Κατηγορίες
Ειδήσεις Εργασίες Κοινωνία Κόσμος Υγεία

Υεμένη: Εγκαταλειμμένη στο έλεος της τύχης της!

Η κατάσταση στην Υεμένη αποτελεί την μεγαλύτερη ανθρωπιστική κρίση όλων των εποχών. Ίσως την μεγαλύτερη και <<αόρατη>> θα πρόσθετε κανείς, <<αόρατη>> γιατί αυτή η κατάσταση επικρατεί εδώ και 5 ολόκληρα χρόνια, αλλά ο Δυτικός κόσμος κλείνει τα μάτια του στην διάσταση του προβλήματος σαν να μην υπάρχει. Τι πιο βολικό άλλωστε; Δεν έχει να κάνει βλέπετε με κάποιο αξιοθέατο πολιτιστικής κληρονομιάς από το οποίο θα επωφεληθούν τα μάτια ή οι τσέπες μας άρα γιατί να μπούμε στον κόπο;

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Η Υεμένη ή αλλιώς επίσημα η Δημοκρατία της Υεμένης, είναι μια Χώρα στο νότιο άκρο της Αραβικής Χερσονήσου, στη Νοτιοδυτική Ασία,η οποία αποτελεί Χώρα της Μέσης Ανατολής. Συνορεύει με το Ομάν και τη Σαουδική Αραβία. Η Υεμένη από το 2015 αντιμετωπίζει έναν τεράστιο, καταστροφικό Εμφύλιο πόλεμο.

Τα προεόρτια βέβαια αυτού του πολέμου ξεκίνησαν πιο νωρίς όταν το 2011-2012 κατά την Αραβική άνοιξη ο τότε δικτάτορας-πρόεδρος Αλί Αμπντουλάχ Σαλέχ, αναγκάστηκε να παραιτηθεί και για πρώτη φορά έγιναν εκλογές με μοναδικό υποψήφιο τον Μανσούρ Χαντί το 2012. Τρία χρόνια μετά οι αντάρτες Χούθι εξεγέρθηκαν και ξεκίνησε η κατάσταση, που επικρατεί έως και σήμερα.Ο εμφύλιος, ο οποίος ξεκίνησε ήταν ανάμεσα στην <<νόμιμη>> κυβέρνηση του Μανσούρ Χαντί με βασικό σύμμαχο την Σαουδική Αραβία και των σιιτών ανταρτών Χούθι με σύμμαχο το Ιράν. Ο λόγος όμως, που έβαλα την λέξη νόμιμη σε εισαγωγικά είναι πως ενώ όντως ο Χαντί είχε εκλεχθεί νόμιμα, παρ’ όλα αυτά είχε συμφωνήσει να παραμείνει στην θέση του μόνο για 2 χρόνια με σκοπό να προετοιμάσει το έδαφος για μια επόμενη ομαλή εκλογική αναμέτρηση εξού και το γεγονός ότι το 2012 δεν είχε κάποιον άλλο εκλογικό αντίπαλο, όμως συνέχισε να παραμένει στην θέση του παράτυπα. Ο <<Εμφύλιος>> όμως αυτός δεν περιορίζεται μόνο σε δύο πλευρές, αλλά σε ένα χαοτικό παιχνίδι συμφερόντων από πολλές πλευρές κυρίως αυτό, της Σαουδικής Αραβίας.

Την χαοτική αυτή λοιπόν κατάσταση ήρθε να επιδεινώσει η ύπαρξη και άλλων καταστάσεων όπως η συμμετοχή των μαχητών της Αλ Κάιντα, η ύπαρξη συμμαχιών από χώρες όπως οι ΗΠΑ, Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία, η κατάληψη περιοχών με φονικές πυραυλικές επιθέσεις. Αυτή είναι μία όσο το δυνατόν περιεκτική τοποθέτηση των γεγονότων, περισσότερο ενημερωτική.

Όπως είναι φυσικό τα επακόλουθα του πολέμου είναι πολλά πόσο μάλλον σε μία τέτοια χώρα, που θεωρείται μία από τις φτωχότερες του αραβικού κόσμου. Πείνα, ασθένειες και θάνατος αποτελούν κάποια από αυτά. Σύμφωνα με την βρετανική εφημερίδα ,<<The Guardian>> εκτιμάται πως από το 2015, που ξεκίνησε ο πόλεμος μέχρι τουλάχιστον τα μέσα του 2019 ο αριθμός των νεκρών είχε ξεπεράσει τους 100.000. Ο ΟΗΕ εκτιμά πως τα ατυχήματα των αμάχων έχουν υπερβεί τους 15.000 νεκρούς ή τραυματίες.

Εικοσιδύο εκατομμύρια κάτοικοι της Υεμένης εξακολουθούν να χρειάζονται επειγόντως βοήθεια, 8 εκατομμύρια κινδυνεύουν από υποσιτισμό και συν όλα αυτά ένα ξέσπασμα χολέρας έχει επηρεάσει πάνω από ένα εκατομμύριο ανθρώπους. Με ασθένειες όπως την χολέρα,ελονοσία και δάγκειο πυρετό να μαστίζουν ανεξέλεγκτα σε ένα ήδη καταστρεπτικό σύστημα υγείας, την κορυφή του παγόβουνου ήρθε να αποτελέσει και η εμφάνιση του κοροναϊού. Ήδη αναφέρθηκαν επίσημα χίλιες περιπτώσεις, ανεπίσημα όμως είναι πιθανότατα πολύ περισσότερες.

Αναφέρεται πως όλες οι πλευρές της σύγκρουσης παραβίασαν τα ανθρώπινα δικαιώματα και το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο. Πράγματι, αυτό είναι κάτι που ήδη το γνωρίζουμε, αυτό όμως που απασχολεί εμένα είναι πως ο Δυτικός κόσμος γύρισε σε αυτή την χώρα, σε αυτούς τους ανθρώπους το κεφάλι. Πώς γίνεται να είμαστε τόσο φιλάνθρωποι σε άλλες περιπτώσεις και σε περιπτώσεις τόσο μείζονος σημασίας να κάνουμε πως δεν υπάρχουν; Πώς γίνεται να συγκινούμαστε πιο πολύ από μια εικόνα ενός γκρεμισμένου μνημείου και να μαζεύουμε στο άψε σβήσε χιλιάδες χρήματα για την επανακατασκευή του ενώ από την άλλη η εικόνα χιλιάδων υποσιτισμένων παιδιών, που χαροπαλεύουν σε ένα κρεβάτι ενός μισογκρεμισμένου κέντρου περίθαλψης να μην μας “αγγίζει”, να μην μας κάνει να νιώθουμε έστω ένα ίχνος τύψεως και αν όχι τύψεως συμπόνοιας και αλληλεγγύης; (Παρακάτω παρατίθεται ένα βίντεο της κατάστασης, που επικρατεί τώρα από ρεπορτάζ του BBC News)

Αυτό που συμβαίνει αυτή την στιγμή στην Υεμένη αποτελεί την ντροπή του ανθρωπότητας. Δεν γράφω αυτό το άρθρο για να κάνω κήρυγμα περί ανθρωπιάς επ’ ουδενί. Άλλωστε ποια είμαι εγώ για να το κάνω. Γράφω αυτό το άρθρο για να μπορέσω έστω και με κάτι τόσο μικρό να αποτελέσω φωνή ενημέρωσης και αφύπνισης έστω για ένα ποσοστό ανθρώπων, όποιο κι αν είναι αυτό. Κάτι που τώρα μπορεί να μοιάζει μακρινό προς εμάς , μπορεί κάποτε να είναι δίπλα μας, μπορεί ακόμα και να έρθουμε εμείς στην θέση του.

Ο ΟΗΕ έχει επαληθεύσει τους θανάτους τουλάχιστον ακόμη 7.700 αμάχων έως τον Μάρτιο του 2020. Χιλιάδες περισσότεροι έχουν πεθάνει από αιτίες όπως υποσιτισμός, ασθένειες και κακή υγεία . Υπολογίζεται πως 85.000 παιδιά με σοβαρό οξύ υποσιτισμό μπορεί να έχουν πεθάνει στο διάστημα 2015 με 2018. Το 80% περίπου του πληθυσμού χρειάζεται ανθρωπιστική βοήθεια. Με το κακό σύστημα ύδρευσης και μόνο τις μισές ιατρικές εγκαταστάσεις να λειτουργούν ή μάλλον να υπολειτουργούν εμφανίστηκαν πολλές ασθένειες μία από αυτές και η χολέρα. Υπολογίζεται πως 2 εκατομμύρια παιδιά υποσιτίζονται έντονα. Η χώρα βρίσκεται στα πρόθυρα λιμού βιβλικών διαστάσεων.Ο άμαχος πληθυσμός αποτέλεσε για μία ακόμη φορά τον <<αποδιοπομπαίο τράγο>> των κρατικών συμφερόντων.

Κλείνοντας το άρθρο μου, θα ήθελα να δηλώσω την αγανάκτηση μου και την λύπη μου για τον δρόμο στον, οποίο οδεύει η ανθρωπότητα. Οι εικόνες και τα ντοκουμέντα, που αντίκρισα προτού αποφασίσω να γράψω αυτό το άρθρο ήταν φρικιαστικές το λιγότερο, δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τα δάκρυα μου. Αν μπορούσα να έχω μια ευχή, που να γνώριζα πως θα πραγματοποιηθεί θα ήταν ποτέ κανένα παιδί και γενικότερα κανένας άνθρωπος στον κόσμο να μην χρειαζόταν να περάσει αυτό τον γολγοθά! Οι εικόνες που, επέλεξα να σας παρουσιάσω είναι <<σκληρές>> ίσως και ενοχλητικές για κάποιους, αλλά δεν θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω κάτι άλλο παρά την <<ωμή>> αλήθεια για να σας βοηθήσω να καταλάβετε την διάσταση του προβλήματος. Δυστυχώς δεν είναι εικόνες βγαλμένες από ταινία, αλλά η σκληρή πραγματικότητα!

Κατηγορίες
Ειδήσεις Εργασίες Κοινωνία Κόσμος Πολιτισμός Υγεία

Η ζωή από τα μάτια ενός μεταμοσχευμένου!

Πολλές φορές ακούμε για την παγκόσμια ημέρα μεταμόσχευσης και δωρεάς οργάνων ή για τους ανθρώπους εκείνους, που κάποια στιγμή στην ζωή τους βρέθηκαν στην ύψιστη ανάγκη να χρειαστεί να κάνουν μεταμόσχευση κάποιου οργάνου, όμως έχουμε μπει ποτέ πραγματικά στην διαδικασία να μάθουμε για τι ακριβώς πρόκειται και πόσο μεγάλη σημασία έχει;

Εγώ, για να πω την αλήθεια δεν είχα μπει ποτέ στην θέση ούτε καν να αναρωτηθώ ή να πληροφορηθώ έστω λίγο παραπάνω για ένα τόσο μείζον θέμα, αλλά συνάμα όχι τόσο γνωστό και ευρέως διαδεδομένο όπως ίσως κάποια άλλα που συνηθίζουμε να βλέπουμε και να ακούμε γι’ αυτά κατά καιρούς. Μέχρι, που μια μέρα γνώρισα μια κοπέλα, που έμελλε να γίνει αργότερα η πιο καλή μου φίλη, την Λία.

Η Λία Καλδουρμίδου λοιπόν (Πασχαλία, αλλά της αρέσει να την φωνάζουν Λία) είναι μία κοπέλα, 24 ετών από την πόλη της Αλεξανδρούπολης, η οποία με την πρώτη ματιά, με τον πρώτο χαιρετισμό σε κερδίζει με το χαμόγελό της και με την θετική αύρα ,που φαίνεται να αναβλύζει από μέσα της. Μία κοπέλα με διάπλατο χαμόγελό το οποίο βλέποντας το κανείς δεν θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί ότι πίσω του κρύβεται μια ιστορία ενός μεγάλου αγώνα, έναν αγώνα από τον οποίο όμως βγήκε κερδισμένη. Ένα σημαδάκι, εκεί πάνω από το στήθος κοντά στο σημείο της καρδιάς της, κρύβει ένα πολύτιμο μυστικό και εδώ ξεκινάει η ιστορία της.

