Κατηγορίες
Ειδήσεις Εργασίες Κοινωνία Κόσμος Υγεία

Υεμένη: Εγκαταλειμμένη στο έλεος της τύχης της!

Η κατάσταση στην Υεμένη αποτελεί την μεγαλύτερη ανθρωπιστική κρίση όλων των εποχών. Ίσως την μεγαλύτερη και <<αόρατη>> θα πρόσθετε κανείς, <<αόρατη>> γιατί αυτή η κατάσταση επικρατεί εδώ και 5 ολόκληρα χρόνια, αλλά ο Δυτικός κόσμος κλείνει τα μάτια του στην διάσταση του προβλήματος σαν να μην υπάρχει. Τι πιο βολικό άλλωστε; Δεν έχει να κάνει βλέπετε με κάποιο αξιοθέατο πολιτιστικής κληρονομιάς από το οποίο θα επωφεληθούν τα μάτια ή οι τσέπες μας άρα γιατί να μπούμε στον κόπο;

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Η Υεμένη ή αλλιώς επίσημα η Δημοκρατία της Υεμένης, είναι μια Χώρα στο νότιο άκρο της Αραβικής Χερσονήσου, στη Νοτιοδυτική Ασία,η οποία αποτελεί Χώρα της Μέσης Ανατολής. Συνορεύει με το Ομάν και τη Σαουδική Αραβία. Η Υεμένη από το 2015 αντιμετωπίζει έναν τεράστιο, καταστροφικό Εμφύλιο πόλεμο.

Τα προεόρτια βέβαια αυτού του πολέμου ξεκίνησαν πιο νωρίς όταν το 2011-2012 κατά την Αραβική άνοιξη ο τότε δικτάτορας-πρόεδρος Αλί Αμπντουλάχ Σαλέχ, αναγκάστηκε να παραιτηθεί και για πρώτη φορά έγιναν εκλογές με μοναδικό υποψήφιο τον Μανσούρ Χαντί το 2012. Τρία χρόνια μετά οι αντάρτες Χούθι εξεγέρθηκαν και ξεκίνησε η κατάσταση, που επικρατεί έως και σήμερα.Ο εμφύλιος, ο οποίος ξεκίνησε ήταν ανάμεσα στην <<νόμιμη>> κυβέρνηση του Μανσούρ Χαντί με βασικό σύμμαχο την Σαουδική Αραβία και των σιιτών ανταρτών Χούθι με σύμμαχο το Ιράν. Ο λόγος όμως, που έβαλα την λέξη νόμιμη σε εισαγωγικά είναι πως ενώ όντως ο Χαντί είχε εκλεχθεί νόμιμα, παρ’ όλα αυτά είχε συμφωνήσει να παραμείνει στην θέση του μόνο για 2 χρόνια με σκοπό να προετοιμάσει το έδαφος για μια επόμενη ομαλή εκλογική αναμέτρηση εξού και το γεγονός ότι το 2012 δεν είχε κάποιον άλλο εκλογικό αντίπαλο, όμως συνέχισε να παραμένει στην θέση του παράτυπα. Ο <<Εμφύλιος>> όμως αυτός δεν περιορίζεται μόνο σε δύο πλευρές, αλλά σε ένα χαοτικό παιχνίδι συμφερόντων από πολλές πλευρές κυρίως αυτό, της Σαουδικής Αραβίας.

Την χαοτική αυτή λοιπόν κατάσταση ήρθε να επιδεινώσει η ύπαρξη και άλλων καταστάσεων όπως η συμμετοχή των μαχητών της Αλ Κάιντα, η ύπαρξη συμμαχιών από χώρες όπως οι ΗΠΑ, Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία, η κατάληψη περιοχών με φονικές πυραυλικές επιθέσεις. Αυτή είναι μία όσο το δυνατόν περιεκτική τοποθέτηση των γεγονότων, περισσότερο ενημερωτική.

Όπως είναι φυσικό τα επακόλουθα του πολέμου είναι πολλά πόσο μάλλον σε μία τέτοια χώρα, που θεωρείται μία από τις φτωχότερες του αραβικού κόσμου. Πείνα, ασθένειες και θάνατος αποτελούν κάποια από αυτά. Σύμφωνα με την βρετανική εφημερίδα ,<<The Guardian>> εκτιμάται πως από το 2015, που ξεκίνησε ο πόλεμος μέχρι τουλάχιστον τα μέσα του 2019 ο αριθμός των νεκρών είχε ξεπεράσει τους 100.000. Ο ΟΗΕ εκτιμά πως τα ατυχήματα των αμάχων έχουν υπερβεί τους 15.000 νεκρούς ή τραυματίες.

Εικοσιδύο εκατομμύρια κάτοικοι της Υεμένης εξακολουθούν να χρειάζονται επειγόντως βοήθεια, 8 εκατομμύρια κινδυνεύουν από υποσιτισμό και συν όλα αυτά ένα ξέσπασμα χολέρας έχει επηρεάσει πάνω από ένα εκατομμύριο ανθρώπους. Με ασθένειες όπως την χολέρα,ελονοσία και δάγκειο πυρετό να μαστίζουν ανεξέλεγκτα σε ένα ήδη καταστρεπτικό σύστημα υγείας, την κορυφή του παγόβουνου ήρθε να αποτελέσει και η εμφάνιση του κοροναϊού. Ήδη αναφέρθηκαν επίσημα χίλιες περιπτώσεις, ανεπίσημα όμως είναι πιθανότατα πολύ περισσότερες.

Αναφέρεται πως όλες οι πλευρές της σύγκρουσης παραβίασαν τα ανθρώπινα δικαιώματα και το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο. Πράγματι, αυτό είναι κάτι που ήδη το γνωρίζουμε, αυτό όμως που απασχολεί εμένα είναι πως ο Δυτικός κόσμος γύρισε σε αυτή την χώρα, σε αυτούς τους ανθρώπους το κεφάλι. Πώς γίνεται να είμαστε τόσο φιλάνθρωποι σε άλλες περιπτώσεις και σε περιπτώσεις τόσο μείζονος σημασίας να κάνουμε πως δεν υπάρχουν; Πώς γίνεται να συγκινούμαστε πιο πολύ από μια εικόνα ενός γκρεμισμένου μνημείου και να μαζεύουμε στο άψε σβήσε χιλιάδες χρήματα για την επανακατασκευή του ενώ από την άλλη η εικόνα χιλιάδων υποσιτισμένων παιδιών, που χαροπαλεύουν σε ένα κρεβάτι ενός μισογκρεμισμένου κέντρου περίθαλψης να μην μας “αγγίζει”, να μην μας κάνει να νιώθουμε έστω ένα ίχνος τύψεως και αν όχι τύψεως συμπόνοιας και αλληλεγγύης; (Παρακάτω παρατίθεται ένα βίντεο της κατάστασης, που επικρατεί τώρα από ρεπορτάζ του BBC News)

Αυτό που συμβαίνει αυτή την στιγμή στην Υεμένη αποτελεί την ντροπή του ανθρωπότητας. Δεν γράφω αυτό το άρθρο για να κάνω κήρυγμα περί ανθρωπιάς επ’ ουδενί. Άλλωστε ποια είμαι εγώ για να το κάνω. Γράφω αυτό το άρθρο για να μπορέσω έστω και με κάτι τόσο μικρό να αποτελέσω φωνή ενημέρωσης και αφύπνισης έστω για ένα ποσοστό ανθρώπων, όποιο κι αν είναι αυτό. Κάτι που τώρα μπορεί να μοιάζει μακρινό προς εμάς , μπορεί κάποτε να είναι δίπλα μας, μπορεί ακόμα και να έρθουμε εμείς στην θέση του.

