Κατηγορίες
Ειδήσεις Θρησκεία Κοινωνία Κόσμος

Πατέρας Γερβάσιος: Ένας «άγγελος για τους γιους του ασώτου»

Νομίζω, πως από τον τίτλο και μόνο σας προϊδεάζω πως το θέμα του σημερινού μου άρθρου πρόκειται να έχει έναν κάποιο “χαρακτήρα” θρησκευτικό. Η αλήθεια είναι πως δεν συνηθίζω να γράφω για τέτοιου είδους θέματα αν και προσωπικά αρκετά θρησκευόμενη προσπαθώ να το κρατάω για τον εαυτό μου όχι προς αποφυγή αντιδράσεων αυτό δεν με απασχολούσε ποτέ ιδιαίτερα, αλλά θεωρώντας πως τέτοια θέματα αποτελούν ένα πολύ προσωπικό κομμάτι του καθένα μας, που δεν χρειάζεται να το επιδεικνύουμε για να αποδείξουμε κάτι στον οποιονδήποτε, αρκεί απλά να το νιώθουμε.

Κατ’ αρχάς θα ξεκινήσω τονίζοντας προς τον αναγνώστη/αναγνώστρια αυτού του άρθρου πως το άρθρο αυτό δεν έχει επ’ ουδενί σκοπό ούτε να κατακρίνει, ούτε να προσηλυτίσει, ούτε βέβαια να αλλάξει την γνώμη κανενός. Δεν έχει σχέση αν ο αναγνώστης είναι Χριστιανός, Μουσουλμάνος, Άθεος κ.ο.κ.

Το άρθρο μου, αυτό έχει να κάνει μόνο με μία προσωπικότητα, μία “ξεχωριστή” υπέροχη προσωπικότητα να προσθέσω εγώ κατά την ταπεινή μου γνώμη και όποιος/όποια θέλει μπορεί να ακολουθήσει το ταξίδι μου αυτό, με σκοπό να “ξεδιπλώσω” μία μικρή πτυχή του έργου της.

Αναφέρομαι στην προσωπικότητα του Πατήρ Γερβάσιου -κατά κόσμον Γεώργιο Ραπτόπουλο-  γνωστός και ως  ο «Άγιος των Φυλακισμένων». Θα αναρωτιέστε βέβαια γιατί τον αποκαλούσαν έτσι, θα το καταλάβετε στην συνέχεια!

Βιογραφικό

Γεννήθηκε το 1931 στον Αιμιλιανό Γρεβενών. Το 1950 πέρασε στη Θεολογική Σχολή του ΑΠΘ. Έγινε κληρικός και στη συνέχεια χειροτονήθηκε αρχιμανδρίτης. Υπηρέτησε στις Μητροπόλεις Σιδηροκάστρου Σερρών, Θεσσαλονίκης, Σερρών & Νιγρίτης και Κασσανδρείας .  Το 1966 ίδρυσε την Αδελφότητα “Η Οσία Ξένη” και το 1978 συστάθηκε η “Διακονία Αποφυλακίσεως Απόρων Κρατουμένων και Φυγοποίνων”.  Ο Πατέρας Γερβάσιος “έφυγε” από την ζωή στα 89 του χρόνια τα ξημερώματα της 6ης Μαρτίου 2020. “Έφυγε”, αλλά άφησε πίσω του ένα τεράστιο έργο ζωής, που κανένας θάνατος δεν μπορεί να σβήσει.

Τον αποκαλούσαν με πολλά ονόματα. Kάποιοι τον αποκαλούσαν «παπά των φτωχών», άλλοι «άγγελο για τους γιους του ασώτου» το πιο αντιπροσωπευτικό όμως ήταν εκείνο του  «Άγιος ή προστάτης των Φυλακισμένων».

Το έργο του

Από το 1987 που ξεκίνησε η δράση της Διακονίας των Κρατουμένων «Ο Άγιος Ληστής του Γολγοθά» αποφυλάκισε περισσότερους από 16.000 άπορους φυλακισμένους, πληρώνοντας τα πρόστιμά τους και δίνοντας πάνω από 5.000.0000 ευρώ, χρήματα που συγκεντρώθηκαν από τις συνεισφορές συνανθρώπων.

Δεν δίστασε, μάλιστα, πριν από λίγα χρόνια να ταξιδέψει 25.000 χιλιόμετρα έως τα νησιά Φίτζι προκειμένου να μεταφέρει τον λόγο του Θεού στους εκεί φυλακισμένους.

Σε συνέντευξη του στο ΑΠΕ – ΜΠΕ, ο πατέρας Γερβάσιος είχε δηλώσει: “Εάν πεθάνω σε κάποια φυλακή θα είναι για μένα το μεγαλύτερο κέρδος. Θέλω να πεθάνω πάνω στο καθήκον, είτε στον δρόμο για κάποιο σωφρονιστικό ίδρυμα ή κατά την επιστροφή μου προς το σπίτι. Ο Χριστός πέθανε από αγάπη για τον άνθρωπο. Αυτό είναι το τέρμα, το τέλειο και το άριστο”.

Ο πατέρας Γερβάσιος, με πάνω από 40 χρόνια έργου και προσφοράς σε χιλιάδες άπορους κρατούμενους, είχε συναντήσει κακοποιούς από τον Κωνσταντίνο Πάσσαρη έως και τα μέλη της “17 Νοέμβρη”. Κρατήστε το όνομα Πάσσαρης γιατί θα εστιάσουμε και εκεί στην συνέχεια!

Σε όλα αυτά τα χρόνια δράσης, ο γέροντας έχει επισκεφτεί ως υπεύθυνος κλιμακίου της διακονίας των κρατουμένων, φυλακές ανδρικές, γυναικείες αλλά και ανηλίκων: οι περισσότερες επισκέψεις έγιναν εντός Ελλάδας και οι υπόλοιπες στο εξωτερικό Αίγυπτο, Αλβανία, Βουλγαρία, Γαλλία, ΗΠΑ, Ιορδανία, Ισραήλ, Ιταλία, Κύπρος, Μαδαγασκάρη, Νέα Ζηλανδία, Νησιά Φίτζι, Ουκρανία, Πολωνία, Ρουμανία και Ρωσία.

Η πρώτη επίσκεψη σε φυλακές του εξωτερικού πραγματοποιήθηκε το 1999 στην Αίγυπτο, όπου τον κάλεσαν οι τρεις καταδικασμένοι εις θάνατον διά αγχόνης Έλληνες ναυτικοί του μότορ σιπ «Θανάσης», που κρατούνταν στις φυλακές Ελ Κανάτερ.

«Πηγαίνουμε σε όλους, άσχετα από θρησκεία, φυλή ή χρώμα. Βαρυποινίτες, φονιάδες, ληστές, όλοι είναι παιδιά του Θεού, που πήραν τον κακό τον δρόμο γιατί… γιατί… γιατί… Για διαφορετικό λόγο ο καθένας», είχε τονίσει στην ίδια συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στο ΑΠΕ – ΜΠΕ με αφορμή την τιμητική διάκρισή του από το Μορφωτικό Ιδρυμα της ΕΣΗΕΜ-Θ, τον Δεκέμβριο του 2014.

Ο γέροντας Γερβάσιος ήταν υποψήφιος τα έτη 2012, 2013 και 2014 για το Νόμπελ Ειρήνης, Φιλανθρωπίας και Κοινωνικής Προσφοράς, ανάμεσα σε μεγάλες προσωπικότητες όλου του κόσμου, ενώ το 2008, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας τού απένειμε τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος του Φοίνικος. Ο πατέρας Γερβάσιος είναι συγγραφέας 55 βιβλίων. Επίσης, έλαβε πολλές ακόμη τιμητικές διακρίσεις. Το έργο του αναγνώρισε και το υπουργείο Δικαιοσύνης.