Η Λία στα τέσσερα της χρόνια κάνει το φυσιολογικό τσεκ απ υγείας, που πρέπει να κάνει κάθε παιδί σε αυτή την ηλικία. Κάνοντας, λοιπόν τις απαραίτητες εξετάσεις παρατηρείται ένα μικρό φύσημα στην καρδιά της. Το φύσημα είναι οι ήχοι σαν σφύριγμα, που κάνει το αίμα όταν κινείται μέσα στην καρδιά ή γύρω από αυτή. Να τονιστεί εδώ, πως το φύσημα, από μόνο του δεν θεωρείται ασθένεια και τις περισσότερες φορές είναι<<αθώο>> και ακίνδυνο. Λίγα χρόνια όμως αργότερα στα 8 με 9 της χρόνια ξεκινάει να εμφανίζει κάποια περίεργα συμπτώματα, τα οποία αρχικά δεν φανέρωναν την σοβαρότητα του πραγματικού προβλήματος αλλά ήταν ανησυχητικά για το μικρό της ηλικίας της. Έλλειψη όρεξης για τροφή, αδυναμία σε σημείο, που να μην μπορεί να περπατάει αρκετά και ταχυκαρδίες είναι τα πρώτα βασικά συμπτώματα, που ανησυχούν τους γονείς της και παροτρύνουν τους γιατρούς της στην Αλεξανδρούπολη να κάνουν περαιτέρω εξετάσεις. Κάνοντας λοιπόν ένα σωρό εξετάσεις οι γιατροί συνηδητοποιούν ότι το πρόβλημα είναι καρδιακό και οδηγούνται στην διάγνωση πως η Λία πάσχει από διατατική μυοκαρδιοπάθεια.

Η διατατική μυοκαρδιοπάθεια είναι μία πάθηση του μυοκαρδίου, δηλαδή του μυικού ιστού από τον οποίο αποτελείται η καρδιά. Οι μυοκαρδιοπάθειες είναι παθήσεις,των οποίων η αιτία δεν έχει εξακριβωθεί. Στην συγκεκριμένη περίπτωση της διατατικής μυοκαρδιοπάθειας οι διαστάσεις της καρδιάς αυξάνονται (συνήθως η αριστερή κοιλία της καρδιάς μεγαλώνει) και τα τοιχώματα της γίνονται λεπτότερα. Η καρδιά αδυνατίζει και αντιδραστικά διατείνεται, έτσι η συστολική δύναμη της καρδιάς μειώνεται, πράγμα που την κάνει να λειτουργεί πιο αργά-υπολειτουργεί και να παρουσιάζει συμπτώματα καρδιακής ανεπάρκειας. Αυτά τα παραθέτω απλά ενημερωτικά.

Η πρώτη λύση είναι η παροχή μίας φαρμακευτικής αγωγής. Σύντομα όμως η κατάσταση της Λίας επιδεινώνεται και οι γιατροί, που την παρακολουθούν αποφασίζουν πως η μοναδική λύση είναι η ολική μεταμόσχευση καρδιάς. Το γεγονός όμως του μικρού της ηλικίας της, καθώς ήταν μόλις 11 ετών,αλλά και της σωματικής της διάπλασης οδηγεί τους γιατρούς στο πόρισμα πως η επέμβαση πρέπει να πραγματοποιηθεί στο εξωτερικό.

Από εκείνη την στιγμή,η Λία μπαίνει στην λίστα αναμονής, όπου αναγκάζονται να μπουν όλοι όσοι περιμένουν να βρεθεί συμβατός δότης μοσχεύματος. Η λίστα αναμονής είναι ίσως ό,τι καλύτερο και ελπιδοφόρο αλλά συνάμα και ό,τι πιο αγχωτικό για έναν παραλήπτη οργάνου καθώς υπάρχει κάποιο είδος προτεραιότητας που τηρείται ανάλογα με την ηλικία, την σοβαρότητα της περίπτωσης, την συμβατότητα κ.τ.λ. Μερικοί παραλήπτες βρίσκονται στην λίστα αναμονής ακόμη και χρόνια περιμένοντας για έναν δότη. Η Λία όμως, ήταν τυχερή καθώς 2 εβδομάδες αργότερα βρέθηκε μόσχευμα στην Αυστρία, όπου μεταφέρθηκε και η ίδια με την οικογένεια της για την επερχόμενη επέμβαση. Για το γεγονός της μεταμόσχευσης, στην οποία θα υποβληθεί ενημερώνεται μόλις 2 μήνες πριν. Φανταστείτε ένα 11χρονο κοριτσάκι να ακούει πως θα χρειαστεί να “αλλάξει” καρδιά, αδιανόητο για κάποιους από εμάς και όμως για κάποιους άλλους αληθινό!

Η μεταμόσχευση πράγματι γίνεται τον Δεκέμβριο του 2007 και αποδεικνύεται ευτυχώς απόλυτα επιτυχής. Από εκεί ξεκινάει ένα καινούριο ταξίδι, το ταξίδι της αποδοχής, της αποδοχής του γεγονότος ότι τώρα ξεκινάει μία άλλη “καινούρια” ζωή, ένα “καινούριο” κεφάλαιο με διαφορετικά δεδομένα. Η Λία αν και παιδί αναγκάζεται να αντιμετωπίσει μία άλλη πραγματικότητα. Πολλά από τα παιδικά της χρόνια τα έζησε στο κρεβάτι ενός νοσοκομείου μη έχοντας την δυνατότητα να κάνει αυτά που θεωρούνται φυσιολογικά για την ηλικία της και αυτό της στοίχισε αρκετά. Όταν είσαι μεταμοσχευμένος κανείς δεν σου εγγυάται ότι το μόσχευμα θα κρατήσει, ούτε το ίδιο σου το σώμα! πρέπει να παλεύεις γι΄αυτό και να προσέχεις πάντα, γιατί ανά πάσα στιγμή το σώμα σου μπορεί να απορρίψει το μόσχευμα.

Επιστρέφοντας λοιπόν, από την Αυστρία και μετά από μια επιτυχημένη μεταμόσχευση είχε να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες της πραγματικότητας. Τα πρώτα σχολικά χρόνια μετά την μεταμόσχευση βίωνε bullying και απόρριψη από πολλά παιδάκια του σχολείου. Γιατί; γιατί ήταν διαφορετική, γιατί είχε ένα σημαδάκι πάνω από το στήθος, γιατί έπρεπε να παίρνει φάρμακα ή κάποιες φορές να φοράει προστατευτική μάσκα, γιατί δεν μπορούσε να βγαίνει πολύ έξω και να παίζει με τα παιδάκια της γειτονιάς της. Γιατί ήταν διαφορετική! και αυτή την διαφορά θα την ένιωθε για πολλά χρόνια.

Η ζωή ενός μεταμοσχευμένου κρύβει πολλές δυσκολίες, πολλά μη και όχι! Η μεταμόσχευση σε αφήνει με ένα αποδυναμωμένο ανοσοποιητικό σύστημα κάτι το οποίο καθιστά κάποιον επιρρεπή στα μικρόβια και γενικά στις ασθένειες, ασθένειες όχι μόνο σοβαρές, αλλά ακόμα και οι ασθένειες του τύπου μικρής ίωσης, που για τους “φυσιολογικούς” ανθρώπους διαρκούν λίγες μέρες και θεωρούνται άνευ σημασίας για έναν μεταμοσχευμένο μπορεί να αποβούν επικίνδυνες ακόμα και μοιραίες.

Ρωτώντας την Λία ποιοι είναι οι απαραίτητοι κανόνες, που πρέπει να ακολουθεί ως μεταμοσχευμένη μου απαντάει πως ένας μεταμοσχευμένος πρέπει να παλεύει να κρατήσει το μόσχευμα του σε όλη του την ζωή γιατί ακόμα και μετά την μεταμόσχευση το σώμα του μπορεί να το απορρίψει. Συγκεκριμένα, πρέπει να ακολουθεί μία συγκεκριμένη φαρμακευτική αγωγή εφ’ όρου ζωής, να κάνει μία σειρά απαραίτητων εξετάσεων μία φορά τον χρόνο, να μην λαμβάνει οποιοδήποτε φάρμακο αν δεν του το επιτρέπουν οι υπεύθυνοι γιατροί του (όπως π.χ ένα φυσιολογικό depon για εμάς), να αποφεύγει τελείως το αλκοόλ ή κάπνισμα και ό,τι άλλο θεωρείται επικίνδυνο και γενικά εκθέτει σε κίνδυνο την υγεία και ζωή του. Η Λία ακολουθεί πιστά, κατά γράμμα αυτούς τους κανόνες και κάθε χρόνο κάνει τις απαραίτητες εξετάσεις στο Ωνάσειο Νοσοκομείο (Καρδιοχειρουργικό κέντρο) της Αθήνας, όπου βρίσκονται και οι υπεύθυνοι γι’ αυτήν γιατροί, που την παρακολουθούν.

Έχουν περάσει 13 ολόκληρα χρόνια από τότε, που η Λία έκανε την εγχείρηση και δηλώνει ότι νιώθει ευγνώμων για όλα αυτά τα χρόνια που της “δώρισε” Ο Θεός, οι γιατροί της και ο δότης της. Μιας και αναφέρθηκα στον δότη της και έχοντας και εγώ πάντα μέσα μου την περιέργεια του πως είναι να κουβαλάς μια “ξένη” καρδιά μέσα σου,την ρώτησα πως πραγματικά είναι να συμβαίνει σε έναν άνθρωπο κάτι τέτοιο και αν νιώθει κάτι διαφορετικό. Η απάντησή της ήταν ό,τι πιο συγκινητικό και όμορφο έχω ποτέ ακούσει. Συγκεκριμένα εξέφρασε ότι αν και δεν μπόρεσε ποτέ να μάθει πολλές λεπτομέρειες για τον δότη της, λόγω της νομοθεσίας περί απορρήτου, που ισχύει σε αυτές τις περιπτώσεις, παρ’ όλα αυτά, όσο περίεργο και αστείο και αν ακούγεται νιώθει πάντα ένα περίεργο συναίσθημα σαν να κουβαλάει και κάποιον άλλον μέσα της εκτός από τον εαυτό της, σαν ένα φύλακα άγγελο, που είναι πάντα εκεί μαζί της σε κάθε της βήμα, κάτι το οποίο την κάνει να νιώθει περίεργα, αλλά ταυτόχρονα και πολύ όμορφα.