Ο ΟΗΕ έχει επαληθεύσει τους θανάτους τουλάχιστον ακόμη 7.700 αμάχων έως τον Μάρτιο του 2020. Χιλιάδες περισσότεροι έχουν πεθάνει από αιτίες όπως υποσιτισμός, ασθένειες και κακή υγεία . Υπολογίζεται πως 85.000 παιδιά με σοβαρό οξύ υποσιτισμό μπορεί να έχουν πεθάνει στο διάστημα 2015 με 2018. Το 80% περίπου του πληθυσμού χρειάζεται ανθρωπιστική βοήθεια. Με το κακό σύστημα ύδρευσης και μόνο τις μισές ιατρικές εγκαταστάσεις να λειτουργούν ή μάλλον να υπολειτουργούν εμφανίστηκαν πολλές ασθένειες μία από αυτές και η χολέρα. Υπολογίζεται πως 2 εκατομμύρια παιδιά υποσιτίζονται έντονα. Η χώρα βρίσκεται στα πρόθυρα λιμού βιβλικών διαστάσεων.Ο άμαχος πληθυσμός αποτέλεσε για μία ακόμη φορά τον <<αποδιοπομπαίο τράγο>> των κρατικών συμφερόντων.

Κλείνοντας το άρθρο μου, θα ήθελα να δηλώσω την αγανάκτηση μου και την λύπη μου για τον δρόμο στον, οποίο οδεύει η ανθρωπότητα. Οι εικόνες και τα ντοκουμέντα, που αντίκρισα προτού αποφασίσω να γράψω αυτό το άρθρο ήταν φρικιαστικές το λιγότερο, δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τα δάκρυα μου. Αν μπορούσα να έχω μια ευχή, που να γνώριζα πως θα πραγματοποιηθεί θα ήταν ποτέ κανένα παιδί και γενικότερα κανένας άνθρωπος στον κόσμο να μην χρειαζόταν να περάσει αυτό τον γολγοθά! Οι εικόνες που, επέλεξα να σας παρουσιάσω είναι <<σκληρές>> ίσως και ενοχλητικές για κάποιους, αλλά δεν θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω κάτι άλλο παρά την <<ωμή>> αλήθεια για να σας βοηθήσω να καταλάβετε την διάσταση του προβλήματος. Δυστυχώς δεν είναι εικόνες βγαλμένες από ταινία, αλλά η σκληρή πραγματικότητα!

Κατηγορίες
Ειδήσεις Εργασίες Κοινωνία Κόσμος Πολιτισμός Υγεία

Η ζωή από τα μάτια ενός μεταμοσχευμένου!

Πολλές φορές ακούμε για την παγκόσμια ημέρα μεταμόσχευσης και δωρεάς οργάνων ή για τους ανθρώπους εκείνους, που κάποια στιγμή στην ζωή τους βρέθηκαν στην ύψιστη ανάγκη να χρειαστεί να κάνουν μεταμόσχευση κάποιου οργάνου, όμως έχουμε μπει ποτέ πραγματικά στην διαδικασία να μάθουμε για τι ακριβώς πρόκειται και πόσο μεγάλη σημασία έχει;

Εγώ, για να πω την αλήθεια δεν είχα μπει ποτέ στην θέση ούτε καν να αναρωτηθώ ή να πληροφορηθώ έστω λίγο παραπάνω για ένα τόσο μείζον θέμα, αλλά συνάμα όχι τόσο γνωστό και ευρέως διαδεδομένο όπως ίσως κάποια άλλα που συνηθίζουμε να βλέπουμε και να ακούμε γι’ αυτά κατά καιρούς. Μέχρι, που μια μέρα γνώρισα μια κοπέλα, που έμελλε να γίνει αργότερα η πιο καλή μου φίλη, την Λία.

Η Λία Καλδουρμίδου λοιπόν (Πασχαλία, αλλά της αρέσει να την φωνάζουν Λία) είναι μία κοπέλα, 24 ετών από την πόλη της Αλεξανδρούπολης, η οποία με την πρώτη ματιά, με τον πρώτο χαιρετισμό σε κερδίζει με το χαμόγελό της και με την θετική αύρα ,που φαίνεται να αναβλύζει από μέσα της. Μία κοπέλα με διάπλατο χαμόγελό το οποίο βλέποντας το κανείς δεν θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί ότι πίσω του κρύβεται μια ιστορία ενός μεγάλου αγώνα, έναν αγώνα από τον οποίο όμως βγήκε κερδισμένη. Ένα σημαδάκι, εκεί πάνω από το στήθος κοντά στο σημείο της καρδιάς της, κρύβει ένα πολύτιμο μυστικό και εδώ ξεκινάει η ιστορία της.

Η Λία στα τέσσερα της χρόνια κάνει το φυσιολογικό τσεκ απ υγείας, που πρέπει να κάνει κάθε παιδί σε αυτή την ηλικία. Κάνοντας, λοιπόν τις απαραίτητες εξετάσεις παρατηρείται ένα μικρό φύσημα στην καρδιά της. Το φύσημα είναι οι ήχοι σαν σφύριγμα, που κάνει το αίμα όταν κινείται μέσα στην καρδιά ή γύρω από αυτή. Να τονιστεί εδώ, πως το φύσημα, από μόνο του δεν θεωρείται ασθένεια και τις περισσότερες φορές είναι<<αθώο>> και ακίνδυνο. Λίγα χρόνια όμως αργότερα στα 8 με 9 της χρόνια ξεκινάει να εμφανίζει κάποια περίεργα συμπτώματα, τα οποία αρχικά δεν φανέρωναν την σοβαρότητα του πραγματικού προβλήματος αλλά ήταν ανησυχητικά για το μικρό της ηλικίας της. Έλλειψη όρεξης για τροφή, αδυναμία σε σημείο, που να μην μπορεί να περπατάει αρκετά και ταχυκαρδίες είναι τα πρώτα βασικά συμπτώματα, που ανησυχούν τους γονείς της και παροτρύνουν τους γιατρούς της στην Αλεξανδρούπολη να κάνουν περαιτέρω εξετάσεις. Κάνοντας λοιπόν ένα σωρό εξετάσεις οι γιατροί συνηδητοποιούν ότι το πρόβλημα είναι καρδιακό και οδηγούνται στην διάγνωση πως η Λία πάσχει από διατατική μυοκαρδιοπάθεια.

Η διατατική μυοκαρδιοπάθεια είναι μία πάθηση του μυοκαρδίου, δηλαδή του μυικού ιστού από τον οποίο αποτελείται η καρδιά. Οι μυοκαρδιοπάθειες είναι παθήσεις,των οποίων η αιτία δεν έχει εξακριβωθεί. Στην συγκεκριμένη περίπτωση της διατατικής μυοκαρδιοπάθειας οι διαστάσεις της καρδιάς αυξάνονται (συνήθως η αριστερή κοιλία της καρδιάς μεγαλώνει) και τα τοιχώματα της γίνονται λεπτότερα. Η καρδιά αδυνατίζει και αντιδραστικά διατείνεται, έτσι η συστολική δύναμη της καρδιάς μειώνεται, πράγμα που την κάνει να λειτουργεί πιο αργά-υπολειτουργεί και να παρουσιάζει συμπτώματα καρδιακής ανεπάρκειας. Αυτά τα παραθέτω απλά ενημερωτικά.