Ο «Άγιος των Φυλακισμένων» και το «Αγρίμι των Βαλκανίων»

Ο πατέρας Γερβάσιος λοιπόν, ήταν ο μόνος άνθρωπος στην γη, που κατάφερε να “τιθασεύσει” το «Αγρίμι των Βαλκανίων» και γνωστό σε όλους για τα εγκλήματά του, Κώστα Πάσσαρη. Πώς έγινε όμως η γνωριμία τους;

Ο ίδιος ο πατέρας Γερβάσιος σε συνέντευξη του είχε αναφέρει πως όντας στην Ρουμανία με γκρουπ 2 λεωφορείων, με σκοπό να επισκεφθεί 2 φυλακές έμαθε από τον οδηγό του πούλμαν, που τους μετέφερε με το ποίμνιο, ότι παρουσιάστρια του δελτίου της ρουμανικής τηλεόρασης είχε πει ότι ο Πάσσαρης, που μέχρι τότε δεν τον γνώριζε προσωπικά, αλλά είχε ακούσει για τη δράση του, έμαθε ότι βρίσκεται στη Ρουμανία και αναρωτήθηκε: « Ο πατήρ Γερβάσιος, δεν έχει λίγη αγάπη και για μένα ; ». Αμέσως ταξίδεψε 500 χιλιόμετρα στην φυλακή υψίστης ασφαλείας, όπου κρατούνταν, για να τον δει.

Το 2007 λοιπόν έγινε η πρώτη γνωριμία όπου. Ο π. Γερβάσιος θυμάται και περιγράφει αναλυτικά στην συνέντευξη πως στην αρχή τους “έβαλαν” σε ένα δωμάτιο με τζάμια, καθώς τότε είχε την φήμη του “μεγαλύτερου θεριού των Βαλκανίων” και όλοι φοβόντουσαν να μην κάνει κάποια κίνηση π.χ. να τον πνίξει. « Ανεβήκαμε επάνω, εξομολογήθηκε μιάμιση ώρα, δεν τον ρώτησα τίποτα, δεν ξύνω πληγές…Όταν τελειώσαμε την εξομολόγηση είπε (ο Πάσσαρης) σήμερα για πρώτη φορά ένιωσα τι θα πει αγάπη ».

Έκτοτε ξεκίνησε ο δρόμος της μετάνοιας του Κωνσταντίνου Πάσσαρη, της στροφής του προς την Θρησκεία και της αγάπης του για τον Πατήρ Γερβάσιο, τον οποίο είχε ως Πνευματικό πατέρα, αλλά κατά κάποιον τρόπο και σαν πραγματικό πατέρα, καθώς δεν είχε γνωρίσει ποτέ πατρική ή μητρική στοργή. Το άλλοτε “τέρας” που έτρεμαν όλοι μετατράπηκε σε “αμνό” του Θεού. Μάλιστα ο ίδιος ο π. Γερβάσιος επιβεβαίωσε πως ο Πάσσαρης έχει μετανοήσει και πως προσεύχεται και κάνει μετάνοιες κάθε μέρα για κάθε ψυχή, που έχει αφαιρέσει.

Το συγκινητικό γράμμα του Πάσσαρη για τον θάνατο του πνευματικού του πατέρα

Να τονίσω πως το γράμμα αυτό, που παρατίθεται παρακάτω, ναι, μπορεί να είναι μακροσκελές ίσως και “δύσκολο” να το διαβάσει κάποιος ολόκληρο, αλλά “κρύβει” μέσα του την αλλαγή αυτού του ανθρώπου, που κάποτε χαρακτηρίζονταν ως στυγνός εγκληματίας δίχως ίχνος συναισθήματος σε έναν άνθρωπο γεμάτο από αγάπη και ευγνωμοσύνη για τον άνθρωπο, που τον δέχθηκε όπως ήταν, τον αγάπησε, δεν τον έκρινε ποτέ και τον οδήγησε τέλος στην σωτηρία του.

