Κατηγορίες
Ειδήσεις Εργασίες Κοινωνία Κόσμος Πολιτισμός

Wikileaks και Μ.Μ.Ε. μια λυκοσυμμαχία στον βωμό του κέρδους.

Εργασία του Νικόλαου Πετρίδη στα πλαίσια του Δ.Ι.Ε.Κ.

Το Wikileaks έκανε έκκληση στην ελίτ των Μ.Μ.Ε. των αρχιερέων της θεσμικής παραπληροφόρησης και της διαπλοκής, να καταπολεμήσουν την παραπληροφόρηση και την διαπλοκή.Αυτό στα μάτια του κοινού δείχνει το λιγότερο ασυμβίβαστο και συνάμα αυτοκαταστροφικό.

Η αρχή της συνεργασίας

Έχοντας κάνει συμφωνία  με τους παγκόσμιους κολοσσούς των Μ.Μ.Ε. του γερμανικού περιοδικού Der Spiegel, της βρετανικής Guardian, των Νew York Times, της ισπανικής Εl Pais και της γαλλικής Le Monde oΤζούλιαν Ασάνζ θεώρησε πως εφόσον το Wikileaks θα συνέχισε να δεχόταν πληροφορίες από πηγές και θα τις δημοσίευε, θα έπρεπε να έδινε μετά την δυνατότητα σ’αυτές τις εφημερίδες να τις αναδημοσιεύουν.

 Προφανώς η σκέψη του ήταν να νομιμοποιηθεί το Wikileaks, να αποκτήσει κύρος και εγκυρότητα κατά κάποιο τρόπο, στα μάτια των πολιτών αλλά και των εφημερίδων με τα εκατομμύρια των αναγνωστών, που ενημερώνονταν με τον παραδοσιακό τρόπο της ανάγνωσης των έντυπων μέσων.

Εξαρχής φαινόταν και όντως έτσι έγινε, αυτή η συνεργασία ωφέλησε και τις δύο πλευρές το μεν Wikileaks κάνοντας το γνωστό στο ευρύ κοινό, στους  δε επικεφαλής των εφημερίδων (που χωρίς δεύτερη σκέψη δέχτηκαν την πρόταση συνεργασίας) να διευρύνουν και αυτοί το αναγνωστικό κοινό τους που λόγω της ανάπτυξης και διάδοσης του διαδικτύου, είχαν χάσει έσοδα από την μέιωση πωλήσεων των έντυπων μέσων παγκοσμίως.

Κι αν για τον Ασάνζ τα κέρδη προέρχοταν κυρίως από δωρεές, για τις εφημερίδες που δυστυχώς ο πρωταρχικός σκοπός είναι οι μπίζνες, είχαν πλέον μια μεγάλη ευκαιρία να βγον στο προσκήνιο μετά από πολλά χρόνια.

Julian Paul Assange εικόνα unblock.gr

Τα πρώτα ”διαμάντια” στις εφημερίδες

Στις 28 Νοεμβρίου 2010 το Wikileaks στέλνει στις εφημερίδες που αποφάσισε να συνεργαστεί 251.287 αδημοσίευτα έγγραφα κυρίως από πρεσβείες των Η.Π.Α. ανά τον κόσμο τα οποία αναφέρουν από το το ότι ο Ούγκο Τσάβες πρόεδρος της Βενεζουέλας είναι τρελός, μέχρι και οδηγίες εξόντωσης από την  CIA ”εχθρικών ομάδων” σε φιλικά προς τις Η.Π.Α. βάναυσα καθεστώτα. Οι αποκαλύψεις δημιούργησαν αναταραχή ανάμεσα σε σχέσεις κρατών, συμμάχων και εχθρών. Οι πολίτες μάθαιναν πλέον, ότι τους έκρυβαν οι κυβερνήσεις τους δήθεν για το καλό τους και την ευημερία τους. Κάτι που είχε να επαναληφθεί από τον πρώτο διδάξαντα Ντάνιελ Έλσμπεργκ με τα διαβόητα για τις Η.Π.Α.  pentagon papers, έναν πρώην δημόσιο υπάλληλο ο οποίος είχε εργαστεί στο πεντάγωνο και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Ξεκίνησαν να δημοσιεύονται 13 Ιουνίου 1971 μέσω των Νew York Times (που πάλι άρπαξε την ευκαιρία) 7.000  σελίδες που αντέγραψε μυστικά ο Έλσμπεργκ, που περιείχαν μια μυστική μελέτη για τον πόλεμο του Βιετνάμ που περιελάμβανε τα έτη 1945 έως 1968 και αποδείκνυαν μεταξύ άλλων, ότι η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών έλεγε ψέματα στον Αμερικανικό λαό και το Κογκρέσο για τους λόγους του πολέμου του Βιετνάμ, όσο και για την έκταση και την αποτελεσματικότητα του.

ΕΙΚΟΝΑ ΑΠΟ ΝEW YORK TIMES

Οι δικαστικές αρχές διατάζουν την Νew York Times να σταματήσει τις δημοσιεύσεις των εγγράφων , λόγω κινδύνου της  εθνικής ασφάλειας της χώρας κάτι που μετά από τέσσερις μέρες σταματάει να ισχύει και ξεκινάει η εκ νέου έκδοση των εγγράφων. Οι αποκαλύψεις έφτασαν μετά, να εκδίδονται και από την Washington Post αλλά και από ακόμα 20 εφημερίδες.Η υπόθεση Watergate το 1972 αλλά και τα πιο πρόσφατα Panama papers το 2016, ήταν κι αυτά περιπτώσεις που αποκάλυψαν στον κόσμο πολιτικά και οικονομικά σκάνδαλα μέσω των εφημερίδων.

Οι ”νομιμόφρονες” ΝewYorkTimes και η Guardian

Έχοντας πετύχει αυτό που ήθελαν στην Νew York Times, ξαφνικά από τον Δεκέμβριο του 2010 κιόλας, θυμούνται πόσο ”πατριώτες” είναι και ότι προέχει η ασφάλεια της χώρας από την διαφάνεια στην πληροφόρηση που τους πρόσφερε ο Ασάνζ. Από κοντά και η βρετανική Guardianσε λιγότερο βαθμό, δηλώνουν ότι η ομάδα του Wikileaks δεν διαθέτει την σοβαρότητα, την εμπειρία των δημοσιογράφων τους στο χώρο της ενημέρωσης .

Η αλλαγή στάσης της Guardian λόγω ίσως της κεντροαριστερής της προέλευσης και ότι τα περισσότερα έγγραφα έθιγαν τις Η.Π.Α., ήταν πιο ήπια και λιγότερο καυστική (αν και ο εκδότης της χαρακτήρισε το Ασάνζ χάκερ και όχι δημοσιογράφο).

