για παθογένειες στην τεχνολογία των αντιδραστήρων ΡΒΜΚ (όπου είχε στο Τσερνόμπιλ). Άσχετα με ότι ακούγεται η πυρηνική ενέργεια είναι μια λύση για ενέργεια με λίγες πρώτες ύλες σε ανάγκη. Δεν παράγει αέρια θερμοκηπίου, μονοξείδια και διοξείδια του άνθρακα. Είναι όμως σε θέματα ασφαλείας πολύ επικίνδυνη. Η φωτιά στην δασική περιοχή του Τσερνόμπιλ αυτές τις ημέρες της πανδημίας του κορωνοϊού, πέρασε στα ψιλά από τα Μ.Μ.Ε. αλλά ήταν πολύ επικίνδυνη για τον πλανήτη, αν δεν την περιόριζαν εγκαίρως, πριν φτάσει στο εργοστάσιο. Η ανθρωπότητα στο μέλλον μπορεί να βασιστεί σε λιγότερη πυρηνική ενέργεια για το καλό όλου του πλανήτη και να εστιάσει ακόμα περισσότερο, σε εναλλακτικούς τρόπους παραγωγής ενέργειας, εκμεταλλευόμενη πάντα με σεβασμό την φύση (τον αέρα, το νερό κτλ).

Σας ασπάζομαι, Νίκος

Κατηγορίες
Ιστορία

«ΚΡΙΣΗ ΙΜΙΩΝ»: ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΜΕ ΝΕΚΡΟΥΣ

Ελληνοτουρκικά

Η ασθένεια που άλλαξε τον «ρου» της ιστορίας

 Ήταν Δευτέρα 20 Νοεμβρίου 1995 όταν έγινε η μετακομιδή του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου στο Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο. Η μεγάλη σε χρόνο νοσηλεία του, λόγω σοβαρών προβλημάτων με την υγεία του, άλλαξαν σε μεγάλο βαθμό την πολιτική ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου κατά την έξοδο του από το Ωνάσειο.

Με ακέφαλη ουσιαστικά την χώρα, δόθηκε το έναυσμα στους επίδοξους δελφίνους του ΠΑ.ΣΟ.Κ. να ετοιμάζονται ο καθένας για την τελική επικράτηση του, στην ηγεσία της κυβέρνησης και του κόμματος. Αυτός που επικράτησε ήταν ο Κώστας Σημίτης ως πρωθυπουργός (πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. παρέμενε ο Ανδρέας Παπανδρέου). Εκλέχτηκε στις 18 Ιανουαρίου 1996 από την κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματος. Ο Σημίτης ήταν ο τελευταίος που θα ήθελε να τον αντικαταστήσει ο Ανδρέας, αλλά οι συμμαχίες του στο κόμμα του έδωσαν την νίκη, απέναντι σε ονόματα όπως ο Τσοχατζόπουλος και ο Αρσένης. Οι κόντρες του Ανδρέα με τον Σημίτη επί των θητειών του στα υπουργεία που ανέλαβε ήταν ένας λόγος της «αμφισβήτησης» προς το πρόσωπο του.

Οι Τούρκοι μας δοκιμάζουν

Τα Ίμια αποτελούν μία συστάδα νησίδων της Δωδεκανήσου. Αυτά εκχωρήθηκαν στην Ελλάδα μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου σύμφωνα με το άρθρο 14 της Συνθήκης Ειρήνης των Παρισίων (10-12-1947) όπου η Ιταλία εκχώρησε στην Ελλάδα εν πλήρει κυριαρχία τις νήσους της Δωδεκανήσου. Στις 25 Δεκεμβρίου 1995 το τουρκικό φορτηγό πλοίο Φιγκέν Ακάτ προσάραξε σε αβαθή ύδατα κοντά στην Μικρή Ίμια (Ανατολική) και εξέπεμψε σήμα κινδύνου. Το λιμεναρχείο Καλύμνου –το πλησιέστερο στην περιοχή– διέθεσε ρυμουλκό για να αποκολλήσει το τουρκικό πλοίο, αλλά ο πλοίαρχος αρνήθηκε, υποστηρίζοντας ότι βρισκόταν σε τουρκική περιοχή και άρα οι τουρκικές αρχές είχαν την αρμοδιότητα να του προσφέρουν βοήθεια. Το πλοίο θα κινδύνευε αν δεν το βοηθούσαν. Τελικά, στις 28 Δεκεμβρίου δύο ελληνικά ρυμουλκά αποκόλλησαν το τουρκικό φορτηγό και το οδήγησαν στο λιμάνι Κιουλούκ της Τουρκίας. Οι τούρκοι υποστήριξαν πως οι βραχονησίδες Ίμια είναι καταχωρημένες στο κτηματολόγιο Μουγκλά του νομού Μπόντρουμ (Αλικαρνασσού) και ανήκουν στην Τουρκία.