Η πρώτη λύση είναι η παροχή μίας φαρμακευτικής αγωγής. Σύντομα όμως η κατάσταση της Λίας επιδεινώνεται και οι γιατροί, που την παρακολουθούν αποφασίζουν πως η μοναδική λύση είναι η ολική μεταμόσχευση καρδιάς. Το γεγονός όμως του μικρού της ηλικίας της, καθώς ήταν μόλις 11 ετών,αλλά και της σωματικής της διάπλασης οδηγεί τους γιατρούς στο πόρισμα πως η επέμβαση πρέπει να πραγματοποιηθεί στο εξωτερικό.

Από εκείνη την στιγμή,η Λία μπαίνει στην λίστα αναμονής, όπου αναγκάζονται να μπουν όλοι όσοι περιμένουν να βρεθεί συμβατός δότης μοσχεύματος. Η λίστα αναμονής είναι ίσως ό,τι καλύτερο και ελπιδοφόρο αλλά συνάμα και ό,τι πιο αγχωτικό για έναν παραλήπτη οργάνου καθώς υπάρχει κάποιο είδος προτεραιότητας που τηρείται ανάλογα με την ηλικία, την σοβαρότητα της περίπτωσης, την συμβατότητα κ.τ.λ. Μερικοί παραλήπτες βρίσκονται στην λίστα αναμονής ακόμη και χρόνια περιμένοντας για έναν δότη. Η Λία όμως, ήταν τυχερή καθώς 2 εβδομάδες αργότερα βρέθηκε μόσχευμα στην Αυστρία, όπου μεταφέρθηκε και η ίδια με την οικογένεια της για την επερχόμενη επέμβαση. Για το γεγονός της μεταμόσχευσης, στην οποία θα υποβληθεί ενημερώνεται μόλις 2 μήνες πριν. Φανταστείτε ένα 11χρονο κοριτσάκι να ακούει πως θα χρειαστεί να “αλλάξει” καρδιά, αδιανόητο για κάποιους από εμάς και όμως για κάποιους άλλους αληθινό!

Η μεταμόσχευση πράγματι γίνεται τον Δεκέμβριο του 2007 και αποδεικνύεται ευτυχώς απόλυτα επιτυχής. Από εκεί ξεκινάει ένα καινούριο ταξίδι, το ταξίδι της αποδοχής, της αποδοχής του γεγονότος ότι τώρα ξεκινάει μία άλλη “καινούρια” ζωή, ένα “καινούριο” κεφάλαιο με διαφορετικά δεδομένα. Η Λία αν και παιδί αναγκάζεται να αντιμετωπίσει μία άλλη πραγματικότητα. Πολλά από τα παιδικά της χρόνια τα έζησε στο κρεβάτι ενός νοσοκομείου μη έχοντας την δυνατότητα να κάνει αυτά που θεωρούνται φυσιολογικά για την ηλικία της και αυτό της στοίχισε αρκετά. Όταν είσαι μεταμοσχευμένος κανείς δεν σου εγγυάται ότι το μόσχευμα θα κρατήσει, ούτε το ίδιο σου το σώμα! πρέπει να παλεύεις γι΄αυτό και να προσέχεις πάντα, γιατί ανά πάσα στιγμή το σώμα σου μπορεί να απορρίψει το μόσχευμα.

Επιστρέφοντας λοιπόν, από την Αυστρία και μετά από μια επιτυχημένη μεταμόσχευση είχε να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες της πραγματικότητας. Τα πρώτα σχολικά χρόνια μετά την μεταμόσχευση βίωνε bullying και απόρριψη από πολλά παιδάκια του σχολείου. Γιατί; γιατί ήταν διαφορετική, γιατί είχε ένα σημαδάκι πάνω από το στήθος, γιατί έπρεπε να παίρνει φάρμακα ή κάποιες φορές να φοράει προστατευτική μάσκα, γιατί δεν μπορούσε να βγαίνει πολύ έξω και να παίζει με τα παιδάκια της γειτονιάς της. Γιατί ήταν διαφορετική! και αυτή την διαφορά θα την ένιωθε για πολλά χρόνια.

Η ζωή ενός μεταμοσχευμένου κρύβει πολλές δυσκολίες, πολλά μη και όχι! Η μεταμόσχευση σε αφήνει με ένα αποδυναμωμένο ανοσοποιητικό σύστημα κάτι το οποίο καθιστά κάποιον επιρρεπή στα μικρόβια και γενικά στις ασθένειες, ασθένειες όχι μόνο σοβαρές, αλλά ακόμα και οι ασθένειες του τύπου μικρής ίωσης, που για τους “φυσιολογικούς” ανθρώπους διαρκούν λίγες μέρες και θεωρούνται άνευ σημασίας για έναν μεταμοσχευμένο μπορεί να αποβούν επικίνδυνες ακόμα και μοιραίες.

Ρωτώντας την Λία ποιοι είναι οι απαραίτητοι κανόνες, που πρέπει να ακολουθεί ως μεταμοσχευμένη μου απαντάει πως ένας μεταμοσχευμένος πρέπει να παλεύει να κρατήσει το μόσχευμα του σε όλη του την ζωή γιατί ακόμα και μετά την μεταμόσχευση το σώμα του μπορεί να το απορρίψει. Συγκεκριμένα, πρέπει να ακολουθεί μία συγκεκριμένη φαρμακευτική αγωγή εφ’ όρου ζωής, να κάνει μία σειρά απαραίτητων εξετάσεων μία φορά τον χρόνο, να μην λαμβάνει οποιοδήποτε φάρμακο αν δεν του το επιτρέπουν οι υπεύθυνοι γιατροί του (όπως π.χ ένα φυσιολογικό depon για εμάς), να αποφεύγει τελείως το αλκοόλ ή κάπνισμα και ό,τι άλλο θεωρείται επικίνδυνο και γενικά εκθέτει σε κίνδυνο την υγεία και ζωή του. Η Λία ακολουθεί πιστά, κατά γράμμα αυτούς τους κανόνες και κάθε χρόνο κάνει τις απαραίτητες εξετάσεις στο Ωνάσειο Νοσοκομείο (Καρδιοχειρουργικό κέντρο) της Αθήνας, όπου βρίσκονται και οι υπεύθυνοι γι’ αυτήν γιατροί, που την παρακολουθούν.

Έχουν περάσει 13 ολόκληρα χρόνια από τότε, που η Λία έκανε την εγχείρηση και δηλώνει ότι νιώθει ευγνώμων για όλα αυτά τα χρόνια που της “δώρισε” Ο Θεός, οι γιατροί της και ο δότης της. Μιας και αναφέρθηκα στον δότη της και έχοντας και εγώ πάντα μέσα μου την περιέργεια του πως είναι να κουβαλάς μια “ξένη” καρδιά μέσα σου,την ρώτησα πως πραγματικά είναι να συμβαίνει σε έναν άνθρωπο κάτι τέτοιο και αν νιώθει κάτι διαφορετικό. Η απάντησή της ήταν ό,τι πιο συγκινητικό και όμορφο έχω ποτέ ακούσει. Συγκεκριμένα εξέφρασε ότι αν και δεν μπόρεσε ποτέ να μάθει πολλές λεπτομέρειες για τον δότη της, λόγω της νομοθεσίας περί απορρήτου, που ισχύει σε αυτές τις περιπτώσεις, παρ’ όλα αυτά, όσο περίεργο και αστείο και αν ακούγεται νιώθει πάντα ένα περίεργο συναίσθημα σαν να κουβαλάει και κάποιον άλλον μέσα της εκτός από τον εαυτό της, σαν ένα φύλακα άγγελο, που είναι πάντα εκεί μαζί της σε κάθε της βήμα, κάτι το οποίο την κάνει να νιώθει περίεργα, αλλά ταυτόχρονα και πολύ όμορφα.