Όσο για το πως αντιμετωπίζει την ζωή μετά απ’ όλα αυτά που πέρασε δηλώνει πως αν και πολλά γεγονότα την επηρέασαν και την στιγμάτισαν , παρ’ όλα αυτά την έκαναν να δει την ζωή με άλλο μάτι. Προσπαθεί να ζει την ζωή της όσο πιο “φυσιολογικά’ μπορεί καθώς όπως και η ίδια τονίζει <<Ένας μεταμοσχευμένος δεν είναι άρρωστος, ούτε διαφορετικός είναι ένας άνθρωπος όπως όλοι οι άλλοι, που απλά τυχαίνει να “κουβαλάει” ένα δώρο και πρέπει να το προσέχει παραπάνω, αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να του συμπεριφέρονται σαν να νοσεί ακόμα, απλά να μπορούν μέσω εκείνου να μαθαίνουν την αξία αυτού του “δώρου” και να ευαισθητοποιούνται>> και συνεχίζει τονίζοντας πως <<Μόνο όταν νιώσεις ότι χάνεις την ζωή σου αρχίζεις να την εκτιμάς πραγματικά>> γι ‘ αυτό και το μότο το οποίο ακολουθεί και ζει με αυτό είναι << να μην περιμένεις να έρθει η κατάλληλη στιγμή, αλλά να ζεις την ζωή σου όσο πιο όμορφα και γεμάτα μπορείς σαν να είναι κάθε μέρα η κατάλληλη!>>

Κλείνοντας το άρθρο μου συγκινημένη, θα ήθελα να προσθέσω πως κοιτάζοντας λοιπόν, την Λία ως φίλη μου, αλλά πάνω απ’όλα ως άνθρωπο και τον τρόπο με τον οποίο νιώθει, αντιδράει,ζει, για το μέγεθος της καλοσύνης της και της αγάπης, που νιώθει και δίνει λες και αυτή η καρδιά της χωράει συναισθήματα για δύο ανθρώπους, αντιλαμβάνομαι πως τελικά τα μεταμοσχευμένα άτομα είναι όντως κατά κάποιο τρόπο ιδιαίτερα τυχερά, τυχερά για τον τρόπο, που αντιλαμβάνονται την ζωή, τυχερά γιατί έχουν τον τρόπο να ζούνε, να αγαπάνε να νιώθουν διπλά, υπάρχει μεγαλύτερο δώρο από αυτό;

Πραγματικά, ελπίζω η ιστορία της Λίας όπως και κάθε άλλου μεταμοσχευμένου ανθρώπου να μπορέσει να αποτελέσει ένα παραπάνω λιθαράκι στον δρόμο της ενημέρωσης, ευαισθητοποίησης και κινητοποίησης του κόσμου, όσον αφορά τις μεταμοσχεύσεις και την Δωρεά Οργάνων. Η δική μας δωρεά οργάνων μπορεί να είναι για κάποιον άλλον το μεγαλύτερο δώρο που θα μπορούσε να έχει, ένα δώρο ζωής. Ας μην ξεχνάμε ότι όλοι έχουμε δυνητικά την πιθανότητα να νοσήσουμε και να χρειαστούμε κατά την διάρκεια της ζωής μας μια μεταμόσχευση οργάνου, οπότε δυνάμει λήπτες οργάνων είμαστε όλοι!

Η Ελλάδα παραμένει μία από τις τελευταίες Ευρωπαϊκές Χώρες στη Δωρεά και Μεταμόσχευση Οργάνων. Μόνο στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης 3.000 άνθρωποι πεθαίνουν κάθε χρόνο περιμένοντας το μόσχευμα που θα τους χαρίσει την ζωή. Ας το αλλάξουμε αυτό! Ο Εθνικός Οργανισμός Μεταμοσχεύσεων (ΕΟΜ), από το 2007 έχει θεσπίσει την 1η Νοεμβρίου κάθε έτους ως Πανελλήνια Ημέρα Δωρεάς Οργάνων. Δότης μπορεί να γίνει κάποιος μετά θάνατον, είτε σε περίπτωση εγκεφαλικού θανάτου-κώμα μετά βέβαια από συναίνεση δική του και της οικογενείας του, επίσης δότης κάποιων συγκεκριμένων οργάνων μπορεί να γίνει κάποιος και εν ζωή. Για εκείνους, που επιθυμούν να ενημερωθούν παραπάνω επί του θέματος ή επιθυμούν να γίνουν δωρητές-δότες οργάνων, η διαδικασία είναι απλή, υπάρχουν πληροφορίες και δηλώσεις με διάφορες επιλογές στην ιστοσελίδα του Εθνικού Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων (ΕΟΜ). Ας γίνουμε δότες. Ας σώσουμε ζωές!

Κατηγορίες
Ειδήσεις Εργασίες Κοινωνία Κόσμος

“Be a lady they said”

<<Να είσαι κυρία,είπαν>>. Αυτή είναι η εισαγωγή του βίντεο, που πρωταγωνιστεί η φωνή της δημοφιλούς ηθοποιού του Hollywood, Cynthia Nixon και κάθε φορά, που το βλέπω χιλιάδες εικόνες και παραδείγματα περνάνε από το μυαλό μου. Το βίντεο προβάλλει το πως είναι να είσαι γυναίκα σε έναν “ανδροκρατούμενο” κόσμο και οι προσδοκίες που ακολουθούν μαζί με αυτό. To βίντεο μιλάει για όλες τις αντιφάσεις, που αναγκάζονται να αντιμετωπίσουν οι γυναίκες συνεχώς στην ζωή τους, σε όλους τους τομείς. Αυτό το κείμενο, που θα ακολουθήσει, το δικό μου κείμενο δεν έχει να κάνει συγκεκριμένα περι φεμινισμού.Μίλησα για τις εικόνες και τα παραδείγματα που, μου ήρθαν στο μυαλό μετά από την παρακολούθηση αυτού του βίντεο. Ο καθένας παρακολουθώντας το ανατρέχει σε διαφορετικά συμπεράσματα και περιστατικά. Από το δικό μου το μυαλό λοιπόν, πέρασε κάτι πολύ συγκεκριμένο. Πέρασαν σαν αστραπή χιλιάδες περιπτώσεις βιασμών-δολοφονιών από “άνδρες” και οι εμετικοί τουλάχιστον χαρακτηρισμοί “εκσυγχρονισμένων” ανθρώπων του 2020 του τύπου <<αυτή το προκάλεσε>>. Παραθέτω το βίντεο παρακάτω για όποιον ενδιαφέρεται να το παρακολουθήσει και προειδοποιώ ότι ίσως περιέχει μερικές εικόνες, που για κάποιους ενδεχομένως θα υπάρξουν ενοχλητικές:

Στο μυαλό μου ένα πρόσφατο γεγονός. Η δίκη για την γνωστή σε όλους μας υπόθεση της 21χρονης, Ελένης Τοπαλούδη, που ταρακούνησε όλη την Ελλάδα. Πώς ένα κορίτσι από το διδυμότειχο ξεκίνησε με τις καλύτερες περγαμηνές και στόχους για να σπουδάσει και να κάνει τα όνειρα της πραγματικότητα κατέληξε να επιπλέει στα νερά της Ρόδου; Για όσους δεν θυμούνται, ή δεν γνωρίζουν θα περιγράψω συνοπτικά το χρονικό της υπόθεσης. Είναι τετάρτη 28 Νοεμβρίου του 2018 και ώρα 7.30 το πρωί. Στην παραλία “Φώκια”, της Ρόδου κάποιος κάτοικος κάνει περίπατο με την γυναίκα του όταν του τραβάει το ενδιαφέρον ένα μεγάλο αντικείμενο που βρισκόταν μέσα στην θάλασσα. ‘Οταν γυρίζει σπίτι διαπιστώνει με τα κιάλια ότι πρόκειται για άνθρωπο,γι’ αυτό και καλεί τις αρχές για να σιγουρευτεί. Η Ελένη Τοπαλούδη μόλις έχει βρεθεί νεκρή. Το σημείο,όπου βρέθηκε το άψυχο σώμα της Ελένης παρατίθεται παρακάτω:

Η Ελένη από το διδυμότειχο,είναι φοιτήτρια στο τμήμα Μεσογειακών Σπουδών της Ρόδου.Έχει να δώσει σημεία ζωής από το βράδυ της Δευτέρας και οι γονείς της,έχουν ήδη δηλώσει την εξαφάνισή της, αυτό πού δεν ξέρουν ακόμα είναι πως η Ελένη τους είναι νεκρή,δεν θα ξανά γυρίσει. Το σώμα εξετάζεται από ιατροδικαστή το συμπέρασμα είναι ξεκάθαρο,εγκληματική ενέργεια,οι γονείς ειδοποιούνται. Άγνωστο σε εκείνους ακόμα το πόσο υπέφερε λίγες ώρες πριν το κοριτσάκι τους.

Τα στοιχεία ξετυλίγονται ένα ένα χάρη στην ομολογία της καλύτερης φίλης της Ελένης και ενός βίντεο από κάμερα κλειστού κυκλώματος δίπλα στο σπίτι της. Το κουβάρι αρχίζει να ξετυλίγεται και υποδεικνύονται 2 ένοχοι. Ένας 19χρονος Αλβανός και ο 21χρονος Ροδίτης φίλος του. Η Ελένη γνωρίζει πρόσφατα τον Αλβανό νεαρό, βγαίνουν μια-δυο φορές. Το βράδυ εκείνο επικοινωνούν τηλεφωνικά, εκείνος έρχεται να την πάρει και την πηγαίνει στο απομακρυσμένο σπίτι του 21χρονου ροδίτη στους πεύκους, οπου βρίσκεται και ο ίδιος ο ροδίτης, η άτυχη Ελένη δεν έχει ιδέα τι την περιμένει.Εκείνο το βράδυ λοιπόν,το φυσιολογικό , “όχι” της Ελένης, στο να προβεί σε οποιαδήποτε σεξουαλική πράξη μαζί τους, έθιξε και πυροδότησε τον “ανδρικό” εγωισμό τους, δεν μπορούσαν να δεχθούν την άρνηση τόσο πολύ που την βιάζουν,την ξυλοκοπούν,την χτυπάνε στο κεφάλι με σίδερο,την μεταφέρουν μισολιπόθυμη από τον πόνο με ενα φορτηγάκι σε ένα γκρεμό και ενώ είναι ακόμα ζωντανή και τους παρακαλάει να την πάνε σε ένα νοσοκομείο εκείνοι την πετάνε ζωντανή στα βράχια και την παρατάνε να πεθάνει χωρίς κανένα ίχνος τύψεων ή μεταμέλειας. Άλλωστε όπως θα αποδειχθεί πολύ αργότερα ο 19χρονος ένιωθε τόσες τύψεις γι’ αυτό ,που έκανε που λίγες μέρες αργότερα βιάζει ακόμα ένα κορίτσι και μάλιστα με ειδικές ανάγκες!

Στις καταθέσεις επικρατεί ένα ντόμινο κατηγοριών. Ο ένας κατηγορεί τον άλλον. Ποιος βίασε,ποιος μαχαίρωσε,ποιος χτύπησε πιο πολύ, εγώ όμως δεν θα επιμείνω σε αυτό το κομμάτι. Το ζήτημα είναι ένα , μια 21χρονη κοπέλα βιάστηκε και δολοφονήθηκε επειδή είπε όχι, επειδή δεν εκπλήρωσε τις προσδοκίες και φαντασιώσεις που είχαν αυτά τα 2 κτήνη! Και φτάνουμε στο σήμερα. Μετά από άπειρους μήνες θλίψης,βασάνων και ταλαιπωρίας των γονιών επιτέλους έρχεται η αρχή μίας, κάποιας δικαίωσης. Η ποινή για τους δύο κατηγορουμένους από το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο είναι ισόβια συν 15 έτη κάθειρξης στον καθένα.

Και τώρα φτάνω στο σημείο , όπου ήθελα να φτάσω από την αρχή του άρθρου. Σε μία από τις καταθέσεις του, ένας από τους κατηγορουμένους είπε για την Ελένη <<Το έπαιζε λίγο δύσκολη>> . Και εδώ κύριες και κύριοι, από αυτή και μόνο την έκφραση καταλαβαίνει κανείς πως ξεκινάει η κουλτούρα του βιασμού. Το πατριαρχικό σύστημα, που επικρατεί σε τοπικές κοινωνίες και μη δεν έχει ακόμα εξαλειφθεί. Αυτό αναγνωρίστηκε στην δίκη και από την ίδια την δικαστή, η οποία ξανά επισήμανε επίσης και την ήδη γνωστή πληροφορία πως αν δεν ήταν το Λιμενικό η υπόθεση θα μπορούσε να είχε συγκαλυφθεί ή να είχε πάρει άλλη τροπή λόγω των συγκαλύψεων φυλετικών διακρίσεων και κακοποιήσεων , που επικρατούν ακόμα σε μικρές και μεγάλες κοινωνίες. Εκφράσεις δυστυχώς σαν αυτή του κατηγορουμένου ακούγονται συνεχώς από το στόμα διάφορων ανθρώπων που θέλουν να αυτοαποκαλούνται “άνδρες”.