Οι δημοσιογράφοι της Χουριέτ στα Ίμια.

Η κρίση του Ιανουαρίου 1996

Το μόνο που δεν περίμενε να αντιμετωπίσει στην αρχή της θητείας του ο Σημίτης, ήταν μια ελληνοτουρκική κρίση που λίγο ακόμα και θα οδηγούσε σε πολεμική σύγκρουση. Ο τότε δήμαρχος της Καλύμνου Δημήτρης Διακομιχάλης, θορυβημένος από τις αξιώσεις της Τουρκίας για τα Ίμια ύψωσε την ελληνική σημαία στην Μικρή Ίμια 25 Ιανουαρίου. Δύο δημοσιογράφοι του γραφείου της εφημερίδας Χουριέτ στη Σμύρνη, μετέβησαν με ελικόπτερο στις 27 Ιανουαρίου στη Μικρή Ίμια, υπέστειλαν την ελληνική σημαία και ύψωσαν την τουρκική σημαία. Η όλη επιχείρηση των δημοσιογράφων βιντεοσκοπήθηκε και προβλήθηκε από το τηλεοπτικό κανάλι που ανήκει στη Χουριέτ. Στις 28 Ιανουαρίου το πολεμικό περιπολικό πλοίο «Αντωνίου», προέβη σε υποστολή της τουρκικής σημαίας και στην θέση της, υψώθηκε ξανά η ελληνική. Έλληνες βατραχάνθρωποι αποβιβάστηκαν στην Μικρή Ίμια για φύλαξη της σημαίας από το βράδυ εώς το πρωί. Όμως παρέμειναν και στην συνέχεια μετά από απόφαση της ηγεσίας. Η πρωθυπουργός της Τουρκίας Τανσού Τσιλέρ δήλωσε πως η ελληνική σημαία και οι έλληνες στρατιώτες θα απομακρυνθούν από τα Ίμια.

https://sputniknews.gr/

WHO IS Διακομιχάλης κύριε Πάγκαλε;

Τα όσα έγιναν και ειπώθηκαν εκείνες τις μέρες και ώρες στο προσκήνιο αλλά και στο παρασκήνιο, προκάλεσαν και προκαλούν ακόμα και σήμερα αντιδράσεις. Ενέργειες και λόγια που μυρίζουν «προδοσία». Ο υπουργός εξωτερικών Θεόδωρος Πάγκαλος, δήλωσε εκ των υστέρων ότι την κρίση προκάλεσε ο δήμαρχος Καλύμνου Διακομιχάλης, διότι αν και προερχόμενος από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. ήταν αντισημικός και ήθελε να προκαλέσει πρόβλημα στον νεοεκλεγέντα πρωθυπουργό.DON Corleone τον αποκάλεσε παραπέμποντας στην μαφία. Δηλαδή οι τούρκοι δεν θα προκαλούσαν κρίση χωρίς την βοήθεια του Διακομιχάλη και την προκάλεσε ο δήμαρχος! Ο κύριος Πάγκαλος επίσης διαπραγματεύτηκε με τον Χόλμπρουκ, τον βοηθό του υπουργού εξωτερικών των Η.Π.Α. Κρίστοφερ για να σταματήσει η κρίση, δεχόμενος το σενάριο ότι την σημαία την πήρε ο αέρας, όταν οι αμερικάνοι αξίωσαν την απομάκρυνσή της. Αυτός ήταν ο υπουργός εξωτερικών της Ελλάδας που τρία χρόνια αργότερα τον Φεβρουάριο του 1999 θα αρνηθεί το άσυλο στον κούρδο ηγέτη Οτσαλάν και ορκισμένο εχθρό της Τουρκίας, με αποτέλεσμα να συλληφθεί από τις μυστικές υπηρεσίες των τούρκων.