Όσο για το πως αντιμετωπίζει την ζωή μετά απ’ όλα αυτά που πέρασε δηλώνει πως αν και πολλά γεγονότα την επηρέασαν και την στιγμάτισαν , παρ’ όλα αυτά την έκαναν να δει την ζωή με άλλο μάτι. Προσπαθεί να ζει την ζωή της όσο πιο “φυσιολογικά’ μπορεί καθώς όπως και η ίδια τονίζει <<Ένας μεταμοσχευμένος δεν είναι άρρωστος, ούτε διαφορετικός είναι ένας άνθρωπος όπως όλοι οι άλλοι, που απλά τυχαίνει να “κουβαλάει” ένα δώρο και πρέπει να το προσέχει παραπάνω, αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να του συμπεριφέρονται σαν να νοσεί ακόμα, απλά να μπορούν μέσω εκείνου να μαθαίνουν την αξία αυτού του “δώρου” και να ευαισθητοποιούνται>> και συνεχίζει τονίζοντας πως <<Μόνο όταν νιώσεις ότι χάνεις την ζωή σου αρχίζεις να την εκτιμάς πραγματικά>> γι ‘ αυτό και το μότο το οποίο ακολουθεί και ζει με αυτό είναι << να μην περιμένεις να έρθει η κατάλληλη στιγμή, αλλά να ζεις την ζωή σου όσο πιο όμορφα και γεμάτα μπορείς σαν να είναι κάθε μέρα η κατάλληλη!>>

Κλείνοντας το άρθρο μου συγκινημένη, θα ήθελα να προσθέσω πως κοιτάζοντας λοιπόν, την Λία ως φίλη μου, αλλά πάνω απ’όλα ως άνθρωπο και τον τρόπο με τον οποίο νιώθει, αντιδράει,ζει, για το μέγεθος της καλοσύνης της και της αγάπης, που νιώθει και δίνει λες και αυτή η καρδιά της χωράει συναισθήματα για δύο ανθρώπους, αντιλαμβάνομαι πως τελικά τα μεταμοσχευμένα άτομα είναι όντως κατά κάποιο τρόπο ιδιαίτερα τυχερά, τυχερά για τον τρόπο, που αντιλαμβάνονται την ζωή, τυχερά γιατί έχουν τον τρόπο να ζούνε, να αγαπάνε να νιώθουν διπλά, υπάρχει μεγαλύτερο δώρο από αυτό;

Πραγματικά, ελπίζω η ιστορία της Λίας όπως και κάθε άλλου μεταμοσχευμένου ανθρώπου να μπορέσει να αποτελέσει ένα παραπάνω λιθαράκι στον δρόμο της ενημέρωσης, ευαισθητοποίησης και κινητοποίησης του κόσμου, όσον αφορά τις μεταμοσχεύσεις και την Δωρεά Οργάνων. Η δική μας δωρεά οργάνων μπορεί να είναι για κάποιον άλλον το μεγαλύτερο δώρο που θα μπορούσε να έχει, ένα δώρο ζωής. Ας μην ξεχνάμε ότι όλοι έχουμε δυνητικά την πιθανότητα να νοσήσουμε και να χρειαστούμε κατά την διάρκεια της ζωής μας μια μεταμόσχευση οργάνου, οπότε δυνάμει λήπτες οργάνων είμαστε όλοι!

Η Ελλάδα παραμένει μία από τις τελευταίες Ευρωπαϊκές Χώρες στη Δωρεά και Μεταμόσχευση Οργάνων. Μόνο στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης 3.000 άνθρωποι πεθαίνουν κάθε χρόνο περιμένοντας το μόσχευμα που θα τους χαρίσει την ζωή. Ας το αλλάξουμε αυτό! Ο Εθνικός Οργανισμός Μεταμοσχεύσεων (ΕΟΜ), από το 2007 έχει θεσπίσει την 1η Νοεμβρίου κάθε έτους ως Πανελλήνια Ημέρα Δωρεάς Οργάνων. Δότης μπορεί να γίνει κάποιος μετά θάνατον, είτε σε περίπτωση εγκεφαλικού θανάτου-κώμα μετά βέβαια από συναίνεση δική του και της οικογενείας του, επίσης δότης κάποιων συγκεκριμένων οργάνων μπορεί να γίνει κάποιος και εν ζωή. Για εκείνους, που επιθυμούν να ενημερωθούν παραπάνω επί του θέματος ή επιθυμούν να γίνουν δωρητές-δότες οργάνων, η διαδικασία είναι απλή, υπάρχουν πληροφορίες και δηλώσεις με διάφορες επιλογές στην ιστοσελίδα του Εθνικού Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων (ΕΟΜ). Ας γίνουμε δότες. Ας σώσουμε ζωές!

Κατηγορίες
Ειδήσεις Εργασίες Κοινωνία Κόσμος

“Be a lady they said”

<<Να είσαι κυρία,είπαν>>. Αυτή είναι η εισαγωγή του βίντεο, που πρωταγωνιστεί η φωνή της δημοφιλούς ηθοποιού του Hollywood, Cynthia Nixon και κάθε φορά, που το βλέπω χιλιάδες εικόνες και παραδείγματα περνάνε από το μυαλό μου. Το βίντεο προβάλλει το πως είναι να είσαι γυναίκα σε έναν “ανδροκρατούμενο” κόσμο και οι προσδοκίες που ακολουθούν μαζί με αυτό. To βίντεο μιλάει για όλες τις αντιφάσεις, που αναγκάζονται να αντιμετωπίσουν οι γυναίκες συνεχώς στην ζωή τους, σε όλους τους τομείς. Αυτό το κείμενο, που θα ακολουθήσει, το δικό μου κείμενο δεν έχει να κάνει συγκεκριμένα περι φεμινισμού.Μίλησα για τις εικόνες και τα παραδείγματα που, μου ήρθαν στο μυαλό μετά από την παρακολούθηση αυτού του βίντεο. Ο καθένας παρακολουθώντας το ανατρέχει σε διαφορετικά συμπεράσματα και περιστατικά. Από το δικό μου το μυαλό λοιπόν, πέρασε κάτι πολύ συγκεκριμένο. Πέρασαν σαν αστραπή χιλιάδες περιπτώσεις βιασμών-δολοφονιών από “άνδρες” και οι εμετικοί τουλάχιστον χαρακτηρισμοί “εκσυγχρονισμένων” ανθρώπων του 2020 του τύπου <<αυτή το προκάλεσε>>. Παραθέτω το βίντεο παρακάτω για όποιον ενδιαφέρεται να το παρακολουθήσει και προειδοποιώ ότι ίσως περιέχει μερικές εικόνες, που για κάποιους ενδεχομένως θα υπάρξουν ενοχλητικές:

Στο μυαλό μου ένα πρόσφατο γεγονός. Η δίκη για την γνωστή σε όλους μας υπόθεση της 21χρονης, Ελένης Τοπαλούδη, που ταρακούνησε όλη την Ελλάδα. Πώς ένα κορίτσι από το διδυμότειχο ξεκίνησε με τις καλύτερες περγαμηνές και στόχους για να σπουδάσει και να κάνει τα όνειρα της πραγματικότητα κατέληξε να επιπλέει στα νερά της Ρόδου; Για όσους δεν θυμούνται, ή δεν γνωρίζουν θα περιγράψω συνοπτικά το χρονικό της υπόθεσης. Είναι τετάρτη 28 Νοεμβρίου του 2018 και ώρα 7.30 το πρωί. Στην παραλία “Φώκια”, της Ρόδου κάποιος κάτοικος κάνει περίπατο με την γυναίκα του όταν του τραβάει το ενδιαφέρον ένα μεγάλο αντικείμενο που βρισκόταν μέσα στην θάλασσα. ‘Οταν γυρίζει σπίτι διαπιστώνει με τα κιάλια ότι πρόκειται για άνθρωπο,γι’ αυτό και καλεί τις αρχές για να σιγουρευτεί. Η Ελένη Τοπαλούδη μόλις έχει βρεθεί νεκρή. Το σημείο,όπου βρέθηκε το άψυχο σώμα της Ελένης παρατίθεται παρακάτω:

Η Ελένη από το διδυμότειχο,είναι φοιτήτρια στο τμήμα Μεσογειακών Σπουδών της Ρόδου.Έχει να δώσει σημεία ζωής από το βράδυ της Δευτέρας και οι γονείς της,έχουν ήδη δηλώσει την εξαφάνισή της, αυτό πού δεν ξέρουν ακόμα είναι πως η Ελένη τους είναι νεκρή,δεν θα ξανά γυρίσει. Το σώμα εξετάζεται από ιατροδικαστή το συμπέρασμα είναι ξεκάθαρο,εγκληματική ενέργεια,οι γονείς ειδοποιούνται. Άγνωστο σε εκείνους ακόμα το πόσο υπέφερε λίγες ώρες πριν το κοριτσάκι τους.

Τα στοιχεία ξετυλίγονται ένα ένα χάρη στην ομολογία της καλύτερης φίλης της Ελένης και ενός βίντεο από κάμερα κλειστού κυκλώματος δίπλα στο σπίτι της. Το κουβάρι αρχίζει να ξετυλίγεται και υποδεικνύονται 2 ένοχοι. Ένας 19χρονος Αλβανός και ο 21χρονος Ροδίτης φίλος του. Η Ελένη γνωρίζει πρόσφατα τον Αλβανό νεαρό, βγαίνουν μια-δυο φορές. Το βράδυ εκείνο επικοινωνούν τηλεφωνικά, εκείνος έρχεται να την πάρει και την πηγαίνει στο απομακρυσμένο σπίτι του 21χρονου ροδίτη στους πεύκους, οπου βρίσκεται και ο ίδιος ο ροδίτης, η άτυχη Ελένη δεν έχει ιδέα τι την περιμένει.Εκείνο το βράδυ λοιπόν,το φυσιολογικό , “όχι” της Ελένης, στο να προβεί σε οποιαδήποτε σεξουαλική πράξη μαζί τους, έθιξε και πυροδότησε τον “ανδρικό” εγωισμό τους, δεν μπορούσαν να δεχθούν την άρνηση τόσο πολύ που την βιάζουν,την ξυλοκοπούν,την χτυπάνε στο κεφάλι με σίδερο,την μεταφέρουν μισολιπόθυμη από τον πόνο με ενα φορτηγάκι σε ένα γκρεμό και ενώ είναι ακόμα ζωντανή και τους παρακαλάει να την πάνε σε ένα νοσοκομείο εκείνοι την πετάνε ζωντανή στα βράχια και την παρατάνε να πεθάνει χωρίς κανένα ίχνος τύψεων ή μεταμέλειας. Άλλωστε όπως θα αποδειχθεί πολύ αργότερα ο 19χρονος ένιωθε τόσες τύψεις γι’ αυτό ,που έκανε που λίγες μέρες αργότερα βιάζει ακόμα ένα κορίτσι και μάλιστα με ειδικές ανάγκες!

Στις καταθέσεις επικρατεί ένα ντόμινο κατηγοριών. Ο ένας κατηγορεί τον άλλον. Ποιος βίασε,ποιος μαχαίρωσε,ποιος χτύπησε πιο πολύ, εγώ όμως δεν θα επιμείνω σε αυτό το κομμάτι. Το ζήτημα είναι ένα , μια 21χρονη κοπέλα βιάστηκε και δολοφονήθηκε επειδή είπε όχι, επειδή δεν εκπλήρωσε τις προσδοκίες και φαντασιώσεις που είχαν αυτά τα 2 κτήνη! Και φτάνουμε στο σήμερα. Μετά από άπειρους μήνες θλίψης,βασάνων και ταλαιπωρίας των γονιών επιτέλους έρχεται η αρχή μίας, κάποιας δικαίωσης. Η ποινή για τους δύο κατηγορουμένους από το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο είναι ισόβια συν 15 έτη κάθειρξης στον καθένα.

Και τώρα φτάνω στο σημείο , όπου ήθελα να φτάσω από την αρχή του άρθρου. Σε μία από τις καταθέσεις του, ένας από τους κατηγορουμένους είπε για την Ελένη <<Το έπαιζε λίγο δύσκολη>> . Και εδώ κύριες και κύριοι, από αυτή και μόνο την έκφραση καταλαβαίνει κανείς πως ξεκινάει η κουλτούρα του βιασμού. Το πατριαρχικό σύστημα, που επικρατεί σε τοπικές κοινωνίες και μη δεν έχει ακόμα εξαλειφθεί. Αυτό αναγνωρίστηκε στην δίκη και από την ίδια την δικαστή, η οποία ξανά επισήμανε επίσης και την ήδη γνωστή πληροφορία πως αν δεν ήταν το Λιμενικό η υπόθεση θα μπορούσε να είχε συγκαλυφθεί ή να είχε πάρει άλλη τροπή λόγω των συγκαλύψεων φυλετικών διακρίσεων και κακοποιήσεων , που επικρατούν ακόμα σε μικρές και μεγάλες κοινωνίες. Εκφράσεις δυστυχώς σαν αυτή του κατηγορουμένου ακούγονται συνεχώς από το στόμα διάφορων ανθρώπων που θέλουν να αυτοαποκαλούνται “άνδρες”.

Έίμαστε στην εποχή, που ακόμα οι γυναίκες όταν υποστούν κάποιο είδος κακοποίησης ή βιασμού από “άνδρα”, ντρέπονται για τον εαυτό τους, φοβούνται να μιλήσουν ή ακόμα χειρότερα κατηγορούν τον ίδιο τους τον εαυτό. Γιατί; γιατί ετσι έχουν μάθει, γιατί αυτό τους το έχει μάθει η δήθεν προοδευτική τους κοινωνία, που έπρεπε να τις προστατεύει και αντ’ αυτού η κοινωνία τους, τις κατηγορεί, τις περιφρονεί ή τους λέει <<λυπάμαι δεν μπορώ να βοηθήσω>> ή <<λυπάμαι δεν μπορώ να μπλεχτώ>> ή ακόμα χειρότερα <<κάτι θα έκανες και τον προκάλεσες>>. Γιατί ακόμα και τις φορές , που τολμούν να μιλήσουν κανένας δεν τους παίρνει στα σοβαρά, ώσπου εκατοντάδες γυναίκες σε όλο τον κόσμο καταλήγουν στο τέλος στην καλύτερη περίπτωση με ψυχολογικά προβλήματα και ουλές στο σώμα και στην χειρότερη με τα κορμιά τους στοιβαγμένα σε ένα νεκροτομείο γιατί απλά κανένας δεν τους βοήθησε, γιατί απλά κανένας δεν αντιλήφθηκε τα χιλιάδες σημάδια, γιατί απλά κανένας δεν ήθελε να αναμειχθεί.

