Κατηγορίες
Ειδήσεις Κοινωνία Κόσμος

«Eλλάδα: Πύλη προς την ελπίδα ή καθαρτήριο ψυχών;»

Των Νικόλαου Πετρίδη , Κόκορης Ευστρατίας, Μπάραλη Άννας.

Πηγή ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ: Ανατροπή σκάφους γεμάτο πρόσφυγες-μετανάστες στα ανοιχτά της Λιβύης.

Προσέγγιση της Washington Post για το προσφυγικό ζήτημα.

« Η προσφυγιά είναι στο αίμα μας»

     Είναι γνωστό στην αρχαία ιστορία του τόπου μας, ότι η ελληνική επικράτεια και οι περιοχές των παραλίων της Μ. Ασίας και της Μαύρης Θάλασσας κατοικήθηκαν από τους Πελασγούς, ινδοευρωπαϊκά φύλα που μετανάστευσαν από άλλες περιοχές και θεωρούνται οι πρόγονοι των σημερινών Ελλήνων. Στην μακρόχρονη ιστορία μας, υπήρχαν αρκετοί περίοδοι μετακινήσεων πληθυσμών τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό. Οι λόγοι διαφορετικοί πάντα και αυτό μας κάνει να διαχωρίσουμε τον όρους πρόσφυγας και μετανάστης που στις ημέρες μας, πήραν διάσταση λόγω του προσφυγικού ζητήματος, που απασχολεί την Ελλάδα και την Ε.Ε. τα τελευταία χρόνια. Οι πρόσφυγες είναι άτομα τα οποία διαφεύγουν από ένοπλες συρράξεις ή διώξεις. Η κατάσταση στην οποία βρίσκονται είναι συχνά τόσο επικίνδυνη και δύσκολη που αναγκάζονται να διασχίσουν εθνικά σύνορα για να αναζητήσουν ασφάλεια σε γειτονικές χώρες. Τέτοιοι ήταν και οι Έλληνες του Πόντου, της Μ. Ασίας, της Αν. Θράκης και της Β. Ηπείρου που εκδιώχθηκαν από τις εστίες τους. Μεγάλο ποσοστό του σημερινού πληθυσμού, είναι απόγονοι αυτών των προσφύγων. Οι μετανάστες επιλέγουν να μετακινηθούν, όχι εξαιτίας κάποιας άμεσης απειλής δίωξης ή θανάτου, αλλά κυρίως για να βελτιώσουν τη ζωή τους αναζητώντας καλύτερες εργασιακές συνθήκες ή σε κάποιες περιπτώσεις, για να ενωθούν με μέλη της οικογένειάς τους που βρίσκονται ήδη στο εξωτερικό, όπως επίσης για εκπαιδευτικούς ή άλλους λόγους. Αυτοί είναι οι Έλληνες που μετακινήθηκαν στην Γερμανία, τις Η.Π.Α., Αυστραλία και αλλού για τους παραπάνω λόγους, αλλά και αυτοί που ήρθαν στην Ελλάδα. Έλληνες και ξένοι από τις πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες και την Αλβανία την δεκαετία του ’90. Το προσφυγικό ζήτημα στην χώρα μας, είναι πλέον από τα φλέγοντα θέματα. Ενδιαφέρον προκαλούν οι θέσεις της εφημερίδας Washington Post για το προσφυγικό στην χώρα μας, τι οποίες αναφέρουμε εκτενώς παρακάτω.

ΠΗΓΗ iefimerida.gr: Πρόσφυγες του Πόντου το έτος 1922.

«Το σκάνδαλο του αιώνα»

     Έχει καιρό που η εφημερίδα άφησε το «στίγμα» της στο χώρο της δημοσιογραφίας. Όμως,  αυτό δεν θα μπορούσε να συμβεί χωρίς τη συμβολή δύο  Αμερικανών ρεπόρτερ,  ονόματι Bob Woodward και Carl Bernstein, οι οποίοι έδωσαν μάχη για τον εντοπισμό αλλά και το ξεσκέπασμα του σκανδάλου Watergate. Αποτέλεσμα; Η παραίτηση του τότε προέδρου των Η.Π.Α, Nixon.  Ιδρυμένη το 1877 κι έχοντας απολάβει 47 βραβεία Πούλιτζερ, η Washington Post έχει κατακτήσει έναν αξιέπαινο τίτλο. Το υλικό της δύναται να κοινοποιηθεί σε πολλές γλώσσες. Έτσι, διάφορα μέσα του ελληνικού τύπου σχολιάζουν ή αναφέρουν άρθρα της εφημερίδας που αφορούν το προσφυγικό ζήτημα στην Ελλάδα, ανάμεσά τους η Καθημερινή, το Βήμα, η Ολυμπία κ.ά. Μέσω  της συνέντευξης του στην εφημερίδα «Washington Post» τον Σεπτέμβριο του 2019, ο νυν πρωθυπουργό της χώρας, Κυριάκος Μητσοτάκης, ερωτάται για την προέλευση των μεταναστών που έχουν εισέλθει στην Ελλάδα από τον Τούρκο πρόεδρο Ερντογάν καθώς και την άποψή του για το τότε σχέδιο του δεύτερου να στείλει χιλιάδες Σύριους πρόσφυγες βρισκόμενους  εν καιρώ πολέμου, στην Ευρώπη, δεδομένου πως η Ελλάδα θα αποτελέσει την εισαχθείσα χώρα.  Ο ίδιος δηλώνει «πρέπει να υπάρξει κατανομή των βαρών. Δεν μπορώ να δεχτώ ότι η Ελλάδα θα φέρει το βάρος της διαχείρισης αυτού του προβλήματος από μόνη της και ότι άλλες ευρωπαϊκές χώρες δεν θα δεχτούν ούτε έναν πρόσφυγα. Αυτό δεν είναι δίκαιο». Διαμηνύει στους ευρωπαίους ηγέτες ότι  «δεν μπορεί να συνεχιστεί η κατάσταση ως έχει. Είναι προφανές τι συμβαίνει. Η Τουρκία προσπαθεί να χρησιμοποιήσει το μεταναστευτικό ως μοχλό ώστε να πιέσει την Ευρώπη και να επιτύχει παραχωρήσεις». Κατηγορεί την Ευρώπη ότι αγνοεί το πρόβλημα και ζητά τη συνεργασία της για τη λύση του. Μιλά για τα κυκλώματα διακίνησης λαθρομεταναστών, ενώ καλεί ξένους επενδυτές στην Ελλάδα. Απαντά διπλωματικά στις κατηγορίες για κατασπατάληση της οικονομικής βοήθειας που δέχτηκε η Ελλάδα από την ΕΕ, σύμφωνα με τις οποίες  εκατοντάδες προσφυγόπουλα είναι στο κρύο και έχουν κακή διατροφή. Τέλος, δηλώνει την αισιοδοξία του για μια διαφορετική Ελλάδα μετά από τέσσερα χρόνια!

«Στον βωμό των συμφερόντων»

    Σύμφωνα με τον Άρεφ Αλομπέιντ,  Δρ. της Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας, Ειδικό σε Θέματα Μέσης Ανατολής,  «το προσφυγικό έχει μετατραπεί σε ακήρυχτο – σιωπηλό πόλεμο μεταξύ παραγόντων του διεθνούς συστήματος ή στη μεγαλύτερη σύγκρουση συμφερόντων στο όνομα των προσφύγων. Η κάθε πλευρά το χρησιμοποιεί για να πετύχει κάποιο στόχο».  Οι διαστάσεις του προσφυγικού ζητήματος «κρύβουν» διεθνή συμφέροντα των χωρών που εμπλέκονται, όπως για παράδειγμα αυτά της Τουρκίας, Ρωσίας, Συρίας, Ιράν, Ευρωπαϊκής Ένωσης κ.λ.π και φυσικά των αμέτρητων Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων. Όλα στο βωμό του κέρδους. Οι ζωές αθώων παιδιών; Στο βωμό του κέρδους κι αυτές!  H ζήτηση για ανειδίκευτο και χαμηλά αμειβόμενο ανθρώπινο δυναμικό, η αναποτελεσματική  μεταναστευτική πολιτική της Ελλάδας που επιτρέπει να ενισχυθεί το φαινόμενο της παράνομης μετανάστευσης, η αδυναμία της ελληνικής δημόσιας διοίκησης να εφαρμόσει ένα αυστηρό καθεστώς απομάκρυνσης των εισερχομένων που παραμένουν και μετά τη λήξη της άδειας εισόδου και η ανάπτυξη της τεχνολογίας που επιτρέπει τη διάδοση των πληροφοριών για τα πλεονεκτήματα απασχόλησης στην Ελλάδα αλλά και την καθημερινή τους ζωή, είναι μερικοί από τους λόγους για τους οποίους οι πρόσφυγες προτιμούν την Ελλάδα.




«At a refugee camp north of Athens, families seeking asylum live in makeshift housing, with tarps thrown over plywood. (Myrto Papadopoulos for The Washington Post)»

 «Θ’ αντέξει η Ψωροκώσταινα;»

     Στην Ελλάδα, συγκεντρώθηκε μεγάλος αριθμός παρανόμων μεταναστών που εργάζονται στην παραοικονομία, πολλοί εκ των οποίων εμπλέκονται συχνά με το οργανωμένο έγκλημα και γίνονται αντικείμενα εκμετάλλευσης από συνδικάτα τύπου μαφίας. Διεθνή οργανωμένα εγκληματικά δίκτυα αναλαμβάνουν την διακίνηση των λαθρομεταναστών με τεράστια οικονομικά οφέλη.. Η χώρα μας, άρχισε να «σηκώνει» το μεγαλύτερο βάρος της αντιμετώπισης των λαθρομεταναστευτικών ροών, διά μέσου των θαλάσσιων και χερσαίων συνόρων. Η ελληνική δημόσια διοίκηση δεν είναι σε θέση να ανταποκριθεί, ίσως γιατί δεν έχει την ανάλογη εμπειρία. Η κατάσταση επιδεινώνεται με το κλείσιμο των συνόρων από ευρωπαϊκά κράτη. Χιλιάδες εγκλωβισμένοι πρόσφυγες επιχειρούν να βρουν τρόπο να συνεχίσουν την πορεία τους προς τις χώρες προορισμού τους. Τα θύματα στο Αιγαίο; Εκατοντάδες! Διαταράχθηκε, μεταξύ άλλων,  η ήπια τουριστική ανάπτυξη των νησιών του Βορείου Αιγαίου π.χ Λέσβος, Χίος, Σάμος, Κως, Λέρος, λόγω του μεγάλου πλήθους των προσφύγων που φιλοξενούν και   που έχουν δει τα φώτα της δημοσιότητας στον ελληνικό και ξένο τύπο. Πολύ συχνά, δημιουργούνται εντονότατες συγκρούσεις μεταξύ προσφύγων, ντόπιων και της ελληνικής αστυνομίας. Η χώρα συνεχίζει να βρίσκεται σε βαριά οικονομική ύφεση, η ανεργία εκτινάσσεται, η οικονομική δραστηριότητα συρρικνώνεται, οι μισθοί καταρρέουν και οι ανάγκες σε εργατικό δυναμικό μηδενίζονται. Παρ’ όλα αυτά, οι προσφυγικές ροές συνεχίζονται!

Μigrants try to get through border fencing between Turkey and Greece.» (Bulent Kilic/AFP via Getty Images)

 «Η Ελλάδα σε πόλεμο»

      Στις 28 Φεβρουαρίου 2020 περίπου 20.000 πρόσφυγες και μετανάστες αναπτύχθηκαν στα ελληνοτουρκικά σύνορα στον Έβρο, μετά από ανακοίνωση της τουρκικής κυβέρνησης, ότι επιτρέπει με το άνοιγμα των συνόρων της, να περάσουν προς τα σύνορα της Ελλάδας και επομένως της Ε.Ε. Ήταν η αντίδραση μετά από τον θάνατο 33 τούρκων στρατιωτών στο Ιντλίμπ από ρωσοσυριακές δυνάμεις. Η μεταφορά τους έγινε με ναυλωμένα ταξί και λεωφορεία. Η αντίδραση της ελληνικής πλευράς ήταν άμεση, με την κινητοποίηση στρατού και αστυνομίας. Σύντομα στο τελωνείο των Καστανιών, ομάδες νεαρών μεταναστών που προσπαθούσαν να εισέλθουν στην ελληνική πλευρά, ήρθαν αντιμέτωπες με δακρυγόνα της ελληνικής αστυνομίας. «Είναι εισβολή, έχουμε πόλεμο», λένε οι Έλληνες ντόπιοι κάτοικοι. Η Washington Post , αντιλαμβάνεται ότι ο Ερντογάν χρησιμοποιεί το προσφυγικό ως μοχλό πίεσης για έξτρα χρηματοδότηση και πίεση προς την Ελλάδα. Απεναντίας δείχνει και το «ανθρωπιστικό» της προσωπείο, αναφέροντας την σκληρότητα των Ελλήνων. Την ίδια προσέγγιση στα γεγονότα είχαν και άλλα διεθνή ΜΜΕ. «Βρισκόμενος ο ίδιος στην παρέμβρια περιοχή των Φερών, έβλεπα τις όλο και περισσότερο επιθετικές διαθέσεις των μεταναστών , που οπλίζονταν από τούρκους στρατιώτες με φωτοβολίδες, δακρυγόνα και άλλα αντικείμενα. Μιλώντας μ’έναν Σύριο που πέρασε το ποτάμι με την οικογένεια του, μου είπε «ότι οι τούρκοι μας ξεγέλασαν»! «Μας είπαν ότι ανοίξαν τα σύνορα»! Ήταν δάσκαλος στο Χαλέπι, αλλά αναγκάστηκαν να φύγουν λόγω των βομβαρδισμών. Τους δώσαμε φαγητό, νερό, κουβέρτες και μας ευχαρίστησαν για την βοήθεια». Άλλοι που πέρασαν στην μεριά μας, κατηγορούσαν την Ελλάδα, λέγοντας μας ότι είναι υποχρέωση της χώρας μας να τους δεχτεί!  Λίγες μέρες μετά κυκλοφόρησαν fake news από τα τουρκικά ΜΜΕ για τον θάνατο μετανάστη από ελληνικά πυρά. Κάτι τέτοιο δεν συνέβει αποδεδειγμένα, αλλά για λίγες ώρες ήταν κάτι που έγινε πιστευτό στα ξένα μέσα. Η κρίση έληξε με την αποχώρηση των μεταναστών και των προσφύγων τον Απρίλιο.

ΠΗΓΗ voria.gr: Από τα επεισόδια στο τελωνείο στην περιοχή Καστανιές Έβρου.