www.pentapostagma.gr


ΤΗΑΝΚS YOU USA

O Κώστας Σημίτης ανακουφισμένος, ευχαρίστησε ενώπιων όλου του κοινοβουλίου τις Η.Π.Α. για την παρέμβαση τους στην κρίση. Που «η ουδετερότητα τους» ευνόησε τις διεκδικήσεις της Τουρκίας, (κατονόμαζαν οι αμερικάνοι επίσης τα Ίμια ως «Καρντάκ») όπως στην Κύπρο το 1974. Η αποδοκιμασία των κομμάτων της αντιπολίτευσης και μεγάλου μέρους του ελληνικού λαού ήταν έντονη. Αυτός ήταν «ο πρωθυπουργός» τότε, που τόλμησε να ρωτήσει τον Α/ΓΕΕΘΑ Ναύαρχο Χρήστο Λυμπέρη,«είναι σοβαρό πράγμα για τις ΕΔ να φύγει η σημαία;». Ο Σημίτης γενικώς απαξίωνε τις ΕΔ και θεωρούσε τον προϋπολογισμό για τους εξοπλισμούς ασύμφορο και υπερβολικό. Όμως εξαιτίας των Ιμίων επί των ημερών του, γιγαντώθηκαν οι εξοπλισμοί και έγιναν τα τόσα σκάνδαλα με τις μίζες.

http://boraeinai.blogspot.com/

Θυσία χωρίς αντίκρυσμα

Ο θάνατος των τριών ηρώων δυστυχώς ήταν χωρίς αντίκρυσμα. Το σενάριο της κατάρριψης του ελικοπτέρου από τους τούρκους, είναι κάτι που συζητιέται ακόμα. Και να έγινε σίγουρα θα ήταν φρονιμότερο να ειπωθεί κάτι άλλο. Οι αδικοχαμένοι στατιωτικοί έκαναν το καθήκον τους αλλά και η αποστολή τους όντως ήταν δύσκολη λόγω καιρικών συνθηκών. Η Ελλάδα βγήκε ηττημένη και ταπεινωμένη από την κρίση με το ηθικό του στρατού καταρρακωμένο. Ήταν το εναρκτήριο επεισόδιο σε αυτό που ζούμε έντονα τώρα, με τις αξιώσεις της Τουρκίας για τα ενεργειακά αποθέματα της ελληνικής υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ. Οι «προδοτικές» συμπεριφορές της ελληνικής κυβέρνησης στην κρίση, οι οποία δεν άφησε τις ΕΔ να κάνουν το καθήκον τους απαξιώνοντας τον Α/ΓΕΕΘΑ συνεχώς, ο οποίος δεν ήταν άμοιρος ευθυνών για την ήττα, έδωσαν τα δικαιώματα αυτά.

Στο ίδιο έργο θεατές

Και εδώ είναι που η ασθένεια του Παπανδρέου ήταν κομβικής σημασίας και άλλαξε το πολιτικό status της χώρας. Οι τούρκοι θα σκεφτόντουσαν πολλές φορές πρώτα αν θα έκαναν τα ίδια, με ηγέτη τον Ανδρέα όπου είχαν δοκιμάσει τις αντοχές του αλλά και την αποφασιστικότητα του να πάει σε πόλεμο, τον Μάρτιο του 1987 με την έξοδο τότε του «Σισμίκ». Ναι μεν η κυβέρνηση ήταν καινούρια και άπειρη, αλλά δεν δικαιολογείται η εθνική αυτή ήττα με νεκρούς. Την ίδια «τακτική Σημίτη» ακολουθούν έκτοτε όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις. Αέρας πήρε και τότε την σημαία, αέρας έφερε και το σεισμογραφικό Oruc Reis σε ελληνικά ύδατα όπως υποστήριξε και η σημερινή κυβέρνηση της Ν.Δ. Δείχνοντας υποχωρητικότητα πάντα, ένα θερμό επεισόδιο ακόμα τύπου ‘Ιμια είναι πιο κοντά. Και φωνές μέσα στην κυβέρνηση για προσφυγή στην Χάγη, είναι μια ακόμα δήλωση υποχωρητικότητας. Η πρόσφατη ανακήρυξη ΑΟΖ μεταξύ Τουρκίας – Λιβύης σβήνοντας από τον χάρτη Ρόδο, Κρήτη, Καστελόριζο που οδήγησε στην διάσκεψη του Βερολίνου και δεν προσκλήθηκε η Ελλάδα, θυμίζει την διάσκεψη του Μονάχου το 1938 όταν για το θέμα της Τσεχοσλοβακίας που αξίωσε ο Χίτλερ, οι μεγάλες δυνάμεις Γερμανία, Ιταλία, Μ. Βρετανία και Γαλλία αποφάσισαν για τον διαμελισμό της υπέρ της Γερμανίας με απούσα την ίδια. Πολιτική κατευνασμού εναντίον του «ναζιστικού θηρίου», που οδήγησε όχι σε ειρήνη αλλά σε «εκατόμβες νεκρών ανθρώπων». Κάθε ομοιότητα με σημερινές καταστάσεις, δυστυχώς δεν είναι πέραν του πραγματικού.