Κλείνοντας συγκινημένη το άρθρο μου στο μυαλό μου αντηχούν τα λόγια της μητέρας της Ελένης στην δίκη και ανατριχιάζω. <<Να είστε άνδρες με μπέσα, μην γίνεστε βιαστές>>. Πόσο αληθινή κουβέντα! Οι οικογένειες οι σωστές μεγαλώνουν τον άνδρα με σωστά πρότυπα και ιδανικά. Ο αληθινός ο άνδρας, μαθαίνει από μικρή ηλικία ότι τα δυο φύλα είναι ισότιμα, ότι δεν υπάρχει κατώτερο φύλο, ούτε στην κοινωνική βαθμίδα, ούτε στην εύρεση δουλειάς, ούτε στις υποχρεώσεις, ούτε στα αισθήματα, ούτε πουθενά. Ο αληθινός ο άνδρας δεν κακοποιεί σωματικά και λεκτικά μια γυναίκα επειδή και μόνο τυχαίνει να έχει μια τάδε πιο δυνατή σωματική διάπλαση, αντιθέτως την θεωρεί ισότιμη, την σέβεται και γιατί όχι και θαυμάζει, όπως και το αντίστροφο.’Ισως αυτή η τραγική υπόθεση να μπορέσει να αποτελέσει παράδειγμα για την ανάγκη της δημιουργίας ενός καλύτερου κόσμου , όπου καμία Ελένη δεν θα ξανα χρειαστεί να βιώσει τέτοιο τρόμο,πόνο και ταπείνωση και κανένας γονιός δεν θα ξανά χρειαστεί να ζεί με αυτό το κενό,την αγωνία, την θλίψη να στείλει την “Ελένη” του να σπουδάσει,να στείλει την “Ελένη” του να ακολουθήσει τα όνειρά της, να περιμένει την “Ελένη” του με αγωνία να γυρίσει σώα και αβλαβής. Το άρθρο μου, λοιπόν αυτό, το αφιερώνω στην Ελένη και στην κάθε “Ελένη”, που βρέθηκε ποτέ σε αυτή την θέση, γιατί αυτή η Ελένη θα μπορούσε να είναι η μητέρα μου, η αδερφή μου, η φίλη μου, ΕΓΩ!

Κατηγορίες
Ειδήσεις Εργασίες Κοινωνία Κόσμος Πολιτισμός

Ρατσισμός: Μία “ανίατη ασθένεια.”

Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, Αμερικανός Ιερωμένος και ηγέτης του αφροαμερικανικού κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα της έγχρωμης κοινότητας-πληθυσμού στις ΗΠΑ τις δεκαετίες του ’50 και ’60 είχε κάποτε ένα όνειρο. Να ζήσουν κάποια στιγμή τα παιδιά του και όλοι οι άνθρωποι σε ένα Έθνος, που δεν θα κρίνονται από το χρώμα του δέρματός τους, αλλά από το περιεχόμενο τουυ χαρακτήρα τους. Ο ίδιος δολοφονήθηκε τον Απρίλιο του 1968, μόλις στα 39 του χρόνια, αναμενόμενο καθώς τέτοιοι ηγέτες και ιδιαίτερα σε τέτοιες δύσκολες εποχές είχαν σχεδόν πάντοτε παρόμοια τύχη και υπάρχουν χιλιάδες παραδείγματα της πολιτικής ιστορίας για να το αποδείξουν. Παρά τον θάνατο του Ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ, κατάφερε να εμπνεύσει εκατομμύρια ανθρώπους και το έργο του να αποτελέσει ένα σημαντικό λιθαράκι στην μετέπειτα βελτίωση των δικαιωμάτων των έγχρωμων κατοίκων της Αμερικής, δηλαδή των Αφροαμερικανών. Οι Αφροαμερικανοί πέρασαν από πολλές δοκιμασίες και υπερβολικά πολλά χρόνια για να καταφέρουν να αποκαλούνται με αυτό τον όρο,που δικαιωματικά τους ανήκε.Παλαιότερα στην Αμερική τους αποκαλούσαν υποτιμητικα μαύρους και νέγρους. Ακόμα και αυτή η κάποια αλλαγή στον τρόπο που πλέον τους αντιμετώπιζαν δεν ήταν αρκετή,ώστε να εξαλειφθούν οι φυλετικές Διακρίσεις και η βία απέναντι στο ”διαφορετικό.”

Το περιεχόμενο όμως αυτού του άρθρου δεν είναι η αναφορά στον Μάρτιν Λούθερ και την ζωή του, όχι αυτή ήταν απλά μια εισαγωγή, που μας οδηγεί όμως από την σκληρή αλήθεια του τότε, στην σκληρή και αποκρουστική αλήθεια του σήμερα.

Είναι 23 Φεβρουαρίου του 2020, ένα όμορφο κυριακάτικο απόγευμα στο Brunswick, περιοχή στην πολιτεία Georgia της Αμερικής. Ο 25χρονος, αφροαμερικάνος , Ahmaud Arbery ξεκινάει για το καθιερώμενο του jogging όπως κάθε μέρα, αλλά αυτή την φορά δεν γυρίζει πίσω. Κατά την διαδρομή του τον ακολουθεί ένα άσπρο φορτηγό, με 2 οπλισμένους άνδρες, τον Gregory Mc Michael, 64 ,και τον γιο του Travis Mc Michael, 34. Ενώ ο Ahmaud τρέχει ακούγεται ένας πυροβολισμός , ο ίδιος πέφτει κάτω, αλλά εξακολουθεί να δέχεται άλλους 3 πύροβολισμούς μέχρι την στιγμή, που αφήνει την τελευταία του πνοή. Έχει τραβηχτεί βιντεοσκοπημένο υλικό, από άτομο αγνώστου ταυτότητας ,που παρακολουθούσε και παράλληλα βιντεοσκοπούσε την πράξη από το όχημά του,πιθανώς βοηθού των δραστών. Το βίντεο της αποτρόπαιας αυτής πράξης παρατίθεται παρακάτω:

Η τραγική ειρωνεία της υπόθεσης; Οι δυο άνδρες δεν κατηγορήθηκαν, ούτε συνελήφθησαν και όπως αποδείχθηκε από έγγραφα ο μεγαλύτερος Mc Michael ήταν πρώην αστυνομικός ντεντέκτιβ, ένα μάλλον υπεραρκετό στοιχείο για να πείσει με τα λεγόμενα του σε μια έκθεση της αστυνομίας περί αθωότητας και αμυντικής πράξης. Συγκεκριμένα ο Mc Michael ανέφερε ότι είδε τον κύριο Arbery, ο οποίος του έμοιαζε με τον ύποπτο μιας σειράς ληστειών της περιοχής. Κατά τα λεγόμενά του αυτός και ο γιος του τον ακολούθησαν με το φορτηγό και όταν του ζήτησαν ευγενικά να σταματήσει για να του μιλήσουν, ο ίδιος επιτέθηκε στον γιό του και ανάγκασε τον ίδιο να πυροβολήσει. Με λίγα λόγια σενάριο επιστημονικής φαντασίας μιας και ο 25χρονος Arbery ήταν τελείως άοπλος και ακίνδυνος, κάτι το οποίο αποδεικνύει βέβαια και το ίδιο το βίντεο.

Ο θάνατος του Arbery είναι ένας από τους εκατοντάδες φόνους έγχρωμων εφήβων και ανδρών σε όλη την Αμερική. Το Brunswick κατοικείται στην πλειοψηφία του από Αφροαμερικανούς, παράλληλα όμως είναι και μια πόλη, η οποία εξακολουθεί να κυριαρχείται απο φυλετικές διακρίσεις.Η υπόθεση αυτή ευτυχώς κατάφερε να ξεσηκώσει μεγάλες αντιδράσεις από ανθρωπους σε όλη την Αμερική αλλά και σε όλο τον κόσμο, ακόμα και διάσημων σταρ του Hollywood, με σκοπό να αποδοθεί δικαιοσύνη πρώτα απ’όλα στην μητέρα του,αλλα και σε όλο τον κόσμο,που αντιμετωπίζει τις ίδιες διακρίσεις και καταστάσεις. Εκατοντάδες άνθρωποι μαζεύτηκαν έξω από το σπίτι των κατηγορουμένων με σκοπό να διαμαρτυρηθούν.