«Τὸ ἦθος, ὁ χαρακτῆρας, τὸ ἔργο καὶ τὸ μεγαλεῖο τῆς ψυχῆς τοῦ γέροντα εἶναι σὲ ὅλους γνωστά. Ἦταν ἕνας ταπεινὸς καὶ ἀληθινὸς ἐκπρόσωπος τοῦ Θεοῦ. Ἦταν ἁπλός, προσιτός, καλόκαρδος, μεγαλοθυμὸς καὶ εἶχε μὲ τὸ παραπάνω, ἂν καὶ προσπαθοῦσε ἐπιμελῶς νὰ τὶς κρύψει, ὅλες τὶς ἀρετὲς ποὺ θὰ περίμενε κανεὶς ἀπὸ ἕναν ἀληθινὸ καὶ εὐσυνείδητο ὀρθόδοξο ἱερέα τῆς Ἐκκλησίας. Φαντάζομαι γιὰ αὐτὰ τὰ χαρακτηριστικά του, θὰ μιλήσουν ἄλλοι πολὺ καλύτερα καὶ ἀκριβέστερα ἀπ’ ὅτι ποτὲ θὰ μποροῦσα νὰ τὸ κάνω ἐγώ. Ἐγὼ θέλω νὰ πῶ δύο – τρία πράγματα, μέσα ἀπὸ τὴν καρδιά μου, γιὰ τὸ πῶς βίωσα τὴν σχέση μου μὲ τὸν πνευματικό μου πατέρα, ἀδερφό μου, φίλο μου, καθοδηγητή μου καὶ ὅ,τι ἄλλο ἦταν γιὰ ‘μένα καὶ ποὺ τὰ λόγια δὲν μποροῦν μὲ ἀκρίβεια νὰ περιγράψουν τὴν μυστικὴ σχέση ποὺ δημιουργεῖται ἀνάμεσα στὸν πνευματικὸ πατέρα καὶ τὸν υἱό του. Τὸν ἄνθρωπο ποὺ ἔνιωσα ὅτι μὲ ἀγάπησε περισσότερο ἀπὸ ὁποιονδήποτε ἄλλον ἄνθρωπο, τὴ στιγμὴ ποὺ εἶχα ἀνάγκη τὴν ἀγάπη περισσότερο ἀπὸ ὁτιδήποτε ἄλλο. Μιλάω φυσικὰ γιὰ τὴν ἀληθινὴ καὶ ἀνιδιοτελή ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Δὲν εἶμαι ἀφελής, οὔτε εὐκολόπιστος ἄνθρωπος, ἔζησα τὴ ζωή μου σ’ ἕνα περιβάλλον ὅπου τὰ λόγια δὲν ἔχουν καμία ἀξία καὶ μονάχα οἱ πράξεις μετρᾶνε. Τὸν γέροντα πρῶτα τὸν ὑποπτεύθηκα καὶ τὸν μελέτησα προσεκτικά. Μοῦ ἦταν δύσκολο νὰ πιστέψω ὅτι ὑπάρχει στ’ ἀλήθεια τέτοιος ἄνθρωπος. Ἐκτὸς ἀπὸ τὸν π. Μᾶρκο Μανώλη, στὴν ἐφηβεία μου, δὲν εἶχα ξαναδεῖ κάτι παρόμοιο. Ποτὲ δὲ μοῦ ζήτησε κάτι ἐπιτακτικὰ ἢ ἐπέβαλε ὁτιδήποτε. Σὲ ὅ,τι μὲ βοήθησε καὶ μοῦ χάρισε ἁπλόχερα, πνευματικὸ ἢ ὁτιδήποτε ἄλλο, οὔτε τὸ εὐχαριστῶ δὲν περίμενε ἢ ἤθελε. Ὅταν ἔβλεπε τὶς ἀδυναμίες μου, καὶ τὰ ἔβλεπε ὅλα, τίποτα δὲν τοῦ ξέφευγε, μὲ ὑπομονή, συγχώρεση καὶ ἀγάπη προσπαθοῦσε νὰ μὲ δυναμώσει. Προσπαθοῦσε πάντοτε νὰ μὲ καταλάβει καὶ νὰ φτάσει στὴ ρίζα τῶν πραγμάτων, εἶχε φτάσει νὰ μὲ γνωρίζει καλύτερα ἀπὸ ὅτι γνώριζα ἐγὼ τότε τὸν ἑαυτό μου. Ἡ διαφορὰ μας ἦταν τεράστια, ἀλλὰ κατάφερνε νὰ κατεβαίνει στὸ ἐπίπεδό μου γιὰ νὰ μὲ σηκώσει ὅταν γιὰ ‘μένα ἦταν ἀδύνατο νὰ σηκωθῶ μόνος μου. Γινόταν ἡ θέλησή μου γιὰ ἀγῶνα καὶ τὴ σωτηρία, ὅταν ἡ δίκη μου θέληση μὲ ἐγκατέλειπε. Χρόνια ὁλόκληρα προσευχόταν στὸν Κύριο γιὰ ‘μένα, ἴσως περισσότερο ἀπ’ ὅτι προσευχόμουν ἐγὼ γιὰ τὸν ἑαυτό μου. Γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ ἀδελφοῦ ὑπέμενε τὰ πάντα μὲ ὑπομονή, τὶς συνεχόμενες πτώσεις, τὶς ἀτελεῖς ἐξομολογήσεις, τὴν ρᾳθυμία, τὴν ἀχαριστία, τὴν κατάκριση τοῦ κόσμου ποὺ δὲν κατάλαβε τὶς προθέσεις του. Τὰ πάντα σκέπαζε καὶ ὑπέμενε ὁ γέροντας, ἔχοντας ἐμπιστοσύνη στὸν Κύριο ὅτι μπορεῖ νὰ σώσει καὶ τὸν μεγαλύτερο ἁμαρτωλό. Ὅ,τι καὶ νὰ συνέβαινε στὴ ζωή μου, ὅσο μεγάλοι καὶ πολυπληθεῖς ἦταν οἱ πειρασμοί, ἤξερα πάντα ὅτι θὰ βρῶ καταφύγιο καὶ ἀσφάλεια στὸν γέροντα καὶ λύση σὲ ὁποιοδήποτε πρόβλημα. Ὅταν ἦταν σχετικὰ ὑγιής, ἀλλὰ καὶ ἀργότερα, δὲν ὑπῆρχε στιγμὴ τῆς ἡμέρας ποὺ δὲν θὰ ἄφηνε ὅ,τι ἔκανε γιὰ νὰ μὲ ἀκούσει καὶ συμβουλεύσει. Δὲν ὑπῆρχε θυσία ἢ κόπος ποὺ δὲν θὰ ἐπέβαλε στὸν ἑαυτὸ του ὁ γέροντας γιὰ ‘μένα καὶ πιστεύω γιὰ κάθε πνευματικό του παιδί. Ὁ γέροντας τίποτα δὲν ἀποστρεφόταν καὶ μισοῦσε περισσότερο ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, ὁ ἴδιος ἀγωνιστὴς καὶ βιαστὴς ἦταν σκληρὸς μὲ τὸν ἑαυτό του καὶ ἀφάνταστα ἐπιεικὴς μὲ τοὺς συνανθρώπους του. Ἤξερε νὰ διαχωρίζει τὴν ἁμαρτία ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο καὶ αὐτὸν πάντοτε τὸν σκέπαζε μὲ τὴν κατανόηση καὶ τὴν ἀγάπη του, ὅπως θὰ ἔκανε Αὐτὸς ποὺ ἀγαποῦσε καὶ ἀκολουθοῦσε ὁ γέροντας ὅλη του τὴ ζωή, ὁ Κύριος. Καὶ ἀκριβῶς γιὰ τὴν ἀγάπη Αὐτοῦ καὶ τοῦ σώματός Του, τὴν Ἐκκλησία, ἦταν ἀσυμβίβαστος μὲ τὴν ἀλλοίωση ἢ καταπάτηση τῶν δογμάτων, τῶν κανόνων τῆς παράδοσης καὶ κάθε εἴδους αἵρεσης ἢ νεωτερισμοῦ. Ἤθελε τὴν πίστη μας καθαρὴ καὶ ἀνόθευτη καὶ γι’ αὐτὸ ἀκόμα προσπαθοῦσε νὰ μᾶς τὴν διδάξει, ὅπως τὴν παρέλαβε ὁ ἴδιος, καθαρὴ καὶ ὀρθόδοξη. Γιὰ ‘μένα, αὐτὴ ἡ συμπεριφορὰ τοῦ γέροντα, σὲ μία περίοδο ὅπου εἶχα πολλὲς ἀμφιβολίες, ἀκόμη καὶ γιὰ τὴν ἴδια τὴν ὕπαρξη τοῦ Κυρίου, ἦταν ἡ μοναδικὴ ἀδιαμφισβήτητη ἀπόδειξη ὅτι πρέπει νὰ ὑπάρχει κάτι πολὺ περισσότερο ἀπ’ ὅτι μπορῶ νὰ νιώσω ἢ νὰ καταλάβω ἐκείνη τὴ στιγμὴ καὶ γι’ αὐτὸ θὰ πρέπει νὰ ἐπιμείνω στὴν προσπάθεια, ἔστω καὶ ἂν δὲν ἔβλεπα κάποιο νόημα. Καὶ τελικὰ δὲν ἀπογοητεύτηκα καθόλου. Ὁ γέροντας μοῦ γνώρισε τὸν Θεό, ἕναν διαφορετικὸ Θεὸ ἀπ’ ὅτι εἶχα ἀκούσει, γνώριζα ἢ περίμενα. Τὸν Θεὸ τῆς ἀγάπης, τῆς συγχώρεσης, τῆς χαρᾶς, τοῦ φωτός, τὸν Θεὸ ποὺ ἀξίζει νὰ ἐμπιστεύεσαι μὲ ὅλο σου τὸ εἶναι, γιατί ποτὲ δὲ θὰ σὲ ἐγκαταλείψει ἢ ἀπογοητεύσει. Αὐτὸς ἦταν καὶ ὁ κεντρικὸς ἄξονας τῆς ζωῆς καὶ τοῦ κηρύγματος τοῦ γέροντα. Ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸ καὶ τὸν συνάνθρωπο, συγχώρεση, ἔλεος καὶ ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στὸ θέλημα καὶ στὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ. Αὐτὰ δὲν τὰ κήρυττε ὁ γέροντας ἐπειδὴ εἶναι μόνο γραμμένα στὸ Εὐαγγέλιο, αὐτὰ τὰ ζοῦσε καὶ τὰ ἔπραττε ὁ γέροντας μὲ ὅλες τὶς δυνάμεις του. Δὲν ἔχω καμία ἀμφιβολία ὅτι ὁ γέροντας θὰ μποροῦσε νὰ κηρύττει ἀναλύοντας ὑψηλὲς θεολογικὲς ἔννοιες, ἀλλὰ ποτὲ δὲν τὸν ἄκουσα νὰ πεῖ ὁτιδήποτε ποὺ δὲν τὸ πίστευε καὶ βίωνε ἢ ποὺ δὲν θὰ καταλάβαινε καὶ ὁ τελευταῖος ἀκροατὴς τοῦ κηρύγματός του. Ὁ ἴδιος μισοῦσε τὴν προβολή, τὰ πάντα τὰ ἔκανε γιὰ τὴ δόξα τοῦ Θεοῦ, τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Κυρίου καὶ τῆς πατρίδας ποὺ ἀγαποῦσε πολὺ καὶ ἀγωνιοῦσε γιὰ τὴν τύχη τῆς ἀκατάπαυστα. Ὑπάρχουν πολλὰ πράγματα ποὺ θὰ μποροῦσα νὰ πῶ γιὰ τὸν γέροντα, ὁρισμένα ἀπὸ αὐτὰ θαυμαστὰ πράγματα κατὰ τὴ γνώμη μου, ὅμως προτιμῶ νὰ τὰ κρατήσω στὴν καρδιά μου καὶ νομίζω ὅτι ἴσως ἔτσι νὰ ἐπιθυμοῦσε καὶ ὁ γέροντας. Λυπᾶμαι ἀφάνταστα ποὺ τὶς τελευταῖες μέρες τῆς ζωῆς του στὴ γῆ, δὲν μπόρεσα νὰ σταθῶ δίπλα του καὶ δίπλα στὶς ἀδελφές, ὅμως δὲν ἦταν ἐπιλογή μου, ἔτσι ἐπέτρεψε νὰ συμβεῖ ὁ Κύριος. Σωματικὰ θὰ νιώθουμε τὴν ἀπουσία τοῦ ὄμορφου χαμόγελού του, τὴν γλυκιὰ λάμψη τοῦ προσώπου του, τὴν ζεστή σὰν παιδική του φωνή, ὅμως πνευματικὰ εἶναι καὶ θὰ συνεχίζει νὰ παραμένει δίπλα μας. Ὁ γέροντας πάντα ἔλεγε ὅτι ὁ θάνατος δὲν εἶναι τίποτα, ἁπλῶς τὸ πέρασμα πρὸς τὴν ἀληθινὴ ζωή, ὅποιος τὸ πιστεύει τὸ πιστεύει. Ἐγὼ πιστεύω πὼς ὁ γέροντας ζεῖ καὶ μαζὶ μὲ τὸν π. Μᾶρκο καὶ ὅλους τούς Ἁγίους προσεύχεται στὸν Κύριο γιὰ τὴν σωτηρία μας καὶ θὰ συνεχίζει νὰ μᾶς στηρίζει μὲ τὶς προσευχές του. Πιστεύω ἐπίσης, ὅτι δὲν ὑπάρχει πραγματικὸ πνευματικὸ παιδὶ τοῦ γέροντα, ποὺ δὲ γνωρίζει ποιὸ εἶναι τὸ καθῆκον του ἀπ’ ἐδῶ καὶ πέρα καὶ πῶς πρέπει νὰ βαδίζει στὴ ζωὴ γιὰ τὴν δόξα τοῦ Θεοῦ καὶ στὴ μνήμη τοῦ π. Γερβάσιου, τοῦ ταπεινοῦ καὶ εἰλικρινῆ Ἱερομονάχου τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Ἐκκλησίας μας, τὸν γέροντά μου καὶ πατέρα μου.