«Η ‘προβληματική’  Ελλάδα, αποθήκη ψυχών»

Είναι σχεδόν εύλογο να υποθέσουμε χωρίς έρευνα πως η εφημερίδα έχει κάνει μια ολιστική εξέταση του προσφυγικού ζητήματος της χώρας και παραθέτει αμερόληπτα τα δεδομένα της. Όμως, όπως είθισται σε κάθε μεγάλο ή μικρό μέσο ενημέρωσης, η W.Post χρησιμοποιεί και μια ποικιλία συγκινησιακού συντακτικού για να επικοινωνήσει το μήνυμά της στη συνείδηση του κοινού. Ίσως με αυτόν τον τρόπο καταφέρνει να παρουσιάσει μια υποκειμενικότητα ως πάγια κατάσταση, δείχνοντας εμμέσως τη στάση της στο συγκεκριμένο ζήτημα. Από μακροσκελείς τίτλους με συγκρίσεις ανάμεσα στον ισχυρό και τον αβοήθητο με την παρουσία αρνητικά φορτισμένων επιθέτων και σχημάτων λόγου έως αθώα ειρωνεία για μια εθνική αδυναμία, οι δημοσιογράφοι της εφημερίδας δεν διστάζουν να δημιουργήσουν κλίμα «δυσφορίας» και από τις δύο πλευρές: τους εν κινδύνω πρόσφυγες και την Ελλάδα ως ανήμπορη εκ φύσεως χώρα υποδοχής αυτών. Παρ’ όλα αυτά, δεν παραλείπεται η έμφαση σε δηλώσεις καταπονημένων προσφύγων που εγκλωβίστηκαν εν αγνοία τους ή και όχι σε HotSpots, ενώ η χώρα μας απλώς «δεν είναι σε θέση» να απλώσει σταθερό χέρι βοηθείας και επαναπαύεται στη μοιρολατρία. Στα σχετικά ρεπορτάζ και άρθρα, σπανίως έως καθόλου αναγνωρίζεται η κρατική προσπάθεια και η αναταραχή που προκαλεί ένα τέτοιο φαινόμενο για την ομαλή οικονομική, κοινωνική και ψυχική ευημερία της χώρας, με έναν υπερπληθυσμό προσφύγων που συνεχώς αυξάνεται. Έτσι, ο αναγνώστης ωθείται στο να ταθεί υπέρ των δεινοπαθούντων και ίσως να αποκτήσει συναισθήματα οργής προς την χώρα που όχι μόνο δείχνει να αδιαφορεί προς την ευημερία τους μα που ακόμη χειρότερα, τους «κακομεταχειρίζεται».

An Afghan couple prepare food outside their tent.
(Photos by Giorgos Moutafis for The Washington Post)

 «Ερμηνεύοντας τους αριθμούς»

Σύμφωνα με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ :

  • 37.000 άνθρωποι ημερησίως, εγκατέλειπαν το σπίτι τους κατά το 2018
  • Τα 4/5 των προσφύγων ζουν σε χώρες που γειτνιάζουν με τις χώρες καταγωγής τους
  • Τα 2/3 των προσφύγων παγκοσμίως προέρχονται από μόλις πέντε χώρες.

    Η Ελλάδα διαφέρει από τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες που υποδέχθηκαν πρόσφυγες, όπως αποδεικνύει  έρευνα η οποία εκπονήθηκε από την «Ipsos Greece», για τον οργανισμό «More in Common». Οι οργανώσεις «Solidarity Now»4 και «Human Rights 360»,5 συνέβαλαν στη διεξαγωγή της έρευνας, σε αντιπροσωπευτικό δείγμα 2.000 ενηλίκων, εστιάζοντας στο αίσθημα της εθνικής ταυτότητας και τις απόψεις των Ελλήνων για το προσφυγικό ζήτημα. Σύμφωνα με την έρευνα αυτή οι Έλληνες:

       Νιώθουν θυμό για τους πολιτικούς ηγέτες και αμφιβάλλουν για τα οφέλη της μετανάστευσης.

       Είναι θετικότερη η στάση της ελληνικής κοινωνίας προς μετανάστες και πρόσφυγες.

       Το 64% δηλώνει ότι, ως χριστιανική χώρα, η Ελλάδα πρέπει να βοηθάει αυτούς που εισέρχονται στην Ευρώπη ως μετανάστες.

       Το72% θεωρεί ότι οι πρόσφυγες πρέπει να έχουν την ευκαιρία να διατηρήσουν τις παραδόσεις τους.

       Καταγράφεται μικρή υποστήριξη για εθνικιστικές ιδέες, όπως πχ. η επιστροφή ασυνόδευτων ανηλίκων στις χώρες καταγωγής τους.

       Το 57% των Ελλήνων δεν πιστεύει στην «συμβατότητα» Ισλάμ και ελληνικής κοινωνίας.

Η μελέτη εντοπίζει επίσης έξι διαφορετικές ομάδες στον ελληνικό πληθυσμό. Η μία κατηγορία αποδέχεται τους μετανάστες και τους πρόσφυγες, δύο άλλες αντιτίθενται (Εθνικιστές Διαφωνούντες – Ανήσυχοι Διαφωνούντες), ενώ στο 62% ανήκουν οι  Μετριοπαθείς Ανθρωπιστές-Ενστικτωδώς Πραγματιστές – Αποστασιοποιημένοι Συντηρητικοί. Στο νέο πολυπολιτισμικό περιβάλλον, η διαπολιτισμική μεσολάβηση αποκτά ξεχωριστή βαρύτητα και λειτουργεί ως γέφυρα επικοινωνίας μεταξύ του γηγενούς πληθυσμού και του προσφυγικού ζητήματος.

 «Η άνοδος των άκρων»

      Στην παρατεταμένη περίοδο φθοράς των ευρωπαϊκών αξιών, των ιδανικών, του πολιτισμού, της πολιτικής και γενικότερα της κοινωνίας, ήρθε να προστεθεί και το αγκάθι του προσφυγικού ζητήματος. Σε μια Ευρώπη πολυπολιτισμική και φιλόξενη που θέλουν να πλασάρουν οι ηγέτες της, δεν μπορεί να γίνει ανεκτή αυτή η όχι και τόσο ομαλή εισροή μεταναστών και προσφύγων. «Καθώς η ΕΕ αγωνίζεται να μειώσει την αντίσταση των ακροδεξιών λαϊκιστών δημαγωγών, που πρεσβεύουν τον ευρωσκεπτικισμό, η μοναρχία των Αψβούργων της Αυστροουγγαρίας, που διαλύθηκε πριν από 100 χρόνια, επανεμφανίζεται ως σημαντικό ιστορικό προηγούμενο», γράφει η Washington Post. Η αμερικανική εφημερίδα κάνει ιστορική αναδρομή και σημειώνει μεταξύ άλλων ότι επιθυμία της Αυστροουγγαρίας και της ΕΕ ήταν η συνένωση διαφορετικών εθνικών ομάδων στο πλαίσιο μιας ενιαίας πολιτικής δομής. «Αν και το τέλος του κομμουνισμού στην ανατολική Ευρώπη πρόσφερε μια ευχάριστη πολιτική ανάπαυλα, επανεμφανίστηκαν στην περιοχή λαϊκιστές, ξενοφοβικοί και ανελεύθεροι πολιτικοί», εκτιμά. Εδώ η αμερικανική εφημερίδα, δίνει οδηγίες πως να σωθεί η Ε.Ε. Βέβαια έτοιμη τροφή στην εφημερίδα, έδωσε και το σενάριο που ακούγεται για το δημογραφικό πρόβλημα λόγου του γερασμένου πληθυσμού της Ε.Ε. και ότι θα το λύσουν οι νέοι μετανάστες. Η άνοδος των ακροδεξιών κομμάτων σε πολλές χώρες, όπως στην Αυστρία, την Ελλάδα, την Ολλανδία, την Ουυγγαρία όπου κυβερνά με τον Βίκτορ Όρμπαν – γνωστό για τις εθνικιστικές και ξενοφοβικές του θέσεις-, ήταν κάτι που ξεκίνησε χρόνια πριν και σίγουρα δεν ήταν ο πρώτος λόγος οι μετανάστες, αλλά οι πολιτικές της Ε.Ε. κυρίως στην οικονομία. Η αμερικανική εφημερίδα βέβαια, αγνοεί μάλλον «εσκεμμένα»  πως με την είσοδο των μεταναστών, εισέρχονται και ισλαμιστές τρομοκράτες, οι οποίοι είναι πυρήνες και σύνδεσμοι του Ισλαμικού Χαλιφάτου. Η οργισμένη λαϊκίστικη ρητορική των ακροδεξιών κομμάτων, βρήκε επομένως πρόσφορο έδαφος στα εκλογικά ακροατήρια, με κύριο σύνθημα ότι το Ισλάμ δεν έχει θέση στην Ευρώπη.

ΠΗΓΗ ΕΘΝΟΣ: Η άνοδος του Χίτλερ, σημερινοί συσχετισμοί με την άνοδο ακραίων πολιτικών φαινομένων.

 «Ποιός φταίει τελικά;»

       Η συντηρητική Washington Post, τολμά και κάνει υποδείξεις σε Ελλάδα και Ε.Ε. για την λύση του προσφυγικού. Ούτε λίγο ούτε πολύ εκφέρει την γνώμη να καλοδεχτούμε τους πρόσφυγες και τους μετανάστες σε μια ενιαία εθνοτική και πολιτική δομή. Επικρίνει την ελληνική πολιτική, για σκληρές συμπεριφορές αλλά και άθλιες συνθήκες των δομών φιλοξενίας, ενώ ταυτόχρονα κατονομάζει την Ελλάδα χρεοκοπημένη χώρα, που δεν μπορεί να φροντίσει τους πολίτες της. Υπάρχει δόση αλήθειας σε όλ’αυτά, όμως η «απειλή» του προσφυγικού έχει πρωτίστως πολιτικό χαρακτήρα και έπειτα ανθρωπιστικό. Οι «σταυροφορίες ειρήνης» των Η.Π.Α. στην Μέση Ανατολή αλλά και ο δάκτυλος τους μαζί με την Ε.Ε., στην περιβόητη «Αραβική Άνοιξη», ενεργοποίησαν ένα κύμα μετανάστευσης και προσφυγιάς. Έτσι επωφελήθηκαν  οι εκατοντάδες των τζιχαντιστών που βρήκαν τρόπο εισόδου στην Ε.Ε., οι διακινητές όπλων, οργάνων και ανθρωπίνων ψυχών. Μαύρο κι αδήλωτο χρήμα στην αγορά δηλαδή. Χώρες όπως η Τουρκία ασκούν πιέσεις και απειλούν για περισσότερα χρήματα, χρησιμοποιώντας το προσφυγικό ως μοχλό πίεσης στα γεωπολιτικά τους σχέδια. Η απορρόφηση των προσφύγων και των μεταναστών από την χώρα μας, η άρνηση των εταίρων μας να μοιραστούν το βάρος θα επιφέρει εκρηκτικές καταστάσεις μελλοντικά. Οικονομικά προβλήματα που οδηγούν στην υπογεννητικότητα, φέρονται ως ο λόγοι που πρέπει να υποδεχτούμε τους μετανάστες, διότι θα μας «σώσουν» δημογραφικά. Χωρίς θέσεις εργασίας, υποδομές και συνεχή χρηματοδότηση αυτό δεν μπορεί να γίνει. Οπότε «οι απάνθρωποι Έλληνες» που αναφέρει η Washington Post -οι οποίοι έχουν σώσει χιλιάδες ανθρώπους στην θάλασσα αλλά και από την πείνα- πρέπει να βρουν τρόπο να τους ενσωματώσουν στην κοινωνία τους. Η ανθρωπιστική της προσέγγιση και μόνο δυστυχώς, δεν μπορεί να ακυρώσει τις πολιτικές ευθύνες των δυτικών κυβερνήσεων. Για την χώρα μας, σε έρευνα Διεθνούς Ινστιτούτου για την ανθρωπογεωγραφία του κόσμου το 2008, η πρόβλεψη ήταν πως το 2030 το 35% του πληθυσμού θα είναι μουσουλμάνοι. Κάποιοι ήξεραν για εμάς πριν από εμάς!

Κατηγορίες
Ειδήσεις Θρησκεία Κοινωνία Κόσμος

Πατέρας Γερβάσιος: Ένας «άγγελος για τους γιους του ασώτου»

Νομίζω, πως από τον τίτλο και μόνο σας προϊδεάζω πως το θέμα του σημερινού μου άρθρου πρόκειται να έχει έναν κάποιο “χαρακτήρα” θρησκευτικό. Η αλήθεια είναι πως δεν συνηθίζω να γράφω για τέτοιου είδους θέματα αν και προσωπικά αρκετά θρησκευόμενη προσπαθώ να το κρατάω για τον εαυτό μου όχι προς αποφυγή αντιδράσεων αυτό δεν με απασχολούσε ποτέ ιδιαίτερα, αλλά θεωρώντας πως τέτοια θέματα αποτελούν ένα πολύ προσωπικό κομμάτι του καθένα μας, που δεν χρειάζεται να το επιδεικνύουμε για να αποδείξουμε κάτι στον οποιονδήποτε, αρκεί απλά να το νιώθουμε.

Κατ’ αρχάς θα ξεκινήσω τονίζοντας προς τον αναγνώστη/αναγνώστρια αυτού του άρθρου πως το άρθρο αυτό δεν έχει επ’ ουδενί σκοπό ούτε να κατακρίνει, ούτε να προσηλυτίσει, ούτε βέβαια να αλλάξει την γνώμη κανενός. Δεν έχει σχέση αν ο αναγνώστης είναι Χριστιανός, Μουσουλμάνος, Άθεος κ.ο.κ.

Το άρθρο μου, αυτό έχει να κάνει μόνο με μία προσωπικότητα, μία “ξεχωριστή” υπέροχη προσωπικότητα να προσθέσω εγώ κατά την ταπεινή μου γνώμη και όποιος/όποια θέλει μπορεί να ακολουθήσει το ταξίδι μου αυτό, με σκοπό να “ξεδιπλώσω” μία μικρή πτυχή του έργου της.

Αναφέρομαι στην προσωπικότητα του Πατήρ Γερβάσιου -κατά κόσμον Γεώργιο Ραπτόπουλο-  γνωστός και ως  ο «Άγιος των Φυλακισμένων». Θα αναρωτιέστε βέβαια γιατί τον αποκαλούσαν έτσι, θα το καταλάβετε στην συνέχεια!

Βιογραφικό

Γεννήθηκε το 1931 στον Αιμιλιανό Γρεβενών. Το 1950 πέρασε στη Θεολογική Σχολή του ΑΠΘ. Έγινε κληρικός και στη συνέχεια χειροτονήθηκε αρχιμανδρίτης. Υπηρέτησε στις Μητροπόλεις Σιδηροκάστρου Σερρών, Θεσσαλονίκης, Σερρών & Νιγρίτης και Κασσανδρείας .  Το 1966 ίδρυσε την Αδελφότητα “Η Οσία Ξένη” και το 1978 συστάθηκε η “Διακονία Αποφυλακίσεως Απόρων Κρατουμένων και Φυγοποίνων”.  Ο Πατέρας Γερβάσιος “έφυγε” από την ζωή στα 89 του χρόνια τα ξημερώματα της 6ης Μαρτίου 2020. “Έφυγε”, αλλά άφησε πίσω του ένα τεράστιο έργο ζωής, που κανένας θάνατος δεν μπορεί να σβήσει.

Τον αποκαλούσαν με πολλά ονόματα. Kάποιοι τον αποκαλούσαν «παπά των φτωχών», άλλοι «άγγελο για τους γιους του ασώτου» το πιο αντιπροσωπευτικό όμως ήταν εκείνο του  «Άγιος ή προστάτης των Φυλακισμένων».

Το έργο του

Από το 1987 που ξεκίνησε η δράση της Διακονίας των Κρατουμένων «Ο Άγιος Ληστής του Γολγοθά» αποφυλάκισε περισσότερους από 16.000 άπορους φυλακισμένους, πληρώνοντας τα πρόστιμά τους και δίνοντας πάνω από 5.000.0000 ευρώ, χρήματα που συγκεντρώθηκαν από τις συνεισφορές συνανθρώπων.

Δεν δίστασε, μάλιστα, πριν από λίγα χρόνια να ταξιδέψει 25.000 χιλιόμετρα έως τα νησιά Φίτζι προκειμένου να μεταφέρει τον λόγο του Θεού στους εκεί φυλακισμένους.

Σε συνέντευξη του στο ΑΠΕ – ΜΠΕ, ο πατέρας Γερβάσιος είχε δηλώσει: “Εάν πεθάνω σε κάποια φυλακή θα είναι για μένα το μεγαλύτερο κέρδος. Θέλω να πεθάνω πάνω στο καθήκον, είτε στον δρόμο για κάποιο σωφρονιστικό ίδρυμα ή κατά την επιστροφή μου προς το σπίτι. Ο Χριστός πέθανε από αγάπη για τον άνθρωπο. Αυτό είναι το τέρμα, το τέλειο και το άριστο”.