Τελικά μετά από τόσους μήνες μόχθου και προσπάθειας ο Tom Durden, ένας εξωτερικός από την υπόθεση εισαγγελέας προθυμοποιήθηκε να εξετάσει την υπόθεση και να γίνει ακρόαση ώστε να ακουστούν και να παρουσιαστούν τα στοιχεία της υπόθεσης. Αυτό βέβαια δεν θα συμβεί σίγουρα μέχρι τα τέλη Ιουνίου λόγω της πανδημίας,που υπάρχει αυτή την στιγμή σε όλο τον κόσμο. Η οργή του κόσμου και η απαίτηση για δικαιοσύνη είναι τεράστια.

https://images.app.goo.gl/pZmFySgQXqYxuySM6

Το ερώτημα είναι το εξής, πόσοι ακόμα Ahmaud Arbery θα χρειαστεί να δολοφονηθούν για να καταλάβουμε ότι οι διακρίσεις όποιουδήποτε είδους δεν χωράνε πουθενά εν έτει 2020; Ζούμε σε μια εποχή, που ο φόβος και η ημιμάθεια μας έχουν κάνει υποχείρια τους. Γι’ αυτό και οι διακρίσεις και οι διαχωρισμοί αυξάνονται ξανά μέρα με την μέρα σε όλες τις χώρες. Άραγε πόσο περήφανος θα ήταν ο Martin Luther King και άλλοι όμοιοι του, που πάλεψαν για τις ανθρώπινες αξίες βλέποντας την αλλοίωση τους να ξανα επικρατεί και να κυριαρχεί μετά από τόσα χρόνια; τροφή για σκέψη.

Κατηγορίες
Εργασίες Πολιτισμός Τέχνες

«Aναζητήσεις μιας ζωής».

Εργασία του Νικόλαου Πετρίδη στα πλαίσια του Δ.Ι.Ε.Κ.

Συνέντευξη της Λίνας Νικολακοπούλου στις 29-01-2019.

https://3pointmagazine.gr/

Μία σε βάθος προσωπική τηλεοπτική συνέντευξη έδωσε η γνωστή συνθέτης, στιχουργός, ποιήτρια Λίνα Νικολακοπούλου, στην Λένα Αρώνη στην εκπομπή ”Art Week” στις 29 Ιανουαρίου 2019,αποκαλύπτωντας πτυχές  της ζωής της, μιλώντας για την δουλειά της, την αγάπη, τον έρωτα, το πάθος.

Μας μιλά για την καινούργια της συνεργασία στο «Άλσος» με τον Διονύση Σαββόπουλο και την δημιουργία λαϊκού προγράμματος. Σε κάθε δουλειά αυτό που νιώθει το εκπέμπει φαίνεται. Δεν γίνονται πάντα όλα όπως θέλουμε, φταίνε και οι συγκυρίες.Ιδέες προκύπτουν και αργότερα στην διάρκεια και στις πρόβες. Αυτοαποκαλείται καλλιτέχνης, γιατί έτσι νιώθει μετά από χρόνια δουλειάς στον χώρο και δεν θα γινόταν αλλιώς με τόσο ταλέντο που την διακατέχει.Και μας λέει ότι με ταλέντο γεννιέσαι (εν αντιθέσει με τον υιό του Μάνου Χατζιδάκι Γιώργο, που υποστηρίζει ότι «ταλέντο γίνεσαι»). Κοιτώντας τα ωραία της ζωής, την φύση, ένα λουλούδι δεν μπορεί ο καθένας να τα εκμεταλλευτεί και να τα μεταβολίσει. Ο καλλιτέχνης όμως , θα τα φέρει στο φως.Επικοινωνεί τον εσωτερικό του κόσμο, μέσα από μια μορφή τέχνης. Γεννιέται κάποιος μας εξηγεί με ταλέντο και όταν το αντιληφθεί γίνεται καλύτερος και εφόσον βάζει στόχους και συνεχίζει  «τότε ναι ισχύει και το γίνεσαι ταλέντο».

Στην πρώιμη ηλικία της πραγματεύεται τον έρωτα, την αγάπη, υπαρξιακά θέματα της εσωτερικότητας του ανθρώπου και έτσι δημιουργεί αυτούς τους στίχους. Από τα παιδιά μπορεί να ακούσεις τρομερές σκέψεις. Μας τονίζει πόσο χαίρεται που οι νέοι άνθρωποι, αγαπάνε τα τραγούδια της, αλλά και πόσο της αρέσει που συνεργάζεται με νέους καλλιτέχνες.Θα πρέπει να αντέχεις στον χρόνο αναφέρει, πάνω σ΄ αυτό. Ο καθένας έχει έναν βαθμό έντασης για ότι συμβαίνει γύρω του και θα πρέπει να υπάρχει κατανόηση και αλληλεπίδραση. Και το κυριότερο ο καλλιτέχνης να μην χάνει την αθώα και παραδεισένια αυτή συνθήκη.

Ο καλλιτέχνης επισημαίνει, πρέπει να επωμιστεί ο καθένας το βάρος του τμήματος του ταλέντου του.Έχοντας ταλέντο πληρώνεις «ακριβά διόδια» και στον εαυτό σου και στους υπόλοιπους. Χρειάζεται γερό τιμόνι, μέτρο για να μην ηττηθείς από τους πολέμιους σου και καθαρή καρδιά, όταν έχεις δημόσια έκθεση επισημαίνει.

https://www.discogs.com/

Ρωτώντας την για τα αδιέξοδα στην ζωή της και πως τ΄ αντιμετώπισε και τα ξεπέρασε απαντάει, ο καθένας κουβαλάει στην ζωή, τον δικό του σταυρό. «Έχει τύχει να μη μιλάω άνθρωπο για μια εβδομάδα». Είναι στον κάθε χαρακτήρα αυτό. Πρέπει να κάνεις κάτι για να μην σε καταβάλλουν οι δυσκολίες.

Πάντα ξημερώνει καινούργια μέρα. Έτσι κατανοείς δώρα της ζωής, που υπό άλλες συνθήκες δεν θα καταλάβαινες.Και αν κάτι μας γίνεται αφόρητο, ν΄ αφήνουμε λίγο το τιμόνι μας χαλαρό.

Στην ερώτηση αν κάποιο ελάττωμα της την δυσκόλευε, απαντά πως «καταλάβαινα κι ένιωθα πολλά γύρω μου και στην δουλειά μου, αλλά φοβόμουν να τα εκφράσω εγώ  και προτιμούσα να τα πω σε άλλον να τα ονομάσει». Γιαυτό πάντα και ειδικά στις αρχές δούλευε μας αναφέρει με γνώριμους της που εμπιστευόταν και την καταλάβαιναν αμέσως, γιατί ένιωθε ασφάλεια. Βέβαια αργότερα έκανε με μεγάλη επιτυχία συνεργασίες και με άλλους μεγάλους έλληνες και ξένους καλλιτέχνες ξεπερνώντας αυτές τις συστολές της. Έτσι απέκτησε μας λέει έλεγχο στον εαυτό της, πάντα με ευγένεια αποφασιστικότητα αλλά και χωρίς φρένο, για να καταφέρει ότι πέτυχε. Και ο στίχος που της ταιριάζει είναι, «οι ευαίσθητοι αμύνονται στην ζωή κι αργούν κι η λαχτάρα τους συνήθισε να πατούν το φρένο» από τους δικούς της στίχους, στο τραγούδι «Εγώ μιλάω για δύναμη».