Τα θεσμικά (καθεστωτικά) μέσα ενημέρωσης των ΗΠΑ και συγκεκριμένα οι New York Times αποτελούν αναπόσπαστο μέρος του οικονομικού κατεστημένου, που συνδέεται με τη Wall Street, τις “δεξαμενές σκέψης” της Ουάσινγκτον και του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων.Επιπλέον, τα καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης των ΗΠΑ έχουν αναπτύξει μια μακροχρόνια σχέση με τους μηχανισμούς των υπηρεσιών  πληροφοριών της χώρας, από την επιχείρηση «Mocking Bird» ένα σχέδιο της Υπηρεσίας Ειδικών Προγραμμάτων της CIA  που  λειτουργεί από τις αρχές της δεκαετίας του ΄50 (αποκαλύφθηκε το 1976 και αποδείχθηκε το 2007) με στόχο την χειραγώγηση των Μ.Μ.Ε. και την μετέπειτα βέβαια χειραγώγηση των πολιτών από αυτά.Ο Ντέιβιντ Σάνγκερ, κύριος ανταποκριτή του γραφείου της Ουάσιγκτον (μέλος του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων) δεν δίστασε να ομολογήσει πως δόθηκαν για μελετη στην κυβέρνηση των Η.Π.Α. 100 διαρροές από το Wikileaks(Δεκέμβριο του 2010) για να τις αξιολογήσει και να προτείνει ποιες θα συνταχθούν προς ενημέρωση!

Έχοντας καρπωθεί μόνο θετικά στοιχεία από την συνεργασία με το Wikileaks, η μετέπειτα θέση της Νew York Times που όποτε την βολεύει, θεωρεί ότι τα μυστικά των κυβερνήσεων είναι πάντα για καλό των λαών, πως είναι οι μόνοι που πρέπει να ενημερώνονται από τις κυβερνητικές πηγές  κερδίζει Όσκαρ Υποκριτικής. Στον βωμό του κέρδους  λοιπόν η αχαριστία, η χειραγώγηση των λαών και οι μαφιόζικες μέθοδοι των Η.Π.Α. και των συμμάχων της αποτελούν αυτοσκοπό για κάποιους που θέλουν να λέγονται δημοσιογράφοι.

ΥΓ: Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ ακύρωσε τον περασμένο Οκτώβριο την συνδρομή του Λευκού Οίκου με την ΝewYorkTimes και την Washington Post θεωρώντας τους εχθρούς του έθνους! Μικροπαρεξηγήσεις μεταξύ φίλων. Κρίμα ρε παιδιά.

Κατηγορίες
Εργασίες Κοινωνία Κόσμος Πολιτισμός

Το επαναστατικό κίνημα των Muckrakers: Ray Stannard Baker

https://gr.pinterest.com/pin/505458758150889888/

Σε μια εποχή όπου η είδηση επιβαλλόταν να είναι κάθε άλλο παρά υπέρ-αποκαλυπτική, οι Muckrakers έρχονται να σπάσουν τα δεσμά της στεγνής δημοσιογραφικής κάλυψης και να συνδυάσουν την ιδιότητα της αξιοπιστίας με τη σπίθα που θα έπρεπε να προκαλεί η πληροφορία. Οι Muckrakers, δικαίως θεωρούνται πρόδρομοι της ερευνητικής δημοσιογραφίας. Όπλο τους;  Η έρευνα. Σαν άλλοι ντεντέκτιβς αναζητούσαν να φέρουν στο φως την αλήθεια με σκοπό να εκθέσουν τα σκοτεινότερα μυστικά διεφθαρμένων πολιτικών προσώπων, εταιρειών και ιδρυμάτων στο κοινό, στις απαρχές του 20ου αιώνα (1890 – 1920). Το μέσο από το οποίο βοηθήθηκαν και προώθησαν το υλικό τους υπήρξε το περιοδικό McClure’s, προοδευτικό σε μια Αμερική όπου  ο αφιλτράριστος  δημοσιογραφικός λόγος θεωρείτο απαγορευμένος. Η δράση των Muckrakers είχε θετικό αντίκτυπο στις μετέπειτα κοινωνικές και δημοσιογραφικές εξελίξεις.

Οι «σκανδαλώδεις» λεπτομέρειες του κινήματος

Η Αμερικανική χρήση του όρου περιγράφει τους Muckrakers ως δημοσιογράφους που «σκάβουν στα βαθιά για τα δεδομένα» ή  αυτούς που επιθυμούν να προκαλέσουν σκάνδαλο. Σε μια προσπάθεια να μεταφραστεί στα ελληνικά, η έννοια του Muckraking αναφέρεται ως «σκανδαλοθηρία». Ο όρος χρησιμοποιείται για πρώτη φορά από τον πρόεδρο της Αμερικής Theodore Roosevelt σε ομιλία του το 1906. Ο Roosevelt δανείστηκε ένα χωρίο του θρησκευτικού έργου του John Bunyan με τίτλο «Η πρόοδος του προσκυνητή», που αναφερόταν στον «Άνθρωπο που έσκαβε στην λάσπη με την τσουγκράνα…Ο οποίος κοιτούσε μόνο κάτω», δίνοντας μια υποτιμητική χροιά στο έργο των νεοσύστατων δημοσιογράφων.

Το έργο των Muckrakers πηγάζει από το έργο της λεγόμενης «κίτρινης δημοσιογραφίας». Η «κίτρινη δημοσιογραφία» επιθυμούσε να εξιτάρει τους αναγνώστες της με ειδήσεις «τσέπης», πουλώντας με αυτόν τον τρόπο περισσότερες ειδήσεις με κάθε είδους προκλητικού περιεχομένου. Στα χνάρια της βάδισαν και οι Muckrakers, που όμως ήταν πολιτικά ενημερωμένοι και σκοπός των οποίων υπήρξε η αποκάλυψη της ατόφιας αλήθειας για την εξυπηρέτηση του κοινωνικού γίγνεσθαι που δεν ήταν σε θέση να συνειδητοποιήσει τη διαφθορά που επικρατούσε.

Η ανάδυση του Muckraking σηματοδοτήθηκε από την έκδοση του περιοδικού McClures (18931929). Το περιοδικό ιδρύθηκε από τον εκδότη S.S.McClure, ο οποίος σε αντίθεση με πολλούς, δεν απαιτούσε από τους συγγραφείς του να παραδίδουν όσο πιο γρήγορα γίνεται τα άρθρα τους, αλλά τους παραχωρούσε όσο χρόνο αυτοί χρειάζονταν για την αναλυτική έρευνα των θεμάτων τους. Τα θέματα στα οποία επικεντρώνονταν οι Muckrakers αφορούσαν την αστική φτώχεια, τις επικίνδυνες συνθήκες εργασίας, την παιδική εργασία και το εμπόριο λευκής σαρκός.

Ray Stannard Baker

O Baker ήταν ένας κορυφαίος Αμερικανός δημοσιογράφος, ικανός δοκιμιογράφος και σταυροφόρος της λογοτεχνίας, ο οποίος πίστευε και στόχευε στην κοινωνική μεταρρύθμιση. Γεννημένος το 1870 στο Lansing του Michigan και απόφοιτος του Michigan State Agricultural College το 1889, εγγράφηκε στη νομική σχολή πριν στραφεί στην λογοτεχνία και τη δημοσιογραφία, την οποία και ποτέ δεν τελείωσε.

Ξεκίνησε την καριέρα του ως συντάκτης στην εφημερίδα Chigaco News-Record το 1892. Αυτό τον εισήγαγε στη δυστυχία των χιλιάδων άπορων και άστεγων που ζούσαν στους δρόμους του Chicago και τον ευαισθητοποίησε σε θέματα αδικίας εις βάρος μειονοτήτων. Το 1897 άρχισε να εργάζεται για το περιοδικό McClure’s, για το οποίο έγραψε μια σειρά από εκτεταμένες, συναρπαστικές αποκαλύψεις που αφορούσαν πιεστικά κοινωνικά ζητήματα, όπως το άρθρο του με τίτλο «The Right To Work». Το άρθρο δημοσιεύτηκε το 1903 και αφορούσε τις συνθήκες του ανθρακωρυχείου, την απεργία των εργατών εκεί, την κατάσταση όσων δεν απέργησαν και τους κινδύνους των αγροτών που δούλευαν στο ανθρακωρυχείο χωρίς να έχουν κάποια σχετική εκπαίδευση.