Καλὸ παράδεισο γέροντα, νὰ εὔχεσαι καὶ γιὰ ‘μᾶς τοὺς ἁμαρτωλούς, νὰ δώσει ὁ Θεὸς νὰ ἀνταμώσουμε πάλι ὅλοι μαζί, ἐκεῖ ποὺ μὲ τόσες θυσίες καὶ κόπους ἐπιθυμοῦσες νὰ μᾶς στείλεις ὅλους, στὴν μακαριστὴ αἰωνιότητα, ἑνωμένοι, μέσα στὸ φῶς καὶ στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Αἰωνία σου ἡ μνήμη.»
Κωνσταντῖνος.

Κλείνω το άρθρο μου, κατακλυσμένη από συναισθήματα σεβασμού και θαυμασμού προς αυτό τον άνθρωπο, ο οποίος μέχρι το τέλος της ζωής του, πάλευε για την σωτηρία όλων των άλλων και κυρίως πάλευε για την σωτηρία εκείνων, που όλοι οι υπόλοιποι είχαν και έχουν στο “περιθώριο”. Θα μπορούσα να γράφω αμέτρητες σελίδες για την προσωπικότητα και το έργο του, αλλά θα αρκεστώ εδώ, σε αυτά που έκαναν σε εμένα πιο πολύ εντύπωση, στα πιο “σημαντικά” αν μπορεί να το πει κανείς έτσι, γιατί δεν υπάρχει τίποτα, που να έκανε ή είπε αυτός ο άνθρωπος, που να έχει λιγότερη σημασία από τα άλλα.

Σκέψεις περνάνε από το μυαλό μου, καθώς “κλείνω” το άρθρο μου και βλέποντας το χιονισμένο τοπίο έξω. Και μια συμβουλή, πολύ “κλισέ” βέβαια, αλλά τόσο αληθινή. Να φέρεστε σε όλους τους ανθρώπους με καλοσύνη, γιατί οι πράξεις μας γυρνάνε πίσω σε εμάς! ή αλλιώς Karma θα το διατύπωνε κανείς άλλος στην αγγλική διάλεκτο. Εγώ, πάντως, θέλω να το κρατήσω απλά και λιττά όπως το διατύπωσε ο πατήρ Γερβάσιος « Είμαι ευτυχής, που δίνω αγάπη».

Στη μνήμη του πατέρα Γερβάσιου 1931-2020.

Κατηγορίες
Ειδήσεις Θρησκεία Ιστορία Κοινωνία Κόσμος Πολιτισμός

Ταξίδι στα πιο αλλόκοτα έθιμα του κόσμου

Καθώς διανύουμε την εποχή ενός δεύτερου lockdown και μη θέλοντας να φορτώσω τον κόσμο με περισσότερο αρνητισμό από τον ήδη αρκετά υπαρκτό, αποφάσισα να γράψω αυτό το άρθρο, με το οποίο ευελπιστώ πως θα “ταξιδέψουμε” μαζί στις πιο παράξενες παραδόσεις και τελετουργικά ανά τον κόσμο και γιατί όχι και να αποκτήσουμε περισσότερες γνώσεις όσον αφορά τον πολιτισμό των άλλων Χωρών, που υπάρχουν σε αυτό τον πλανήτη.

Όπως γνωρίζουμε τα έθιμα, που αναπτύχθηκαν ανά τα χρόνια αποτελούν ένα πολύ σημαντικό κομμάτι του πολιτισμού όλων των λαών, το οποίο παραμένει αναλλοίωτο στον χρόνο. Από την Δύση μέχρι την Ανατολή τα έθιμα διαφέρουν και ενώ κάποια από αυτά για μερικούς από εμάς μοιάζουν τελείως “άγνωστα”, παράξενα και ίσως και επικίνδυνα για κάποιους άλλους λαούς αποτελεί ένα κομμάτι της ζωής τους, που φαντάζει απολύτως φυσιολογικό.

Δεν θα πλατειάσω όμως παραπάνω για την έννοια των εθίμων, αλλά θα “μπώ” κατευθείαν στο θέμα μου.

Μιας και εκ φύσεως μου έλκομαι από καθετί το “διαφορετικό” και περίεργο, είτε αυτό είναι ον, αντικείμενο,συμπεριφορά κτλ, κουρνιασμένη ένα ανιαρό σαββατόβραδο στον καναπέ “εντόπισα” ένα ντοκιμαντέρ για τις πιο παράξενες παραδόσεις στον κόσμο. Αυτό ήταν! Δεν έκλεισα μάτι εκείνο το βράδυ μέχρι να το τελειώσω. Τελειώνοντας το λοιπόν έκανα την δική μου έρευνα και βρήκα έθιμα, που πραγματικά δεν είχα ιδέα πως υπήρχαν, σύλλεξα λοιπόν τα πιο κατά την άποψη μου, ενδιαφέροντα και σας τα παραθέτω.

Τα κοριτσάκια στο Νεπάλ, που γίνονται θεότητες

Στο Νεπάλ, ένας μικρός αριθμός κοριτσιών επιλέγεται ήδη από την προεφηβική ηλικία, για να γίνει Kumari, που στη γλώσσα της χώρας σημαίνει παρθένα. Αυτές οι «ζωντανές θεές», όπως χαρακτηρίζονται, πιστεύεται πως αποτελούν τις ενσαρκώσεις των θεοτήτων Kali και Taleju στην Γη. Για περίπου 10-15 χρόνια, οι επιλεγμένες Kumari δεν επιτρέπεται να βγουν από το σπίτι τους και, αν πρέπει να γίνει αυτό, τότε δεν επιτρέπεται να ακουμπήσουν τα πόδια τους το έδαφος.