Ο πατέρας Γερβάσιος, με πάνω από 40 χρόνια έργου και προσφοράς σε χιλιάδες άπορους κρατούμενους, είχε συναντήσει κακοποιούς από τον Κωνσταντίνο Πάσσαρη έως και τα μέλη της “17 Νοέμβρη”. Κρατήστε το όνομα Πάσσαρης γιατί θα εστιάσουμε και εκεί στην συνέχεια!

Σε όλα αυτά τα χρόνια δράσης, ο γέροντας έχει επισκεφτεί ως υπεύθυνος κλιμακίου της διακονίας των κρατουμένων, φυλακές ανδρικές, γυναικείες αλλά και ανηλίκων: οι περισσότερες επισκέψεις έγιναν εντός Ελλάδας και οι υπόλοιπες στο εξωτερικό Αίγυπτο, Αλβανία, Βουλγαρία, Γαλλία, ΗΠΑ, Ιορδανία, Ισραήλ, Ιταλία, Κύπρος, Μαδαγασκάρη, Νέα Ζηλανδία, Νησιά Φίτζι, Ουκρανία, Πολωνία, Ρουμανία και Ρωσία.

Η πρώτη επίσκεψη σε φυλακές του εξωτερικού πραγματοποιήθηκε το 1999 στην Αίγυπτο, όπου τον κάλεσαν οι τρεις καταδικασμένοι εις θάνατον διά αγχόνης Έλληνες ναυτικοί του μότορ σιπ «Θανάσης», που κρατούνταν στις φυλακές Ελ Κανάτερ.

«Πηγαίνουμε σε όλους, άσχετα από θρησκεία, φυλή ή χρώμα. Βαρυποινίτες, φονιάδες, ληστές, όλοι είναι παιδιά του Θεού, που πήραν τον κακό τον δρόμο γιατί… γιατί… γιατί… Για διαφορετικό λόγο ο καθένας», είχε τονίσει στην ίδια συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στο ΑΠΕ – ΜΠΕ με αφορμή την τιμητική διάκρισή του από το Μορφωτικό Ιδρυμα της ΕΣΗΕΜ-Θ, τον Δεκέμβριο του 2014.

Ο γέροντας Γερβάσιος ήταν υποψήφιος τα έτη 2012, 2013 και 2014 για το Νόμπελ Ειρήνης, Φιλανθρωπίας και Κοινωνικής Προσφοράς, ανάμεσα σε μεγάλες προσωπικότητες όλου του κόσμου, ενώ το 2008, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας τού απένειμε τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος του Φοίνικος. Ο πατέρας Γερβάσιος είναι συγγραφέας 55 βιβλίων. Επίσης, έλαβε πολλές ακόμη τιμητικές διακρίσεις. Το έργο του αναγνώρισε και το υπουργείο Δικαιοσύνης.

Ο «Άγιος των Φυλακισμένων» και το «Αγρίμι των Βαλκανίων»

Ο πατέρας Γερβάσιος λοιπόν, ήταν ο μόνος άνθρωπος στην γη, που κατάφερε να “τιθασεύσει” το «Αγρίμι των Βαλκανίων» και γνωστό σε όλους για τα εγκλήματά του, Κώστα Πάσσαρη. Πώς έγινε όμως η γνωριμία τους;

Ο ίδιος ο πατέρας Γερβάσιος σε συνέντευξη του είχε αναφέρει πως όντας στην Ρουμανία με γκρουπ 2 λεωφορείων, με σκοπό να επισκεφθεί 2 φυλακές έμαθε από τον οδηγό του πούλμαν, που τους μετέφερε με το ποίμνιο, ότι παρουσιάστρια του δελτίου της ρουμανικής τηλεόρασης είχε πει ότι ο Πάσσαρης, που μέχρι τότε δεν τον γνώριζε προσωπικά, αλλά είχε ακούσει για τη δράση του, έμαθε ότι βρίσκεται στη Ρουμανία και αναρωτήθηκε: « Ο πατήρ Γερβάσιος, δεν έχει λίγη αγάπη και για μένα ; ». Αμέσως ταξίδεψε 500 χιλιόμετρα στην φυλακή υψίστης ασφαλείας, όπου κρατούνταν, για να τον δει.

Το 2007 λοιπόν έγινε η πρώτη γνωριμία όπου. Ο π. Γερβάσιος θυμάται και περιγράφει αναλυτικά στην συνέντευξη πως στην αρχή τους “έβαλαν” σε ένα δωμάτιο με τζάμια, καθώς τότε είχε την φήμη του “μεγαλύτερου θεριού των Βαλκανίων” και όλοι φοβόντουσαν να μην κάνει κάποια κίνηση π.χ. να τον πνίξει. « Ανεβήκαμε επάνω, εξομολογήθηκε μιάμιση ώρα, δεν τον ρώτησα τίποτα, δεν ξύνω πληγές…Όταν τελειώσαμε την εξομολόγηση είπε (ο Πάσσαρης) σήμερα για πρώτη φορά ένιωσα τι θα πει αγάπη ».

Έκτοτε ξεκίνησε ο δρόμος της μετάνοιας του Κωνσταντίνου Πάσσαρη, της στροφής του προς την Θρησκεία και της αγάπης του για τον Πατήρ Γερβάσιο, τον οποίο είχε ως Πνευματικό πατέρα, αλλά κατά κάποιον τρόπο και σαν πραγματικό πατέρα, καθώς δεν είχε γνωρίσει ποτέ πατρική ή μητρική στοργή. Το άλλοτε “τέρας” που έτρεμαν όλοι μετατράπηκε σε “αμνό” του Θεού. Μάλιστα ο ίδιος ο π. Γερβάσιος επιβεβαίωσε πως ο Πάσσαρης έχει μετανοήσει και πως προσεύχεται και κάνει μετάνοιες κάθε μέρα για κάθε ψυχή, που έχει αφαιρέσει.

Το συγκινητικό γράμμα του Πάσσαρη για τον θάνατο του πνευματικού του πατέρα

Να τονίσω πως το γράμμα αυτό, που παρατίθεται παρακάτω, ναι, μπορεί να είναι μακροσκελές ίσως και “δύσκολο” να το διαβάσει κάποιος ολόκληρο, αλλά “κρύβει” μέσα του την αλλαγή αυτού του ανθρώπου, που κάποτε χαρακτηρίζονταν ως στυγνός εγκληματίας δίχως ίχνος συναισθήματος σε έναν άνθρωπο γεμάτο από αγάπη και ευγνωμοσύνη για τον άνθρωπο, που τον δέχθηκε όπως ήταν, τον αγάπησε, δεν τον έκρινε ποτέ και τον οδήγησε τέλος στην σωτηρία του.

«Τὸ ἦθος, ὁ χαρακτῆρας, τὸ ἔργο καὶ τὸ μεγαλεῖο τῆς ψυχῆς τοῦ γέροντα εἶναι σὲ ὅλους γνωστά. Ἦταν ἕνας ταπεινὸς καὶ ἀληθινὸς ἐκπρόσωπος τοῦ Θεοῦ. Ἦταν ἁπλός, προσιτός, καλόκαρδος, μεγαλοθυμὸς καὶ εἶχε μὲ τὸ παραπάνω, ἂν καὶ προσπαθοῦσε ἐπιμελῶς νὰ τὶς κρύψει, ὅλες τὶς ἀρετὲς ποὺ θὰ περίμενε κανεὶς ἀπὸ ἕναν ἀληθινὸ καὶ εὐσυνείδητο ὀρθόδοξο ἱερέα τῆς Ἐκκλησίας. Φαντάζομαι γιὰ αὐτὰ τὰ χαρακτηριστικά του, θὰ μιλήσουν ἄλλοι πολὺ καλύτερα καὶ ἀκριβέστερα ἀπ’ ὅτι ποτὲ θὰ μποροῦσα νὰ τὸ κάνω ἐγώ. Ἐγὼ θέλω νὰ πῶ δύο – τρία πράγματα, μέσα ἀπὸ τὴν καρδιά μου, γιὰ τὸ πῶς βίωσα τὴν σχέση μου μὲ τὸν πνευματικό μου πατέρα, ἀδερφό μου, φίλο μου, καθοδηγητή μου καὶ ὅ,τι ἄλλο ἦταν γιὰ ‘μένα καὶ ποὺ τὰ λόγια δὲν μποροῦν μὲ ἀκρίβεια νὰ περιγράψουν τὴν μυστικὴ σχέση ποὺ δημιουργεῖται ἀνάμεσα στὸν πνευματικὸ πατέρα καὶ τὸν υἱό του. Τὸν ἄνθρωπο ποὺ ἔνιωσα ὅτι μὲ ἀγάπησε περισσότερο ἀπὸ ὁποιονδήποτε ἄλλον ἄνθρωπο, τὴ στιγμὴ ποὺ εἶχα ἀνάγκη τὴν ἀγάπη περισσότερο ἀπὸ ὁτιδήποτε ἄλλο. Μιλάω φυσικὰ γιὰ τὴν ἀληθινὴ καὶ ἀνιδιοτελή ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Δὲν εἶμαι ἀφελής, οὔτε εὐκολόπιστος ἄνθρωπος, ἔζησα τὴ ζωή μου σ’ ἕνα περιβάλλον ὅπου τὰ λόγια δὲν ἔχουν καμία ἀξία καὶ μονάχα οἱ πράξεις μετρᾶνε. Τὸν γέροντα πρῶτα τὸν ὑποπτεύθηκα καὶ τὸν μελέτησα προσεκτικά. Μοῦ ἦταν δύσκολο νὰ πιστέψω ὅτι ὑπάρχει στ’ ἀλήθεια τέτοιος ἄνθρωπος. Ἐκτὸς ἀπὸ τὸν π. Μᾶρκο Μανώλη, στὴν ἐφηβεία μου, δὲν εἶχα ξαναδεῖ κάτι παρόμοιο. Ποτὲ δὲ μοῦ ζήτησε κάτι ἐπιτακτικὰ ἢ ἐπέβαλε ὁτιδήποτε. Σὲ ὅ,τι μὲ βοήθησε καὶ μοῦ χάρισε ἁπλόχερα, πνευματικὸ ἢ ὁτιδήποτε ἄλλο, οὔτε τὸ εὐχαριστῶ δὲν περίμενε ἢ ἤθελε. Ὅταν ἔβλεπε τὶς ἀδυναμίες μου, καὶ τὰ ἔβλεπε ὅλα, τίποτα δὲν τοῦ ξέφευγε, μὲ ὑπομονή, συγχώρεση καὶ ἀγάπη προσπαθοῦσε νὰ μὲ δυναμώσει. Προσπαθοῦσε πάντοτε νὰ μὲ καταλάβει καὶ νὰ φτάσει στὴ ρίζα τῶν πραγμάτων, εἶχε φτάσει νὰ μὲ γνωρίζει καλύτερα ἀπὸ ὅτι γνώριζα ἐγὼ τότε τὸν ἑαυτό μου. Ἡ διαφορὰ μας ἦταν τεράστια, ἀλλὰ κατάφερνε νὰ κατεβαίνει στὸ ἐπίπεδό μου γιὰ νὰ μὲ σηκώσει ὅταν γιὰ ‘μένα ἦταν ἀδύνατο νὰ σηκωθῶ μόνος μου. Γινόταν ἡ θέλησή μου γιὰ ἀγῶνα καὶ τὴ σωτηρία, ὅταν ἡ δίκη μου θέληση μὲ ἐγκατέλειπε. Χρόνια ὁλόκληρα προσευχόταν στὸν Κύριο γιὰ ‘μένα, ἴσως περισσότερο ἀπ’ ὅτι προσευχόμουν ἐγὼ γιὰ τὸν ἑαυτό μου. Γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ ἀδελφοῦ ὑπέμενε τὰ πάντα μὲ ὑπομονή, τὶς συνεχόμενες πτώσεις, τὶς ἀτελεῖς ἐξομολογήσεις, τὴν ρᾳθυμία, τὴν ἀχαριστία, τὴν κατάκριση τοῦ κόσμου ποὺ δὲν κατάλαβε τὶς προθέσεις του. Τὰ πάντα σκέπαζε καὶ ὑπέμενε ὁ γέροντας, ἔχοντας ἐμπιστοσύνη στὸν Κύριο ὅτι μπορεῖ νὰ σώσει καὶ τὸν μεγαλύτερο ἁμαρτωλό. Ὅ,τι καὶ νὰ συνέβαινε στὴ ζωή μου, ὅσο μεγάλοι καὶ πολυπληθεῖς ἦταν οἱ πειρασμοί, ἤξερα πάντα ὅτι θὰ βρῶ καταφύγιο καὶ ἀσφάλεια στὸν γέροντα καὶ λύση σὲ ὁποιοδήποτε πρόβλημα. Ὅταν ἦταν σχετικὰ ὑγιής, ἀλλὰ καὶ ἀργότερα, δὲν ὑπῆρχε στιγμὴ τῆς ἡμέρας ποὺ δὲν θὰ ἄφηνε ὅ,τι ἔκανε γιὰ νὰ μὲ ἀκούσει καὶ συμβουλεύσει. Δὲν ὑπῆρχε θυσία ἢ κόπος ποὺ δὲν θὰ ἐπέβαλε στὸν ἑαυτὸ του ὁ γέροντας γιὰ ‘μένα καὶ πιστεύω γιὰ κάθε πνευματικό του παιδί. Ὁ γέροντας τίποτα δὲν ἀποστρεφόταν καὶ μισοῦσε περισσότερο ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, ὁ ἴδιος ἀγωνιστὴς καὶ βιαστὴς ἦταν σκληρὸς μὲ τὸν ἑαυτό του καὶ ἀφάνταστα ἐπιεικὴς μὲ τοὺς συνανθρώπους του. Ἤξερε νὰ διαχωρίζει τὴν ἁμαρτία ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο καὶ αὐτὸν πάντοτε τὸν σκέπαζε μὲ τὴν κατανόηση καὶ τὴν ἀγάπη του, ὅπως θὰ ἔκανε Αὐτὸς ποὺ ἀγαποῦσε καὶ ἀκολουθοῦσε ὁ γέροντας ὅλη του τὴ ζωή, ὁ Κύριος. Καὶ ἀκριβῶς γιὰ τὴν ἀγάπη Αὐτοῦ καὶ τοῦ σώματός Του, τὴν Ἐκκλησία, ἦταν ἀσυμβίβαστος μὲ τὴν ἀλλοίωση ἢ καταπάτηση τῶν δογμάτων, τῶν κανόνων τῆς παράδοσης καὶ κάθε εἴδους αἵρεσης ἢ νεωτερισμοῦ. Ἤθελε τὴν πίστη μας καθαρὴ καὶ ἀνόθευτη καὶ γι’ αὐτὸ ἀκόμα προσπαθοῦσε νὰ μᾶς τὴν διδάξει, ὅπως τὴν παρέλαβε ὁ ἴδιος, καθαρὴ καὶ ὀρθόδοξη. Γιὰ ‘μένα, αὐτὴ ἡ συμπεριφορὰ τοῦ γέροντα, σὲ μία περίοδο ὅπου εἶχα πολλὲς ἀμφιβολίες, ἀκόμη καὶ γιὰ τὴν ἴδια τὴν ὕπαρξη τοῦ Κυρίου, ἦταν ἡ μοναδικὴ ἀδιαμφισβήτητη ἀπόδειξη ὅτι πρέπει νὰ ὑπάρχει κάτι πολὺ περισσότερο ἀπ’ ὅτι μπορῶ νὰ νιώσω ἢ νὰ καταλάβω ἐκείνη τὴ στιγμὴ καὶ γι’ αὐτὸ θὰ πρέπει νὰ ἐπιμείνω στὴν προσπάθεια, ἔστω καὶ ἂν δὲν ἔβλεπα κάποιο νόημα. Καὶ τελικὰ δὲν ἀπογοητεύτηκα καθόλου. Ὁ γέροντας μοῦ γνώρισε τὸν Θεό, ἕναν διαφορετικὸ Θεὸ ἀπ’ ὅτι εἶχα ἀκούσει, γνώριζα ἢ περίμενα. Τὸν Θεὸ τῆς ἀγάπης, τῆς συγχώρεσης, τῆς χαρᾶς, τοῦ φωτός, τὸν Θεὸ ποὺ ἀξίζει νὰ ἐμπιστεύεσαι μὲ ὅλο σου τὸ εἶναι, γιατί ποτὲ δὲ θὰ σὲ ἐγκαταλείψει ἢ ἀπογοητεύσει. Αὐτὸς ἦταν καὶ ὁ κεντρικὸς ἄξονας τῆς ζωῆς καὶ τοῦ κηρύγματος τοῦ γέροντα. Ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸ καὶ τὸν συνάνθρωπο, συγχώρεση, ἔλεος καὶ ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στὸ θέλημα καὶ στὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ. Αὐτὰ δὲν τὰ κήρυττε ὁ γέροντας ἐπειδὴ εἶναι μόνο γραμμένα στὸ Εὐαγγέλιο, αὐτὰ τὰ ζοῦσε καὶ τὰ ἔπραττε ὁ γέροντας μὲ ὅλες τὶς δυνάμεις του. Δὲν ἔχω καμία ἀμφιβολία ὅτι ὁ γέροντας θὰ μποροῦσε νὰ κηρύττει ἀναλύοντας ὑψηλὲς θεολογικὲς ἔννοιες, ἀλλὰ ποτὲ δὲν τὸν ἄκουσα νὰ πεῖ ὁτιδήποτε ποὺ δὲν τὸ πίστευε καὶ βίωνε ἢ ποὺ δὲν θὰ καταλάβαινε καὶ ὁ τελευταῖος ἀκροατὴς τοῦ κηρύγματός του. Ὁ ἴδιος μισοῦσε τὴν προβολή, τὰ πάντα τὰ ἔκανε γιὰ τὴ δόξα τοῦ Θεοῦ, τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Κυρίου καὶ τῆς πατρίδας ποὺ ἀγαποῦσε πολὺ καὶ ἀγωνιοῦσε γιὰ τὴν τύχη τῆς ἀκατάπαυστα. Ὑπάρχουν πολλὰ πράγματα ποὺ θὰ μποροῦσα νὰ πῶ γιὰ τὸν γέροντα, ὁρισμένα ἀπὸ αὐτὰ θαυμαστὰ πράγματα κατὰ τὴ γνώμη μου, ὅμως προτιμῶ νὰ τὰ κρατήσω στὴν καρδιά μου καὶ νομίζω ὅτι ἴσως ἔτσι νὰ ἐπιθυμοῦσε καὶ ὁ γέροντας. Λυπᾶμαι ἀφάνταστα ποὺ τὶς τελευταῖες μέρες τῆς ζωῆς του στὴ γῆ, δὲν μπόρεσα νὰ σταθῶ δίπλα του καὶ δίπλα στὶς ἀδελφές, ὅμως δὲν ἦταν ἐπιλογή μου, ἔτσι ἐπέτρεψε νὰ συμβεῖ ὁ Κύριος. Σωματικὰ θὰ νιώθουμε τὴν ἀπουσία τοῦ ὄμορφου χαμόγελού του, τὴν γλυκιὰ λάμψη τοῦ προσώπου του, τὴν ζεστή σὰν παιδική του φωνή, ὅμως πνευματικὰ εἶναι καὶ θὰ συνεχίζει νὰ παραμένει δίπλα μας. Ὁ γέροντας πάντα ἔλεγε ὅτι ὁ θάνατος δὲν εἶναι τίποτα, ἁπλῶς τὸ πέρασμα πρὸς τὴν ἀληθινὴ ζωή, ὅποιος τὸ πιστεύει τὸ πιστεύει. Ἐγὼ πιστεύω πὼς ὁ γέροντας ζεῖ καὶ μαζὶ μὲ τὸν π. Μᾶρκο καὶ ὅλους τούς Ἁγίους προσεύχεται στὸν Κύριο γιὰ τὴν σωτηρία μας καὶ θὰ συνεχίζει νὰ μᾶς στηρίζει μὲ τὶς προσευχές του. Πιστεύω ἐπίσης, ὅτι δὲν ὑπάρχει πραγματικὸ πνευματικὸ παιδὶ τοῦ γέροντα, ποὺ δὲ γνωρίζει ποιὸ εἶναι τὸ καθῆκον του ἀπ’ ἐδῶ καὶ πέρα καὶ πῶς πρέπει νὰ βαδίζει στὴ ζωὴ γιὰ τὴν δόξα τοῦ Θεοῦ καὶ στὴ μνήμη τοῦ π. Γερβάσιου, τοῦ ταπεινοῦ καὶ εἰλικρινῆ Ἱερομονάχου τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Ἐκκλησίας μας, τὸν γέροντά μου καὶ πατέρα μου.