Αξιοσημείωτη η δήλωση που του έκανε ο πρόεδρος Roosevelt, λέγοντάς του: «Με έχεις εντυπωσιάσει με την αξιόλογη επιθυμία σου να είσαι ειλικρινής, αποδεσμευμένος από την υστερία, και με τον ζήλο που διαθέτεις ώστε να λες την αλήθεια παρά να γράφεις κάτι που απλά θα εντυπωσιάσει».

Το πιο σημαντικό του έργο αποτέλεσε αυτό με τίτλο «Following The Color Line» (1908),  μια σειρά πέντε άρθρων τα οποία αναφέρονταν στην διάκριση εις βάρος των Αφροαμερικανών της εποχής του, καθιστώντας τον ως τον πρώτο εξέχοντα δημοσιογράφο που εξέτασε το φυλετικό χάσμα της Αμερικής. Ακόμη, ασχολήθηκε με ζητήματα όπως η πολιτική ηγεσία, το λιντσάρισμα (θανάτωση) και η φτώχεια.

Παρ’ όλα αυτά, κάποιοι ερευνητές δημοσιογράφοι αντιτάχθηκαν στην περιγραφή τους ως “Muckrackers” και έπειτα αποσπάστηκαν από το McClure’s, μαζί με αυτούς και ο Baker,  παίρνοντας τον έλεγχο του  American Magazine. Αν και το περιοδικό αυτό αφορούσε επίσης θέματα muckraking, ο Baker μπήκε σε μια νέα φάση της ζωής του. Ασχολήθηκε με δύο νέους τομείς, γράφοντας φιλοσοφικά δοκίμια χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο «David Grayson» και με την παραγωγή της επίσημης βιογραφίας του προέδρου Wilson.

Η έρευνα των Muckrakers κέντρισε το δημόσιο ενδιαφέρον μέσω άρθρων που κατέκριναν την πολιτική εξαχρείωση, βιομηχανικά μονοπώλια και ανέντιμες εργασίες διάφορων επιχειρήσεων και συνέβαλαν στην ταυτόχρονη εξέλιξη της έρευνας, δίνοντας όλο και περισσότερες αφορμές στο δημοσιογραφικό πεδίο να «σκάψει» εκεί όπου οι υποψίες δεν γέμιζαν το μάτι. Οι Muckrakers ήταν κοινωνικά ανήσυχοι δημοσιογράφοι που με την θαρραλέα τους στάση επηρέασαν καθοριστικά το χώρο της ερευνητικής δημοσιογραφίας, της οποίας η σημερινή πρόοδος προέρχεται από αυτούς.

Κατηγορίες
Ειδήσεις Εργασίες Κοινωνία Κόσμος Πολιτισμός

Wikileaks Αποκαλύψεις: Παράπλευρος φόνος, Ημερολόγιο πολέμου στο Ιράκ και Φάκελοι Συρίας.

Η πολιτική γλώσσα έχει σχεδιαστεί για να κάνει τα ψέμματα να ακούγονται αληθινά και τον φόνο σεβαστό, για να κάνει τον κοπανιστό αέρα να φαίνεται συμπαγής.” Τζορτζ Όργουελ, 1946

Υπόθεση “Cablegate” (Παράπλευρος φόνος-Collateral Murder): Στις 28/11/2010 πέντε από τους μεγαλύτερους δημοσιογραφικούς οίκους στον πλανήτη δημοσιεύουν 291 από τα 251.287 έγγραφα που βρέθηκαν στην κατοχή του Wikileaks. Τα έγγραφα αυτά αφορούσαν το Υπουργείο Εξωτερικών των Η.Π.Α. και πιο συγκεκριμένα ντοκουμέντα αλληλογραφίας διαφόρων “απόρρητων” υποθέσεων. Εύλογο είναι να θεωρούνται απόρρητες αυτές οι υποθέσεις καθώς ένα βίντεο ντοκουμέντο απεικονίζει την απροκάλυπτη επιδρομή ενός Αμερικανικού ελικοπτέρου Απάτσι στην Βαγδάτη,που προκάλεσε τον θάνατο περισσότερων από 12 Ιρακινών αμάχων ανάμεσα στους οποίους και 2 δημοσιογράφοι του διεθνούς πρακτορείου Reuters: Namir Nour El Deen και Saeed Chmagh αλλά και τον τραυματισμό 2 άμαχων παιδιών.

Το Wikileaks δεν διευκρίνησε,βέβαια,ποτέ πώς μπόρεσε να πάρει στην κατοχή του αυτό το βίντεο,το οποίο προβάλλεται και στην ιστοσελίδα του αλλά και στο youtube. Αν και υπεύθυνος της αποκάλυψης αυτoύ του βίντεο θεωρείται ο τότε 22χρονος στρατιώτης και αναλυτής πληροφοριών Bradley Manning ,ο οποίος εικάζεται ότι κατέβασε σε cd τα απόρρητα έγγραφα και τράβηξε με το κινητό του την δολοφονία Ιρακινών πολιτών. Λέγεται επίσης ότι σύμφωνα με αυτά που έχουν διαρρεύσει ο Manning διατηρούσε επαφές με έναν χάκερ,ο οποίος μόλις αντιλήφθηκε την συνεργασία του με τα Wikileaks τον κατέδωσε στις αρχές. Όλα αυτά αρχικά αποτελούσαν εικασίες μιας και ο Julian Assange δεν παραδέχθηκε ποτέ ξεκάθαρα κάτι τέτοιο,μάλιστα σε συνέντευξη του είχε δηλώσει ότι αν ο Manning είναι αυτός που του έδωσε τις πληροφορίες τότε είναι ήρωας..Αφήνοντας την αλήθεια να “αιωρείται”. Βέβαια αργότερα αποδείχθηκε μετά από παραδοχή του ίδιου του Manning ότι ο ίδιος έχοντας 2 μεγάλα μυστικά <<κρυμμένα>> μέσα του από την μια την γνώση και αποστροφή για τα εγκλήματα που διέπραξε έναντι αμάχων ο αμερικανικός στρατός, που τότε ο ίδιος υπηρετούσε και από την άλλη η πάλη με την προσωπική του ταυτότητα,μιας και μέσα του αισθανόταν γυναίκα τον οδήγησαν στο να διαρρεύσει στον τύπο χιλιάδες έγγραφα και ντοκουμέντα από τις θηριωδίες που έλαβαν μέρος. Μετά την καταδίκη του αποφάσισε να αλλάξει φύλο και μετονομάστηκε σε Chelsea Manning. Ποτέ της όμως δεν δέχθηκε να καταθέσει κατά του Ασάνζ. Άλλη μια παρόμοια πηγή πληροφοριών για τα Wikileaks φαίνεται να ήταν και ο Edward snowden Πράκτορας των Υπηρεσιών NSA και CIA ,ο οποίος προέβη και αυτός σε διαρροές αποκαλύψεων μέσω των Wikileaks το 2013.