Όλο αυτό το σκηνικό βέβαια, που έχει στηθεί στην Αν. Μεσόγειο, είναι ενάντια στην ειρήνη μεταξύ των λαών αφού τα υποτιθέμενα κέρδη από τα ενεργειακά κοιτάσματα, θα είναι εκμεταλλεύσιμα από τις εταιρείες και την αστική ελίτ των χωρών που τρώγονται γι’ αυτά και οδηγούν σε μίση και φανατισμό τους λαούς, με τον εθνικισμό που καλλιεργούν.

Σας ασπάζομαι, Νίκος

Κατηγορίες
Ιστορία

ΣΤΑΛΙΝΓΚΡΑΝΤ «Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ»

Σαν σήμερα 2 Φεβρουαρίου 2020

Ο λόφος Μαμάγιεφ στο Βόλγκογκραντ

Η πόλη που δεν θα ξεχάσουν ποτέ Γερμανοί και Ρώσοι

Βόλγκογκραντ, η πόλη του Βόλγα. Κάνοντας μια βόλτα σαν επισκέπτης στην ρώσικη αυτή πόλη στις όχθες του Βόλγα, με τα όμορφα γεμάτα πράσινο πάρκα, το φυσικό περιβάλλον που την περιστοιχίζει, την καλά σχεδιασμένη ρυμοτόμηση, τα πολλά αξιοθέατα δεν μπορείς να φανταστείς ότι εκεί διεξήχθει η μεγαλύτερη μάχη όλων των εποχών από πολλές πλευρές. Σου το θυμίζει όμως το μεγαλοπρεπές τεραστιών διαστάσεων μνημείο 85 μέτρων «Η Μητέρα Πατρίδα Καλεί», στον λόφο Μαμάγιεφ αλλά και το μουσείο που είναι αφιερωμένο στην μεγάλη μάχη.

Η πόλη ιδρύθηκε το 1589 με το όνομα Τσαρίτσιν, το οποίο έφερε μέχρι το 1925. Τότε μετονομάσθηκε, προς τιμήν του Ιωσήφ Στάλιν σε Στάλινγκραντ μέχρι το 1961. Επί των ημερών του Ιωσήφ Στάλιν είχε γίνει ένα μεγάλο βιομηχανικό κέντρο με 450.000 περίπου κατοίκους και 126 εργοστάσια. Η πόλη αποτελούσε δίπλα στον Βόλγα, μία πολύ σπουδαία επικοινωνιακή αρτηρία για την Σοβιετική Ένωση.

Στην κόλαση του Στάλινγκραντ.

Η μεγαλύτερη εκστρατεία της ιστορίας

Ήταν 22 Ιουνίου 1941 όταν ξεκίνησε η επιχείρηση «Μπαρμπαρόσα», όπου περίπου τρία εκατομμύρια Γερμανοί στρατιώτες, εισέβαλαν στην Σοβιετική Ένωση. Οι αστραπιαίες νίκες των Γερμανών σταμάτησαν έξω από την Μόσχα τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους, μπροστά στην λυσσαλέα αντίσταση σοβιετικού στρατού και λαού. Η υποχώρηση των Γερμανών σταμάτησε αρκετά χιλιόμετρα μακριά από την Μόσχα με τεράστιες απώλειες. Το καλοκαίρι του 1942 το γερμανικό επιτελείο αποφάσισε να επιτεθεί στην νοτιοανατολική περιοχή της Ρωσίας, με στόχο πλούσιες σε αγροτικά προϊόντα περιοχές, τις πετρελαιοπηγές του Καύκασου (που θα εφοδίαζαν τις μεραρχίες του και τον γερμανικό λαό) και την βιομηχανική πόλη Στάλινγκραντ που δίπλα στις όχθες του Βόλγα ήταν ένας σπουδαίος συγκινωνιακός ποτάμιος κόμβος για τις πετρέλαια του Καυκάσου. Όμως ένας ακόμα λόγος προπαγανδιστικός, ήταν η ονομασία της πόλης που έφερε το όνομα του μεγάλου του αντιπάλου, του Στάλιν. Kαι αυτή ήταν η μεγαλύτερη εμμονή του Χίτλερ που την πλήρωσε και ακριβά. Ο Γιόζεφ Γκέμπελς υπουργός προπαγάνδας, έβαλε σε κάθε πόλη ταμπέλες με την απόσταση τους από το Στάλινγκραντ! Τέτοια ήταν η μανία των Ναζί για την κατάκτηση του.