Εκείνο που παρουσιάζει ενδιαφέρον, όμως, είναι ο τρόπος που επιλέγονται τα κορίτσια που θα γίνουν Kumari, καθώς για να επιλεχθεί, το νεαρό κορίτσι πρέπει να έχει διάφορα χαρακτηριστικά και κυρίως να μην έχει ιδιαίτερη αίσθηση του φόβου. Για να ελεγχθεί το πόσο θαρραλέα είναι, μάλιστα, η νεαρή κοπέλα μπαίνει σε μια αίθουσα στην οποία βρίσκονται 108 αποκεφαλισμένα βουβάλια και μασκοφόροι άνδρες, που χορεύουν.

Μόλις περάσει όλα τα τεστ, το κορίτσι μετακομίζει στο Kumari Bahal, η κατοικία του Kumari Devi, με την οικογένειά της. Βγαίνει από εκεί μόνο για τελετές μερικές φορές κάθε χρόνο και εξακολουθεί να είναι «ζωντανή θεά» μέχρι την πρώτη περίοδο της.

Οι πιστοί αγγίζουν τα πόδια και το μέτωπο των κοριτσιών, ως ένδειξη σεβασμού, ενώ κατά τη διάρκεια των θρησκευτικών εορτών τα κορίτσια ανεβαίνουν σε άρματα με τροχούς που σέρνουν οι πιστοί.

Στην φωτογραφία πιο πάνω φαίνεται η Samita Bajaracharya, το κοριτσάκι, το οποίο “μεταμορφώθηκε” σε θεότητα.

Η Samita μετά την πρώτη της περίοδο, έγινε μια φυσιολογική “θνητή”. Στην αρχή δεν μπορούσε να περπατήσει κανονικά αμέσως μετά την απέλασή της από θεότητα, αφού την κουβαλούσαν πάντα καθώς τα πόδια μιας Kumari δεν επιτρέπεται να ακουμπήσουν το έδαφος.

Χρειάστηκε σχεδόν ένα μήνα προσαρμογής για να χτίσει την αυτοπεποίθησή της, να μπορεί να συναναστρέφεται με ανθρώπους και να συνηθίσει μια κανονική ζωή.

Τα άλματα του διαβόλου πάνω από μωρά στην Ισπανία

Πρόκειται σίγουρα για ένα από τα πιο τρομακτικά σοκαριστικά έθιμα που μπορεί να συναντήσει κανείς ανά τον κόσμο. Έχει παράδοση και ιστορία 400 χρόνων και διεξάγεται σε μια επαρχία στη βόρεια Ισπανία, στο πλαίσιο των καθολικών εορτασμών, με την ονομασία της να είναι Το άλμα του Διαβόλου (El Salto Del Colacho). H παράδοση αυτή είναι ένα μείγμα καθολικών και ειδωλολατρικών τελετουργιών που αντιπροσωπεύουν τον θρίαμβο του καλού στη μάχη με το κακό.

Στο έθιμο αυτό, μωρά μικρότερα του ενός έτους τοποθετούνται σε σειρές πάνω σε στρώματα και άνδρες, που έχουν ντυθεί διάβολοι, τρέχουν και πηδούν πάνω από τα μωρά, με το πλήθος να παρακολουθεί.

Είναι κάτι σαν βάπτισμα καθώς πιστεύεται ότι ο διάβολος απορροφά τις αμαρτίες των μωρών και τους παρέχει προστασία από ασθένειες και ατυχήματα. Στη συνέχεια, τα μωρά ραίνονται με ροδοπέταλα και επιστρέφονται στους γονείς τους. Τα πιο πολλά κλαίνε, αλλά κανένα δεν έχει πάθει το παραμικρό από το ριψοκίνδυνο άλμα. Αν θέλετε την γνώμη μου, το γεγονός αυτό δεν κάνει την ιδέα λιγότερο τρομακτική και ριψοκίνδυνη, αλλά όπως προείπα ο,τι σε εμάς φαίνεται παράλογο σε κάποιους άλλους αποτελεί φυσιολογικό και αναπόσπαστο κομμάτι της παράδοσης τους.

Η οδυνηρή τελετή ανδρισμού στον Αμαζόνιο

Στον Αμαζόνιο και συγκεκριμένα στη φυλή Satere-Mawe υπάρχει ένα τελετουργικό το οποίο τα νεαρά αγόρια πρέπει να περάσουν με επιτυχία, πριν φτάσουν στο σημείο να θεωρούνται ενήλικοι άνδρες πλέον.

Τα αγόρια, όταν φτάσουν την ηλικία της σεξουαλικής ωρίμανσης, καλούνται να φορέσουν γάντια που είναι γεμάτα με μυρμήγκια που τσιμπάνε και να χορέψουν για 20 λεπτά, φορώντας τα. Τα συγκεκριμένα μυρμήγκια, μάλιστα, λέγεται πως τσιμπάνε τόσο δυνατά, όσο όταν μια σφαίρα χτυπάει το δέρμα. Τα αγόρια πρέπει να επαναλάβουν το τελετουργικό 20 φορές συνολικά, πριν θεωρηθούν άνδρες.

Η ένταση του τσιμπήματος από τα αυτά τα μυρμήγκια θεωρείται 30 φορές πιο ισχυρή από ότι το τσίμπημα μιας μέλισσας. Εκτός από τον φριχτό πόνο, το τσίμπημα από το κεντρί προκαλεί παράλυση. Για να συνέλθουν τα αγόρια χρειάζονται 24 ώρες μέχρι οι τοξίνες που έχουν εισέλθει στον οργανισμό τους να διαλυθούν. Μετά από μία ώρα τα μυρμήγκια «ξυπνούν» από τη νάρκωση και βρίσκονται σε πολύ πιο επιθετική κατάσταση από ότι ήταν πριν.

Το τελετουργικό ξεκινά. Τα αγόρια αναγκάζονται να χορεύουν 20 λεπτά, φορώντας τα γάντια. Οδύρονται και πολλές φορές κλαίνε από τον πόνο. Σύμφωνα με τα μέλη της φυλής, ο πόνος είναι απαραίτητος ώστε οι νέοι να είναι έτοιμοι να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες της ζωής. Αν καταφέρουν να ολοκληρώσουν τη δοκιμασία θεωρούνται ικανοί να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις ενός άντρα.

Ο κάθε αρχηγός της φυλής ορίζει ένα συγκεκριμένο διάστημα μηνών, όπου τα αγόρια καλούνται να φορέσουν αυτά τα γάντια 20 φορές μέχρι να γίνουν “άνδρες”.

Το «The walking dead» παίρνει ζωή

Στο χωριό Toraja της Ινδονησίας, υπάρχει ένα ετήσιο τελετουργικό που ονομάζεται Ma’nene, ή τελετή καθαρισμού πτώματων. Τα σώματα των αγαπημένων νεκρών προσώπων, μετά την εκταφή, καθαρίζονται, ντύνονται και μεταφέρονται στον τόπο του θανάτου τους. Από εκεί, είτε «περπατούν» είτε «σύρονται» κατά μήκος μιας διαδρομής από ευθείες γραμμές πίσω στο χωριό, πριν ταφούν ξανά.

Το συγκεκριμένο έθιμο γίνεται για να “ενδυναμωθεί” ο δεσμός των ζωντανών με τους νεκρούς και για να αποτίσουν φόρο τιμής στους νεκρούς οι συγγενείς τους. Ένα πολύ μακάβριο και ανατριχιαστικό έθιμο, θα πρόσθετα εγώ.

Και για να κλείσω λιγότερο μακάβρια το άρθρο μου άφησα για το τέλος ένα πιο ευχάριστο και διασκεδαστικό έθιμο.