Ημερολόγιο πολέμου στο Ιράκ (iraq war logs): 22 Οκτωβρίου 2010 και τα Wikileaks δίνουν στην διασημότητα σχεδόν 400.000 μυστικές εκθέσεις του πεδίου στρατού των Η.Π.Α.Έγγραφα με τον τίτλο “Ημερολόγιο Πολέμου” τα οποία αποκαλύπτουν από την περίοδο 1 Ιανουαρίου 2004 μέχρι 31 Δεκεμβρίου 2009 ότι κατά το χρονικό διάστημα του πολέμου υπήρξαν τουλάχιστον 109.000 νεκροί εκ των οποίων οι 66.081 αποτελούν αρχεία καταγραφής μη μαχητικών θανάτων. Περισσότεροι από 15.000 άμαχοι πέθαναν σε προηγούμενα “άγνωστα” περιστατικά.

Στα αρχεία αυτά καταγράφονται λεπτομερώς κάποιες πολύ ανησυχητικές λεπτομέρειες.

Συγκεκριμένα αναφέρονται: Εκατοντάδες περιστατικά βιασμών, ανατριχιαστικών βασανιστηρίων ακόμα και δολοφονιών Ιρακινών κρατουμένων από τις Ιρακινές Αρχές, πολλά από αυτά αποδεδειγμένα και αργότερα από ιατροδικαστικές εκτιμήσεις,τα οποία βέβαια φαίνεται να συνέβαιναν συστηματικά και ατιμώρητα από τις αμερικανικές αρχές.

Η εμπλοκή ενός αμερικανικού αεροσκάφους Apache τον Φεβρουάριο του 2007 σε ένα συμβάν στην Βαγδάτη,που πυροβόλησε 2 άνδρες επειδή πίστευαν ότι έριξαν κονιάματα σε στρατιωτική βάση,παρά το γεγονός ότι οι ίδιοι προσπαθούσαν να παραδοθούν.

Ένα άλλο έγγραφο δείχνει ότι ο αμερικανικός στρατός έλαβε ένα βίντεο,το οποίο απεικονίζει στρατιώτες του ιρακινού στρατού IA στην βόρεια πόλη Talafar, να σέρνουν έναν κρατούμενο στον δρόμο και να τον εκτελούν εν ψυχρώ. Ο Αμερικανικός Στρατός γνώριζε τις καταχρήσεις σύμφωνα με τα έγγραφα αλλά θεωρούσε ότι δεν απαιτούσαν περαιτέρω διερεύνηση.

Αυτά και αλλά πολλά έγγραφα αποτελέσαν το ημερολόγιο του πολέμου στο Ιράκ.

Φάκελοι Συρίας: 5 Ιουλίου του 2012 τα Wikileaks δημοσιεύουν τους φακέλους της Συρίας. Πάνω από δύο εκατομμύρια μηνύματα ηλεκτρονικής αλληλογραφίας στελεχών της Κυβέρνησης Ασάντ,της αντιπολίτευσης αλλά και των δυτικών επιχειρήσεων από τον Αύγουστο του 2006 έως τον Μάρτιο του 2012. Οι φάκελοι αυτοί περιλαμβάνουν αρχεία χρηματοπιστωτικών μεταβιβάσεων που έγιναν από Συριακά Υπουργεία σε άλλα Κράτη. Επίσης αναφέρεται ότι κάποια από τα μηνύματα αυτά ήταν μεταξύ εκπροσώπων της Συριακής κυβέρνησης με δυτικούς προμηθευτές εξαρτημάτων για στρατιωτική χρήση. Σύμφωνα με δήλωση του Ιδρυτή των Wikileaks Τζούλιαν Ασάνζ οι φάκελοι αυτοί είναι ιδιαίτερα ενοχλητικοί για την Συρία και την κυβέρνηση της,αλλά και συνάμα υπόσχεται να δείξει με την προβολή τους <<πώς οι Δυτικές Εταιρείες λένε ένα πράγμα και κάνουν κάτι άλλο>>. Τα Wikileaks δεν δημοσίευσαν ποτέ τις πηγές τους.

Αντιδράσεις: Όταν δημοσιεύτηκαν οι αποκαλύψεις των Wikileaks για την υπόθεση “Cablegate” και το Ημερολόγιο πολέμου στο Ιράκ οι αντιδράσεις στην διαρροή των πληροφοριών ήταν ποικίλλες. Οι δυτικές κυβερνήσεις εξέφρασαν έντονα την αποδοκιμασία τους ,μάλιστα κάποιοι πολιτικοί ηγέτες αποκάλεσαν τον Assange εγκληματία, οι Η.Π.Α δεν μπόρεσαν ποτέ να δημοσιοποιήσουν επίσημα κάποια κατηγορία εναντίον του γιατί απλούστατα ένας δημοσιογράφος δεν μπορεί να καταδικαστεί για την δημοσίευση εγγράφων που έχει στην κατοχή του εκτός κι αν έχει υπογράψει <<συμβόλαιο σιωπής>> κάτι που στην περίπτωση του Assange δεν ίσχυε. Παρ’όλα αυτά του έκαναν με τον δικό τους τρόπο πόλεμο,καθώς μέσω πολιτικής πίεσης κατάφεραν να πείσουν τράπεζες και υπηρεσίες να σταματήσουν την συνεργασία τους με τα Wikileaks όπως και τις Mastercard και Visa να διακόψουν την δυνατότητα αποστολής χρημάτων προς αυτά. Επίσης αρκετοί πολιτικοί όπως η τότε Υπουργός Εξωτερικών των Η.Π.Α Χίλαρι Κλίντον και το Υπουργείο Άμυνας του Ηνωμένου Βασιλείου καταδίκασαν την διαρροή ως την μεγαλύτερη στην στρατιωτική ιστορία, γεγονός που αποδείκνυε ότι οι γνωστοποιήσεις έθεταν σε κίνδυνο ζωές. Ακόμη ο Υπεύθυνος τότε του Πενταγώνου απέρριψε τα έγγραφα ως ακατέργαστες παρατηρήσεις αποκαλώντας τα ως μια <<τραγωδία>> που βοήθησε τους εχθρούς της Δύσης.

Παρ’όλα αυτά το υλικό των κοινοποιήσεων προκάλεσε από την άλλη μεγάλο ενδιαφέρον στο κοινό και τους δημοσιογράφους. Οι υποστηρικτές του Assange αναφέρονταν σε εκείνον ως βασικό υποστηρικτή της ελευθερίας του λόγου και της ελευθερίας του τύπου.

Οπότε μπορούμε με σιγουριά να τον θεωρήσουμε αναμφισβήτητα ως μια φιγούρα που δίχαζε και εξακολουθεί να διχάζει ακόμα το κοινό.

Για τους Υποστηρικτές του γενναίος αγωνιστής της αλήθειας και για τους Επικριτές του Κυνηγός της Δημοσιότητας .

Τί από τα δύο είναι τελικά;

Τα συμπεράσματα δικά σας.

Κατηγορίες
Ειδήσεις Εργασίες Κοινωνία Κόσμος Πολιτισμός

Μετά την σύλληψη, τι συμβαίνει;

Η επόμενη μέρα για τον Julian Assange,
το
Wikileaks και την παγκόσμια δημοσιογραφία.