Καλὸ παράδεισο γέροντα, νὰ εὔχεσαι καὶ γιὰ ‘μᾶς τοὺς ἁμαρτωλούς, νὰ δώσει ὁ Θεὸς νὰ ἀνταμώσουμε πάλι ὅλοι μαζί, ἐκεῖ ποὺ μὲ τόσες θυσίες καὶ κόπους ἐπιθυμοῦσες νὰ μᾶς στείλεις ὅλους, στὴν μακαριστὴ αἰωνιότητα, ἑνωμένοι, μέσα στὸ φῶς καὶ στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Αἰωνία σου ἡ μνήμη.»
Κωνσταντῖνος.

Κλείνω το άρθρο μου, κατακλυσμένη από συναισθήματα σεβασμού και θαυμασμού προς αυτό τον άνθρωπο, ο οποίος μέχρι το τέλος της ζωής του, πάλευε για την σωτηρία όλων των άλλων και κυρίως πάλευε για την σωτηρία εκείνων, που όλοι οι υπόλοιποι είχαν και έχουν στο “περιθώριο”. Θα μπορούσα να γράφω αμέτρητες σελίδες για την προσωπικότητα και το έργο του, αλλά θα αρκεστώ εδώ, σε αυτά που έκαναν σε εμένα πιο πολύ εντύπωση, στα πιο “σημαντικά” αν μπορεί να το πει κανείς έτσι, γιατί δεν υπάρχει τίποτα, που να έκανε ή είπε αυτός ο άνθρωπος, που να έχει λιγότερη σημασία από τα άλλα.

Σκέψεις περνάνε από το μυαλό μου, καθώς “κλείνω” το άρθρο μου και βλέποντας το χιονισμένο τοπίο έξω. Και μια συμβουλή, πολύ “κλισέ” βέβαια, αλλά τόσο αληθινή. Να φέρεστε σε όλους τους ανθρώπους με καλοσύνη, γιατί οι πράξεις μας γυρνάνε πίσω σε εμάς! ή αλλιώς Karma θα το διατύπωνε κανείς άλλος στην αγγλική διάλεκτο. Εγώ, πάντως, θέλω να το κρατήσω απλά και λιττά όπως το διατύπωσε ο πατήρ Γερβάσιος « Είμαι ευτυχής, που δίνω αγάπη».

Στη μνήμη του πατέρα Γερβάσιου 1931-2020.

Κατηγορίες
Ειδήσεις Θρησκεία Ιστορία Κοινωνία Κόσμος Πολιτισμός

Ταξίδι στα πιο αλλόκοτα έθιμα του κόσμου

Καθώς διανύουμε την εποχή ενός δεύτερου lockdown και μη θέλοντας να φορτώσω τον κόσμο με περισσότερο αρνητισμό από τον ήδη αρκετά υπαρκτό, αποφάσισα να γράψω αυτό το άρθρο, με το οποίο ευελπιστώ πως θα “ταξιδέψουμε” μαζί στις πιο παράξενες παραδόσεις και τελετουργικά ανά τον κόσμο και γιατί όχι και να αποκτήσουμε περισσότερες γνώσεις όσον αφορά τον πολιτισμό των άλλων Χωρών, που υπάρχουν σε αυτό τον πλανήτη.

Όπως γνωρίζουμε τα έθιμα, που αναπτύχθηκαν ανά τα χρόνια αποτελούν ένα πολύ σημαντικό κομμάτι του πολιτισμού όλων των λαών, το οποίο παραμένει αναλλοίωτο στον χρόνο. Από την Δύση μέχρι την Ανατολή τα έθιμα διαφέρουν και ενώ κάποια από αυτά για μερικούς από εμάς μοιάζουν τελείως “άγνωστα”, παράξενα και ίσως και επικίνδυνα για κάποιους άλλους λαούς αποτελεί ένα κομμάτι της ζωής τους, που φαντάζει απολύτως φυσιολογικό.

Δεν θα πλατειάσω όμως παραπάνω για την έννοια των εθίμων, αλλά θα “μπώ” κατευθείαν στο θέμα μου.

Μιας και εκ φύσεως μου έλκομαι από καθετί το “διαφορετικό” και περίεργο, είτε αυτό είναι ον, αντικείμενο,συμπεριφορά κτλ, κουρνιασμένη ένα ανιαρό σαββατόβραδο στον καναπέ “εντόπισα” ένα ντοκιμαντέρ για τις πιο παράξενες παραδόσεις στον κόσμο. Αυτό ήταν! Δεν έκλεισα μάτι εκείνο το βράδυ μέχρι να το τελειώσω. Τελειώνοντας το λοιπόν έκανα την δική μου έρευνα και βρήκα έθιμα, που πραγματικά δεν είχα ιδέα πως υπήρχαν, σύλλεξα λοιπόν τα πιο κατά την άποψη μου, ενδιαφέροντα και σας τα παραθέτω.

Τα κοριτσάκια στο Νεπάλ, που γίνονται θεότητες

Στο Νεπάλ, ένας μικρός αριθμός κοριτσιών επιλέγεται ήδη από την προεφηβική ηλικία, για να γίνει Kumari, που στη γλώσσα της χώρας σημαίνει παρθένα. Αυτές οι «ζωντανές θεές», όπως χαρακτηρίζονται, πιστεύεται πως αποτελούν τις ενσαρκώσεις των θεοτήτων Kali και Taleju στην Γη. Για περίπου 10-15 χρόνια, οι επιλεγμένες Kumari δεν επιτρέπεται να βγουν από το σπίτι τους και, αν πρέπει να γίνει αυτό, τότε δεν επιτρέπεται να ακουμπήσουν τα πόδια τους το έδαφος.

Εκείνο που παρουσιάζει ενδιαφέρον, όμως, είναι ο τρόπος που επιλέγονται τα κορίτσια που θα γίνουν Kumari, καθώς για να επιλεχθεί, το νεαρό κορίτσι πρέπει να έχει διάφορα χαρακτηριστικά και κυρίως να μην έχει ιδιαίτερη αίσθηση του φόβου. Για να ελεγχθεί το πόσο θαρραλέα είναι, μάλιστα, η νεαρή κοπέλα μπαίνει σε μια αίθουσα στην οποία βρίσκονται 108 αποκεφαλισμένα βουβάλια και μασκοφόροι άνδρες, που χορεύουν.

Μόλις περάσει όλα τα τεστ, το κορίτσι μετακομίζει στο Kumari Bahal, η κατοικία του Kumari Devi, με την οικογένειά της. Βγαίνει από εκεί μόνο για τελετές μερικές φορές κάθε χρόνο και εξακολουθεί να είναι «ζωντανή θεά» μέχρι την πρώτη περίοδο της.

Οι πιστοί αγγίζουν τα πόδια και το μέτωπο των κοριτσιών, ως ένδειξη σεβασμού, ενώ κατά τη διάρκεια των θρησκευτικών εορτών τα κορίτσια ανεβαίνουν σε άρματα με τροχούς που σέρνουν οι πιστοί.

Στην φωτογραφία πιο πάνω φαίνεται η Samita Bajaracharya, το κοριτσάκι, το οποίο “μεταμορφώθηκε” σε θεότητα.

Η Samita μετά την πρώτη της περίοδο, έγινε μια φυσιολογική “θνητή”. Στην αρχή δεν μπορούσε να περπατήσει κανονικά αμέσως μετά την απέλασή της από θεότητα, αφού την κουβαλούσαν πάντα καθώς τα πόδια μιας Kumari δεν επιτρέπεται να ακουμπήσουν το έδαφος.

Χρειάστηκε σχεδόν ένα μήνα προσαρμογής για να χτίσει την αυτοπεποίθησή της, να μπορεί να συναναστρέφεται με ανθρώπους και να συνηθίσει μια κανονική ζωή.

Τα άλματα του διαβόλου πάνω από μωρά στην Ισπανία

Πρόκειται σίγουρα για ένα από τα πιο τρομακτικά σοκαριστικά έθιμα που μπορεί να συναντήσει κανείς ανά τον κόσμο. Έχει παράδοση και ιστορία 400 χρόνων και διεξάγεται σε μια επαρχία στη βόρεια Ισπανία, στο πλαίσιο των καθολικών εορτασμών, με την ονομασία της να είναι Το άλμα του Διαβόλου (El Salto Del Colacho). H παράδοση αυτή είναι ένα μείγμα καθολικών και ειδωλολατρικών τελετουργιών που αντιπροσωπεύουν τον θρίαμβο του καλού στη μάχη με το κακό.

Στο έθιμο αυτό, μωρά μικρότερα του ενός έτους τοποθετούνται σε σειρές πάνω σε στρώματα και άνδρες, που έχουν ντυθεί διάβολοι, τρέχουν και πηδούν πάνω από τα μωρά, με το πλήθος να παρακολουθεί.

Είναι κάτι σαν βάπτισμα καθώς πιστεύεται ότι ο διάβολος απορροφά τις αμαρτίες των μωρών και τους παρέχει προστασία από ασθένειες και ατυχήματα. Στη συνέχεια, τα μωρά ραίνονται με ροδοπέταλα και επιστρέφονται στους γονείς τους. Τα πιο πολλά κλαίνε, αλλά κανένα δεν έχει πάθει το παραμικρό από το ριψοκίνδυνο άλμα. Αν θέλετε την γνώμη μου, το γεγονός αυτό δεν κάνει την ιδέα λιγότερο τρομακτική και ριψοκίνδυνη, αλλά όπως προείπα ο,τι σε εμάς φαίνεται παράλογο σε κάποιους άλλους αποτελεί φυσιολογικό και αναπόσπαστο κομμάτι της παράδοσης τους.

Η οδυνηρή τελετή ανδρισμού στον Αμαζόνιο

Στον Αμαζόνιο και συγκεκριμένα στη φυλή Satere-Mawe υπάρχει ένα τελετουργικό το οποίο τα νεαρά αγόρια πρέπει να περάσουν με επιτυχία, πριν φτάσουν στο σημείο να θεωρούνται ενήλικοι άνδρες πλέον.

Τα αγόρια, όταν φτάσουν την ηλικία της σεξουαλικής ωρίμανσης, καλούνται να φορέσουν γάντια που είναι γεμάτα με μυρμήγκια που τσιμπάνε και να χορέψουν για 20 λεπτά, φορώντας τα. Τα συγκεκριμένα μυρμήγκια, μάλιστα, λέγεται πως τσιμπάνε τόσο δυνατά, όσο όταν μια σφαίρα χτυπάει το δέρμα. Τα αγόρια πρέπει να επαναλάβουν το τελετουργικό 20 φορές συνολικά, πριν θεωρηθούν άνδρες.