«Με την 6η Στρατιά μπορώ να κάνω έφοδο στα ουράνια», Αδόλφος Χίτλερ.

Γερμανικό πεζικό επιχειρεί στα περίχωρα της πόλης.

Οι γερμανοί χώρισαν τα στρατεύματα σε δύο ομάδες την «Α και Β ομάδες Στρατιών». Η ραχοκοκαλιά της Β ομάδας ήταν η 6η Στρατιά, με διοικητή τον Φρίντριχ Πάουλους και δύναμη 270.000 στρατιώτες,3.000 πυροβόλα διαφόρων τύπων και 500 άρματα μάχης. Από αέρος υποστηριζόταν από 1.200 αεροπλάνα. Η επίθεση ξεκίνησε 17 Ιουλίου 1942 όπου οι γερμανοί βρήκαν μπροστά τους 160.000 στρατιώτες, της 62ης και 64ης Στρατιάς με  2.200 πυροβόλα και 400 άρματα μάχης Από αέρος υποστηριζόταν από 454 καταδιωκτικά και περίπου 200 βομβαρδιστικά μεγάλης εμβέλειας. Συνολικά Γερμανοί και Ρώσοι παρέταξαν στο ευρύ μέτωπο από 1 εκατομμύριο στρατιώτες περίπου. Το υλικό και η ποιότητα της 6ης Στρατιάς, έδιναν στον Χίτλερ την αυτοπεποίθηση ότι θα κατατρόπωνε τις σοβιετικές στρατιές. . Η 4η Τεθωρακισμένη Στρατιά του Στρατηγού Χέρμαν Χοτ διέσπασε την 64η Στρατιά και βοήθησε στο έργο διείσδυσης του Πάουλους στην πόλη του Στάλινγκραντ.

Ερείπια παντού

Ρώσοι στρατιώτες μάχονται εναντίων του εχθρού στα ερείπια.

 Στις 23 Αυγούστου ξεκίνησε ο ανελέητος βομβαρδισμός του Στάλινγκραντ όπου 2.000 πτήσεις, έκαναν ερείπια σε λίγες ώρες το 80% των κτιριακών υποδομών της πόλης. Σπίτια και εργοστάσια μετατράπηκαν σε σωρούς ερειπίων, που δημιούργησαν ένα εφιαλτικό πεδίο μάχης για τους στρατιώτες και των δύο πλευρών. Φτάνοντας η 6η Στρατιά στα περίχωρα της πόλης αντίκρυσε ένα απροσπέλαστο δίκτυο οχυρώσεων, από τα ερείπια που υπήρχαν και οι Ρώσοι το εκμεταλλεύτηκαν. Ο Πάουλους δεν μπορούσε στο αστικό αυτό πεδίο, να αναπτύξει τα μηχανοκίνητα τμήματα του και όλη τη «δουλειά» ανέλαβαν οι απλοί πεζικάριοι οπλίτες. Οι μάχες ήταν σε κοντινή απόσταση μεταξύ γερμανών και ρώσων και πολλές φορές σώμα με σώμα. Ελεύθεροι σκοπευτές σκότωναν εκατοντάδες αντιπάλους καμουφλαρισμένοι τέλεια στα ερείπια, με γνωστότερο όλων τον θρυλικό Καυκάσιο Βασίλι Ζάϊτσεφ που εξολόθρευσε 242 εχθρούς. Εργοστάσια, σπίτια, χαρακώματα άλλαζαν χέρια πολλές φορές ακόμα και την ίδια μέρα! Χρόνια μετά τον πόλεμο βρέθηκαν δύο σκελετοί ενός γερμανού και ενός ρώσου στρατιώτη σε σταση να λογχίζει ο ένας τον άλλο, εύρημα που αποδείκνυε την σκληρότητα των μαχών.

Εικόνα από το βομβαρδισμένο Στάλινγκραντ

«Δεν υπάρχει γη για μας πίσω από τον Βόλγα», Βασίλι Ζάϊτσεφ.