Έίμαστε στην εποχή, που ακόμα οι γυναίκες όταν υποστούν κάποιο είδος κακοποίησης ή βιασμού από “άνδρα”, ντρέπονται για τον εαυτό τους, φοβούνται να μιλήσουν ή ακόμα χειρότερα κατηγορούν τον ίδιο τους τον εαυτό. Γιατί; γιατί ετσι έχουν μάθει, γιατί αυτό τους το έχει μάθει η δήθεν προοδευτική τους κοινωνία, που έπρεπε να τις προστατεύει και αντ’ αυτού η κοινωνία τους, τις κατηγορεί, τις περιφρονεί ή τους λέει <<λυπάμαι δεν μπορώ να βοηθήσω>> ή <<λυπάμαι δεν μπορώ να μπλεχτώ>> ή ακόμα χειρότερα <<κάτι θα έκανες και τον προκάλεσες>>. Γιατί ακόμα και τις φορές , που τολμούν να μιλήσουν κανένας δεν τους παίρνει στα σοβαρά, ώσπου εκατοντάδες γυναίκες σε όλο τον κόσμο καταλήγουν στο τέλος στην καλύτερη περίπτωση με ψυχολογικά προβλήματα και ουλές στο σώμα και στην χειρότερη με τα κορμιά τους στοιβαγμένα σε ένα νεκροτομείο γιατί απλά κανένας δεν τους βοήθησε, γιατί απλά κανένας δεν αντιλήφθηκε τα χιλιάδες σημάδια, γιατί απλά κανένας δεν ήθελε να αναμειχθεί.

Κλείνοντας συγκινημένη το άρθρο μου στο μυαλό μου αντηχούν τα λόγια της μητέρας της Ελένης στην δίκη και ανατριχιάζω. <<Να είστε άνδρες με μπέσα, μην γίνεστε βιαστές>>. Πόσο αληθινή κουβέντα! Οι οικογένειες οι σωστές μεγαλώνουν τον άνδρα με σωστά πρότυπα και ιδανικά. Ο αληθινός ο άνδρας, μαθαίνει από μικρή ηλικία ότι τα δυο φύλα είναι ισότιμα, ότι δεν υπάρχει κατώτερο φύλο, ούτε στην κοινωνική βαθμίδα, ούτε στην εύρεση δουλειάς, ούτε στις υποχρεώσεις, ούτε στα αισθήματα, ούτε πουθενά. Ο αληθινός ο άνδρας δεν κακοποιεί σωματικά και λεκτικά μια γυναίκα επειδή και μόνο τυχαίνει να έχει μια τάδε πιο δυνατή σωματική διάπλαση, αντιθέτως την θεωρεί ισότιμη, την σέβεται και γιατί όχι και θαυμάζει, όπως και το αντίστροφο.’Ισως αυτή η τραγική υπόθεση να μπορέσει να αποτελέσει παράδειγμα για την ανάγκη της δημιουργίας ενός καλύτερου κόσμου , όπου καμία Ελένη δεν θα ξανα χρειαστεί να βιώσει τέτοιο τρόμο,πόνο και ταπείνωση και κανένας γονιός δεν θα ξανά χρειαστεί να ζεί με αυτό το κενό,την αγωνία, την θλίψη να στείλει την “Ελένη” του να σπουδάσει,να στείλει την “Ελένη” του να ακολουθήσει τα όνειρά της, να περιμένει την “Ελένη” του με αγωνία να γυρίσει σώα και αβλαβής. Το άρθρο μου, λοιπόν αυτό, το αφιερώνω στην Ελένη και στην κάθε “Ελένη”, που βρέθηκε ποτέ σε αυτή την θέση, γιατί αυτή η Ελένη θα μπορούσε να είναι η μητέρα μου, η αδερφή μου, η φίλη μου, ΕΓΩ!

Κατηγορίες
Κοινωνία Κόσμος Υγεία

ΤΑ ΕΜΒΟΛΙΑ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΠΡΟΛΗΨΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΩΝ ΛΟΙΜΩΔΩΝ ΑΣΘΕΝΕΙΩΝ

Βρισκόμαστε στο μέσον μιας πανδημίας με 3.500.000 κρούσματα και 246.000 θανάτους παγκοσμίως μέχρι και σήμερα. Η πανδημία πρωτοεμφανίστηκε τον Δεκέμβριο του 2019 στην πόλη Ουχάν της Κίνας και προκλήθηκε από ένα νέο στέλεχος της ομάδας των κορονοιών. Ο νέος κορονοιός ονομάζεται covid-2019 και ανήκει στην ίδια οικογένεια ιών όπως ο ιός (SARS-nCoV) που προκαλεί σοβαρό Οξύ Αναπνευστικό Σύνδρομο.

Όλες οι επισημονικές κοινότητες όπως φαρμακοβιομηχανίες ,επιστημονικά εργαστήρια, ερευνητικά κέντρα, έχουν επιδοθεί σε έναν αγώνα δρόμου με σκοπό αφ΄ενός μεν την ανακάλυψη φαρμάκου για την καταπολέμηση της πανδημίας και αφ΄ετέρου την ανακάλυψη ενός εμβολίου για την πρόληψη και προστασία των ανθρώπων από τον συγκεκριμένο ιό.

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΕΜΒΟΛΙΩΝ

Πριν από τα εμβόλια, οι λοιμώδεις νόσοι απειλούσαν την υγεία και τις ζωές δεκάδων χιλιάδων παιδιών και ενηλίκων κάθε χρόνο.

Με την ανακάλυψη των εμβολίων όμως δόθηκε η λύση και θεραπεύτηκαν ασθενείς από διάφορα λοιμώδη νοσήματα από τα οποία πολλά ήταν θανατηφόρα, ενώ μικρά παιδιά βοηθήθηκαν ιδιαιτέρως από την καθιέρωση των εμβολιασμών με αποτέλεσμα τη μείωση της παιδικής θνησιμότητας.

Κάθε χρόνο τα εμβόλια αποτρέπουν περισσότερους από 3 εκατομμύρια θανάτους και σώζουν 750.000 παιδιά από αναπηρίες.

Από τη στιγμή που η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού εμβολιάζεται, είναι πολύ πιο δύσκολο μια επιδημία να ξεσπάσει και να εξαπλωθεί.

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΕΜΒΟΛΙΟ

Edward Jenner

Το πρώτο εμβόλιο που αναφέρεται στην ιστορία της Ιατρικής είναι το εμβόλιο εναντίον της μολυσματικής ασθένειας της ευλογιάς. Ο Βρετανός παθολόγος Edward Jenner το 1760 άκουσε ότι οι γυναίκες που άρμεγαν τις αγελάδες δεν νοσούσαν από την ασθένεια της ευλογιάς μιας επικίνδυνης ασθένειας που προκαλούσε παραμορφώσεις αλλά και θάνατο. Οι γυναίκες αυτές παρουσίαζαν φυσαλίδες στα χέρια τους που ήταν ένδειξη νόσησης από την ευλογιά των αγελάδων η οποία είχε ελαφρά συμπτώματα στον άνθρωπο. Το 1796 ο Edward Jenner χρησιμοποίησε το πύον από τις φυσαλίδες αυτές και εμβολίασε ένα οκτάχρονο αγόρι. Το παιδί στη συνέχεια ήρθε σε επαφή με άτομα που έπασχαν από ευλογιά αλλά δεν νόσησε.

Έτσι δημιουργήθηκε το πρώτο εμβόλιο.

Όμως η χορήγηση του εμβολίου σε παγκόσμια βάση άρχισε πολύ αργότερα το 1956 μετά από απόφαση της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας που είχε ως σκοπό τον περιορισμό και την εξαφάνιση της ευλογιάς.

Είκοσι τέσσερα χρόνια αργότερα το 1980 επιτυγχάνεται η πλήρης εξάλειψη της ευλογιάς σε όλο τον κόσμο.

Στη συνέχεια δημιουργήθηκαν διάφορα άλλα εμβόλια όπως το εμβόλιο κατά της λύσσας, της πανώλης, της διφθερίτιδας, του κοκκύτη, της φυματίωσης, της πολιομυελίτιδας, της ιλαράς , της ερυθράς, της ηπατίτιδας Β, το εμβόλιο για την μηνιγγίτιδα,και αρκετά άλλα.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΟΜΩΣ ΤΑ ΕΜΒΟΛΙΑ

Το εμβόλιο είναι έναι ένα βιολογικό παρασκεύασμα που έχει σαν σκοπό να βοηθήσει τον άνθρώπινο οργανισμό να αποκτήσει ανοσία σε κάποιες ασθένειες. Ουσιαστικά τα εμβόλια κατασκευάζονται από τα ίδια μικρόβια που προκαλούν τις διάφορες νόσους, με τη διαφορά ότι τα μικρόβια αυτά είναι νεκρά όπως στα εμβόλια της γρίπης, της χολέρας, της ηπατίτιδας Α, της πολιομυελίτιδας και της βουβωνικής πανώλης ή εξασθενημένα όπως στα εμβόλια της ιλαράς, του κίτρινου πυρετού, της ερυθράς, της παρωτίτιδας και της φυματίωσης, έτσι ώστε να μην μπορούν να προκαλέσουν την νόσο.

Τα εμβόλια βάζουν αυτά τα μικρόβια στον οργανισμό μας συνήθως με ένεση και το ανοσοποιητικό μας σύστημα αντιδρά κατά τον ίδιο τρόπο που θα αντιδρούσε αν είχε προσβληθεί από τη νόσο, φτιάχνοντας αντισώματα. Τα αντισώματα καταστρέφουν τα μικρόβια του εμβολίου και στη συνέχεια παραμένουν στο σώμα μας προσφέροντάς μας ανοσία.

Τα εμβόλια έχουν τόσο προληπτικό όσο και θεραπευτικό ρόλο.

ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΣΕ ΕΜΒΟΛΙΑ ΝΕΟΥ ΤΥΠΟΥ

Η εξέλιξη της επιστήμης και η ανάπτυξη της τεχνολογίας προχωρά αλματωδώς και πολλές νέες προσπάθειες γίνονται με σκοπό την εξεύρεση νέων εμβολίων.

Εμβόλια που βρίσκονται ακόμη σε πειραματικό στάδιο και ίσως δίνουν ελπίδες για την καταπολέμηση της νέας πανδημίας που πλήττει ολόκληρο τον πλανήτη σήμερα είναι τα ονομαζόμενα εμβόλια DNA. Τα εμβόλια αυτά παράγονται από το DNA του ιού ή του βακτηρίου και εισάγεται στα ανθρώπινα κύτταρα. Τα κύτταρα αυτά γίνονται αντιληπτά από τα κύτταρα του ανοσοποιητικού και προκαλούν την άμεση ανοσία και καταστολή του ιού ή του βακτηρίου.

Τα εμβόλια αυτά παρασκευάζονται και αποθηκεύονται εύκολα και ίσως να είναι τελικά η λύση και το μέλλον των εμβολίων από εδώ και πέρα.

Παρά τις αντιδράσεις των αντιεμβολιακών κινημάτων , την έντονη δυσπιστία και τον φόβο των παρενεργειών αναμένονται σύντομα σημαντικές εξελίξεις στον χώρο των εμβολίων.

Κατηγορίες
Ειδήσεις Εργασίες Κοινωνία Κόσμος Πολιτισμός

Ρατσισμός: Μία “ανίατη ασθένεια.”

Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, Αμερικανός Ιερωμένος και ηγέτης του αφροαμερικανικού κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα της έγχρωμης κοινότητας-πληθυσμού στις ΗΠΑ τις δεκαετίες του ’50 και ’60 είχε κάποτε ένα όνειρο. Να ζήσουν κάποια στιγμή τα παιδιά του και όλοι οι άνθρωποι σε ένα Έθνος, που δεν θα κρίνονται από το χρώμα του δέρματός τους, αλλά από το περιεχόμενο τουυ χαρακτήρα τους. Ο ίδιος δολοφονήθηκε τον Απρίλιο του 1968, μόλις στα 39 του χρόνια, αναμενόμενο καθώς τέτοιοι ηγέτες και ιδιαίτερα σε τέτοιες δύσκολες εποχές είχαν σχεδόν πάντοτε παρόμοια τύχη και υπάρχουν χιλιάδες παραδείγματα της πολιτικής ιστορίας για να το αποδείξουν. Παρά τον θάνατο του Ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ, κατάφερε να εμπνεύσει εκατομμύρια ανθρώπους και το έργο του να αποτελέσει ένα σημαντικό λιθαράκι στην μετέπειτα βελτίωση των δικαιωμάτων των έγχρωμων κατοίκων της Αμερικής, δηλαδή των Αφροαμερικανών. Οι Αφροαμερικανοί πέρασαν από πολλές δοκιμασίες και υπερβολικά πολλά χρόνια για να καταφέρουν να αποκαλούνται με αυτό τον όρο,που δικαιωματικά τους ανήκε.Παλαιότερα στην Αμερική τους αποκαλούσαν υποτιμητικα μαύρους και νέγρους. Ακόμα και αυτή η κάποια αλλαγή στον τρόπο που πλέον τους αντιμετώπιζαν δεν ήταν αρκετή,ώστε να εξαλειφθούν οι φυλετικές Διακρίσεις και η βία απέναντι στο ”διαφορετικό.”

Το περιεχόμενο όμως αυτού του άρθρου δεν είναι η αναφορά στον Μάρτιν Λούθερ και την ζωή του, όχι αυτή ήταν απλά μια εισαγωγή, που μας οδηγεί όμως από την σκληρή αλήθεια του τότε, στην σκληρή και αποκρουστική αλήθεια του σήμερα.

Είναι 23 Φεβρουαρίου του 2020, ένα όμορφο κυριακάτικο απόγευμα στο Brunswick, περιοχή στην πολιτεία Georgia της Αμερικής. Ο 25χρονος, αφροαμερικάνος , Ahmaud Arbery ξεκινάει για το καθιερώμενο του jogging όπως κάθε μέρα, αλλά αυτή την φορά δεν γυρίζει πίσω. Κατά την διαδρομή του τον ακολουθεί ένα άσπρο φορτηγό, με 2 οπλισμένους άνδρες, τον Gregory Mc Michael, 64 ,και τον γιο του Travis Mc Michael, 34. Ενώ ο Ahmaud τρέχει ακούγεται ένας πυροβολισμός , ο ίδιος πέφτει κάτω, αλλά εξακολουθεί να δέχεται άλλους 3 πύροβολισμούς μέχρι την στιγμή, που αφήνει την τελευταία του πνοή. Έχει τραβηχτεί βιντεοσκοπημένο υλικό, από άτομο αγνώστου ταυτότητας ,που παρακολουθούσε και παράλληλα βιντεοσκοπούσε την πράξη από το όχημά του,πιθανώς βοηθού των δραστών. Το βίντεο της αποτρόπαιας αυτής πράξης παρατίθεται παρακάτω:

Η τραγική ειρωνεία της υπόθεσης; Οι δυο άνδρες δεν κατηγορήθηκαν, ούτε συνελήφθησαν και όπως αποδείχθηκε από έγγραφα ο μεγαλύτερος Mc Michael ήταν πρώην αστυνομικός ντεντέκτιβ, ένα μάλλον υπεραρκετό στοιχείο για να πείσει με τα λεγόμενα του σε μια έκθεση της αστυνομίας περί αθωότητας και αμυντικής πράξης. Συγκεκριμένα ο Mc Michael ανέφερε ότι είδε τον κύριο Arbery, ο οποίος του έμοιαζε με τον ύποπτο μιας σειράς ληστειών της περιοχής. Κατά τα λεγόμενά του αυτός και ο γιος του τον ακολούθησαν με το φορτηγό και όταν του ζήτησαν ευγενικά να σταματήσει για να του μιλήσουν, ο ίδιος επιτέθηκε στον γιό του και ανάγκασε τον ίδιο να πυροβολήσει. Με λίγα λόγια σενάριο επιστημονικής φαντασίας μιας και ο 25χρονος Arbery ήταν τελείως άοπλος και ακίνδυνος, κάτι το οποίο αποδεικνύει βέβαια και το ίδιο το βίντεο.

Ο θάνατος του Arbery είναι ένας από τους εκατοντάδες φόνους έγχρωμων εφήβων και ανδρών σε όλη την Αμερική. Το Brunswick κατοικείται στην πλειοψηφία του από Αφροαμερικανούς, παράλληλα όμως είναι και μια πόλη, η οποία εξακολουθεί να κυριαρχείται απο φυλετικές διακρίσεις.Η υπόθεση αυτή ευτυχώς κατάφερε να ξεσηκώσει μεγάλες αντιδράσεις από ανθρωπους σε όλη την Αμερική αλλά και σε όλο τον κόσμο, ακόμα και διάσημων σταρ του Hollywood, με σκοπό να αποδοθεί δικαιοσύνη πρώτα απ’όλα στην μητέρα του,αλλα και σε όλο τον κόσμο,που αντιμετωπίζει τις ίδιες διακρίσεις και καταστάσεις. Εκατοντάδες άνθρωποι μαζεύτηκαν έξω από το σπίτι των κατηγορουμένων με σκοπό να διαμαρτυρηθούν.

Τελικά μετά από τόσους μήνες μόχθου και προσπάθειας ο Tom Durden, ένας εξωτερικός από την υπόθεση εισαγγελέας προθυμοποιήθηκε να εξετάσει την υπόθεση και να γίνει ακρόαση ώστε να ακουστούν και να παρουσιαστούν τα στοιχεία της υπόθεσης. Αυτό βέβαια δεν θα συμβεί σίγουρα μέχρι τα τέλη Ιουνίου λόγω της πανδημίας,που υπάρχει αυτή την στιγμή σε όλο τον κόσμο. Η οργή του κόσμου και η απαίτηση για δικαιοσύνη είναι τεράστια.

https://images.app.goo.gl/pZmFySgQXqYxuySM6

Το ερώτημα είναι το εξής, πόσοι ακόμα Ahmaud Arbery θα χρειαστεί να δολοφονηθούν για να καταλάβουμε ότι οι διακρίσεις όποιουδήποτε είδους δεν χωράνε πουθενά εν έτει 2020; Ζούμε σε μια εποχή, που ο φόβος και η ημιμάθεια μας έχουν κάνει υποχείρια τους. Γι’ αυτό και οι διακρίσεις και οι διαχωρισμοί αυξάνονται ξανά μέρα με την μέρα σε όλες τις χώρες. Άραγε πόσο περήφανος θα ήταν ο Martin Luther King και άλλοι όμοιοι του, που πάλεψαν για τις ανθρώπινες αξίες βλέποντας την αλλοίωση τους να ξανα επικρατεί και να κυριαρχεί μετά από τόσα χρόνια; τροφή για σκέψη.

Κατηγορίες
Ιστορία Κόσμος Περιβάλλον Υγεία

Τσερνόμπιλ «Έγκλημα και Τιμωρία»

Σαν σήμερα 26 Απριλίου 2020

Απαγορεύεται να φάτε…..

Ήμουν μαθητής δημοτικού όταν μετά το Πάσχα του 1986 που έπεφτε 4 Μαΐου εκείνη την χρονιά, άρχισαν να μας απαγορεύουν να καταναλώνουμε φρούτα, λαχανικά, γάλα, να πηγαίνουμε βόλτες στην εξοχή, να ακυρώνονται σχολικές εκδρομές και να κρυβόμαστε όταν έβρεχε. Ο λόγος για όλα αυτά άκουγε σε μία άγνωστη μας λέξη: Τσερνομπίλ ή Τσερνόμπιλ όπως είναι το σωστό. Τι ήταν όμως αυτό το Τσερνόμπιλ;

Τσερνόμπιλ

Το Τσερνόμπιλ βρίσκεται 130 χιλιόμετρα βόρεια του Κίεβου στην σημερινή Ουκρανία (κοντά στα σύνορα Λευκορωσίας – Ουκρανίας) και εκεί είχε κατασκευαστεί το Eργοστάσιο Παραγωγής Πυρηνικής Ενέργειας με την ονομασία Βλαντίμιρ Ιλίτς Λένιν. Μπήκε σε λειτουργία το 1977 ως πρότυπο πυρηνικό εργοστάσιο και ήταν το μεγαλύτερο σε ισχύ της τότε Σοβιετικής Ένωσης. Θα μπορούσε να δώσει ενέργεια σε 1,5 εκατομμύριο νοικοκυριά (ήταν είκοσι φορές μεγαλύτεροι οι αντιδραστήρες, από τους αντίστοιχους της δύσης)! Στην περιοχή είχε ιδρυθεί η κωμόπολη του Πρίπιατ (πήρε το όνομα της από τον ομώνυμο τοπικό ποταμό) στις 4 Φεβρουαρίου το 1970. Ήταν η ένατη πυρηνική πόλη, από ένα είδος πόλεων που κατασκευάζονταν για να εξυπηρετούν τους εργάτες των πυρηνικών εργοστασίων. Φιλοξενούσε περίπου 50.000 κατοίκους, εργάτες, τεχνικούς, επαγγελματίες, σώματα ασφαλείας με τις οικογένειες τους. Ήταν μια πόλη σύγχρονη με τις δομές του σοσιαλιστικού προτύπου που δεν είχε να ζηλέψει τίποτα από μια παρόμοια σε μέγεθος «δυτική πόλη». Πολυκατοικίες, διαμερίσματα για όλους, πάρκα αναψυχής, πισίνες, κινηματογράφοι, ρεστοράν, καφέ, γήπεδα εξασφάλιζαν μια αξιοπρεπή διαβίωση.

Η αίθουσα ελέγχου του Τσερνόμπιλ.

Το χρονικό του ατυχήματος

Το πρωί της 25ης Απριλίου 1986 είχε κανονιστεί να γίνει στον αντιδραστήρα νούμερο 4 μία δοκιμή στο σύστημα ασφαλείας του. Για διάφορους λόγους αναβλήθηκε κι αποφασίστηκε να γίνει από την βραδινή βάρδια. Η δοκιμή θα γινόταν στον έναν από τους δύο στροβίλους που τροφοδοτούσε ο αντιδραστήρας 4, και προβλεπόταν να ακολουθήσει την εξής πορεία: Ο αντιδραστήρας θα ετίθετο σε χαμηλή ισχύ (περί τα 700MW) και η γεννήτρια θα εργαζόταν σταθερά, σε πλήρη ταχύτητα. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, η παροχή ατμού θα διακοπτόταν, και θα ελεγχόταν κατά πόσο το σύστημα θα μπορούσε να θέσει σε λειτουργία τις αντλίες ψύξης μέχρι την εκκίνηση των εφεδρικών γεννητριών.



Στρατιώτες εργάζονται για τον περιορισμό των συνεπειών του ατυχήματος.