Στην Δανία δεν θέλεις να είσαι single στα 25 σου

Στην Δανία, οι άνθρωποι πετούν κανέλα σε όποιον είναι ανύπαντρος. Τουλάχιστον σε όσους άνδρες και γυναίκες είναι πάνω από τα 25.

Η παράδοση θέλει τους αδέσμευτους να δένονται σε μια καρέκλα ή σε έναν στύλο και φίλους τους να τους πετάνε κανέλα.

Η κατάσταση δε, χειροτερεύει αν είστε 30 και ανύπαντροι καθώς, την θέση της κανέλας παίρνει το πιπέρι.

Η ιδέα χρονολογείται από τον 16ο αιώνα, όταν και Δανοί πωλητές μπαχαρικών αφιέρωναν χρόνο στη δουλειά τους, ξεχνώντας να βρουν σύντροφο. Κάπως έτσι, κατέληξε να γίνεται παράδοση το «λούσιμο» με μπαχαρικά.

Είδαμε, λοιπόν, πόσο ιδιαίτερες και πολυποίκιλες είναι οι συνήθειες, οι παραδόσεις καλύτερα των κάθε φυλών. Κάποιες επώδυνες, κάποιες τρομακτικές και κάποιες διασκεδαστικές. Όλες όμως με ένα νόημα και όλες διαφορετικές. Άλλωστε τα ήθη και τα έθιμα του κάθε λαού είναι και η κρυμμένη ομορφιά του.

Κατηγορίες
Uncategorized Θρησκεία Κοινωνία Πολιτισμός

Το “πορτρέτο” ενός αγαπητού στο λαό Ποιμενάρχη, λίγο πριν πέσει η αυλαία της ζωής του.

Η τελευταία συνέντευξη του Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου

Αν θέλαμε να σκιαγραφήσουμε το «πορτρέτο» ενός από τους πιο αγαπητούς  στο λαό «Ποιμενάρχες»  αυτό σίγουρα θα ήταν του τέως μακαριστού κι εκλιπόντος από τη ζωή Αρχιεπισκόπου κ.κ. Χριστόδουλου ο οποίος  με την όλη πορεία της ζωής του άφησε αναμφίβολα  ανεξίτηλο το στίγμα του στα εκκλησιαστικά αλλά και εθνικά δρώμενα της χώρας, εξαιτίας της μεγάλης επιρροής που ασκούσε η δύναμη του λόγου του σε αυτά. Μέσα από την τελευταία συνέντευξη που παραχώρησε στον γνωστό τότε δημοσιογράφο της  ΕΡΤ , Τάκη Χατζή τον Οκτώβριο του 2006, μας δίνεται η ευκαιρία με σύντομο αλλά  και περιεκτικό τρόπο να γνωρίσουμε από  κοντά  γνωστές αλλά  και άγνωστες πτυχές της  ζωής του, όπως αυτές ξετυλίγονται  από την  παιδική του ηλικία και εκτείνονται  σχεδόν έως και το τέλος της αρχιερατικής του διαδρομής.

Έτσι, στην αρχή της εν λόγω συνέντευξης  με μια σύντομη ιστορική αναδρομή γίνεται μνεία  στην προσφυγική  καταγωγή  των γονιών του Αρχιεπισκόπου, οι οποίοι, όπως ο ίδιος αναφέρει, ήταν από την πόλη της  Αδριανούπολης, απ’ όπου το 1924 με την συνθήκη της Λωζάνης  υποχρεώθηκαν να φύγουν και να εγκατασταθούν  στη Ξάνθη. Εκεί στο νέο τους περιβάλλον μετά από αρκετό καιρό και δυσκολίες κατόρθωσαν να ορθοποδήσουν, όταν ο πατέρας του  έγινε  μεγαλέμπορας εξοικονομώντας με αυτόν τον τρόπο τα προς το ζην της οικογένειάς τους. Το 1939 είναι η χρονιά γέννησης του Αρχιεπισκόπου στην Αθήνα, όπου μετά από έναν δύσκολο τοκετό βλέπει το πρώτο  φως της μέρας  στο ιδιωτικό μαιευτήριο Έλενα.

  Από το σημείο αυτό κι έπειτα η συνέντευξη  μας μεταφέρει νοερά στα πρώτα παιδικά του χρόνια σε ένα καθαρά  χριστιανικό   οικογενειακό    περιβάλλον με μια μητέρα  κοντά στην εκκλησία του Χριστού που  ενδιαφέρεται όσο τίποτα άλλο  να  εμφυσήσει πανανθρώπινες χριστιανικές αξίες αγάπης  στον μικρό της Κωνσταντίνο, όπως ήταν το κοσμικό  όνομα του Αρχιεπισκόπου, αλλά κι έναν πατέρα ιδιαίτερα αυστηρό που έδειξε ιδιαίτερο ζήλο για το επίπεδο  μόρφωσης του παιδιού του. Χαρακτηριστικά αναφέρεται η επιμονή  του στο να δοθεί στο γιο του  μια ιδιαίτερα υψηλή μόρφωση  που θα αφορούσε την ιδιωτική εκπαίδευση παραβλέποντας τις  όποιες οικονομικές θυσίες έπρεπε να γίνουν. Έτσι, ο Κωνσταντίνος ΠαρασκευαΪδης, όπως λεγόταν το κοσμικό όνομα του Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου, βρίσκεται να σπουδάζει στην ιδιωτική  Λεόντειο σχολή των Αθηνών λαμβάνοντας την καλύτερη δυνατή εκπαίδευση για εκείνη την εποχή. Εκεί, όπως ο ίδιος αναφέρει,  μαθαίνει πολύ καλά την Ελληνική αλλά και Γαλλική γλώσσα και προσλαμβάνει πολύ καλή ηθική γνώση από τα μαθήματα της εν λόγω σχολής.

Στα πολύ ιδιαίτερα χρόνια της εφηβείας του Αρχιεπισκόπου  που ακολουθούν  αμέσως μετά στη διάρκεια της συνέντευξης  διαπιστώνει κανείς ότι υπήρξε ένας νεαρός έφηβος που ξεχώριζε σε σχέση με τα άλλα παιδιά της ηλικίας του. Έτσι, εξαιτίας του ότι πάντα λογάριαζε το αντίκτυπο που θα είχε στην εικόνα της εκκλησίας η δική του τυχόν ανάρμοστη συμπεριφορά, απέφευγε πάντα να επιδείξει μια τέτοια. Όταν τις Κυριακές ήταν ο ψάλτης της εκκλησίας του και τον έβλεπαν εκατοντάδες κόσμου πιστοί άνθρωποι, του ήταν αδιανόητο να φανεί κατώτερος των περιστάσεων και να προκαλέσει  με την όποια απρεπή συμπεριφορά του τα σχόλια αυτών με τους οποίους μαζί εκκλησιάζονταν. Έτσι, φρόντιζε σχεδόν πάντα να είναι ένας καλός μαθητής κι ένα καλό παιδί  που με προσοχή και διάκριση συμμετείχε μεν σε όλα, όμως  ως «παιδί της εκκλησίας» που ήταν πάνω από όλα πρόσεχε  να μην  δώσει ποτέ και σε κανένα εκείνο το  δικαίωμα που θα επηρέαζε με αρνητικό τρόπο την εικόνα της. Αυτό το καλό παιδί  μαθαίνουμε στη συνέχεια από την συνέντευξη   επιλέγει στα χρόνια της νιότης του να γίνει  φοιτητής ταυτόχρονα δυο σχολών της Νομικής και της Θεολογικής κάτι που  σύμφωνα με τα εκπαιδευτικά δεδομένα της τότε εποχής ήταν καθ’ όλα επιτρεπτό, ενώ μέσα του ήδη ανατέλλει η απόφαση της  εξ’ ολοκλήρου αφιερώσεώς του στο δρόμο της του Χριστού ιεροσύνης.