Πλησίαζε χειμώνας και οι συνθήκες γίνονταν δύσκολες, αφού άρχισε να χιονίζει κιόλας. Οι απώλειες τεράστιες και στον πληθυσμό που στοιβάζονταν στις όχθες του Βόλγα για να περάσουν απέναντι με ποταμόπλοια. Βομβαρδισμοί, κρύο, αρρώστιες ήταν οι λόγοι. Ο Στάλιν διατάζει με κάθε κόστος να κρατηθεί η πόλη. Ο Χίτλερ να κατακτηθεί. Η ματαιοδοξία τους, οδηγεί σε χιλιάδες νεκρούς. Η επίθεση των Γερμανών σταματάει στις 19 Νοεμβρίου. Έκτοτε αρχίζει η επιχείρηση «Ουρανός» των Ρώσων, ένα σχέδιο περικύκλωσης που σχεδίαζε ο Στρατηγός Ζούκωφ και οι επιτελείς του. Οι δυνάμεις των σοβιετικών διαλύουν τις συμμαχικές δυνάμεις των γερμανών, Ιταλούς, Ρουμάνους, Ούγγρους, Κροάτες και Φινλανδούς που κάλυπταν τα νώτα τους.

Ο Βασίλι Ζάϊτσεφ εκπαιδεύει νέους ελεύθερους σκοπευτές

Εγκλωβισμένοι από παντού

Στις 23 Νοεμβρίου ολοκληρώνεται η περικύκλωση της 6ης Στρατιάς γύρω από την πόλη. 300.000 στρατιώτες, σε σωματική και ψυχολογική κατάσταση στα όρια της προσμένουν σε βοήθεια. Προσπάθειες απεγκλωβισμού της, απέτυχαν από τον Στρατάρχη Μανστάϊν. Αεροπορικές ρίψεις εφοδίων έγιναν από την Λουφτβάφε, για να βοηθήσουν τους γερμανούς που εγκλωβίστηκαν στην «κόλαση» του Στάλινγκραντ. Οι απώλειες από την πείνα, το κρύο, τις μάχες και τις κακουχίες ήταν περισσότερες πλέον απ’ οτι στις μάχες. Στις 12 Δεκεμβρίου κάθε ελπίδα απεγκλωβισμού είχε σβήσει. Οι χριστουγεννιάτικες ευχές του Χίτλερ στους εγκλωβισμένους, δεν δίνουν καμμία προσδοκία για κάτι καλό.

Παράδωση άνευ όρων

Η απαίτηση του Χίτλερ να σκοτωθούν ηρωικά οι στρατιώτες της 6ης Στρατιάς από το να παραδοθούν στον εχθρό, έφτανε τα όρια του παραλόγου. Στις 30 Ιανουαρίου προβιβάζει τον Πάουλους σε Στρατάρχη λέγοντας του «ποτέ γερμανός Στρατάρχης δεν αιχμαλωτίστηκε». Στις 31 Ιανουαρίου ο Πάουλους παραδίνεται άνευ όρων στους σοβιετικούς. Την 2 Φεβρουαρίου μια απόκοσμη ησυχία εξαπλώθηκε στο Στάλινγκραντ, μετά από 5 μήνες αδυσώπητων μαχών. Από τις 10 Ιανουαρίου εώς 2 Φεβρουαρίου στην τελική φάση της επιχείρησης, η 6η Στρατιά είχε 140.000 νεκρούς και 91.000 αιχμάλωτους. Από αυτούς μετά το τέλος του πολέμου την δεκαετία του ’50 θα επιστρέψουν ζωντανοί στην Γερμανία περίπου 5.000. Συνολικά οι απώλειες των ρώσων ήταν 478.741 νεκροί και 650.000 τραυματίες (στρατιώτες και πολίτες) και των γερμανών 800.000 νεκροί και τραυματίες!

Πανηγυρισμοί μετά την νίκη.
https://thecaller.gr/xronomixani/h-foniki-maxi-tou-stalingkrant-me-tous-ekat-nekrous/