01:23:40

Υπεύθυνος της επίβλεψης της δοκιμής ήταν ο αρχιμηχανικός Ανατόλι Ντιάτλοφ. Υπεύθυνος της νυχτερινής βάρδιας ήταν ο Αλεξάντρε Ακίμωφ, ενώ υπεύθυνος για τον χειρισμό του αντιδραστήρα ήταν ο Λεονίντ Τοπτούνοφ, ένας νέος μηχανικός με τρίμηνη εμπειρία. Σύμφωνα με τον αρχικό σχεδιασμό, η δοκιμή θα έπρεπε να είχε ολοκληρωθεί  και η νυχτερινή βάρδια απλώς θα επιτηρούσε την ψύξη του απενεργοποιημένου αντιδραστήρα. Θα έπρεπε να κοπεί το ρεύμα στις αντλίες νερού ψύξης μέχρι να αρχίσουν να λειτουργούν οι γεννήτριες πετρελαίου. Ο Τοπτούνοφ έκανε ένα μεγάλο λάθος και η τροφοδοσία του ρεύματος μειωνόταν ανεξέλεγκτα. Κατά την αλλαγή βάρδιας έγινε ταχύτατα η περαιτέρω μείωση της ισχύος του αντιδραστήρα κάτω του 50%. Το νερό που περνούσε από τον πυρήνα του αντιδραστήρα θερμαινόταν όλο και περισσότερο. Δευτερόλεπτα μετά δόθηκε εντολή να κλείσει ο αντιδραστήρας αλλά ήταν αργά. Είχαν αρχίσει ανεξέλεγκτες αλυσιδωτές αντιδράσεις, που οδήγησαν στην τήξη του πυρήνα. Ο αντιδραστήρας βρισκόταν πλέον σε ασταθή κατάσταση. Σχεδόν όλες οι ράβδοι ελέγχου είχαν αφαιρεθεί και απέμεναν κατεβασμένες 18 ράβδοι, έναντι 28 που θα έπρεπε να είναι πάντα κατεβασμένες για λόγους ασφαλείας. Όταν πάτησαν το κομβίο απενεργοποίησης, οι άκρες των ράβδων εισήλθαν ανάμεσα από τις στήλες καυσίμων αυξάνοντας έτσι την ισχύ στα 530 MW . H επόμενη αύξηση της ισχύος ήταν στα 33.000 MW, δεκαπλάσια της προβλεπόμενης ισχύος του αντιδραστήρα. Συναγερμοί χτυπούσαν παντού. Οι στήλες καυσίμου καταστράφηκαν και ακολούθησε έκρηξη του αντιδραστήρα και του κτηρίου του στις 01:23:40, λόγω της πίεσης του ατμού. Με μια δεύτερη έκρηξη ακόμα ισχυρότερη καταστράφηκε το περίβλημα του πυρήνα, 2.000 τόνων και έτσι διέφυγαν στην ατμόσφαιρα ραδιενεργά υλικά που αντιστοιχούσαν σε 200 ατομικές βόμβες όπως αυτήν της Χιροσίμα!  

Οι τιτάνιες προσπάθειες κατάσβεσης της πυρκαγιάς.

Η κατάσβεση της φωτιάς

Ακαριαία σκοτώθηκαν οι δύο χειριστές της αίθουσας ελέγχου. Αμέσως κλήθηκε η πυροσβεστική για την κατάσβεση της φωτιάς, που επεκτάθηκε και γύρω από το εργοστάσιο. Οι πυροσβέστες εκτέθηκαν σε τεράστιες ποσότητες ραδιενέργειας, αφού δεν ήξεραν τι αντιμετώπιζαν. Η φωτιά έσβησε στις 05:00 πμ. Στα νοσοκομεία η κατάσταση των τραυματιών προκαλούσε σοκ στους γιατρούς διότι δεν είχαν αντιμετωπίσει κάτι παρόμοιο. Τους πρώτους τρείς μήνες 31 άνθρωποι πέθαναν από την μόλυνση ,από τον αριθμό των 237 που εκτέθηκαν. Τα τηλέφωνα στην Μόσχα πήραν φωτιά. Την επομένη επιτροπή αποτελούμενη απ’ τον Μπόρις Στσέρμπινα, μέλος της κεντρικής επιτροπής του ΚΚΣΕ και αντιπρόεδρο του υπουργικού συμβουλίου και τον Βαλερί Λεγκάσοφ, χημικού, προέδρου του Ινστιτούτου πυρηνικής ενέργειας Κουρτσάτοφ φτάνει στην περιοχή για τον έλεγχο της κατάστασης.

Χιλιάδες αντιασφυξιογόνες μάσκες μετά την εγκατάλειψη του Πρίπιατ.

Η αντίδραση της κυβέρνησης

Λόγω της διασποράς της ραδιενέργειας, αποφασίστηκε η εκκένωση της πόλης του Πρίπιατ. Η εντολή ήταν να πάρουν τα άκρως απαραίτητα γιατί σε λίγες μέρες θα επέστρεφαν. Αυτό δεν έγινε ποτέ! Το μεσημέρι της 27ης Απριλίου ξεκίνησε η απομάκρυνση των 50.000 περίπου κατοίκων από έναν τεράστιο στόλο 12.000 λεωφορείων, 500 φορτηγών του στρατού και αρκετών άλλων μέσων. Η ζώνη ασφαλείας ορίστηκε στα 30 χλμ γύρω από το ατύχημα. Περίπου 115.000 κάτοικοι άφησαν τα σπίτια τους. Για την εξάλειψη των συνεπειών περίπου 600.000 στρατιώτες εργάζονταν στην οροφή του εργοστασίου ο καθένας μόλις 1,5 λεπτό πρίν τον αντικαταστήσουν για να μην έχουν μεγάλη έκθεση στην ραδιενέργεια. Ελικόπτερα έριχναν υλικό για να μπαζώσουν τον πυρήνα του. Τους επόμενους μήνες το σημείο του αντιδραστήρα σφραγίστηκε από μία τεράστια σαρκοφάγο! Η σοβιετική ηγεσία υπό τον Μιχαήλ Γκορμπατσώφ, αποφάσισε να κρατήσει μυστικό το ατύχημα από την παγκόσμια κοινότητα. Όμως ενδείξεις υψηλών ποσοστών ραδιενέργειας που μετρήθηκαν στην Σουηδία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, ανάγκασαν την Σοβιετική ηγεσία να παραδεχτεί το ατύχημα 48 ώρες μετά.

Η πόλη του Πρίπιατ σήμερα.
Λούνα παρκ στο Πρίπιατ

Συνέπειες του ατυχήματος

Το μεγαλύτερο μέρος της Ευρωπαικής επικράτειας, αλλά και σε άλλες ηπείρους, εκτέθηκε στην ραδιενέργεια που διέφυγε από το Τσερνόμπιλ. Οι επιπτώσεις ειδικά στις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες ήταν μεγάλες για την δημόσια υγεία και το περιβάλλον. Επηρέασε 150.000 τ.χλμ. και 8,4 εκατομμύρια ανθρώπους στις γύρω περιοχές, την χλωρίδα και την πανίδα. Καρκινογενέσεις, λευχαιμίες, νεοπλασματικές παθήσεις τα επόμενα χρόνια έκαναν την εμφάνιση τους, σε πολλούς ανθρώπους. Στην χώρα μας, λόγω και του Ορθόδοξου Πάσχα, η κυβέρνηση άργησε να ενημερώσει τον κόσμο, για να μην προκληθεί πανικός. Τους επόμενους μήνες στην Βόρεια Ελλάδα και στην Θεσσαλία κυρίως ανέβηκαν τα ποσοστά ραδιενέργειας. Κάποιοι που διαγνώσθηκαν με καρκίνο την επόμενη δεκαετία, θεωρήθηκαν ως ασθενείς από το ατύχημα.

Φταίει ο κομμουνισμός;

Η πολύ καλή εικόνα του Γκορμπατσώφ για τους δυτικούς λόγω των μεταρρυθμίσεων μέσω της περεστρόϊκα και της γκλάσνοστ, αμαυρώθηκε με το ατύχημα. Οι Η.Π.Α. και οι σύμμαχοι της, βρήκαν ευκαιρία να πλήξουν την τεχνολογική αξιοπιστία των Σοβιετικών αλλά και του συστήματος διακυβέρνησης. Η αλήθεια είναι ότι το ατύχημα ήταν μία από τις αφορμές της διάλυσης της Ε.Σ.Σ.Δ. Ο κόσμος πίστεψε πλέον ότι η Σοβιετική Ένωση στέκεται σε σαθρά πόδια, δεν είναι η υπερδύναμη που νόμιζαν. Όμως το ατύχημα ναι μεν προκλήθηκε από ανθρώπινα λάθη και παραλείψεις, αλλά αποκάλυψε την διάβρωση του σοβιετικού καθεστώτος σε όλους τους τομείς του. Γραφειοκράτες που ήθελαν να «γαντζωθούν» στις θέσεις τους και αδιαφορούσαν, ατομικά συμφέροντα μέσα στο κόμμα, ελλειπή μέτρα ελέγχων στις μονάδες παραγωγής και κατασκευής εργοστασίων, ο εξοπλιστικός ανταγωνισμός με τις Η.Π.Α., ο πόλεμος του Αφγανιστάν και μια «αστική νοοτροπία» που άρχισε να αναδύεται από την ηγεσία που δεν ταίριαζε στην φιλοσοφία του σοσιαλισμού. Η Σοβιετική Ένωση έπαψε να είναι πραγματικά σοσιαλιστική από την δεκαετία του ’60 και να χάνει την ταυτότητα της. Η κατάληξη της διάλυσης της θα ερχόταν αναπόφευκτα κάποια στιγμή, διότι οι ηγέτες της μετά τον θάνατο του Ι. Στάλιν, ήταν κατώτεροι των περιστάσεων και ειδικά ο Μ. Γκορμπατσώφ. Ήταν ένα μικτό σύστημα διακυβέρνησης που κυλούσε σιγά σιγά προς τον καπιταλισμό.

Εγκαταλελειμμένα στρατιωτικά ελικόπτερα.

Το Τσερνόμπιλ σήμερα

Το εργοστάσιο συνέχισε να λειτουργείεώς το 2000, αλλά διακόπηκε η λειτουργία του μετά από διεθνείς πιέσεις, λόγω φόβου για ένα νέο ατύχημα. Το 2007 εγκρίθηκε η κατασκευή ενός ατσάλινου κέλυφους από την Ουκρανική κυβέρνηση. Στις 10 Ιουλίου 2019 παραδόθηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση επίσημα η νέα ασφαλής σαρκοφάγος, η οποία καλύπτει τον τέταρτο πυρηνικό αντιδραστήρα. Επίσης η πόλη Πρίπιατ παραμένει μια πόλη φάντασμα μετά από 34 χρόνια, έχοντας γίνει τουριστική ατραξιόν.

Η νέα σαρκοφάγος στον αντιδραστήρα 4.

Πυρινική Ενέργεια

Tο πυρηνικό ατύχημα στο εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας στο Θρι Μάιλ Άιλαντ, στην Πενσυλβάνια, τριακόσια χιλιόμετρα από τη Νέα Υόρκη στις 28 Μαρτίου 1979 και στην Φουκουσίμα της Ιαπωνίας 11 Μαρτίου το 2011, ήταν από τα πιο σοβαρά μετά το Τσερνόμπιλ. Δεν κατηγορήθηκε όμως ο νεοφιλελευθερισμός και ο καπιταλισμός του κέρδους όπως ο κομμουνισμός του 1986. Η τεχνογνωσία της άλλοτε Σοβιετικής Ένωσης έχει αφήσει το στίγμα της, στην ιστορία. (π.χ. οι σοβιετικής κατασκευής πύραυλοι Σογιούζ χρησιμοποιούνται μέχρι σήμερα ως η μόνη αξιόπιστη λύση για μεταφορά στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό ISS). Η τεχνολογία από μόνη της δεν είναι καλή και κακή. Έχει πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα. Πολλά ακούστηκαν όμως για παθογένειες στην τεχνολογία των αντιδραστήρων ΡΒΜΚ (όπου είχε στο Τσερνόμπιλ). Άσχετα με ότι ακούγεται η πυρηνική ενέργεια είναι μια λύση για ενέργεια με λίγες πρώτες ύλες σε ανάγκη. Δεν παράγει αέρια θερμοκηπίου, μονοξείδια και διοξείδια του άνθρακα. Είναι όμως σε θέματα ασφαλείας πολύ επικίνδυνη. Η φωτιά στην δασική περιοχή του Τσερνόμπιλ αυτές τις ημέρες της πανδημίας του κορωνοϊού, πέρασε στα ψιλά από τα Μ.Μ.Ε. αλλά ήταν πολύ επικίνδυνη για τον πλανήτη, αν δεν την περιόριζαν εγκαίρως, πριν φτάσει στο εργοστάσιο. Η ανθρωπότητα στο μέλλον μπορεί να βασιστεί σε λιγότερη πυρηνική ενέργεια για το καλό όλου του πλανήτη και να εστιάσει ακόμα περισσότερο, σε εναλλακτικούς τρόπους παραγωγής ενέργειας, εκμεταλλευόμενη πάντα με σεβασμό την φύση (τον αέρα, το νερό κτλ).

Σας ασπάζομαι, Νίκος

Κατηγορίες
Ειδήσεις Θρησκεία Κοινωνία Κόσμος Υγεία

´Ενα πάσχα διαφορετικό από τα άλλα!