Σε αυτό το σημείο η συνέντευξη φροντίζει να μας  μεταφέρει σε άγνωστα περιστατικά της ζωής του Αρχιεπισκόπου, όταν ήταν ακόμα φοιτητής, τα οποία έχουν να κάνουν με τη σύσταση αδελφότητας της λεγόμενης «Χρυσοπηγής» της οποίας υπήρξε και βασικό ιδρυτικό μέλος μαζί με τον φίλο του και διάκονο ,Καλλίνικο. Το όνομα της αδελφότητας  δεν ήταν τυχαίο! Ήταν το τάμα τους στο μοναστήρι της Παναγίας της Χρυσοπηγής στην Ηλεία, το οποίο επισκέπτονταν από κοινού  τα καλοκαίρια  προσευχόμενοι να τους αξιώσει να ιδρύσουν  κάποτε την εν λόγω αδελφότητα. Όταν η προσευχή τους εισακούστηκε και η αδελφότητα ήταν γεγονός επέδειξαν μέσω αυτής  ιεραποστολική δράση μέσα στον κόσμο. Ωστόσο, η διαίρεση που επήλθε σε παρόμοιες  αδελφότητες εκείνη την εποχή τους παρότρυνε να πράξουν το ίδιο, ενώ  παράλληλα αναθεώρησαν  και τον ιδιαίτερο ρόλο που πρέπει να επιτελέσει ένας μοναχός! Έτσι, όπως χαρακτηριστικά επεσήμανε και  ο ίδιος ο μακαριστός Χριστόδουλος, η θέση του μοναχού  σύμφωνα με την παράδοση της ορθόδοξης εκκλησίας  αφορά την ένταξη του σε μοναστηριακή κοινότητα που ζει πέρα από τον κόσμο για τον κόσμο. Αυτή του η διαπίστωση τον οδήγησε συνειδητά στο να μεταβεί μαζί με τον φίλο του Καλλίνικο σε μονή στα Μετέωρα όπου και χειροτονήθηκε διάκος από τον τότε Μητροπολίτη Τρίκκης και Σταγών κ. Διονύσιο. Στην εκεί παραμονή του, στη μονή Βαρλαάμ, ανέλαβε μεγάλο έργο ιεραποστολής με ομιλίες και κηρύγματα έξω στον κόσμο και ιδιαίτερα σε  σχολεία ,ενώ μεγάλος ήταν ο ρόλος του και στην ανακαίνιση της εν  λόγω μονής.

Ακολουθούν τα χρόνια της επιστροφής  του Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου στην Αθήνα όπου  υπηρετεί τον στρατό και μετέπειτα την εκκλησία από τη θέση του ιεροκήρυκα και του εφημέριου ναού στο Παλαιό Φάληρο για 7 ολόκληρα χρόνια. Ωστόσο, ιδιαίτερα αξιόλογη αποδείχτηκε η μετέπειτα δράση του από τη θέση του Αρχιμανδρίτη καθώς προχωρώντας στην ιεραρχία της εκκλησίας βρίσκεται να την υπηρετεί από τη θέση του δεύτερου γραμματέα της Ιεράς Συνόδου, μετά τον αρχιγραμματέα.  Στα  χρόνια της δικτατορίας διευκολύνει καθοριστικά  την αποστολή ιεροκηρύκων σε εξόριστους στο νησί της Γυάρου  κάνοντας πράξη την χριστιανική αντίληψή του«υπέρ του πάσχοντος» ανθρώπου. Σύμφωνα με τα λεγόμενά του τον πείραζε πολύ το γεγονός ότι η εκκλησία σε εκείνα τα δύσκολα χρόνια δεν επέδειξε καμιά αντίσταση σε ότι συνέβαινε, κάτι που χρεωνόταν να απαντήσει μπροστά στη νεολαία του Βόλου από τη θέση του μητροπολίτη της κάθε φορά που επισκέπτονταν τα εκεί σχολεία την περίοδο της μεταπολίτευσης και συγκεκριμένα την χρονιά του 1974. Στην ερώτηση των παιδιών για το τι έκανε η εκκλησία την περίοδο της δικτατορίας απαντούσε ότι όντως δεν σεβάστηκε την αξιοπρέπεια του ανθρώπου, όμως το  τίμημα, όπως δήλωσε, το πλήρωσε ο τότε Αρχιεπίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδας  Ιερώνυμος, ο οποίος αυτοτιμωρήθηκε με την παραίτησή του. Από εκεί κι έπειτα δίνει υπόσχεση στο λαό , ότι «δεν πρόκειται να κρατήσει στο εξής κλειστό το στόμα του, καθώς  θα ομιλεί ακόμα και για πολιτικά θέματα» .

Η συνέντευξη  από εδώ κι έπειτα άρχισε να περνά σε πιο προσωπικό επίπεδο με έντονη φόρτιση,  όταν ο Αρχιεπίσκοπος ρωτήθηκε για το ποιά είναι η θέση του σε ότι αφορά το γεγονός ότι έχει  κατηγορηθεί γενικότερα πως  επεμβαίνει με τον λόγο του τόσο  στην πολιτική κατάσταση της χώρας  όσο και στα  εθνικά της  θέματα, ενώ για όλα αυτά υπεύθυνη ορίζεται από το λαό η εκάστοτε εκλεγμένη  ελληνική κυβέρνηση .Με την απάντησή του  έκανε σαφές  ότι ο ρόλος της εκκλησίας πέρα από τον τελετουργικό της χαρακτήρα είναι  να έχει φωνή και λόγο και να υψώνει τη φωνή της κάθε φορά που παρίσταται ανάγκη ακόμα και για  εθνικά ζητήματα. Για τον Αρχιεπίσκοπο το κάθε τι  που απασχολούσε  τους Έλληνες, τη νεολαία, τα παιδιά και τις οικογένειές τους έπρεπε  να απασχολεί και την ίδια την εκκλησία, η οποία και έπρεπε να πάρει θέση, να πει την άποψή της πάνω σε αυτό το θέμα.

  Προς το τέλος της η  συνέντευξη άρχισε να λαμβάνει την κορύφωσή της και να  εστιάζει στο γεγονός ότι ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος με τη δύναμη του λόγου του επηρέαζε καταστάσεις και πράγματα που είχαν να κάνουν με θέματα μείζονος σημασίας, όπως με την εκκλησιαστική περιουσία και την περιβόητη κάθαρση στο εσωτερικό της εκκλησίας αλλά και το φλέγον θέμα των ταυτοτήτων. Σε ότι αφορά την εκκλησιαστική περιουσία και στο που αυτή διοχετεύτηκε  εν ολίγοις τόνισε ότι αυτή κατά το 90-95% έχει δοθεί στο λαό και ότι το κράτος εδώ και χρόνια εφαρμόζοντας μια ληστρική επιδρομή με απαλλοτριώσεις που έγιναν την οδήγησαν σε αφανισμό. Αναφερόμενος στην  κάθαρση στο εσωτερικό της εκκλησίας, ο Αρχιεπίσκοπος διευκρίνισε, ότι εξαιτίας της μεγάλης προβολής που έγινε για το εν λόγω θέμα από τα ΜΜΕ, η εκκλησία προχώρησε σε πειθαρχικές διώξεις, δηλαδή σε ανακρίσεις σε βάρος 5 Ιεραρχών κάτι που δεν είχε γίνει ποτέ ξανά στην ιστορία της εκκλησίας της Ελλάδος. Τέλος, όταν ρωτήθηκε για  το θέμα των ταυτοτήτων, ο Αρχιεπίσκοπος επεσήμανε το γεγονός ότι τα 3000000 των υπογραφών που συγκεντρώθηκαν, αποτέλεσε το επόμενο βήμα μετά τις λαοσυνάξεις που πραγματοποιήθηκαν, προκειμένου να ζητηθεί  από την κυβέρνηση να προχωρήσει σε δημοκρατικό δημοψήφισμα.