Στις 11 Απριλίου του 2019 το Εκουαδόρ αποσύρει το άσυλο που έδωσε στις 7 Δεκεμβρίου του 2010 στον 48χρονο ιδρυτή του Wikileaks και η βρετανική αστυνομία συλλαμβάνει τον Julian Assange. Βασίστηκε σε ένα ένταλμα σύλληψης που εκδόθηκε από το δικαστήριο του Γουέστμινστερ τις 29 Ιουνίου 2012, επειδή ο Assange δεν είχε προσέλθει στο δικαστήριο. Η σύλληψη αυτή δημιουργεί πολλές εκκρεμότητες και ερωτηματικά για το που τελικά θα εκδοθεί ο Assange, με ποιες κατηγορίες, τι θα γίνει με το Wikileaks και τι σημαίνει η σύλληψη αυτή για την ελευθερία του λόγου στη παγκόσμια δημοσιογραφία.  Ας τα δούμε όμως ένα – ένα.

Η κυβέρνηση της Μ. Βρετανίας (μέσα σε όλο το ζόρι της με το BREXIT) πρέπει να αποφασίσει που θα εκδώσει τον Assange μιας και εις βάρος του εκκρεμούν α) από τον Νοέμβριο του 2010 το διεθνές ένταλμα σύλληψης που εξέδωσε η Σουηδία για τον Assange με την κατηγορία του βιασμού, κατηγορία που όχι μόνο αρνήθηκε το Wikileaks αλλά θεώρησε ότι είναι μια σκευωρία για να πλήξουν τον ιδρυτή του και β) κατηγορίες κατασκοπίας και για άλλα 17 αδικήματα, που του επιφυλάσσουν ποινή 175 ετών με εντάλματα σύλληψης που έχουν εκδώσει οι Η.Π.Α. ακόμα κι αν ο Assange δεν είναι πολίτης των Η.Π.Α. αλλά Αυστραλός. Η ζυγαριά για την έκδο-ση του Assange γέρνει προς τις Η.Π.Α. αφενός λόγω της πολύχρονης στενής συμμαχίας με την Μεγ. Βρετανία και αφετέρου λόγω των βαρύτατων και πολλαπλών κατηγοριών σε σχέση με αυτήν της Σουηδίας. Το Φεβρουάριο του 2020 αναμένεται να ξεκινήσει η δίκη για την έκδοσή του στις ΗΠΑ.

Εξίσου σημαντικές με τις χώρες και τα εντάλματα είναι και οι κατηγορίες. Το χακάρισμα ή η απόπειρα χακαρίσματος, η οποία είναι η βασική νομική στήριξη της δίωξης, δεν είναι δημοσιογραφική πρακτική. Θεωρητικά, λοιπόν, ο Assange δεν διώκεται γιατί δημοσιοποίησε απόρρητα έγγραφα, όσο γιατί προσπάθησε να τα υποκλέψει. Υπάρχουν και οι ηθικές ή δεοντολογικές κατηγορίες, μιας που ο ίδιος αυτοπροσδιορί-ζεται σαν δημοσιογράφος. Κατηγορίες όπως η απουσία πραγματικού ελέγχου για τα τεκμήρια, και αδυναμία στους εμπλεκόμενους να δώσουν την εκδοχή τους για όσα συμβαίνουν. Ταυτόχρονα, κανείς δεν μπορεί να είναι βέβαιος, ότι ο Assange δεν είχε προνομιακές σχέσεις ή έστω επαφές με τη ρωσική κυβέρνηση, ιδίως στις προεδρικές εκλογές του 2016. Είναι φανερό όμως ότι για τις κατηγορίες αυτές δε θα καταδικαστεί ο Assange από κάποιο ειδικό δικαστήριο αλλά καταδικάζεται καθημερινά από σημαντικό ποσοστό της παγκόσμιας κοινής γνώμης.

Σημαντικά πλήγματα δέχθηκε μαζί με τον ιδρυτή τους και το Wikileaks, όπως το γεγονός ότι πολλές από τις δημοσιεύσεις αφορούν προσωπικά δεδομένα απλών καθημερινών ανθρώπων (για παράδειγμα τα μηνύματα μεταξύ των πολιτών κατά τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου). Πλήγμα είναι η έλλειψη οικονομικών πόρων μιας και το site στηρίζεται αποκλειστικά στις δωρεές των αναγνωστών του. Ένα επίσης πλήγμα, όπως διατείνονται οι επικριτές του ιστότοπου, είναι ο τρόπος διαχείρισης της πληροφορίας και το γεγονός ότι η δημοσιογραφική έρευνα πρέπει να αφεθεί στα χέρια ειδικών. Η μορφή, ο τρόπος αλλά και η χρονική συγκυρία των αποκαλύψεων χρειάζονται περισσότερο προσοχή καθώς πρόκειται για ευαίσθητα ζητήματα που μπορούν να προκαλέσουν αναστάτωση στο διεθνές σκηνικό, να δημιουργήσουν αντιπάθειες και να οδηγήσουν σε σύγκρουση τους λαούς. Δεν είναι όμως ικανά όλα τα παραπάνω να κλείσουν το Wikileaks, όπως εύχονται πολλοί. Συνεχίζει ακόμα λειτουργεί και να δημοσιοποιεί στοιχεία από διαρροές και ανώνυμες πηγές, έχοντας από τον Σεπτέμβρη του 2018 σαν αρχισυντάκτη του τον Kristinn Hrafnsson, δεξί χέρι του Assange και υπεύθυνο δημοσίων σχέσεων του Wikileaks, από το 2010 έως το 2017.

Πρακτικά, ωστόσο, ο καθένας μπορεί να καταλάβει ότι οι λόγοι που διώκεται ο Assange δεν είναι λόγοι κάποιου δεοντολογικού κώδικα που δεν ακολουθήθηκε. Οι αποκαλύ-ψεις του WikiLeaks έδωσαν στη παγκόσμια μάζα μια πιο στέρεα εικόνα για το πώς λειτουργούν οι εξουσίες και οι κυβερνήσεις πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας. Τα εγκλήματα πολέμου, η διαφθορά, οι δολοπλοκίες και τα δίκτυα του πολιτικού και του επιχειρηματικού κατεστημένου αποκαλύ-πτονται με συγκεκριμένα στοιχεία. Οι αποκαλύψεις που είδαν το φως της δημοσιότητας μέσω του Wikileaks έθεσαν με τον πιο επιτακτικό τρόπο το ερώτημα για το ποιοι είναι και πού βρίσκονται οι δημοσιογράφοι – ερευνητές του 21ου αιώνα.

Συμπερασματικά, όσο και αν αναγνωρίζουμε την τεράστια σημασία που έχουν οι αποκαλύψεις του WikiLeaks και την πρωτιά του σε αυτές, δεν μπορούμε ταυτόχρονα να μην αναγνωρίζουμε ότι το χτύπημα του Wikileaks στην μυστικό-τητα είναι σαν χάδι μπροστά σε αυτά που χρειάζονται να γίνουν έτσι ώστε ο κόσμος μας να αλλάξει βαθιά και ουσιαστικά.

Κατηγορίες
Ειδήσεις Εργασίες Κοινωνία Κόσμος

Τρόπος Λειτουργίας και Μέθοδοι Έρευνας του Wikileaks. Οι Αρχές , οι Αξίες και τα Ιδανικά του Wikileaks

«Τρόπος Λειτουργίας και Μέθοδοι Έρευνας του Wikileaks»

«Aρχές, αξίες και ιδανικά των Wikileaks»

Τo διαδίκτυο έχει καταστεί σήμερα ένα παντοδύναμο μέσο,  στο οποίο η παραγωγή αλλά και η διακίνηση γνώσης και πληροφορίας καθίσταται πλέον μια εύκολη και ανοικτή διαδικασία για τον κάθε άνθρωπο.