Με αφορμή την σημερινή μέρα και την ιερότητα της,ξυπνώντας το πρωί με έπιασε μια νοσταλγία,νοσταλγία γι’ αυτά,που είχα συνηθίσει να κάνω και να νιώθω αυτή την μέρα. Μεγάλη πέμπτη σήμερα και τίποτα γύρω μας δεν θυμίζει Μεγάλη Εβδομάδα και Πάσχα. Κανένας δεν περίμενε πως θα έρθει μια μέρα,που ένας μονοκύτταρος οργανισμός θα μας απομάκρυνε από τους ανθρώπους μας,από τις συνήθειες και τα έθιμα μας,κι όμως ήρθε. Το όνομα αυτού,κορωνοϊός.

Δεν έχουμε καταφέρει να μάθουμε ακόμα τις αδυναμίες του,αλλά ξέρουμε τις δυνατότητες του,που είναι ότι μεταδίδεται πανεύκολα και έχει μια ιδιαίτερη αδυναμία στους ηλικιωμένους και τους ανοσοκατεσταλμένους-ευπαθείς ομάδες,παρ’ όλα αυτά δεν σημαίνει ότι παραλείπονται αυτόματα και όλοι οι υπόλοιποι. Η κυβέρνηση έλαβε μέτρα αρκετά γρήγορα κάτι,που βοήθησε σημαντικά. Αυτό σήμαινε βέβαια ότι όλοι μας αναγκαστήκαμε να μείνουμε σπίτι,κάποιοι από εμάς να απομακρυνθούμε από τους ίδιους μας τους γονείς (μιας και δεν μέναμε μαζι),να μην κάνουμε συντροφιά στις γιαγιάδες και τους παππούδες μας,επιχειρήσεις,σχολεία και σχολές έκλεισαν,το ίδιο και οι εκκλησίες ,φτάσαμε στο σημείο να στέλνουμε μήνυμα για να πηγαινουμε μέχρι το φαρμακείο ή το Σουπερμάρκετ και δεν αμφιβάλλει κανείς πως όλα αυτά έγιναν για το κοινό καλό αν λάβει κανείς υπόψιν τους χιλιάδες θανάτους,που προκλήθηκαν σε όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στην Ευρώπη.

Πολλοί είναι της άποψης πως ίσως με όλα αυτά τα δεινά που απέφερε η Πανδημία,έφερε και κάποια καλά,πως μας έκανε να συνειδητοποιήσουμε κάποια πράγματα.Πρώτο απ’όλα το πόσο σύντομη μπορεί να είναι η ανθρώπινη ζωή και μη δεδομένη,να εκτιμήσουμε τα απλά πράγματα κι όμως τόσο σημαντικά, μια αγκαλιά,ένα φιλί ,τους ανθρώπους μας,τις μικρές στιγμές,το πόσο ίδιοι είμαστε μεταξύ μας. Αν και επικροτώ αυτή την άποψη,προσωπικά δεν παύει να με ξενίζει και να με θλίβει,που κάτι τέτοιες μέρες δεν θα μπορέσω να βάψω τα αυγά με την μητέρα μου,να περάσω κάτω από τον Επιτάφιο την Μεγάλη Παρασκευή, να ακούσω το Χριστός Ανέστη στην εκκλησία του Χωριού μου και να πάρω το Άγιο φως κατα πάσα πιθανότητα από έναν άγνωστο,που εκείνη την ώρα για κάποιο λόγο θα γίνει γνωστός όπως και όλοι οι άλλοι γύρω μου,χαμογελώντας όλοι για τον ίδιο λόγο,να κοινωνήσω και να πάρω αυτή την χαρά και αγαλλίαση,που σου προσφέρει και έπειτα γυρίζοντας σπίτι και αντικρίζοντας την οικογένεια μου να γιορτάσουμε το Πάσχα.

Μπορεί σε κάποιους να φαντάζει ασήμαντο ίσως και γελοίο μιας και το Πάσχα είναι προφανώς κάτι,που υπάρχει πρώτα απ’ όλα στις ψυχές μας και δεν χρειάζεται να κάνει κάποιος όλα αυτά τα τελετουργικά για να το νιώσει, να το ζήσει. Μόνο που για κάποιους από εμάς το Πάσχα είναι απλά λίγο πιο συναισθηματικό. Συνδέεται με αυτά τα τελετουργικά,με αναμνήσεις,με στιγμές με ήθη και έθιμα, με πρόσωπα,άλλωστε δίχως αυτά τι θα κάναμε;

Κλείνοντας λοιπόν και ανακεφαλαιώνοντας, θέλω να προσθέσω ότι μπορεί αυτό το πάσχα να μην είναι όντως όπως το περιμέναμε,αυτό δεν σημαίνει όμως πως δεν θα το νιώσουμε ούτε πως δεν θα το γιορτάσουμε με ένα δικό μας ίσως ξεχωριστό τρόπο αυτή την χρονιά. Ένα είναι το σίγουρο,οι δυσκολίες πάντα μας κάνουν πιο δυνατούς και ίσως όταν αυτό το κακό όνειρο τελειώσει να έχουμε γίνει και εμείς λίγο διαφορετικοί. Λίγο καλύτεροι, Να αγαπάμε πιο πολυ,να συγχωρούμε πιο εύκολα,και να γιορτάζουμε κάθε Πάσχα και κάθε περίσταση πιο ζωντανά σαν να ήταν το τελευταίο. Θα κλείσω λοιπόν, με αυτό που,συνηθίζουν να λένε αυτές τις μέρες.Κάθε τέλος είναι και μια αρχή,κάθε σταύρωση και μια ανάσταση. Καλό Πάσχα λοιπόν και καλή Ανάσταση σε όλους!

Κατηγορίες
Εργασίες Κοινωνία Κόσμος

ΨΗΦΙΑΚΗ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ: ΕΝΑ ΑΝΑΓΚΑΙΟ ΚΑΛΟ Ή ΚΑΚΟ

Εργασία του Νικόλαου Πετρίδη στα πλαίσια του Δ.Ι.Ε.Κ.

Και διαπιστώσεις μέσα από την εργασία μου, για το έργο του Bernard Poulet «Το τέλος των εφημερίδων»

To διάβασμα είναι ένας άλλος τρόπος να είσαι κάπου.                     

Ζοζέ Σαραμάγκου, 1922-2010, Πορτογάλος συγγραφέας [Νόμπελ 1998]

httpswww.youtube.comwatchv=xWka8vYzqHM

Ο μικρός βιβλιοφάγος Νικόλας

Από την ηλικία των πέντε ετών που έμαθα να διαβάζω εώς σήμερα, δηλαδή 12.775 ημέρες δεν υπάρχει ούτε μία από αυτές που να μην έχω διαβάσει έστω και 5 λεπτά. Σε δύσκολες μέρες, ευτυχισμένες, στην δουλειά, στην αρρώστια, στο νοσοκομείο παντού. Ότιδήποτε έπεφτε στο χέρι μου που ήταν από χαρτί και κάτι έγραφε πάνω του, το διάβαζα. Τα χαρτζιλίκια μου τα χαλούσα στα βιβλία, στα κόμικς και στις εφημερίδες. Με ρωτούσαν γονείς και συγγενείς «τι θέλεις για δώρο Νικόλα;», τίτλους βιβλίων τους έλεγα και απορούσαν. Αγαπούσα και τα παιχνίδια, αλλά τα βιβλία ήταν για μένα προτεραιότητα. Ο αγαπημένος μου δάσκαλος στο δημοτικό, Γεώργιος Λ. που με δίδαξε επί πέντε συνεχόμενα χρόνια (και στον οποίο οφείλω πολλά για την βάσεις που μας έδωσε να γίνουμε πρώτα άνθρωποι και μετά καλοί μαθητές), κατάλαβε αμέσως την επιρροή που είχαν στην πρόοδο μου τα βιβλία. Ακόμα και τώρα βλέπω βιβλία και νιώθω έξαψη. Η φαντασία μου ταξίδευε μαζί με τον αγαπημένο μου Ιούλιο Βερν και τόσους άλλους συγγραφείς. Η έλευση του διαδικτύου δεν άλλαξε σε τίποτα, αυτήν την αγάπη μου στο κάθε τι έντυπο.

ο Bernard Poulet βλέπει το μέλλον

 Η ανακάλυψη του διαδικτύου έδωσε ένα μεγάλο χτύπημα σε ότι λέγεται έντυπο μέσο. Είτε βιβλίο είναι αυτό, είτε εφημερίδα. Και ο Bernard Poulet στο βιβλίο του «Το τέλος των εφημερίδων» που εκδόθηκε το 2009, αναλύει αυτή την τεράστια αλλαγή στην ζωή μας. Κάποια ερωτήματα που προκύπτουν στο επίκαιρο (πιστεύω για πολλά χρόνια ακόμα) έργο του, μας κάνουν να αναλογιστούμε, πόσο άλλαξε το ανθρώπινο είδος, σε όλες τις εκφάνσεις της ύπαρξης του. Μας θέτει ο Bernard Poulet τις διαπιστώσεις του, πολύ εύστοχα.

Ψηφιακή κοινωνία. Την προτιμάμε;

Πως η ψηφιακή τεχνολογία και τα νέα μέσα επικοινωνίας άλλαξαν την κοινωνική συμπεριφορά των ανθρώπων; Η αλματώδης εξέλιξη της τεχνολογίας, με την είσοδο στη ζωή μας της ψηφιακής τεχνολογίας και των νέων μέσων επικοινωνίας ναι μεν έφερε όλο τον κόσμο πιο κοντά (δημιουργήθηκε ένα «παγκόσμιο» χωριό) και μας διευκόλυνε στην καθημερινότητα μας, αλλά παράλληλα μας απομάκρυνε και μας αποξένωσε από τους διπλανούς μας. Μπορούμε να μιλάμε, να γράφουμε, να συναντιόμαστε, να εργαζόμαστε να επικοινωνούμε, γενικά μέσω της τεχνολογίας αλλά απουσιάζει πλέον η πραγματική προσωπική επαφή με τον συνάνθρωπό μας. Πολλές φορές ακόμα και δίπλα μας να είναι ο συνομιλητής μας μπορεί να προτιμήσουμε να επικοινωνήσουμε μαζί του μέσω της τεχνολογίας. Μας έκανε εν ολίγοις «τεμπέληδες» και απόμακρους μεταξύ μας αλλάζοντας συμπεριφορές, μειώνοντας τον ανθρωπισμό μας και την ανάγκη να επικοινωνήσουμε με το είδος μας πραγματικά.

http9buz.commediait-s-over-book-you-re-an-inferior-technology

Βιβλία- έντυπα μέσα vs διαδίκτυο

Πως ανασχηματίστηκε ο μηχανισμός της ενημέρωσης και της ψυχαγωγίας; Η εποχή της ψηφιακής τεχνολογίας δεν ήταν δυνατόν να μην επηρεάσει την ενημέρωση και την ψυχαγωγία των ανθρώπων. Κάθε μεγάλο μέσο ενημέρωσης και ψυχαγωγίας (τηλεοπτικοί σταθμοί, ραδιόφωνα, εφημερίδες, περιοδικά, ειδησεογραφικά πρακτορεία, ψηφιακά βιβλία κ.τ.λ.) έχει πλέον και την επίσημη ιστοσελίδα του. Το αποτέλεσμα είναι γρήγορη ενημέρωση και ψυχαγωγία, διαφημίσεις παντού, νέα εποχή για την δημοσιογραφία με την δημιουργία ψηφιακών Μ.Μ.Ε. και εφημερίδων. Διαβάζουμε μας λέει πολύ εύστοχα ο Bernard Poulet, πολύ περισσότερο πλέον αλλά τι διαβάζουμε. Ανατρέχει ο κάθε χρήστης του διαδικτύου τους ιστότοπους με βιασύνη χωρίς να διαβάζει επί της ουσίας, διαβάζοντας  μόνο τίτλους κι επικεφαλίδες που προκαλούν εντύπωση. Και το μόνο που ενδιαφέρει δυστυχώς τους δημιουργούς των ιστότοπων είναι η επισκεψιμότητα και όχι η ανάγνωση. Επίσης έτσι χάθηκε και η «ρομαντική» πλευρά της αγοράς και του ξεφυλλίσματος των εφημερίδων και των βιβλίων, που οδήγησε και σε πτώση κερδών σε εταιρείες και εκδοτικούς οίκους και απώλεια θέσεων εργασίας. 