Η ένταση του τσιμπήματος από τα αυτά τα μυρμήγκια θεωρείται 30 φορές πιο ισχυρή από ότι το τσίμπημα μιας μέλισσας. Εκτός από τον φριχτό πόνο, το τσίμπημα από το κεντρί προκαλεί παράλυση. Για να συνέλθουν τα αγόρια χρειάζονται 24 ώρες μέχρι οι τοξίνες που έχουν εισέλθει στον οργανισμό τους να διαλυθούν. Μετά από μία ώρα τα μυρμήγκια «ξυπνούν» από τη νάρκωση και βρίσκονται σε πολύ πιο επιθετική κατάσταση από ότι ήταν πριν.

Το τελετουργικό ξεκινά. Τα αγόρια αναγκάζονται να χορεύουν 20 λεπτά, φορώντας τα γάντια. Οδύρονται και πολλές φορές κλαίνε από τον πόνο. Σύμφωνα με τα μέλη της φυλής, ο πόνος είναι απαραίτητος ώστε οι νέοι να είναι έτοιμοι να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες της ζωής. Αν καταφέρουν να ολοκληρώσουν τη δοκιμασία θεωρούνται ικανοί να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις ενός άντρα.

Ο κάθε αρχηγός της φυλής ορίζει ένα συγκεκριμένο διάστημα μηνών, όπου τα αγόρια καλούνται να φορέσουν αυτά τα γάντια 20 φορές μέχρι να γίνουν “άνδρες”.

Το «The walking dead» παίρνει ζωή

Στο χωριό Toraja της Ινδονησίας, υπάρχει ένα ετήσιο τελετουργικό που ονομάζεται Ma’nene, ή τελετή καθαρισμού πτώματων. Τα σώματα των αγαπημένων νεκρών προσώπων, μετά την εκταφή, καθαρίζονται, ντύνονται και μεταφέρονται στον τόπο του θανάτου τους. Από εκεί, είτε «περπατούν» είτε «σύρονται» κατά μήκος μιας διαδρομής από ευθείες γραμμές πίσω στο χωριό, πριν ταφούν ξανά.

Το συγκεκριμένο έθιμο γίνεται για να “ενδυναμωθεί” ο δεσμός των ζωντανών με τους νεκρούς και για να αποτίσουν φόρο τιμής στους νεκρούς οι συγγενείς τους. Ένα πολύ μακάβριο και ανατριχιαστικό έθιμο, θα πρόσθετα εγώ.

Και για να κλείσω λιγότερο μακάβρια το άρθρο μου άφησα για το τέλος ένα πιο ευχάριστο και διασκεδαστικό έθιμο.

Στην Δανία δεν θέλεις να είσαι single στα 25 σου

Στην Δανία, οι άνθρωποι πετούν κανέλα σε όποιον είναι ανύπαντρος. Τουλάχιστον σε όσους άνδρες και γυναίκες είναι πάνω από τα 25.

Η παράδοση θέλει τους αδέσμευτους να δένονται σε μια καρέκλα ή σε έναν στύλο και φίλους τους να τους πετάνε κανέλα.

Η κατάσταση δε, χειροτερεύει αν είστε 30 και ανύπαντροι καθώς, την θέση της κανέλας παίρνει το πιπέρι.

Η ιδέα χρονολογείται από τον 16ο αιώνα, όταν και Δανοί πωλητές μπαχαρικών αφιέρωναν χρόνο στη δουλειά τους, ξεχνώντας να βρουν σύντροφο. Κάπως έτσι, κατέληξε να γίνεται παράδοση το «λούσιμο» με μπαχαρικά.

Είδαμε, λοιπόν, πόσο ιδιαίτερες και πολυποίκιλες είναι οι συνήθειες, οι παραδόσεις καλύτερα των κάθε φυλών. Κάποιες επώδυνες, κάποιες τρομακτικές και κάποιες διασκεδαστικές. Όλες όμως με ένα νόημα και όλες διαφορετικές. Άλλωστε τα ήθη και τα έθιμα του κάθε λαού είναι και η κρυμμένη ομορφιά του.

Κατηγορίες
Κοινωνία Κόσμος Πολιτισμός

Ποτό και οδήγηση δυο ομώνυμοι πόλοι.

Πολλές φορές θα τύχει να βγούμε έξω με τους αγαπημένους μας φίλους για να διασκεδάσουμε και να ευθυμήσουμε με λίγη ρετσίνα ή λίγο κρασί, αλλά τι γίνεται όταν υπάρχουν οδηγοί ανάμεσα τους;

Την απάντηση σε αυτή την ερώτηση δίνουν κάθε χρόνο στς 17 Οκτώβριου, οι εθελοντές του Κέντρου Ευρωπαϊκής Πληροφόρησης Europe Direct σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Οδικής Ασφάλειας(Ι.Ο.Α.Σ) «Πάνος Μυλωνάς». Για 5η χρονιά στην Κομοτηνή στα πλαίσια της 14ης  Ευρωπαϊκής Νύχτας Χωρίς Ατυχήματα, πραγματοποιήθηκε δράση για ενημέρωση των πολιτών, και κυρίως των νέων με θέμα τους κινδύνους που διατρέχουν στην οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ. Στην δράση αυτή πολλοί από αυτούς έγιναν εθελοντές(περισσότεροι απο2.500 συνολικά) στην Κομοτηνή, αλλά και σε 34 πόλεις σε όλη την Ελλάδα. Στην Κομοτηνή και στις δυο τοποθεσίες που διεκπεραιώθηκε η κίνηση αυτή, στην πλατεία Αρχιεπισκόπου Χρύσανθου και στην πλατεία Ειρήνης, υπήρχαν πολλοί νέοι αλλά και παλιοί οδηγοί που δεχτήκαν να συμμετάσχουν.

Νέοι οδηγοί που συμμετείχαν
Οι εθελοντές στην πλατεία Ειρήνης
Οι εθελοντές στην πλατεία Χρυσάνθου

Φίλοι, γνωστοί και άγνωστοι δεχτήκαν να βοηθήσουν ώστε η επίγνωση των πολιτών να είναι έντονη και καθοριστική. Οι εθελοντές  των φορέων έκαναν μια πολύ δυνατή δουλεία στην οποία συνδύασαν ασφάλεια αλλά και ομαδικότητα. Δένοντας ένα βραχιόλι στο χέρι κάθε εθελοντή οδηγού, και αργότερα κάνοντας τους ένα ανεπίσημο αλκοτέστ, με την απαραίτητη ενημέρωση, και φυσικά ένα δώρο συμμετοχής. Έτσι μπορούμε με σιγουριά να πούμε ότι κατάφεραν να βγάλουν εις πέρας την αποστολή που τους ανατέθηκε.

Τα βραχιόλια ως δείγμα συμμετοχής
Η στιγμή του αλκοτέστ

Συντονιστές της δράσης στην Κομοτηνή ήταν ο Νίκος Καλλιγάς και η Ηράκλεια Γκατζίνη η οποία μας είπε δυο λόγια για το τι εστί Ευρωπαϊκή Νύχτα Χωρίς Ατυχήματα. «Σκοπός της δράσης είναι η ευαισθητοποίηση των νέων και η ενημέρωση τους σχετικά με τα τροχαία ατυχήματα. Το μήνυμα το οποίο θέλουμε να στείλουμε είναι, ότι δεν πρέπει να καταναλώνουμε αλκοόλ όταν είναι να οδηγήσουμε, καθώς τα τροχαία είναι μια μάστιγα η οποία πρέπει να σταματήσει.» Επίσης η Δις. Γκατζίνη αναφέρθηκε και στην πορεία των τροχαίων στην Ελλάδα. «Είναι γεγονός πως η χώρα μας από το έτος 2010 με 2019 έχει την μεγαλύτερη μείωση ατυχημάτων σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση, έχουμε βγει πρώτοι στην κατάταξη ύψους 44% μείωση των ατυχημάτων και ιδιαίτερα τους μήνες της καραντίνας, που άγγιξαν μείωση 58%. Ωστόσο δυστυχώς, μετά την άρση των μέτρων ο αριθμός αυξήθηκε όποτε γ αυτόν τον λόγο συνεχίζουμε αυτόν τον θεσμό μαζί με το  Ινστιτούτο Οδικής Ασφάλειας». Τέλος εξέφρασε την ευχαρίστηση της  για ανταπόκριση του κόσμου. «Είμαστε πολύ χαρούμενοι για την συμμέτοχη η οποία ήταν παρά πολύ μεγάλη, μας υποδέχτηκαν με μεγάλη χαρά, συμμετείχαν με πάρα πολύ καλή διάθεση, και στην πλατεία ειρήνης αλλά και στην πλατεία Χρυσάνθου, υπήρχε μεγάλη κινητικότητα και τους ευχαριστούμε θερμά».

Η Ηράκλεια Γκατζίνη στην πλατεία Αρχιεπισκόπου Χρύσανθου και ο Νίκος Καλλιγάς στην πλατεία Ειρήνης

Τελικά όμως ποια είναι η απάντηση στην παραπάνω ερώτηση; Μερικοί δεν πίνουν αλλα όλοι διασκεδάζουν.

Οι επίσημες ιστοσελίδες των φορέων:

https://europedirectkomotini.eu/

https://www.ioas.gr/

Κατηγορίες
Κοινωνία

Είναι τα ριάλιτι… ριάλιτι;

Πηγή εικόνας: Gossip-tv.gr

Είναι η αρχή του φθινοπώρου και σήμερα το ημερολόγιο λέει 11 Σεπτεμβρίου. Είμαι στο χωριό μου και τα παιδιά που κάναμε παρέα εδώ επέστρεψαν στις πόλεις που σπουδάζουν, η ετοιμάζουν το σπίτι τους για τα επόμενα 4 χρόνια η πλέουν στον ατλαντικό. Έτσι  μένοντας μονή μου εδώ εγώ και οι γονείς μου έχουμε τις καθημερινές βραδινές συναθροίσεις στο σαλόνι βλέποντας τι έχει να μας “προσφέρει” η ελληνική τηλεόραση.

Καθώς οι γονείς μου βλέπουν την σειρά που τους ενδιαφέρει κι εγώ την δική μου στο κινητό,στις διαφημίσεις αλλάζουν κανάλι και βάζουν τον “Μεγάλο Αδελφό” γνωστό και ως Big Brother. Ένα κλασικό reality show που βασίζεται στην κυκλοθυμία και στην εκμετάλλευση της συναισθηματικής ευάλωτητας(όπως χαρακτήρισε συνάδελφος σε ένα άρθρο που διάβασα ) και δεν είναι το μονό φυσικά. Νομίζω πως όλοι είχαμε την τύχη να μάθουμε για το συμβάν στο συγκεκριμένο σόου και τις δηλώσεις περί βιασμού από πρώην παίχτη που «εξορίστηκε» από το σπίτι. «ΕΥΤYΧΩΣ ΤΟΝ ΔΙΩΞΑΝΕ ΜΠΡΑΒΟ ΣΤΟΝ ΣΤΑΘΜΟ» διαβάζω στο twitter και αναρωτιέμαι, γιατί να δώσεις σε κάποιον μπράβο ενώ αυτή είναι η δουλεία του σε τέτοιου είδους θέματα; Θα τον απομάκρυναν από την εκπομπή αυτή εάν δεν εξαγριωνόταν το ελληνικό ιντερνέτ; Και τέλος , είναι το το big brother και το κάθε ριάλιτι μια η μικρογραφία της κοινωνίας που ζούμε; Η απάντηση σε όλες αυτές τι ερωτήσεις είναι όχι.Η πραγματικότητα απέχει πολύ από αυτό που μας παρουσιάζουν τέτοιου είδους show.

Reality όμως είναι η σεξουαλική παρενόχληση και εκμετάλλευση ατόμων, είναι ο ρατσισμός και η ομοφοβία, πράγματα που σε μια εκπομπή σαν το big brother δεν θα έπρεπε να υπάρχουν. Όμως…σκέφτομαι από την άλλη μήπως το συμβάν αυτό που εξαπέλυσε την οργή και αγανάκτηση του κόσμου έγινε για καλό; Μήπως αυτή η κατακραυγή ταρακουνήσει επιτέλους τα ΜΜΕ και τη κοινωνία ώστε να καταλάβουν ότι πια σε τέτοια θέματα δεν υπάρχει περιθώριο συζήτησης  ότι δεν σηκώνεται μύγα στο σπαθί μας και ότι σε κάθε τέτοια κατάσταση θα υπάρχουν άτομα που θα την καταδικάζουν. Τα προβλήματα αυτά θα πρέπει να παρθούν πιο σοβαρά και όχι να ξύνονται οι επιφάνειες. Θα πρέπει να κατανοηθεί ότι ο βιασμός είναι κακούργημα, τιμωρείται από το κράτος και έχει συνέπειες. Ότι ο ρατσισμός και η ομοφοβία δεν χωράνε στο 2020, ίσως να  χωρούσε στο 1950 αλλά δεν έχει αλλάξει μόνο η χρονιά αλλά και ο αιώνας . Η πραγματικότητα είναι σκληρή άλλα αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να αλλάξει αρκεί να υπάρχει καλή διάθεση και ανοιχτό μυαλό.

Θα μιλούσα και για το The Batchelor άλλο ένα trash show αλλά με κάλυψε αυτό το άρθρο:

https://provocateur.gr/prisma/19400/ston-apohxo-ths-kanonikopoihshs-ths-koyltoyras-toy-biasmoy-hrthe-kai-to-the-bachelor

https://provocateur.gr/prisma/19337/epiteloys-ena-rialiti-poy-eipe-thn-alhtheia

Κατηγορίες
Ειδήσεις Εργασίες Κοινωνία Κόσμος Υγεία

Υεμένη: Εγκαταλειμμένη στο έλεος της τύχης της!

Η κατάσταση στην Υεμένη αποτελεί την μεγαλύτερη ανθρωπιστική κρίση όλων των εποχών. Ίσως την μεγαλύτερη και <<αόρατη>> θα πρόσθετε κανείς, <<αόρατη>> γιατί αυτή η κατάσταση επικρατεί εδώ και 5 ολόκληρα χρόνια, αλλά ο Δυτικός κόσμος κλείνει τα μάτια του στην διάσταση του προβλήματος σαν να μην υπάρχει. Τι πιο βολικό άλλωστε; Δεν έχει να κάνει βλέπετε με κάποιο αξιοθέατο πολιτιστικής κληρονομιάς από το οποίο θα επωφεληθούν τα μάτια ή οι τσέπες μας άρα γιατί να μπούμε στον κόπο;

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Η Υεμένη ή αλλιώς επίσημα η Δημοκρατία της Υεμένης, είναι μια Χώρα στο νότιο άκρο της Αραβικής Χερσονήσου, στη Νοτιοδυτική Ασία,η οποία αποτελεί Χώρα της Μέσης Ανατολής. Συνορεύει με το Ομάν και τη Σαουδική Αραβία. Η Υεμένη από το 2015 αντιμετωπίζει έναν τεράστιο, καταστροφικό Εμφύλιο πόλεμο.

Τα προεόρτια βέβαια αυτού του πολέμου ξεκίνησαν πιο νωρίς όταν το 2011-2012 κατά την Αραβική άνοιξη ο τότε δικτάτορας-πρόεδρος Αλί Αμπντουλάχ Σαλέχ, αναγκάστηκε να παραιτηθεί και για πρώτη φορά έγιναν εκλογές με μοναδικό υποψήφιο τον Μανσούρ Χαντί το 2012. Τρία χρόνια μετά οι αντάρτες Χούθι εξεγέρθηκαν και ξεκίνησε η κατάσταση, που επικρατεί έως και σήμερα.Ο εμφύλιος, ο οποίος ξεκίνησε ήταν ανάμεσα στην <<νόμιμη>> κυβέρνηση του Μανσούρ Χαντί με βασικό σύμμαχο την Σαουδική Αραβία και των σιιτών ανταρτών Χούθι με σύμμαχο το Ιράν. Ο λόγος όμως, που έβαλα την λέξη νόμιμη σε εισαγωγικά είναι πως ενώ όντως ο Χαντί είχε εκλεχθεί νόμιμα, παρ’ όλα αυτά είχε συμφωνήσει να παραμείνει στην θέση του μόνο για 2 χρόνια με σκοπό να προετοιμάσει το έδαφος για μια επόμενη ομαλή εκλογική αναμέτρηση εξού και το γεγονός ότι το 2012 δεν είχε κάποιον άλλο εκλογικό αντίπαλο, όμως συνέχισε να παραμένει στην θέση του παράτυπα. Ο <<Εμφύλιος>> όμως αυτός δεν περιορίζεται μόνο σε δύο πλευρές, αλλά σε ένα χαοτικό παιχνίδι συμφερόντων από πολλές πλευρές κυρίως αυτό, της Σαουδικής Αραβίας.