Στο Wikileaks, o καθένας μπορεί ανώνυμα και με οποιονδήποτε τρόπο, να δημοσιεύει πληροφορίες από διάφορα γεγονότα ή να σχολιάζει πληροφορίες που έχουν δημοσιοποιήσει άλλοι. Με αυτό τον τρόπο, ανοίγει δημόσιος διάλογος μέσω του διαδικτύου όπου ο κάθε χρήστης, δημοσιοποιεί και δίνει πληροφορίες που έχει για σοβαρά πολιτικά ζητήματα.

Αυτοπροσδιορίζεται ως μία ιστοσελίδα που επιτρέπει και διευκολύνει τους χρήστες να αποκαλύψουν στον κόσμο τις παρανομίες οργανισμών και κυβερνήσεων. Δίνουν τη δυνατότητα στους χρήστες να αποκαλύψουν κάποιο σκάνδαλο πρώτα στο Wikileaks, αντί να απευθυνθούν στον Τύπο. Λόγω της αποκάλυψης των προσωπικών δεδομένων των χρηστών από πολιτικές και ποινικές διώξεις,  χρησιμοποιεί προηγμένες τεχνολογικές μεθόδους κρυπτογράφησης, ώστε να μειώσει τους κινδύνους και να εξασφαλίσει την απόλυτη προστασία και ανωνυμία των χρηστών.

Υποστηρίζει, ότι ελέγχονται όλες οι πηγές  καθώς και η αυθεντικότητα των πληροφοριών και των εγγράφων πριν δημοσιοποιηθούν. Πριν τη δημοσιοποίηση μιας πληροφορίας,  ακολουθείται μία διαδικασία που έχει ως εξής: αρχικά γίνεται ενδελεχής ανάλυση του εγγράφου που τους δίδεται, ώστε να ελεγχθεί η αυθεντικότητα της πληροφορίας και να καθοριστούν τα μέσα που χρησιμοποίησε και τα κίνητρα που πιθανόν να έχει ο πληροφοριοδότης. Συχνά αναζητείται η εξωτερική επιβεβαίωση και  η επαλήθευση της πληροφορίας.

Από την άλλη πλευρά υπάρχει και ένα ερώτημα που τίθεται σχετικά με το εύρος των πηγών των πληροφοριοδοτών του. Πώς είναι  δυνατόν οι πληροφοριοδότες της οργάνωσης να έχουν πρόσβαση στα απόρρητα διπλωματικά έγγραφα, εκ των οποίων γνωρίζει μόνο ένας συγκεκριμένος αριθμός ατόμων. Μήπως είναι καθημερινοί πολίτες ή άτομα που κατέχουν συγκεκριμένες και καθοριστικής σημασίας θέσεις, οι οποίες κάνουν πιο εύκολο το έργο τους; Όπως υποστηρίζει ο Nagesh Narayana σε άρθρο στους International Business Times (2010) είναι αδιαμφισβήτητο το γεγονός ότι οι πληροφορίες για τον πόλεμο στο Ιράκ και το Αφγανιστάν συγκεντρώθηκαν χάρη στη βοήθεια ενός επίλεκτου αμερικανικού ιδιωτικού στρατού, ορισμένα μέλη του οποίου «κατέβασαν» από το διαδίκτυο τα τηλεγραφήματα και τα παρείχαν στον ιδρυτή του Wikileaks.

Με την κατηγορία ότι «κατέβασε» από το διαδίκτυο και  παρείχε στο Wikileaks απόρρητα διπλωματικά και στρατιωτικά έγγραφα που αποκάλυπταν πληροφορίες για τον πόλεμο στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, ο Bradley Manning  πρώην υψηλόβαθμο στέλεχος του αμερικανικού στρατού, , ο οποίος συνελήφθη τον Μάιο του 2010, φέρεται να χρησιμοποίησε αυτό τον τρόπο.

«Aρχές, αξίες και ιδανικά των Wikileaks»

Με όπλο τη δύναμη και την εξάπλωση του διαδικτύου ο ιδρυτής του Wikileaks Τζούλιαν Ασάνζ, ξεκίνησε την αποκάλυψη μυστικών πληροφοριών, που έμεναν σκόπιμα και χρόνια μακριά από την διεθνή κοινή γνώμη, μιας και υποστηρίζει  ότι υπηρετεί την αλήθεια και το δικαίωμα του πολίτη στην απόλυτη ενημέρωση σε μια νέα εποχή διαφάνειας όπου τίποτα δεν μένει και δεν πρέπει να μένει κρυφό.

Στόχος του Wikileaks, είναι η ελεύθερη διακίνηση των ιδεών, η ενημέρωση του πολίτη, η ανοιχτή επικοινωνία και η ενδυνάμωσή του, ώστε να αμφισβητήσει παραδοσιακές αρχές και μορφές εξουσίας. Με τη νέα αυτή «υπηρεσία πληροφοριών των πολιτών», οι δημιουργοί του ισχυρίζονται ότι δίνουν τον δικό τους αγώνα ,ώστε να δημιουργηθεί μια νέα σχέση μεταξύ πολιτών και κυβερνήσεων.

Σε συνέντευξη του,  στη γαλλική εφημερίδα Liberation, ο ιδρυτής του Wikileaks  είπε πως «οι νέοι ανακαλύπτουν τη λειτουργία του κόσμου μέσα από τις ανταλλαγές απόψεων στο Διαδίκτυο . To Wikileaks έδειξε έναν νέο τρόπο δράσης.  Οι νέοι  με όσα συμβαίνουν γύρω μας , συνειδητοποιούν πως υπάρχει κάτι που τους ενδιαφέρει πραγματικά : η ελευθερία της πληροφορίας και του λόγου στο Διαδίκτυο».

Κλείνοντας, στην απονομή του χρυσού μεταλλίου του Ιδρύματος Ειρήνης του Σίδνεϋ, που τιμήθηκε  ο Τζούλιαν Ασάνζ , ο διευθυντής και καθηγητής του Ιδρύματος ,Στιούαρτ Ρις επεσήμανε ότι: «ο Ασάνζ και το Wikileaks έφερε αυτό που θεωρούμε ως η διαχωριστική γραμμή  στη δημοσιογραφία και την ελευθερία της πληροφόρησης και ενδεχομένως στην πολιτική». 

Τζιανταρίδου Σταυρούλα

Κατηγορίες
Εργασίες Κοινωνία Κόσμος Πολιτισμός

MUCKRAKERS – IDA TARBEL

IDA TARBELL

Μετά την ανάπτυξη της χρυσής εποχής στις ΗΠΑ, ακολούθησε η προοδευτική  εποχή ,που διήρκεσε περίπου 30 χρόνια (1890-1920) και χαρακτηρίστηκε ως εποχή πολιτικής μεταρρύθμισης .

Η εκβιομηχάνιση, η μετανάστευση ,η παιδική εργασία ,και η φτώχεια  δημιούργησαν πολλά    προβλήματα .και η πολιτική διαφθορά ήταν μεγάλη.

Μεταξύ άλλων, διάφορες ομάδες ανθρώπων του πνεύματος  και κυρίως συγγραφείς και δημοσιογράφοι, έπαιξαν πολύ μεγάλο ρόλο στην μεταρρύθμιση της προοδευτικής εποχής.