Θετικά και αρνητικά

Το διαδίκτυο αν χρησιμοποιείται σωστά, είναι ένα εργαλείο τεράστιων δυνατοτήτων. Γρήγορη και αστείρευτη γνώση, γρήγορη επικοινωνία (δεν θα πρέπει να είναι η μοναδική με τους συνανθρώπους μας), ευκολίες στην εργασία, στις επιστήμες. Από την άλλη εγκλήματα κατά ανηλίκων (παιδεραστία), απάτες, κατασκοπία, καταστροφή αντιπάλων, παραβίαση του απορρήτου της προσωπικότητας (μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και των κυβερνοχώρων). Όλα τα καλά της τεχνολογίας πρέπει να τα αξιοποιούμε, με γνώμονα το κοινωνικό καλό και όχι την προσωπική μας αυταρέσκεια και αυτό θα πρέπει να ισχύει για όλους, γονείς, παιδιά, εκπαιδευτικούς, κυβερνώντες κ.τ.λ.

Σας ασπάζομαι, Νίκος.

Κατηγορίες
Εκπαίδευση Κόσμος

Οδηγός φοιτητικής ζωής

Από μικρή ηλικία όλοι μας λένε για την φοιτητική ζωή, αυτή  που έζησαν ή αυτήν που  θα ήθελαν να ζήσουν. Τι είναι όμως πραγματικά η φοιτητική ζωή και ποια είναι τα συναισθήματα ενός πρωτοετή φοιτητή που καλείται  να ζήσει σε μια διαφορετική πολη, να αυτοεξυπηρετηθεί  και να οργανώσει με τις δικές του δυνάμεις  την καθημερινότητα του;

Ρωτήσαμε και μάθαμε από δυο πρωτοετείς φοιτήτριες την Όλγα Σεβεντεκίδου, φοιτήτρια Ιατρικής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης  και  την Αλεξάνδρα Στρουμπή, φοιτήτρια του παιδαγωγικού τμήματος Νηπιαγωγών.  Τα κορίτσια δέχτηκαν με μεγάλη χαρά να μιλήσουν στο blog μας και να μας πούνε για την πρωτόγνωρη εμπειρία τους.

  • Πως ένιωσες όταν μπήκες στο φοιτητικό σου σπίτι;
  • Όλγα Σεβεντεκίδου: << Τις  πρώτες μέρες ήμουν με τους γονείς μου όταν έφυγαν στην αρχή στεναχωρήθηκα και είπα ωχ  τώρα τι γίνεται; Μετα από λίγες μέρες συνήθισα και αυτή την περίοδο είμαι στην φάση  που μου αρέσει να μένω  μονή μου και να απολαμβάνω την ελευθέρια που έχω. >>
  • Πως είναι να ζεις σε μια μεγάλη πολη, όπως είναι η  Θεσσαλονίκη, σε κουράζουν οι γρήγοροι ρυθμοί ζωής;
  • Στην αρχή ήμουν πολύ ενθουσιασμένη έμπαινα στο λεωφορείο και το θεωρούσα μια εκπληκτική εμπειρία. Ήταν ακόμα η αρχή, είχα όρεξη να εξερευνήσω την πολη και να την γνωρίσω καλυτέρα.Έπειτα όμως αρχίσαν να μου λείπουν οι μικρές αποστάσεις της Κομοτηνής την οποία  μπορείς να διασχίσεις ολόκληρη με τα πόδια. Βέβαια  το καλό με την Θεσσαλονίκη είναι ότι  έχει παρα πολλές επιλογές ψυχαγωγίας  για έναν φοιτητή και νομίζω ότι αυτό το απολαμβάνουν ολοι οι νέοι που μένουν εκεί  ωστόσο οι γρήγοροι ρυθμοί ζωής είναι κουραστικοί.
  • Πως ήταν η πρώτη μέρα  στο πανεπιστήμιο, είχες άγχος;
  • Η αλήθεια είναι πως είχα αρκετο άγχος για μια συνεχόμενη εβδομάδα περίπου. Ευτυχώς όμως είχα  μια πολύ καλή φιλη από τη  Κομοτηνή και αυτό με παρηγορούσε.  

Συνεχίζουμε με την συνέντευξη της Αλεξάνδρας Στρουμπή, φοιτήτριας του παιδαγωγικού τμήματος Νηπιαγωγών στο πανεπιστήμιο Ιωαννίνων.

  • Θέλω να μου περιγράψεις τα συναισθήματα σου όταν έμαθες για την εισαγωγή, σου  στο πανεπιστήμιο πως ένιωσες;
  • Η χαρά μου ήταν απίστευτη. Δεν περίμενα να είμαι εισακτέα στην συγκεκριμένη πολη οπότε χάρηκα παρα πολύ . Η σχολή της επιτυχίας μου ήταν κάτι που το ήθελα και το περίμενα ολη την χρονιά.  Χάρηκα  που πέρασα εκεί  γιατί οι κόποι μου απέδωσαν καρπούς.                                                    
  • Πως νιώθεις που ζεις σε άλλη πολη και  πρέπει να οργανώσεις μονή σου την καθημερινότητα σου;
  • Στην αρχή ένιωθα τρομοκρατημένη, καθώς θα έπρεπε να περνάνε όλα από τα χέρια μου και δε θα είχα κάποιον άνθρωπο μέσα στο σπίτι να απευθυνθώ για να με βοηθήσει. Με τον καιρό το συνηθίζω όλο και περισσότερο, αισθάνομαι πιο υπεύθυνη και το απολαμβάνω κιόλας, αν και μου λείπουν κάποιες ανέσεις που είχα στο σπίτι με τους γονείς μου.
  • Δυσκολεύτηκες να κάνεις φίλους και να κοινωνικοποιηθείς;
  • Όχι, δεν δυσκολεύτηκα να κανω φίλους. Στο πανεπιστήμιο ήμουν σε ένα καινούριο περιβάλλον και ολοι είχανε την ανάγκη  να γνωρίσουν καινούρια άτομα, αφου οι περισσότεροι ήτανε μονοί τους.
  • Τα Γιάννενα είναι ωραία πολη, σου αρέσει η φοιτητική ζωή εκεί, θα πρότεινες σε κάποιον άλλον να τα επισκεφθεί;
  • Ναι, είναι μια πάρα πολύ όμορφη πόλη και είναι ιδανική για φοιτητές, καθώς έχει πολλά μαγαζιά και οι αποστάσεις είναι μικρές. Φυσικά και θα πρότεινα σε άλλο κόσμο να την επισκεφτεί καθώς συνδυάζει και το βουνό αλλά και το υγρό στοιχείο, τη λίμνη και είναι ιδανικός προορισμός  για όλες τις εποχές.

Ευχαριστούμε πολύ την Όλγα Σεβεντεκίδου και την Αλεξάνδρα Στρουμπή που δέχτηκαν να μιλήσουν στο blog και θα θέλαμε να τους ευχηθούμε καλή συνέχεια στην φοιτητική τους ζωή.

Αλέξανδρος Χατζόπουλος.

Κατηγορίες
Uncategorized Ειδήσεις Κοινωνία Κόσμος Υγεία

Κορονοϊός και τρόποι συμπεριφοράς

Ο κορονοϊός είναι ένα πολύ σοβαρό και φλέγον θέμα τους τελευταίους μήνες που δυστυχώς έχει πάρει τεράστιες πανδημικές διαστάσεις. Δεν μπορούμε φυσικά να τον συγκρίνουμε με την Μαύρη Πανώλη του 1348-1353  που είχε αφανίσει εκατομμύρια(άλλες εποχές τότε θα μου πεις αλλά εντάξει), αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ο κορονοϊός είναι λιγότερο σοβαρός ειδικά από την στιγμή που έχουμε νεκρούς, έτσι θα πρέπει να πάρουμε μέτρα κατά αυτού του “αοράτου εχθρού”.

Σημαίνει όμως αυτό ότι μαζί με τα χαρτιά υγείας τα αντισηπτικά και τις κονσέρβες στα ράφια των σουπερ μάρκετ ότι θα πρέπει να εξαφανιστούν και οι τρόποι μας; Η απάντηση είναι ΟΧΙ, για όνομα του Θεού. Ναι καταλαβαίνω ότι φοβάσαι και καταλαβαίνω ότι εάν είσαι στις ευπαθής ομάδες υπάρχει μεγαλύτερος κίνδυνος για εσένα, όμως το να είσαι αγενής στον διπλανό σου δεν θα σε γλυτώσει ούτε από κορονοϊό ούτε από κανέναν ιό, ίσα ίσα θα σε κάνει να φανείς σαν ένας αγενής μπουρτζόβλαχος τον οποίο θα στραβοκοιτάνε όλοι στην σειρά του ταμείου και απλώς θα την καθυστερεί. Και ναι αυτό συνέβη και σε έμενα την ιδία, στο ταμείο του σούπερ μάρκετ όταν ξεχάστηκα επειδή είχα στο μυαλό μου να πάω στην ασφάλεια του σπιτιού μου, αντί να βρεθώ στα 2 μετρά ήμουν διπλά στην κυρία αυτή που ήταν μπροστά μου και όταν είδε που στάθηκα δίπλα της με αγριοκοίταξε και μου είπε «γιατί είστε είστε δίπλα μου φύγετε,πατέ πιο περά»(δεν θυμάμαι τα ακριβή της λόγια αλλά θυμάμαι πως ήταν με έναν πολύ αγενή τόνο) εγώ εκείνη την στιγμή ξαφνιάστηκα κατάλαβα το λάθος μου και μόλις πήγα δυο μετρά πιο πίσω την ακούω να λέει «εκεί ακριβώς». Πολλοί θα πείτε «ε καλά έκανε που σου έκανε παρατήρηση», ναι δεν αντιλέγω όμως θα ήταν πολύ πιο ευγενικό εάν απλά μου έκανε νόημα και μου έδειχνε την ταμπέλα η απλά να μου πει «συγγνώμη θα μπορούσατε να είστε 2 μέτρα πιο πίσω μου;» To να είσαι ευγενικός σε τέτοιες καταστάσεις δεν θα σε φέρει πιο κοντά στον ιό σε φέρνει πιο κοντά στο να δείξεις στον άλλον με έμμεσο τρόπο ότι παρόλο την κατάσταση αυτή μπορεί να ξεπεραστεί και ότι όλα θα πάνε καλά.

Έτσι από αυτό το συμβάν περνώ την αφορμή να θίξω ακόμη ένα θέμα πολύ πιο σοβαρό από αυτό… τον ρατσισμό. Κάποιοι άνθρωποι την απλή προφύλαξη την ανέβασαν πολλά επίπεδα μέχρι που έφτασαν στο επίπεδο της παράνοιας, που μόλις ακούς τι έχουν κάνει σε κάνουν να λες « Η παράνοια προσωποποιημένη» όπως έλεγε και ο καθηγητής των μαθηματικών μου στο λύκειο. Το να κατηγορείς άδικα έναν ασιάτη που τυχαίνει να βρίσκεται κοντά σου ότι είναι φορέας είναι άκρως ανάρμοστο και ρατσιστικό. Στην κατάσταση που είμαστε δεν μένεις μακριά από ασιάτες, μένεις μακριά από όλους. Ο ιός δεν ξεχωρίζει φυλές ,χρώματα, αναπηρίες και ηλικίες. Σε αυτή την κατάσταση πρέπει όλοι να φανούμε δυνατοί ενωμένοι και να θυμάστε μετά από κάτι κακό πάντα έρχεται κάτι κάλο.

Πληροφορίες για τον COVID19 οδηγίες και προφυλάξεις:  https://eody.gov.gr/neos-koronaios-covid-19/