Την χαοτική αυτή λοιπόν κατάσταση ήρθε να επιδεινώσει η ύπαρξη και άλλων καταστάσεων όπως η συμμετοχή των μαχητών της Αλ Κάιντα, η ύπαρξη συμμαχιών από χώρες όπως οι ΗΠΑ, Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία, η κατάληψη περιοχών με φονικές πυραυλικές επιθέσεις. Αυτή είναι μία όσο το δυνατόν περιεκτική τοποθέτηση των γεγονότων, περισσότερο ενημερωτική.

Όπως είναι φυσικό τα επακόλουθα του πολέμου είναι πολλά πόσο μάλλον σε μία τέτοια χώρα, που θεωρείται μία από τις φτωχότερες του αραβικού κόσμου. Πείνα, ασθένειες και θάνατος αποτελούν κάποια από αυτά. Σύμφωνα με την βρετανική εφημερίδα ,<<The Guardian>> εκτιμάται πως από το 2015, που ξεκίνησε ο πόλεμος μέχρι τουλάχιστον τα μέσα του 2019 ο αριθμός των νεκρών είχε ξεπεράσει τους 100.000. Ο ΟΗΕ εκτιμά πως τα ατυχήματα των αμάχων έχουν υπερβεί τους 15.000 νεκρούς ή τραυματίες.

Εικοσιδύο εκατομμύρια κάτοικοι της Υεμένης εξακολουθούν να χρειάζονται επειγόντως βοήθεια, 8 εκατομμύρια κινδυνεύουν από υποσιτισμό και συν όλα αυτά ένα ξέσπασμα χολέρας έχει επηρεάσει πάνω από ένα εκατομμύριο ανθρώπους. Με ασθένειες όπως την χολέρα,ελονοσία και δάγκειο πυρετό να μαστίζουν ανεξέλεγκτα σε ένα ήδη καταστρεπτικό σύστημα υγείας, την κορυφή του παγόβουνου ήρθε να αποτελέσει και η εμφάνιση του κοροναϊού. Ήδη αναφέρθηκαν επίσημα χίλιες περιπτώσεις, ανεπίσημα όμως είναι πιθανότατα πολύ περισσότερες.

Αναφέρεται πως όλες οι πλευρές της σύγκρουσης παραβίασαν τα ανθρώπινα δικαιώματα και το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο. Πράγματι, αυτό είναι κάτι που ήδη το γνωρίζουμε, αυτό όμως που απασχολεί εμένα είναι πως ο Δυτικός κόσμος γύρισε σε αυτή την χώρα, σε αυτούς τους ανθρώπους το κεφάλι. Πώς γίνεται να είμαστε τόσο φιλάνθρωποι σε άλλες περιπτώσεις και σε περιπτώσεις τόσο μείζονος σημασίας να κάνουμε πως δεν υπάρχουν; Πώς γίνεται να συγκινούμαστε πιο πολύ από μια εικόνα ενός γκρεμισμένου μνημείου και να μαζεύουμε στο άψε σβήσε χιλιάδες χρήματα για την επανακατασκευή του ενώ από την άλλη η εικόνα χιλιάδων υποσιτισμένων παιδιών, που χαροπαλεύουν σε ένα κρεβάτι ενός μισογκρεμισμένου κέντρου περίθαλψης να μην μας “αγγίζει”, να μην μας κάνει να νιώθουμε έστω ένα ίχνος τύψεως και αν όχι τύψεως συμπόνοιας και αλληλεγγύης; (Παρακάτω παρατίθεται ένα βίντεο της κατάστασης, που επικρατεί τώρα από ρεπορτάζ του BBC News)

Αυτό που συμβαίνει αυτή την στιγμή στην Υεμένη αποτελεί την ντροπή του ανθρωπότητας. Δεν γράφω αυτό το άρθρο για να κάνω κήρυγμα περί ανθρωπιάς επ’ ουδενί. Άλλωστε ποια είμαι εγώ για να το κάνω. Γράφω αυτό το άρθρο για να μπορέσω έστω και με κάτι τόσο μικρό να αποτελέσω φωνή ενημέρωσης και αφύπνισης έστω για ένα ποσοστό ανθρώπων, όποιο κι αν είναι αυτό. Κάτι που τώρα μπορεί να μοιάζει μακρινό προς εμάς , μπορεί κάποτε να είναι δίπλα μας, μπορεί ακόμα και να έρθουμε εμείς στην θέση του.

Ο ΟΗΕ έχει επαληθεύσει τους θανάτους τουλάχιστον ακόμη 7.700 αμάχων έως τον Μάρτιο του 2020. Χιλιάδες περισσότεροι έχουν πεθάνει από αιτίες όπως υποσιτισμός, ασθένειες και κακή υγεία . Υπολογίζεται πως 85.000 παιδιά με σοβαρό οξύ υποσιτισμό μπορεί να έχουν πεθάνει στο διάστημα 2015 με 2018. Το 80% περίπου του πληθυσμού χρειάζεται ανθρωπιστική βοήθεια. Με το κακό σύστημα ύδρευσης και μόνο τις μισές ιατρικές εγκαταστάσεις να λειτουργούν ή μάλλον να υπολειτουργούν εμφανίστηκαν πολλές ασθένειες μία από αυτές και η χολέρα. Υπολογίζεται πως 2 εκατομμύρια παιδιά υποσιτίζονται έντονα. Η χώρα βρίσκεται στα πρόθυρα λιμού βιβλικών διαστάσεων.Ο άμαχος πληθυσμός αποτέλεσε για μία ακόμη φορά τον <<αποδιοπομπαίο τράγο>> των κρατικών συμφερόντων.

Κλείνοντας το άρθρο μου, θα ήθελα να δηλώσω την αγανάκτηση μου και την λύπη μου για τον δρόμο στον, οποίο οδεύει η ανθρωπότητα. Οι εικόνες και τα ντοκουμέντα, που αντίκρισα προτού αποφασίσω να γράψω αυτό το άρθρο ήταν φρικιαστικές το λιγότερο, δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τα δάκρυα μου. Αν μπορούσα να έχω μια ευχή, που να γνώριζα πως θα πραγματοποιηθεί θα ήταν ποτέ κανένα παιδί και γενικότερα κανένας άνθρωπος στον κόσμο να μην χρειαζόταν να περάσει αυτό τον γολγοθά! Οι εικόνες που, επέλεξα να σας παρουσιάσω είναι <<σκληρές>> ίσως και ενοχλητικές για κάποιους, αλλά δεν θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω κάτι άλλο παρά την <<ωμή>> αλήθεια για να σας βοηθήσω να καταλάβετε την διάσταση του προβλήματος. Δυστυχώς δεν είναι εικόνες βγαλμένες από ταινία, αλλά η σκληρή πραγματικότητα!

Κατηγορίες
Ειδήσεις Εργασίες Κοινωνία Κόσμος Πολιτισμός Υγεία

Η ζωή από τα μάτια ενός μεταμοσχευμένου!

Πολλές φορές ακούμε για την παγκόσμια ημέρα μεταμόσχευσης και δωρεάς οργάνων ή για τους ανθρώπους εκείνους, που κάποια στιγμή στην ζωή τους βρέθηκαν στην ύψιστη ανάγκη να χρειαστεί να κάνουν μεταμόσχευση κάποιου οργάνου, όμως έχουμε μπει ποτέ πραγματικά στην διαδικασία να μάθουμε για τι ακριβώς πρόκειται και πόσο μεγάλη σημασία έχει;

Εγώ, για να πω την αλήθεια δεν είχα μπει ποτέ στην θέση ούτε καν να αναρωτηθώ ή να πληροφορηθώ έστω λίγο παραπάνω για ένα τόσο μείζον θέμα, αλλά συνάμα όχι τόσο γνωστό και ευρέως διαδεδομένο όπως ίσως κάποια άλλα που συνηθίζουμε να βλέπουμε και να ακούμε γι’ αυτά κατά καιρούς. Μέχρι, που μια μέρα γνώρισα μια κοπέλα, που έμελλε να γίνει αργότερα η πιο καλή μου φίλη, την Λία.

Η Λία Καλδουρμίδου λοιπόν (Πασχαλία, αλλά της αρέσει να την φωνάζουν Λία) είναι μία κοπέλα, 24 ετών από την πόλη της Αλεξανδρούπολης, η οποία με την πρώτη ματιά, με τον πρώτο χαιρετισμό σε κερδίζει με το χαμόγελό της και με την θετική αύρα ,που φαίνεται να αναβλύζει από μέσα της. Μία κοπέλα με διάπλατο χαμόγελό το οποίο βλέποντας το κανείς δεν θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί ότι πίσω του κρύβεται μια ιστορία ενός μεγάλου αγώνα, έναν αγώνα από τον οποίο όμως βγήκε κερδισμένη. Ένα σημαδάκι, εκεί πάνω από το στήθος κοντά στο σημείο της καρδιάς της, κρύβει ένα πολύτιμο μυστικό και εδώ ξεκινάει η ιστορία της.

Η Λία στα τέσσερα της χρόνια κάνει το φυσιολογικό τσεκ απ υγείας, που πρέπει να κάνει κάθε παιδί σε αυτή την ηλικία. Κάνοντας, λοιπόν τις απαραίτητες εξετάσεις παρατηρείται ένα μικρό φύσημα στην καρδιά της. Το φύσημα είναι οι ήχοι σαν σφύριγμα, που κάνει το αίμα όταν κινείται μέσα στην καρδιά ή γύρω από αυτή. Να τονιστεί εδώ, πως το φύσημα, από μόνο του δεν θεωρείται ασθένεια και τις περισσότερες φορές είναι<<αθώο>> και ακίνδυνο. Λίγα χρόνια όμως αργότερα στα 8 με 9 της χρόνια ξεκινάει να εμφανίζει κάποια περίεργα συμπτώματα, τα οποία αρχικά δεν φανέρωναν την σοβαρότητα του πραγματικού προβλήματος αλλά ήταν ανησυχητικά για το μικρό της ηλικίας της. Έλλειψη όρεξης για τροφή, αδυναμία σε σημείο, που να μην μπορεί να περπατάει αρκετά και ταχυκαρδίες είναι τα πρώτα βασικά συμπτώματα, που ανησυχούν τους γονείς της και παροτρύνουν τους γιατρούς της στην Αλεξανδρούπολη να κάνουν περαιτέρω εξετάσεις. Κάνοντας λοιπόν ένα σωρό εξετάσεις οι γιατροί συνηδητοποιούν ότι το πρόβλημα είναι καρδιακό και οδηγούνται στην διάγνωση πως η Λία πάσχει από διατατική μυοκαρδιοπάθεια.

Η διατατική μυοκαρδιοπάθεια είναι μία πάθηση του μυοκαρδίου, δηλαδή του μυικού ιστού από τον οποίο αποτελείται η καρδιά. Οι μυοκαρδιοπάθειες είναι παθήσεις,των οποίων η αιτία δεν έχει εξακριβωθεί. Στην συγκεκριμένη περίπτωση της διατατικής μυοκαρδιοπάθειας οι διαστάσεις της καρδιάς αυξάνονται (συνήθως η αριστερή κοιλία της καρδιάς μεγαλώνει) και τα τοιχώματα της γίνονται λεπτότερα. Η καρδιά αδυνατίζει και αντιδραστικά διατείνεται, έτσι η συστολική δύναμη της καρδιάς μειώνεται, πράγμα που την κάνει να λειτουργεί πιο αργά-υπολειτουργεί και να παρουσιάζει συμπτώματα καρδιακής ανεπάρκειας. Αυτά τα παραθέτω απλά ενημερωτικά.

Η πρώτη λύση είναι η παροχή μίας φαρμακευτικής αγωγής. Σύντομα όμως η κατάσταση της Λίας επιδεινώνεται και οι γιατροί, που την παρακολουθούν αποφασίζουν πως η μοναδική λύση είναι η ολική μεταμόσχευση καρδιάς. Το γεγονός όμως του μικρού της ηλικίας της, καθώς ήταν μόλις 11 ετών,αλλά και της σωματικής της διάπλασης οδηγεί τους γιατρούς στο πόρισμα πως η επέμβαση πρέπει να πραγματοποιηθεί στο εξωτερικό.

Από εκείνη την στιγμή,η Λία μπαίνει στην λίστα αναμονής, όπου αναγκάζονται να μπουν όλοι όσοι περιμένουν να βρεθεί συμβατός δότης μοσχεύματος. Η λίστα αναμονής είναι ίσως ό,τι καλύτερο και ελπιδοφόρο αλλά συνάμα και ό,τι πιο αγχωτικό για έναν παραλήπτη οργάνου καθώς υπάρχει κάποιο είδος προτεραιότητας που τηρείται ανάλογα με την ηλικία, την σοβαρότητα της περίπτωσης, την συμβατότητα κ.τ.λ. Μερικοί παραλήπτες βρίσκονται στην λίστα αναμονής ακόμη και χρόνια περιμένοντας για έναν δότη. Η Λία όμως, ήταν τυχερή καθώς 2 εβδομάδες αργότερα βρέθηκε μόσχευμα στην Αυστρία, όπου μεταφέρθηκε και η ίδια με την οικογένεια της για την επερχόμενη επέμβαση. Για το γεγονός της μεταμόσχευσης, στην οποία θα υποβληθεί ενημερώνεται μόλις 2 μήνες πριν. Φανταστείτε ένα 11χρονο κοριτσάκι να ακούει πως θα χρειαστεί να “αλλάξει” καρδιά, αδιανόητο για κάποιους από εμάς και όμως για κάποιους άλλους αληθινό!

Η μεταμόσχευση πράγματι γίνεται τον Δεκέμβριο του 2007 και αποδεικνύεται ευτυχώς απόλυτα επιτυχής. Από εκεί ξεκινάει ένα καινούριο ταξίδι, το ταξίδι της αποδοχής, της αποδοχής του γεγονότος ότι τώρα ξεκινάει μία άλλη “καινούρια” ζωή, ένα “καινούριο” κεφάλαιο με διαφορετικά δεδομένα. Η Λία αν και παιδί αναγκάζεται να αντιμετωπίσει μία άλλη πραγματικότητα. Πολλά από τα παιδικά της χρόνια τα έζησε στο κρεβάτι ενός νοσοκομείου μη έχοντας την δυνατότητα να κάνει αυτά που θεωρούνται φυσιολογικά για την ηλικία της και αυτό της στοίχισε αρκετά. Όταν είσαι μεταμοσχευμένος κανείς δεν σου εγγυάται ότι το μόσχευμα θα κρατήσει, ούτε το ίδιο σου το σώμα! πρέπει να παλεύεις γι΄αυτό και να προσέχεις πάντα, γιατί ανά πάσα στιγμή το σώμα σου μπορεί να απορρίψει το μόσχευμα.

Επιστρέφοντας λοιπόν, από την Αυστρία και μετά από μια επιτυχημένη μεταμόσχευση είχε να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες της πραγματικότητας. Τα πρώτα σχολικά χρόνια μετά την μεταμόσχευση βίωνε bullying και απόρριψη από πολλά παιδάκια του σχολείου. Γιατί; γιατί ήταν διαφορετική, γιατί είχε ένα σημαδάκι πάνω από το στήθος, γιατί έπρεπε να παίρνει φάρμακα ή κάποιες φορές να φοράει προστατευτική μάσκα, γιατί δεν μπορούσε να βγαίνει πολύ έξω και να παίζει με τα παιδάκια της γειτονιάς της. Γιατί ήταν διαφορετική! και αυτή την διαφορά θα την ένιωθε για πολλά χρόνια.