Οι επιπτώσεις της μάχης

Μετά την μάχη (το αντίκτυπο της οποίας φέρνει εφιάλτες στους γερμανούς ακόμα και σήμερα), η ναζιστική γερμανία δεν συνήλθε ποτέ. Με εξαίρεση την μάχη του Κουρσκ που προσπάθησε ν΄ αντεπιτεθεί, άρχισε η ολική υποχώρηση της Βέρμαχτ (ονομασία του τότε γερμανικού στρατού) που κατέληξε στο ίδιο το Βερολίνο. Οι δυτικοί «σύμμαχοι», Ρούσβελτ και Τσώρτσιλ  εκθείασαν τον σοβιετικό λαό και τον κόκκινο στρατό, για την μεγαλειώδη νίκη, αλλά υπήρχε και κάτι οξύμωρο σε όλο αυτό. Το βάρος που σήκωσε η Σοβιετική Ένωση όλα τα χρόνια του πολέμου, (27.000.000 νεκροί σε σύνολο 180.000.000 κατοίκων και τεράστιες καταστροφές στις υποδομές) έδωσε την ευκαιρία στους δυτικούς να προετοιμαστούν καλύτερα για την αντεπίθεση τους. Θέλοντας να εξασθενήσουν την κομμουνιστική ρωσία που πολεμούσε τους ναζί μόνη της στην ουσία, για να επικρατήσουν οι ίδιοι με τις ιμπεριαλιστικές τους τακτικές, δεν βοηθούσαν με ένα δεύτερο μέτωπο κατά των ναζί για να ανακουφίσουν την «δήθεν σύμμαχο» τους. Η ιδεολογική διαφορά με τους σοβιετικούς, ήταν ένας λόγος που ήθελαν να επικρατήσουν μεταπολεμικά, με την ρωσία όσο το δυνατόν πιο αδύναμη. Και ήταν η νικηφόρα εκστρατεία των ρώσων στις ευρωπαϊκές πεδιάδες μέχρι την καρδιά του «ναζιστικού κτήνους», που έδωσε την μεγάλη νίκη κατά του Χίτλερ. Η «δυτική προπαγάνδα» όμως, έχει αφήσει το στίγμα της στην ιστορική μνήμη παγκοσμίως. Η περιβόητη απόβαση της Νορμανδίας, έχει παρουσιαστεί σαν η τελική νίκη από τους «απελευθερωτές της Ευρώπης» αμερικανούς. Σε πολλούς τομείς όπως στην βιβλιογραφία και τον κινηματογράφο, έχει μέινει σαν η «μητέρα των μαχών» του Β Παγκοσμίου Πολέμου. Αρνούνται να δεχτούν ότι αν δεν ήταν η αντίσταση των ρώσων στην ανατολή, που δέσμευε τα 3/4 των γερμανικών μεραρχιών η απόβαση τους ίσως κατέληγε σε πανωλεθρία. Το μέγεθος της «τιτανομαχίας του Στάλινγκραντ» από οποιαδήποτε πλευρά κι αν το δούμε, ήταν η αρχή του τέλους για τον Χίτλερ και την ναζιστική σκιά που σκέπασε τον ουρανό της Ευρώπης για 6 χρόνια.

Σας ασπάζομαι, Νίκος.

Κατηγορίες
Ιστορία Κόσμος Πολιτισμός

“All the president’s men”: μια ταινία για το Αμερικανικό σκάνδαλο Watergate.

https://www.atlasobscura.com/articles/how-all-the-presidents-men-defined-the-look-of-journalism-on-screen

Συνοπτική περιγραφή

Η ταινία, πολιτικό θρίλερ, αφηγείται τα πραγματικά γεγονότα που ακολούθησαν από τη στιγμή που τον Ιούνιο του 1972, στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και συγκεκριμένα στην Ουάσιγκτον, πέντε άνδρες εισβάλλουν στα γραφεία της Δημοκρατικής Εθνικής Επιτροπής του κτιρίου Watergate και συλλαμβάνονται από την αστυνομία. Το εν λόγω σκάνδαλο ονομάστηκε «Watergate scandal» και αφορούσε την διοίκηση του Αμερικανού προέδρου Richard Nixon και τις προσπάθειές του να καλύψει την εμπλοκή του σε αυτό το έγκλημα.

Δύο δημοσιογράφοι της εφημερίδας «Washington Post», οι  Bob Woodward και Carl Bernstein αναλαμβάνουν να ξεδιαλύνουν την ασαφή εικόνα που έχει δημιουργηθεί σχετικά με την υπόθεση και κατορθώνουν στο τέλος να φέρουν στο φως την αλήθεια, με αποτέλεσμα την παραίτηση του Nixon.

Κριτική

Η ταινία εστιάζει στο έργο των δημοσιογράφων που αναφέρθηκαν νωρίτερα, επισημαίνοντας όχι μόνο την δυσκολία της επίτευξης ενός εγχειρήματος το οποίο έμοιαζε να έχει αβέβαια δεδομένα αρχικά, αλλά και την διαδικασία με την οποία έφτασαν στον στόχο τους. Όλα τα τεχνάσματα, οι προσωπικές επαφές και οι συζητήσεις που πραγματοποιήθηκαν είτε με τη βοήθεια του τηλεφώνου, είτε μέσω μυστικών πηγών, είτε από καθαρής προσωπικής έρευνας, διατυπώνονται στην ταινία με τέτοιο τρόπο, ώστε ο θεατής να διατηρήσει την αγωνία και το ενδιαφέρον του σχεδόν έως το τέλος αυτής.