Έτσι, ένα νέο είδος δημοσιογράφων, εισήγαγε και χρησιμοποίησε την έρευνα στη  δημοσιογραφία, με σκοπό να ενημερώσει και να ευαισθητοποιήσει τους ανθρώπους , για θέματα  που δεν ήταν γνωστά.

Δημοσιογράφοι οι  γνωστοί πλέον σήμερα ως muckrakers,  εργάστηκαν σκληρά και αντιμετώπισαν πολλές δυσκολίες και απειλές διακινδυνεύοντας την καριέρα τους ,αλλά ακόμη και τη ζωή τους και βασιζόμενοι  σε δικές τους έρευνες  και  μυστικές επιχειρήσεις  κατάφεραν να αναδείξουν διάφορα προβλήματα, όπως η πολιτική διαφθορά ,οι κακές συνθήκες εργασίας, η παιδική εργασία ,η φτώχεια των αστικών κέντρων και πολλά άλλα.

     Πρώτος ο Theodore Roosevelt ,στην ομιλία του στις 14 Απριλίου 1906 ,τους αποκάλεσε  muckrakers, αναφερόμενος σε μια παραβολή του  John Bunyan (συγγραφέας χριστιανικών παραβολών και ιεροκήρυκας) που μιλούσε για έναν άνθρωπο ο οποίος δεν κοίταξε ποτέ ψηλά για να δει  ότι του προσφέρθηκε το θείο δώρο, αλλά συνέχισε να σκάβει με την τσουγκράνα του στην λάσπη. Αναγνώρισε βέβαια, ότι οι ερευνητές δημοσιογράφοι είναι συχνά απαραίτητοι για την ευημερία της κοινωνίας, αλλά μόνο αν ξέρουν πότε θα σταματήσουν να σκάβουν.  Η ερευνήτρια δημοσιογράφος Ida Tarbell δεν αποδέχτηκε ποτέ το όνομα muckraker γιατί πίστευε ότι υποτιμά το έργο της.

Ο όρος muckraking από τότε έχει γίνει συνώνυμος της δημοσιογραφικής έρευνας.

     Πολλά περιοδικά της εποχής εκείνης ,φιλοξένησαν άρθρα και δημοσίευσαν τα αποτελέσματα  των ερευνών  αυτών των δημοσιογράφων όπως το Cosmopolitan και κυρίως το περιοδικό McClure  με τεράστια απήχηση στο κοινό.

     Άλλοι γνωστοί muckrakers ήταν ο Upton Sinclair, οJacob Rills, η Ida Wells, ηFlorentia Kelley, ο Ray Stannard Baker, οLincoln Steffens που αποκάλυψε την πολιτική διαφθορά σε διάφορες μεγάλες πόλεις, ο John Spargo καθώς και η Ida Tarbell που συνέβαλε στην διάλυση του μονοπωλίου της Standard Oil του μεγιστάνα της εποχής  του John Rockfeller.

     H IDA TARBELL γεννήθηκε  στις 5 Νοεμβρίου 1857   σε ένα αγρόκτημα της Δυτικής Πενσυλβάνιας . Στην περιοχή αυτή βρέθηκαν κοιτάσματα πετρελαίου και η περιοχή άρχισε να αναπτύσσεται ραγδαία. Ο πατέρας της  ξυλουργός στο επάγγελμα στην αρχή ασχολήθηκε με την κατασκευή ξύλινων δεξαμενών για την αποθήκευση πετρελαίου και αργότερα έγινε παραγωγός και ραφιναριστής. Όμως αυτό δεν κράτησε πολύ, Μια εταιρία η Standard Oil του Rokfeller με διάφορες παράνομες ενέργειες και πονηρές τακτικές κατάφερε να εξοντώσει επαγγελματικά όλους τους μικρούς παραγωγούς πετρελαίου μεταξύ των οποίων και τον πατέρα της.

     Η Ida μεγάλωνε ανάμεσα σε λακκούβες γεμάτες πετρέλαιο και έβλεπε πολλά ατυχήματα που συνέβαιναν στην περιοχή και ένοιωσε τον πόνο των γυναικών που έχαναν τους ανθρώπους τους από τις εκρήξεις. Όλα αυτά σημάδεψαν τη ζωή της.

      Η Ida Tarbell  έγινε μία από τους πιο διάσημους muckrakers. Το όνειρό της ήταν να γίνει επιστήμονας αλλά επειδή ήταν ανδροκρατούμενο επάγγελμα ακολούθησε την διδασκαλία, ένα επάγγελμα πιο συμβατό για γυναίκα εκείνης της εποχής.

     Αποφοίτησε από το κολέγιο Allegheny το 1880 όπου σπούδασε βιολογία.

     Το γράψιμο όμως έγινε το μεγάλο πάθος της. 

     Εργάστηκε ως συντάκτης και συγγραφέας στο περιοδικό chautauquan, Μετά από 6 χρόνια μετακόμισε στο Παρίσι και έγραφε πολλά άρθρα σε αμερικάνικα περιοδικά και εφημερίδες. όταν ο εκδότης του περιοδικού McClure΄s την επισκέφτηκε και της πρότεινε να γίνει αρχισυντάκτρια του περιοδικού ,θέση την οποία αρνήθηκε. Συνέχισε όμως να εργάζεται ως ανεξάρτητος συνεργάτης του περιοδικού αλλά το 1984 μετακόμισε στην Νέα Υόρκη και αποφάσισε τελικά να δεχτεί τη θέση  της αντισυντάκτριας.  Το 1906 έγινε συνιδιοκτήτης του Mc Clure’s Magazine .  Έγραψε πολλά άρθρα για  την ανισότητα και την αδικία, για την ανεργία,την άμυνα, για τις γυναίκες τις γαλλικής επανάστασης , για την ζωή στο Παρίσι,κάλυψε δημοσιογραφικά τις διαπραγματεύσεις που έγιναν στις Βερσαλίες  μετά το τέλος του Α Παγκοσμίου Πολέμου, εργάστηκε ως λέκτορας και έγραψε τις βιογραφίες του Napoleon Bonaparte  και του Abraham Lincoln.

    Στο περιοδικό αυτό το 1902 δημοσιεύτηκε σε 19 μηνιαία τεύχη ,η ιστορία της Standard Oil .

Η ιστορία της  βασίστηκε σε έρευνα πολλών ετών και απέδειξαν  ότι η Standard Oil χρησιμοποίησε  παράνομες μεθόδους για να καταστρέψει τις άλλες εταιρίες. Αφού δωροδόκησε τους σιδηροδρόμους κατάφερε να αυξήσει τα τιμολόγια μεταφοράς του πετρελαίου για τις  μικρές εταιρίες και και να κερδίσει εκπτώσεις για την μεταφορά των δικών της φορτίων, μία άλλη μέθοδο  που χρησιμοποίησε ήταν να πουλήσει  πετρέλαιο,  σε πολύ χαμηλότερη τιμή από πραγματική τιμή του πετρελαίου.