Η ζωή ενός μεταμοσχευμένου κρύβει πολλές δυσκολίες, πολλά μη και όχι! Η μεταμόσχευση σε αφήνει με ένα αποδυναμωμένο ανοσοποιητικό σύστημα κάτι το οποίο καθιστά κάποιον επιρρεπή στα μικρόβια και γενικά στις ασθένειες, ασθένειες όχι μόνο σοβαρές, αλλά ακόμα και οι ασθένειες του τύπου μικρής ίωσης, που για τους “φυσιολογικούς” ανθρώπους διαρκούν λίγες μέρες και θεωρούνται άνευ σημασίας για έναν μεταμοσχευμένο μπορεί να αποβούν επικίνδυνες ακόμα και μοιραίες.

Ρωτώντας την Λία ποιοι είναι οι απαραίτητοι κανόνες, που πρέπει να ακολουθεί ως μεταμοσχευμένη μου απαντάει πως ένας μεταμοσχευμένος πρέπει να παλεύει να κρατήσει το μόσχευμα του σε όλη του την ζωή γιατί ακόμα και μετά την μεταμόσχευση το σώμα του μπορεί να το απορρίψει. Συγκεκριμένα, πρέπει να ακολουθεί μία συγκεκριμένη φαρμακευτική αγωγή εφ’ όρου ζωής, να κάνει μία σειρά απαραίτητων εξετάσεων μία φορά τον χρόνο, να μην λαμβάνει οποιοδήποτε φάρμακο αν δεν του το επιτρέπουν οι υπεύθυνοι γιατροί του (όπως π.χ ένα φυσιολογικό depon για εμάς), να αποφεύγει τελείως το αλκοόλ ή κάπνισμα και ό,τι άλλο θεωρείται επικίνδυνο και γενικά εκθέτει σε κίνδυνο την υγεία και ζωή του. Η Λία ακολουθεί πιστά, κατά γράμμα αυτούς τους κανόνες και κάθε χρόνο κάνει τις απαραίτητες εξετάσεις στο Ωνάσειο Νοσοκομείο (Καρδιοχειρουργικό κέντρο) της Αθήνας, όπου βρίσκονται και οι υπεύθυνοι γι’ αυτήν γιατροί, που την παρακολουθούν.

Έχουν περάσει 13 ολόκληρα χρόνια από τότε, που η Λία έκανε την εγχείρηση και δηλώνει ότι νιώθει ευγνώμων για όλα αυτά τα χρόνια που της “δώρισε” Ο Θεός, οι γιατροί της και ο δότης της. Μιας και αναφέρθηκα στον δότη της και έχοντας και εγώ πάντα μέσα μου την περιέργεια του πως είναι να κουβαλάς μια “ξένη” καρδιά μέσα σου,την ρώτησα πως πραγματικά είναι να συμβαίνει σε έναν άνθρωπο κάτι τέτοιο και αν νιώθει κάτι διαφορετικό. Η απάντησή της ήταν ό,τι πιο συγκινητικό και όμορφο έχω ποτέ ακούσει. Συγκεκριμένα εξέφρασε ότι αν και δεν μπόρεσε ποτέ να μάθει πολλές λεπτομέρειες για τον δότη της, λόγω της νομοθεσίας περί απορρήτου, που ισχύει σε αυτές τις περιπτώσεις, παρ’ όλα αυτά, όσο περίεργο και αστείο και αν ακούγεται νιώθει πάντα ένα περίεργο συναίσθημα σαν να κουβαλάει και κάποιον άλλον μέσα της εκτός από τον εαυτό της, σαν ένα φύλακα άγγελο, που είναι πάντα εκεί μαζί της σε κάθε της βήμα, κάτι το οποίο την κάνει να νιώθει περίεργα, αλλά ταυτόχρονα και πολύ όμορφα.

Όσο για το πως αντιμετωπίζει την ζωή μετά απ’ όλα αυτά που πέρασε δηλώνει πως αν και πολλά γεγονότα την επηρέασαν και την στιγμάτισαν , παρ’ όλα αυτά την έκαναν να δει την ζωή με άλλο μάτι. Προσπαθεί να ζει την ζωή της όσο πιο “φυσιολογικά’ μπορεί καθώς όπως και η ίδια τονίζει <<Ένας μεταμοσχευμένος δεν είναι άρρωστος, ούτε διαφορετικός είναι ένας άνθρωπος όπως όλοι οι άλλοι, που απλά τυχαίνει να “κουβαλάει” ένα δώρο και πρέπει να το προσέχει παραπάνω, αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να του συμπεριφέρονται σαν να νοσεί ακόμα, απλά να μπορούν μέσω εκείνου να μαθαίνουν την αξία αυτού του “δώρου” και να ευαισθητοποιούνται>> και συνεχίζει τονίζοντας πως <<Μόνο όταν νιώσεις ότι χάνεις την ζωή σου αρχίζεις να την εκτιμάς πραγματικά>> γι ‘ αυτό και το μότο το οποίο ακολουθεί και ζει με αυτό είναι << να μην περιμένεις να έρθει η κατάλληλη στιγμή, αλλά να ζεις την ζωή σου όσο πιο όμορφα και γεμάτα μπορείς σαν να είναι κάθε μέρα η κατάλληλη!>>

Κλείνοντας το άρθρο μου συγκινημένη, θα ήθελα να προσθέσω πως κοιτάζοντας λοιπόν, την Λία ως φίλη μου, αλλά πάνω απ’όλα ως άνθρωπο και τον τρόπο με τον οποίο νιώθει, αντιδράει,ζει, για το μέγεθος της καλοσύνης της και της αγάπης, που νιώθει και δίνει λες και αυτή η καρδιά της χωράει συναισθήματα για δύο ανθρώπους, αντιλαμβάνομαι πως τελικά τα μεταμοσχευμένα άτομα είναι όντως κατά κάποιο τρόπο ιδιαίτερα τυχερά, τυχερά για τον τρόπο, που αντιλαμβάνονται την ζωή, τυχερά γιατί έχουν τον τρόπο να ζούνε, να αγαπάνε να νιώθουν διπλά, υπάρχει μεγαλύτερο δώρο από αυτό;

Πραγματικά, ελπίζω η ιστορία της Λίας όπως και κάθε άλλου μεταμοσχευμένου ανθρώπου να μπορέσει να αποτελέσει ένα παραπάνω λιθαράκι στον δρόμο της ενημέρωσης, ευαισθητοποίησης και κινητοποίησης του κόσμου, όσον αφορά τις μεταμοσχεύσεις και την Δωρεά Οργάνων. Η δική μας δωρεά οργάνων μπορεί να είναι για κάποιον άλλον το μεγαλύτερο δώρο που θα μπορούσε να έχει, ένα δώρο ζωής. Ας μην ξεχνάμε ότι όλοι έχουμε δυνητικά την πιθανότητα να νοσήσουμε και να χρειαστούμε κατά την διάρκεια της ζωής μας μια μεταμόσχευση οργάνου, οπότε δυνάμει λήπτες οργάνων είμαστε όλοι!

Η Ελλάδα παραμένει μία από τις τελευταίες Ευρωπαϊκές Χώρες στη Δωρεά και Μεταμόσχευση Οργάνων. Μόνο στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης 3.000 άνθρωποι πεθαίνουν κάθε χρόνο περιμένοντας το μόσχευμα που θα τους χαρίσει την ζωή. Ας το αλλάξουμε αυτό! Ο Εθνικός Οργανισμός Μεταμοσχεύσεων (ΕΟΜ), από το 2007 έχει θεσπίσει την 1η Νοεμβρίου κάθε έτους ως Πανελλήνια Ημέρα Δωρεάς Οργάνων. Δότης μπορεί να γίνει κάποιος μετά θάνατον, είτε σε περίπτωση εγκεφαλικού θανάτου-κώμα μετά βέβαια από συναίνεση δική του και της οικογενείας του, επίσης δότης κάποιων συγκεκριμένων οργάνων μπορεί να γίνει κάποιος και εν ζωή. Για εκείνους, που επιθυμούν να ενημερωθούν παραπάνω επί του θέματος ή επιθυμούν να γίνουν δωρητές-δότες οργάνων, η διαδικασία είναι απλή, υπάρχουν πληροφορίες και δηλώσεις με διάφορες επιλογές στην ιστοσελίδα του Εθνικού Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων (ΕΟΜ). Ας γίνουμε δότες. Ας σώσουμε ζωές!

Κατηγορίες
Lifestyle Κοινωνία

Μικρά “πραγματάκια”

Μικρά «πραγματάκια» που είναι πολύ σημαντικά για την ζωή σου και αντιλαμβάνεσαι – ξανά – την μεγάλη σημασία τους όταν τα έχεις χάσει για πολύ καιρό.

Α) Το κούρεμα και το ξύρισμα. Το ντύσιμο. Η εξωτερική σου εμφάνιση γενικότερα και η περιποίηση του εαυτού σου. Κάτι που ξέρουν πολύ καλά όλες οι γυναίκες. Είναι απίστευτο πόσο πολύ αλλάζει η ψυχολογία σου και η ενεργητικότητά σου με 15 λεπτά στον μπαρμπέρη. Ειδικά όταν μαζί με τις τρίχες πετάς μαζί την κλεισούρα, την αρρώστια, τον φόβο, την αβεβαιότητα. Ανεκτίμητη αξία (Ευχαριστώ Σία για το ταλέντο και την αγάπη σου γι’ αυτό που κάνεις).

Β) Η δυνατότητα να βγαίνεις έξω όποια στιγμή το θελήσεις. Είμαστε φτιαγμένoi για να ζούμε παντού σ΄ αυτόν το κόσμο. Το «έξω» είναι το κλειδί έτσι ώστε η λειτουργία των αισθήσεών μας να επιτυγχάνεται στο μέγιστο βαθμό. Ακόμα και σε μια συννεφιασμένη μέρα όπως η σημερινή. Κανένα πρόβλημα. Σε ξυπνάει, σε ενεργοποιεί πάλι, σε κάνει να λειτουργείς. Είναι η ισορροπία που ξανάρχεται και που δεν υπήρχε για 45 μέρες.

Γ) Η δημιουργικότητα που σου χτυπάει ξανά την πόρτα. Η μαλθακότητα που παίρνει πόδι. Και η μουσική ακούγεται διαφορετικά, οι εικόνες είναι ζωντανές και σου μιλάνε και οι λέξεις που διαβάζεις κάνουν το μυαλό σου να χορεύει σε γρήγορους λάτιν ρυθμούς.

Δ) Η ανθρώπινη επαφή εκ του σύνεγγυς. Η «καλημέρα» και η ανταλλαγή χαμόγελων. Οι μικρές φιλοφρονήσεις, ο ήχος της ανθρώπινης φωνής και ο τόνος της, οι ματιές μέσα στα μάτια. Η σιωπηλή συνηγορία ότι «όλα θα πάνε καλά».

Ε) Η παρέα ενός αδέσποτου στο περπάτημά σου. Το να το χαϊδέψεις, να το κεράσεις από το κουλούρι σου. Να σου τριφτεί στα πόδια για να σ’ ευχαριστήσει. Και μετά ο καθένας τον δρόμο του, για την επόμενη «συναναστροφή», για το επόμενο αλισβερίσι.

Είμαι χαρούμενος, ευτυχισμένος και αισιόδοξος. Νιώθω ευλογημένος που η ζωή μου δείχνει και εγώ ακόμα μαθαίνω αυτήν και από αυτήν. Και όχι, δεν εξαφανιστήκαν τα δύσκολα, τα άσχημα και τα τρομακτικά. Απλά σήμερα πήραν ξανά την θέση τους και το πραγματικό τους μέγεθος για μένα.

Καλό ταξίδι συνάδελφοι.

Κατηγορίες
Ειδήσεις Εργασίες Κοινωνία Κόσμος

“Be a lady they said”

<<Να είσαι κυρία,είπαν>>. Αυτή είναι η εισαγωγή του βίντεο, που πρωταγωνιστεί η φωνή της δημοφιλούς ηθοποιού του Hollywood, Cynthia Nixon και κάθε φορά, που το βλέπω χιλιάδες εικόνες και παραδείγματα περνάνε από το μυαλό μου. Το βίντεο προβάλλει το πως είναι να είσαι γυναίκα σε έναν “ανδροκρατούμενο” κόσμο και οι προσδοκίες που ακολουθούν μαζί με αυτό. To βίντεο μιλάει για όλες τις αντιφάσεις, που αναγκάζονται να αντιμετωπίσουν οι γυναίκες συνεχώς στην ζωή τους, σε όλους τους τομείς. Αυτό το κείμενο, που θα ακολουθήσει, το δικό μου κείμενο δεν έχει να κάνει συγκεκριμένα περι φεμινισμού.Μίλησα για τις εικόνες και τα παραδείγματα που, μου ήρθαν στο μυαλό μετά από την παρακολούθηση αυτού του βίντεο. Ο καθένας παρακολουθώντας το ανατρέχει σε διαφορετικά συμπεράσματα και περιστατικά. Από το δικό μου το μυαλό λοιπόν, πέρασε κάτι πολύ συγκεκριμένο. Πέρασαν σαν αστραπή χιλιάδες περιπτώσεις βιασμών-δολοφονιών από “άνδρες” και οι εμετικοί τουλάχιστον χαρακτηρισμοί “εκσυγχρονισμένων” ανθρώπων του 2020 του τύπου <<αυτή το προκάλεσε>>. Παραθέτω το βίντεο παρακάτω για όποιον ενδιαφέρεται να το παρακολουθήσει και προειδοποιώ ότι ίσως περιέχει μερικές εικόνες, που για κάποιους ενδεχομένως θα υπάρξουν ενοχλητικές:

Στο μυαλό μου ένα πρόσφατο γεγονός. Η δίκη για την γνωστή σε όλους μας υπόθεση της 21χρονης, Ελένης Τοπαλούδη, που ταρακούνησε όλη την Ελλάδα. Πώς ένα κορίτσι από το διδυμότειχο ξεκίνησε με τις καλύτερες περγαμηνές και στόχους για να σπουδάσει και να κάνει τα όνειρα της πραγματικότητα κατέληξε να επιπλέει στα νερά της Ρόδου; Για όσους δεν θυμούνται, ή δεν γνωρίζουν θα περιγράψω συνοπτικά το χρονικό της υπόθεσης. Είναι τετάρτη 28 Νοεμβρίου του 2018 και ώρα 7.30 το πρωί. Στην παραλία “Φώκια”, της Ρόδου κάποιος κάτοικος κάνει περίπατο με την γυναίκα του όταν του τραβάει το ενδιαφέρον ένα μεγάλο αντικείμενο που βρισκόταν μέσα στην θάλασσα. ‘Οταν γυρίζει σπίτι διαπιστώνει με τα κιάλια ότι πρόκειται για άνθρωπο,γι’ αυτό και καλεί τις αρχές για να σιγουρευτεί. Η Ελένη Τοπαλούδη μόλις έχει βρεθεί νεκρή. Το σημείο,όπου βρέθηκε το άψυχο σώμα της Ελένης παρατίθεται παρακάτω:

Η Ελένη από το διδυμότειχο,είναι φοιτήτρια στο τμήμα Μεσογειακών Σπουδών της Ρόδου.Έχει να δώσει σημεία ζωής από το βράδυ της Δευτέρας και οι γονείς της,έχουν ήδη δηλώσει την εξαφάνισή της, αυτό πού δεν ξέρουν ακόμα είναι πως η Ελένη τους είναι νεκρή,δεν θα ξανά γυρίσει. Το σώμα εξετάζεται από ιατροδικαστή το συμπέρασμα είναι ξεκάθαρο,εγκληματική ενέργεια,οι γονείς ειδοποιούνται. Άγνωστο σε εκείνους ακόμα το πόσο υπέφερε λίγες ώρες πριν το κοριτσάκι τους.