Μιλώντας για ενδιαφέρον, παρ’ όλο που είναι μια ταινία μεγάλου μήκους και ίσως δύσκολα «καθηλώνει» το κοινό γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο (και εξ αιτίας της υπερπληροφόρησης αναφορικά με τα πολιτικά πρόσωπα και τα συμβάντα), θα μπορούσα να επισημάνω κάποια σημεία που δεν με άφησαν να πάρω τα μάτια μου από την οθόνη. Μου έκαναν εντύπωση η υπομονή και η επιμονή των δύο ρεπόρτερ, κατά την διάρκεια της ενδελεχούς τους έρευνας, σε μια εποχή που οι πηγές ήταν δυσεύρετες και η πραγματικότητα των γεγονότων δεν διασταυρωνόταν με πολλά δεδομένα, γρήγορα και άμεσα. Ακόμη, μια συνήθεια όσον αφορά την συλλογή πληροφοριών με τη μέθοδο της συνέντευξης που ακολούθησαν οι δύο δημοσιογράφοι, η οποία ήταν η «από πόρτα σε πόρτα» διαδρομή τους, πολλές φορές απογοητευτική, σίγουρα χρονοβόρα μα και επικίνδυνη για τους ίδιους. Τα συναισθήματα που εναλλάσσονταν ήταν εμφανή στα πρόσωπα των πρωταγωνιστών, παρ’ όλα αυτά δεν βάραιναν την κατάσταση καθώς υπήρχε διαρκώς ένας τόνος που, από απαισιόδοξος, ξαφνικά μετατρεπόταν σε ελπιδοφόρος σχετικά με τους στόχους που είχαν θέσει οι ίδιοι.  Η ψυχραιμία κινήσεων έμοιαζε σαν πρότυπο συμπεριφοράς, γι’ αυτούς.

Η μυστηριώδης ατμόσφαιρα της εποχής του ‘70, οι σκοτεινές σε φωτεινότητα σκηνές λόγω και του ότι η παραγωγή είναι αρκετά παλαιότερη, καθώς και «το άγνωστο» που αδυνατεί να βγει στην επιφάνεια σε συνδυασμό με τη θεληματική πορεία των δημοσιογράφων, πείθουν τον θεατή πως κάτι συνεχώς βρίσκεται σε εξέλιξη, αφού η δουλειά του ερευνητή – δημοσιογράφου απαιτούσε γρήγορες κινήσεις και αποφασιστική σκέψη. Αυτό, θεωρώ πως αποτυπώθηκε επαρκώς στην ταινία, στην οποία οι χαρακτήρες ήταν αφοσιωμένοι σε ό,τι επιχείρησαν να πετύχουν. Μια έμφαση στο ιδανικό της σκληρής δουλειάς που αποφέρει καρπούς μέσω της αδιάκοπης προσπάθειας λανθάνει σε πολλά καρέ.

Τέλος, είναι μια ταινία πολύ συγκεκριμένης φύσης, με δεδομένα που επειδή αφορούν την αλήθεια, συνάμα ενημερώνουν τους θεατές του σήμερα για το πολιτικό αυτό σκάνδαλο, αν αυτοί δεν το γνώριζαν νωρίτερα. Ο τότε πρόεδρος Nixon, ποτέ δεν εμφανίστηκε σε κάποια σκηνή μέσω ηθοποιού – οι αληθινές βιντεοσκοπημένες εμφανίσεις του όχι μόνο επαρκούσαν για την απόδοση μιας ρεαλιστικής παρουσίασης της κατάστασης, αλλά μάλλον δεν θα μπορούσαν να λείπουν και να «υποκατασταθούν» από κάποιον που απλά παίζει τον ίδιο στον ρόλο αυτό. Προσωπικά, παρ’ όλα αυτά, διαπίστωσα πως τα πρόσωπα, οι ιδιότητες αυτών, τα ονόματα και οι δράσεις τους μπερδεύουν ως ένα σημείο ακόμη κι αυτόν που παρακολουθεί με ζήλο τα συμβάντα, με αποτέλεσμα να χρειαστεί η επαναπροβολή της ταινίας ώστε να συμπληρωθεί πλήρως η ελλιπής ιδέα μου γι’ αυτήν. Η ταινία, ακόμη, με παρακίνησε να ψάξω περισσότερο για τους δύο δημοσιογράφους και να κατανοήσω την δύσκολη δουλειά τους, παραπάνω ίσως από ό,τι θα έπρεπε να ασχοληθώ με τις πληροφορίες περί του σκανδάλου.