Με βάση, λοιπόν, τα όσα παραπάνω αναφέρθηκαν για τη ζωή και το έργο   μιας αναμφίβολα  αξιόλογης εκκλησιαστικά ηγετικής  μορφής, όπως αυτής   του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου, θα μπορούσαμε ως κατακλείδα  να πούμε, ότι με την  τελευταία συνέντευξή του ολοκληρώθηκε ο  καμβάς ενός υπέροχου «εκκλησιαστικού πορτρέτου» του οποίου η αξία δικαίως ισοδυναμεί με την απέραντη αγάπη που τρέφει ακόμα και σήμερα ο λαός προς το πρόσωπό του παρά την απουσία του. Σε μια εποχή που η νέα τάξη πραγμάτων τείνει να γίνει πραγματικότητα με ότι αυτό συνεπάγεται σε παγκόσμια κλίμακα κι όπου πλέον η ανθρωπότητα στο σύνολο της βρίσκεται αντιμέτωπη με πρωτόγνωρες καταστάσεις άνευ προηγουμένου, κρίνεται επιτακτική περισσότερο σήμερα από ποτέ η ανάγκη να υπάρξουν μορφές και πρότυπα ανθρώπων που με την παρουσία τους να ηγηθούν κρατώντας ψηλά πανανθρώπινες αξίες και ιδανικά που δεν παραχωρούνται ούτε και διαπραγματεύονται στο βωμό μιας ολέθριας ισοπεδωτικής  παγκοσμιοποίησης! Σήμερα, λοιπόν, περισσότερο από ποτέ ηγετικές εκκλησιαστικές μορφές, όπως υπήρξε αυτή  του εκλιπόντος μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου, καλούνται να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων τιμώντας μαζί με την χώρα τους το πάνσεπτο και ιερό σώμα της του Χριστού εκκλησίας προκειμένου να μη χαθεί μαζί με την θρησκευτική μας πίστη, η πολιτιστική μας κληρονομιά αλλά και η αδιαπραγμάτευτη θέλουμε να πιστεύουμε εθνική μας ακεραιότητα!

   

Κατηγορίες
Ειδήσεις Θρησκεία Κοινωνία Κόσμος Υγεία

´Ενα πάσχα διαφορετικό από τα άλλα!

Με αφορμή την σημερινή μέρα και την ιερότητα της,ξυπνώντας το πρωί με έπιασε μια νοσταλγία,νοσταλγία γι’ αυτά,που είχα συνηθίσει να κάνω και να νιώθω αυτή την μέρα. Μεγάλη πέμπτη σήμερα και τίποτα γύρω μας δεν θυμίζει Μεγάλη Εβδομάδα και Πάσχα. Κανένας δεν περίμενε πως θα έρθει μια μέρα,που ένας μονοκύτταρος οργανισμός θα μας απομάκρυνε από τους ανθρώπους μας,από τις συνήθειες και τα έθιμα μας,κι όμως ήρθε. Το όνομα αυτού,κορωνοϊός.

Δεν έχουμε καταφέρει να μάθουμε ακόμα τις αδυναμίες του,αλλά ξέρουμε τις δυνατότητες του,που είναι ότι μεταδίδεται πανεύκολα και έχει μια ιδιαίτερη αδυναμία στους ηλικιωμένους και τους ανοσοκατεσταλμένους-ευπαθείς ομάδες,παρ’ όλα αυτά δεν σημαίνει ότι παραλείπονται αυτόματα και όλοι οι υπόλοιποι. Η κυβέρνηση έλαβε μέτρα αρκετά γρήγορα κάτι,που βοήθησε σημαντικά. Αυτό σήμαινε βέβαια ότι όλοι μας αναγκαστήκαμε να μείνουμε σπίτι,κάποιοι από εμάς να απομακρυνθούμε από τους ίδιους μας τους γονείς (μιας και δεν μέναμε μαζι),να μην κάνουμε συντροφιά στις γιαγιάδες και τους παππούδες μας,επιχειρήσεις,σχολεία και σχολές έκλεισαν,το ίδιο και οι εκκλησίες ,φτάσαμε στο σημείο να στέλνουμε μήνυμα για να πηγαινουμε μέχρι το φαρμακείο ή το Σουπερμάρκετ και δεν αμφιβάλλει κανείς πως όλα αυτά έγιναν για το κοινό καλό αν λάβει κανείς υπόψιν τους χιλιάδες θανάτους,που προκλήθηκαν σε όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στην Ευρώπη.

Πολλοί είναι της άποψης πως ίσως με όλα αυτά τα δεινά που απέφερε η Πανδημία,έφερε και κάποια καλά,πως μας έκανε να συνειδητοποιήσουμε κάποια πράγματα.Πρώτο απ’όλα το πόσο σύντομη μπορεί να είναι η ανθρώπινη ζωή και μη δεδομένη,να εκτιμήσουμε τα απλά πράγματα κι όμως τόσο σημαντικά, μια αγκαλιά,ένα φιλί ,τους ανθρώπους μας,τις μικρές στιγμές,το πόσο ίδιοι είμαστε μεταξύ μας. Αν και επικροτώ αυτή την άποψη,προσωπικά δεν παύει να με ξενίζει και να με θλίβει,που κάτι τέτοιες μέρες δεν θα μπορέσω να βάψω τα αυγά με την μητέρα μου,να περάσω κάτω από τον Επιτάφιο την Μεγάλη Παρασκευή, να ακούσω το Χριστός Ανέστη στην εκκλησία του Χωριού μου και να πάρω το Άγιο φως κατα πάσα πιθανότητα από έναν άγνωστο,που εκείνη την ώρα για κάποιο λόγο θα γίνει γνωστός όπως και όλοι οι άλλοι γύρω μου,χαμογελώντας όλοι για τον ίδιο λόγο,να κοινωνήσω και να πάρω αυτή την χαρά και αγαλλίαση,που σου προσφέρει και έπειτα γυρίζοντας σπίτι και αντικρίζοντας την οικογένεια μου να γιορτάσουμε το Πάσχα.

Μπορεί σε κάποιους να φαντάζει ασήμαντο ίσως και γελοίο μιας και το Πάσχα είναι προφανώς κάτι,που υπάρχει πρώτα απ’ όλα στις ψυχές μας και δεν χρειάζεται να κάνει κάποιος όλα αυτά τα τελετουργικά για να το νιώσει, να το ζήσει. Μόνο που για κάποιους από εμάς το Πάσχα είναι απλά λίγο πιο συναισθηματικό. Συνδέεται με αυτά τα τελετουργικά,με αναμνήσεις,με στιγμές με ήθη και έθιμα, με πρόσωπα,άλλωστε δίχως αυτά τι θα κάναμε;

Κλείνοντας λοιπόν και ανακεφαλαιώνοντας, θέλω να προσθέσω ότι μπορεί αυτό το πάσχα να μην είναι όντως όπως το περιμέναμε,αυτό δεν σημαίνει όμως πως δεν θα το νιώσουμε ούτε πως δεν θα το γιορτάσουμε με ένα δικό μας ίσως ξεχωριστό τρόπο αυτή την χρονιά. Ένα είναι το σίγουρο,οι δυσκολίες πάντα μας κάνουν πιο δυνατούς και ίσως όταν αυτό το κακό όνειρο τελειώσει να έχουμε γίνει και εμείς λίγο διαφορετικοί. Λίγο καλύτεροι, Να αγαπάμε πιο πολυ,να συγχωρούμε πιο εύκολα,και να γιορτάζουμε κάθε Πάσχα και κάθε περίσταση πιο ζωντανά σαν να ήταν το τελευταίο. Θα κλείσω λοιπόν, με αυτό που,συνηθίζουν να λένε αυτές τις μέρες.Κάθε τέλος είναι και μια αρχή,κάθε σταύρωση και μια ανάσταση. Καλό Πάσχα λοιπόν και καλή Ανάσταση σε όλους!