Τα στοιχεία ξετυλίγονται ένα ένα χάρη στην ομολογία της καλύτερης φίλης της Ελένης και ενός βίντεο από κάμερα κλειστού κυκλώματος δίπλα στο σπίτι της. Το κουβάρι αρχίζει να ξετυλίγεται και υποδεικνύονται 2 ένοχοι. Ένας 19χρονος Αλβανός και ο 21χρονος Ροδίτης φίλος του. Η Ελένη γνωρίζει πρόσφατα τον Αλβανό νεαρό, βγαίνουν μια-δυο φορές. Το βράδυ εκείνο επικοινωνούν τηλεφωνικά, εκείνος έρχεται να την πάρει και την πηγαίνει στο απομακρυσμένο σπίτι του 21χρονου ροδίτη στους πεύκους, οπου βρίσκεται και ο ίδιος ο ροδίτης, η άτυχη Ελένη δεν έχει ιδέα τι την περιμένει.Εκείνο το βράδυ λοιπόν,το φυσιολογικό , “όχι” της Ελένης, στο να προβεί σε οποιαδήποτε σεξουαλική πράξη μαζί τους, έθιξε και πυροδότησε τον “ανδρικό” εγωισμό τους, δεν μπορούσαν να δεχθούν την άρνηση τόσο πολύ που την βιάζουν,την ξυλοκοπούν,την χτυπάνε στο κεφάλι με σίδερο,την μεταφέρουν μισολιπόθυμη από τον πόνο με ενα φορτηγάκι σε ένα γκρεμό και ενώ είναι ακόμα ζωντανή και τους παρακαλάει να την πάνε σε ένα νοσοκομείο εκείνοι την πετάνε ζωντανή στα βράχια και την παρατάνε να πεθάνει χωρίς κανένα ίχνος τύψεων ή μεταμέλειας. Άλλωστε όπως θα αποδειχθεί πολύ αργότερα ο 19χρονος ένιωθε τόσες τύψεις γι’ αυτό ,που έκανε που λίγες μέρες αργότερα βιάζει ακόμα ένα κορίτσι και μάλιστα με ειδικές ανάγκες!

Στις καταθέσεις επικρατεί ένα ντόμινο κατηγοριών. Ο ένας κατηγορεί τον άλλον. Ποιος βίασε,ποιος μαχαίρωσε,ποιος χτύπησε πιο πολύ, εγώ όμως δεν θα επιμείνω σε αυτό το κομμάτι. Το ζήτημα είναι ένα , μια 21χρονη κοπέλα βιάστηκε και δολοφονήθηκε επειδή είπε όχι, επειδή δεν εκπλήρωσε τις προσδοκίες και φαντασιώσεις που είχαν αυτά τα 2 κτήνη! Και φτάνουμε στο σήμερα. Μετά από άπειρους μήνες θλίψης,βασάνων και ταλαιπωρίας των γονιών επιτέλους έρχεται η αρχή μίας, κάποιας δικαίωσης. Η ποινή για τους δύο κατηγορουμένους από το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο είναι ισόβια συν 15 έτη κάθειρξης στον καθένα.

Και τώρα φτάνω στο σημείο , όπου ήθελα να φτάσω από την αρχή του άρθρου. Σε μία από τις καταθέσεις του, ένας από τους κατηγορουμένους είπε για την Ελένη <<Το έπαιζε λίγο δύσκολη>> . Και εδώ κύριες και κύριοι, από αυτή και μόνο την έκφραση καταλαβαίνει κανείς πως ξεκινάει η κουλτούρα του βιασμού. Το πατριαρχικό σύστημα, που επικρατεί σε τοπικές κοινωνίες και μη δεν έχει ακόμα εξαλειφθεί. Αυτό αναγνωρίστηκε στην δίκη και από την ίδια την δικαστή, η οποία ξανά επισήμανε επίσης και την ήδη γνωστή πληροφορία πως αν δεν ήταν το Λιμενικό η υπόθεση θα μπορούσε να είχε συγκαλυφθεί ή να είχε πάρει άλλη τροπή λόγω των συγκαλύψεων φυλετικών διακρίσεων και κακοποιήσεων , που επικρατούν ακόμα σε μικρές και μεγάλες κοινωνίες. Εκφράσεις δυστυχώς σαν αυτή του κατηγορουμένου ακούγονται συνεχώς από το στόμα διάφορων ανθρώπων που θέλουν να αυτοαποκαλούνται “άνδρες”.

Έίμαστε στην εποχή, που ακόμα οι γυναίκες όταν υποστούν κάποιο είδος κακοποίησης ή βιασμού από “άνδρα”, ντρέπονται για τον εαυτό τους, φοβούνται να μιλήσουν ή ακόμα χειρότερα κατηγορούν τον ίδιο τους τον εαυτό. Γιατί; γιατί ετσι έχουν μάθει, γιατί αυτό τους το έχει μάθει η δήθεν προοδευτική τους κοινωνία, που έπρεπε να τις προστατεύει και αντ’ αυτού η κοινωνία τους, τις κατηγορεί, τις περιφρονεί ή τους λέει <<λυπάμαι δεν μπορώ να βοηθήσω>> ή <<λυπάμαι δεν μπορώ να μπλεχτώ>> ή ακόμα χειρότερα <<κάτι θα έκανες και τον προκάλεσες>>. Γιατί ακόμα και τις φορές , που τολμούν να μιλήσουν κανένας δεν τους παίρνει στα σοβαρά, ώσπου εκατοντάδες γυναίκες σε όλο τον κόσμο καταλήγουν στο τέλος στην καλύτερη περίπτωση με ψυχολογικά προβλήματα και ουλές στο σώμα και στην χειρότερη με τα κορμιά τους στοιβαγμένα σε ένα νεκροτομείο γιατί απλά κανένας δεν τους βοήθησε, γιατί απλά κανένας δεν αντιλήφθηκε τα χιλιάδες σημάδια, γιατί απλά κανένας δεν ήθελε να αναμειχθεί.

Κλείνοντας συγκινημένη το άρθρο μου στο μυαλό μου αντηχούν τα λόγια της μητέρας της Ελένης στην δίκη και ανατριχιάζω. <<Να είστε άνδρες με μπέσα, μην γίνεστε βιαστές>>. Πόσο αληθινή κουβέντα! Οι οικογένειες οι σωστές μεγαλώνουν τον άνδρα με σωστά πρότυπα και ιδανικά. Ο αληθινός ο άνδρας, μαθαίνει από μικρή ηλικία ότι τα δυο φύλα είναι ισότιμα, ότι δεν υπάρχει κατώτερο φύλο, ούτε στην κοινωνική βαθμίδα, ούτε στην εύρεση δουλειάς, ούτε στις υποχρεώσεις, ούτε στα αισθήματα, ούτε πουθενά. Ο αληθινός ο άνδρας δεν κακοποιεί σωματικά και λεκτικά μια γυναίκα επειδή και μόνο τυχαίνει να έχει μια τάδε πιο δυνατή σωματική διάπλαση, αντιθέτως την θεωρεί ισότιμη, την σέβεται και γιατί όχι και θαυμάζει, όπως και το αντίστροφο.’Ισως αυτή η τραγική υπόθεση να μπορέσει να αποτελέσει παράδειγμα για την ανάγκη της δημιουργίας ενός καλύτερου κόσμου , όπου καμία Ελένη δεν θα ξανα χρειαστεί να βιώσει τέτοιο τρόμο,πόνο και ταπείνωση και κανένας γονιός δεν θα ξανά χρειαστεί να ζεί με αυτό το κενό,την αγωνία, την θλίψη να στείλει την “Ελένη” του να σπουδάσει,να στείλει την “Ελένη” του να ακολουθήσει τα όνειρά της, να περιμένει την “Ελένη” του με αγωνία να γυρίσει σώα και αβλαβής. Το άρθρο μου, λοιπόν αυτό, το αφιερώνω στην Ελένη και στην κάθε “Ελένη”, που βρέθηκε ποτέ σε αυτή την θέση, γιατί αυτή η Ελένη θα μπορούσε να είναι η μητέρα μου, η αδερφή μου, η φίλη μου, ΕΓΩ!

Κατηγορίες
Κοινωνία Κόσμος Υγεία

ΤΑ ΕΜΒΟΛΙΑ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΠΡΟΛΗΨΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΩΝ ΛΟΙΜΩΔΩΝ ΑΣΘΕΝΕΙΩΝ

Βρισκόμαστε στο μέσον μιας πανδημίας με 3.500.000 κρούσματα και 246.000 θανάτους παγκοσμίως μέχρι και σήμερα. Η πανδημία πρωτοεμφανίστηκε τον Δεκέμβριο του 2019 στην πόλη Ουχάν της Κίνας και προκλήθηκε από ένα νέο στέλεχος της ομάδας των κορονοιών. Ο νέος κορονοιός ονομάζεται covid-2019 και ανήκει στην ίδια οικογένεια ιών όπως ο ιός (SARS-nCoV) που προκαλεί σοβαρό Οξύ Αναπνευστικό Σύνδρομο.

Όλες οι επισημονικές κοινότητες όπως φαρμακοβιομηχανίες ,επιστημονικά εργαστήρια, ερευνητικά κέντρα, έχουν επιδοθεί σε έναν αγώνα δρόμου με σκοπό αφ΄ενός μεν την ανακάλυψη φαρμάκου για την καταπολέμηση της πανδημίας και αφ΄ετέρου την ανακάλυψη ενός εμβολίου για την πρόληψη και προστασία των ανθρώπων από τον συγκεκριμένο ιό.

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΕΜΒΟΛΙΩΝ

Πριν από τα εμβόλια, οι λοιμώδεις νόσοι απειλούσαν την υγεία και τις ζωές δεκάδων χιλιάδων παιδιών και ενηλίκων κάθε χρόνο.

Με την ανακάλυψη των εμβολίων όμως δόθηκε η λύση και θεραπεύτηκαν ασθενείς από διάφορα λοιμώδη νοσήματα από τα οποία πολλά ήταν θανατηφόρα, ενώ μικρά παιδιά βοηθήθηκαν ιδιαιτέρως από την καθιέρωση των εμβολιασμών με αποτέλεσμα τη μείωση της παιδικής θνησιμότητας.

Κάθε χρόνο τα εμβόλια αποτρέπουν περισσότερους από 3 εκατομμύρια θανάτους και σώζουν 750.000 παιδιά από αναπηρίες.

Από τη στιγμή που η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού εμβολιάζεται, είναι πολύ πιο δύσκολο μια επιδημία να ξεσπάσει και να εξαπλωθεί.

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΕΜΒΟΛΙΟ

Edward Jenner

Το πρώτο εμβόλιο που αναφέρεται στην ιστορία της Ιατρικής είναι το εμβόλιο εναντίον της μολυσματικής ασθένειας της ευλογιάς. Ο Βρετανός παθολόγος Edward Jenner το 1760 άκουσε ότι οι γυναίκες που άρμεγαν τις αγελάδες δεν νοσούσαν από την ασθένεια της ευλογιάς μιας επικίνδυνης ασθένειας που προκαλούσε παραμορφώσεις αλλά και θάνατο. Οι γυναίκες αυτές παρουσίαζαν φυσαλίδες στα χέρια τους που ήταν ένδειξη νόσησης από την ευλογιά των αγελάδων η οποία είχε ελαφρά συμπτώματα στον άνθρωπο. Το 1796 ο Edward Jenner χρησιμοποίησε το πύον από τις φυσαλίδες αυτές και εμβολίασε ένα οκτάχρονο αγόρι. Το παιδί στη συνέχεια ήρθε σε επαφή με άτομα που έπασχαν από ευλογιά αλλά δεν νόσησε.

Έτσι δημιουργήθηκε το πρώτο εμβόλιο.

Όμως η χορήγηση του εμβολίου σε παγκόσμια βάση άρχισε πολύ αργότερα το 1956 μετά από απόφαση της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας που είχε ως σκοπό τον περιορισμό και την εξαφάνιση της ευλογιάς.

Είκοσι τέσσερα χρόνια αργότερα το 1980 επιτυγχάνεται η πλήρης εξάλειψη της ευλογιάς σε όλο τον κόσμο.

Στη συνέχεια δημιουργήθηκαν διάφορα άλλα εμβόλια όπως το εμβόλιο κατά της λύσσας, της πανώλης, της διφθερίτιδας, του κοκκύτη, της φυματίωσης, της πολιομυελίτιδας, της ιλαράς , της ερυθράς, της ηπατίτιδας Β, το εμβόλιο για την μηνιγγίτιδα,και αρκετά άλλα.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΟΜΩΣ ΤΑ ΕΜΒΟΛΙΑ

Το εμβόλιο είναι έναι ένα βιολογικό παρασκεύασμα που έχει σαν σκοπό να βοηθήσει τον άνθρώπινο οργανισμό να αποκτήσει ανοσία σε κάποιες ασθένειες. Ουσιαστικά τα εμβόλια κατασκευάζονται από τα ίδια μικρόβια που προκαλούν τις διάφορες νόσους, με τη διαφορά ότι τα μικρόβια αυτά είναι νεκρά όπως στα εμβόλια της γρίπης, της χολέρας, της ηπατίτιδας Α, της πολιομυελίτιδας και της βουβωνικής πανώλης ή εξασθενημένα όπως στα εμβόλια της ιλαράς, του κίτρινου πυρετού, της ερυθράς, της παρωτίτιδας και της φυματίωσης, έτσι ώστε να μην μπορούν να προκαλέσουν την νόσο.

Τα εμβόλια βάζουν αυτά τα μικρόβια στον οργανισμό μας συνήθως με ένεση και το ανοσοποιητικό μας σύστημα αντιδρά κατά τον ίδιο τρόπο που θα αντιδρούσε αν είχε προσβληθεί από τη νόσο, φτιάχνοντας αντισώματα. Τα αντισώματα καταστρέφουν τα μικρόβια του εμβολίου και στη συνέχεια παραμένουν στο σώμα μας προσφέροντάς μας ανοσία.

Τα εμβόλια έχουν τόσο προληπτικό όσο και θεραπευτικό ρόλο.

ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΣΕ ΕΜΒΟΛΙΑ ΝΕΟΥ ΤΥΠΟΥ

Η εξέλιξη της επιστήμης και η ανάπτυξη της τεχνολογίας προχωρά αλματωδώς και πολλές νέες προσπάθειες γίνονται με σκοπό την εξεύρεση νέων εμβολίων.

Εμβόλια που βρίσκονται ακόμη σε πειραματικό στάδιο και ίσως δίνουν ελπίδες για την καταπολέμηση της νέας πανδημίας που πλήττει ολόκληρο τον πλανήτη σήμερα είναι τα ονομαζόμενα εμβόλια DNA. Τα εμβόλια αυτά παράγονται από το DNA του ιού ή του βακτηρίου και εισάγεται στα ανθρώπινα κύτταρα. Τα κύτταρα αυτά γίνονται αντιληπτά από τα κύτταρα του ανοσοποιητικού και προκαλούν την άμεση ανοσία και καταστολή του ιού ή του βακτηρίου.

Τα εμβόλια αυτά παρασκευάζονται και αποθηκεύονται εύκολα και ίσως να είναι τελικά η λύση και το μέλλον των εμβολίων από εδώ και πέρα.

Παρά τις αντιδράσεις των αντιεμβολιακών κινημάτων , την έντονη δυσπιστία και τον φόβο των παρενεργειών αναμένονται σύντομα σημαντικές εξελίξεις στον χώρο των εμβολίων.