     Αυτές οι ενέργειες της Standard Oil έφεραν σε πολύ δύσκολη θέση τις μικρότερες εταιρίες επειδή δεν μπορούσαν να πουλήσουν το πετρέλαιο σ’ αυτή την τιμή και να βγάλουν κέρδος. Έτσι εξαναγκάστηκαν να πουλήσουν τις εταιρίες τους. Η Standard oil τότε αύξησε πάλι την τιμή του πετρελαίου με αποτέλεσμα αφ’ ενός με να καταστρέψει τις ανταγωνίστριες εταιρίες αφ’ ετέρου δε να γίνει μονοπώλιο αποκομίζοντας τεράστια κέρδη. Η Ida δυσκολεύτηκε πολύ για να βρει τις πληροφορίες που χρειαζόταν. Παρ όλα αυτά η επιμονή της και το πείσμα την δικαίωσαν. Οι αποκαλύψεις της Ida ήταν απολύτως  τεκμηριωμένες και έκαναν ιδιαίτερη  αίσθηση την εποχή εκείνη.

     Το 1904 το ανώτατο δικαστήριο εξέδωσε απόφαση με την οποία διέταξε την διάσπαση της Standard Oil σε 34 ξεχωρι-στές εταιρίες.

     Η ιστορία αυτή  σχετικά με την Standard Oil Company θεωρείται το  πιο σημαντικό της έργο . Αργότερα τα τεύχη του περιοδικού  έγιναν βιβλίο 2 τόμων  που   δημοσιεύτηκε το 1904. Το βιβλίο της ονομάστηκε “Η ιστορία της Standard Oil Company” και χαρακτηρίστηκε από τον ιστορικό  j. North Conway ως “αριστούργημα ερευνητικής δημοσιογρα-φίας”.

     Η Ida συνέχισε το συγγραφικό και ερευνητικό της έργο  και το 1924  σε ηλικία 67 ετών,μετακόμισε μόνιμα στο   κτήμα 40 στρεμμάτων που αγόρασε μόλις 2 έτη μετά την άνοδό της .

    Όμως ποτέ δεν σταμάτησε να γράφει. Έγραψε την αυτοβιογραφία της με τίτλο “All in the day’s work”.            

     Πέθανε  από πνευμονία στις 6 Ιανουαρίου του 1944 σε ηλικία 86 ετών.

     Το σπίτι της στο Easton  έγινε Εθνικό Ιστορικό ορόσημο το 1993.

Κατηγορίες
Lifestyle Εργασίες Κόσμος Πολιτισμός Τέχνες

“Last Christmas'” κάτι παραπάνω από απλά μία ακόμη χριστουγεννιάτικη ιστορία!!!

https://www.imdb.com/title/tt8623904/

Το προηγούμενο σαββατοκύριακο παρακολούθησα στον κινηματογράφο το “Last christmas”. Όντας ούτως ή άλλως αναμφισβήτητα λάτρης των ρομαντικών κομεντί ήμουν αρκετά σίγουρη ότι θα μου αρέσει, αλλά είχα και κάποιες επιφυλάξεις.

Αρχικά, το πρώτο πράγμα που μου έκανε εντύπωση μόλις έφτασα έξω από το σινεμά ήταν αρχικά ο κόσμος που περίμενε απ’ έξω.Ήδη τρίτη μέρα προβολής της ταινίας και η αίθουσα είχε γεμίσει. Ας ξεκινήσω όμως με την πλοκή χωρίς να δώσω πολλές επιπρόσθετες πληροφορίες μιας και δεν θέλω να είμαι αυτή που θα κάνει “spoil”.

Η ιστορία διαδραματίζεται στο Λονδίνο. Τα προηγούμενα Χριστούγεννα η Kate ή αλλιώς Katarina (Emillia Clarke) όπως την αποκαλεί η γιουγκοσλαβικής καταγωγής πιεστική-καταθλιπτική μητέρα της (Emma Thompson) ήταν άρρωστη και χρειαζόταν οπωσδήποτε μία επέμβαση. Προτού αρρωστήσει η Kate ήταν η χαρά της ζωής,πλημμύριζε από ζωντάνια και το όνειρό της ήταν να γίνει τραγουδίστρια. Όμως μετά την χειρουργική επέμβαση κάτι μέσα της αλλάζει. Παρά τις προειδοποιήσεις των γιατρών της και προσπαθώντας να δραπετεύσει από την “διαλυμένη” οικογένειά της, η ίδια κάνει κατάχρηση αλκοόλ, σεξ και “junkfood”, χάνει κάθε όρεξη για ζωή, κοντεύει να μείνει άστεγη απογοητεύοντας ακόμα και τους πιο κοντινούς της φίλους και να χάσει την μοναδική δουλειά που της έχει μείνει σε ένα μαγαζί με Χριστουγεννιάτικα είδη. Ώσπου μια μέρα γνωρίζει τον Tom (Henry Golding),έναν περίεργα ήρεμο και διαφορετικό τύπο,αποξενωμένο από τις συνήθειες και τα ενδιαφέροντα των νεαρών της εποχής του. Επιπροσθέτως, επειδή αυτός απέχει από τον τύπο του άνδρα,που έχει συνηθίσει να προσεγγίζει τον τελευταίο καιρό, αν και αρχικά την προβληματίζει αργότερα θα την βοηθήσει να αναθεωρήσει την στάση της προς την ζωή συμβουλεύοντας την να κοιτάζει “πάντα προς τα πάνω”.

https://cdn.i-scmp.com/sites/default/files/styles/1200×800/public/d8/images/methode/2019/11/11/0b112d82-fc6a-11e9-acf9-cafedce87d15_image_hires_144758.jpg?itok=yQvQQvVm&v=1573454883

Η ταινία αυτή με άφησε με τις καλύτερες εντυπώσεις και με μια όμορφη “γλυκόπικρη” γεύση καθώς είναι κάθε άλλο παρά μια συνηθισμένη ρομαντική ιστορία. Το κάστινγκ είναι απερίγραπτα καλό και πώς να μην είναι άλλωστε εφόσον απαρτίζεται από μία σειρά πολύ επιτυχημένων ηθοποιών. Η χημεία των ηθοποιών και η ερμηνεία τους ήταν αξιοθαύμαστη. Έχουν την ικανότητα να σου προσφέρουν γέλιο και συνάμα σε ζήτημα λεπτών να σε συγκινήσουν απίστευτα πολύ. Επιπρόσθετα με εντυπωσίασε πολύ που είδα την Ασιάτισσα ηθοποιό Michelle Yeoh στον πρώτο της κωμικό ρόλο μιας και μέχρι τώρα μας είχε συνηθίσει σε πιο ηρωικούς – δραματικούς ρόλους. Η ταινία “ντύνεται” με τους όμορφους ήχους της μουσικής του George Michael σαν ένα μικρό αφιέρωμα στο πρόσωπό και την μουσική κληρονομιά του.

Κλείνοντας θα ήθελα να πω ότι παρά τα κλισέ μηνύματα παραμυθένιας αγάπης που έχουμε συνηθίσει να μας μεταφέρουν άλλες τέτοιου είδους ταινίες η συγκεκριμένη κάνει την διαφορά θίγοντας θέματα όπως τα σύγχρονα προβλήματα της Αγγλίας από το Brexit, τον ρατσισμό, την αγάπη οποιασδήποτε μορφής, την σημασία της ανθρώπινης αλληλεγγύης και πολλά άλλα. Το μόνο σίγουρο είναι πως αυτή η ταινία “ζεσταίνει” καρδιές και σίγουρα το τρέιλερ δεν προϊδεάζει καθόλου για το τι έπεται αργότερα. Σας εγγυώμαι πάντως πως αν την παρακολουθήσετε δεν υπάρχει περίπτωση να μην φύγετε δακρυσμένοι ή έστω προβληματισμένοι από την αίθουσα. Σας την προτείνω ανεπιφύλακτα.