Ξεχωρίζοντας πιο είναι το top 3, από τα δικά της «μουσικά παιδιά», απαντά το «Μαμά γερνάω», το «Η σωτηρία της ψυχής» και αφήνει ανοιχτό το τρίτο χαμογελώντας.

Τελειώνοντας μας πάει στον σημερινό εσωτερικό της κόσμο, διακρίνοντας σε αυτόν την αγάπη, την φιλία, τον έρωτα, να είναι ανοιχτή σε συναντήσεις με νέους ανθρώπους, όπου οι επαφές μ΄ αυτούς την κάνουν καινούργια, να καθρεφτίζεται ο εαυτός της σε αυτούς και να νιώθει μητρική αγάπη απέναντι τους. Όταν αναρωτήθηκε τους φίλους της ήταν λίγοι, η ίδια όμως δηλώνει πιστή στις φιλίες και πως όπου έδωσε την καρδιά της δεν την πήρε ποτέ πίσω.

Σας ασπάζομαι, Νίκος.

Κατηγορίες
Εργασίες Κοινωνία Κόσμος

ΨΗΦΙΑΚΗ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ: ΕΝΑ ΑΝΑΓΚΑΙΟ ΚΑΛΟ Ή ΚΑΚΟ

Εργασία του Νικόλαου Πετρίδη στα πλαίσια του Δ.Ι.Ε.Κ.

Και διαπιστώσεις μέσα από την εργασία μου, για το έργο του Bernard Poulet «Το τέλος των εφημερίδων»

To διάβασμα είναι ένας άλλος τρόπος να είσαι κάπου.                     

Ζοζέ Σαραμάγκου, 1922-2010, Πορτογάλος συγγραφέας [Νόμπελ 1998]

httpswww.youtube.comwatchv=xWka8vYzqHM

Ο μικρός βιβλιοφάγος Νικόλας

Από την ηλικία των πέντε ετών που έμαθα να διαβάζω εώς σήμερα, δηλαδή 12.775 ημέρες δεν υπάρχει ούτε μία από αυτές που να μην έχω διαβάσει έστω και 5 λεπτά. Σε δύσκολες μέρες, ευτυχισμένες, στην δουλειά, στην αρρώστια, στο νοσοκομείο παντού. Ότιδήποτε έπεφτε στο χέρι μου που ήταν από χαρτί και κάτι έγραφε πάνω του, το διάβαζα. Τα χαρτζιλίκια μου τα χαλούσα στα βιβλία, στα κόμικς και στις εφημερίδες. Με ρωτούσαν γονείς και συγγενείς «τι θέλεις για δώρο Νικόλα;», τίτλους βιβλίων τους έλεγα και απορούσαν. Αγαπούσα και τα παιχνίδια, αλλά τα βιβλία ήταν για μένα προτεραιότητα. Ο αγαπημένος μου δάσκαλος στο δημοτικό, Γεώργιος Λ. που με δίδαξε επί πέντε συνεχόμενα χρόνια (και στον οποίο οφείλω πολλά για την βάσεις που μας έδωσε να γίνουμε πρώτα άνθρωποι και μετά καλοί μαθητές), κατάλαβε αμέσως την επιρροή που είχαν στην πρόοδο μου τα βιβλία. Ακόμα και τώρα βλέπω βιβλία και νιώθω έξαψη. Η φαντασία μου ταξίδευε μαζί με τον αγαπημένο μου Ιούλιο Βερν και τόσους άλλους συγγραφείς. Η έλευση του διαδικτύου δεν άλλαξε σε τίποτα, αυτήν την αγάπη μου στο κάθε τι έντυπο.

ο Bernard Poulet βλέπει το μέλλον

 Η ανακάλυψη του διαδικτύου έδωσε ένα μεγάλο χτύπημα σε ότι λέγεται έντυπο μέσο. Είτε βιβλίο είναι αυτό, είτε εφημερίδα. Και ο Bernard Poulet στο βιβλίο του «Το τέλος των εφημερίδων» που εκδόθηκε το 2009, αναλύει αυτή την τεράστια αλλαγή στην ζωή μας. Κάποια ερωτήματα που προκύπτουν στο επίκαιρο (πιστεύω για πολλά χρόνια ακόμα) έργο του, μας κάνουν να αναλογιστούμε, πόσο άλλαξε το ανθρώπινο είδος, σε όλες τις εκφάνσεις της ύπαρξης του. Μας θέτει ο Bernard Poulet τις διαπιστώσεις του, πολύ εύστοχα.

Ψηφιακή κοινωνία. Την προτιμάμε;

Πως η ψηφιακή τεχνολογία και τα νέα μέσα επικοινωνίας άλλαξαν την κοινωνική συμπεριφορά των ανθρώπων; Η αλματώδης εξέλιξη της τεχνολογίας, με την είσοδο στη ζωή μας της ψηφιακής τεχνολογίας και των νέων μέσων επικοινωνίας ναι μεν έφερε όλο τον κόσμο πιο κοντά (δημιουργήθηκε ένα «παγκόσμιο» χωριό) και μας διευκόλυνε στην καθημερινότητα μας, αλλά παράλληλα μας απομάκρυνε και μας αποξένωσε από τους διπλανούς μας. Μπορούμε να μιλάμε, να γράφουμε, να συναντιόμαστε, να εργαζόμαστε να επικοινωνούμε, γενικά μέσω της τεχνολογίας αλλά απουσιάζει πλέον η πραγματική προσωπική επαφή με τον συνάνθρωπό μας. Πολλές φορές ακόμα και δίπλα μας να είναι ο συνομιλητής μας μπορεί να προτιμήσουμε να επικοινωνήσουμε μαζί του μέσω της τεχνολογίας. Μας έκανε εν ολίγοις «τεμπέληδες» και απόμακρους μεταξύ μας αλλάζοντας συμπεριφορές, μειώνοντας τον ανθρωπισμό μας και την ανάγκη να επικοινωνήσουμε με το είδος μας πραγματικά.

http9buz.commediait-s-over-book-you-re-an-inferior-technology

Βιβλία- έντυπα μέσα vs διαδίκτυο

Πως ανασχηματίστηκε ο μηχανισμός της ενημέρωσης και της ψυχαγωγίας; Η εποχή της ψηφιακής τεχνολογίας δεν ήταν δυνατόν να μην επηρεάσει την ενημέρωση και την ψυχαγωγία των ανθρώπων. Κάθε μεγάλο μέσο ενημέρωσης και ψυχαγωγίας (τηλεοπτικοί σταθμοί, ραδιόφωνα, εφημερίδες, περιοδικά, ειδησεογραφικά πρακτορεία, ψηφιακά βιβλία κ.τ.λ.) έχει πλέον και την επίσημη ιστοσελίδα του. Το αποτέλεσμα είναι γρήγορη ενημέρωση και ψυχαγωγία, διαφημίσεις παντού, νέα εποχή για την δημοσιογραφία με την δημιουργία ψηφιακών Μ.Μ.Ε. και εφημερίδων. Διαβάζουμε μας λέει πολύ εύστοχα ο Bernard Poulet, πολύ περισσότερο πλέον αλλά τι διαβάζουμε. Ανατρέχει ο κάθε χρήστης του διαδικτύου τους ιστότοπους με βιασύνη χωρίς να διαβάζει επί της ουσίας, διαβάζοντας  μόνο τίτλους κι επικεφαλίδες που προκαλούν εντύπωση. Και το μόνο που ενδιαφέρει δυστυχώς τους δημιουργούς των ιστότοπων είναι η επισκεψιμότητα και όχι η ανάγνωση. Επίσης έτσι χάθηκε και η «ρομαντική» πλευρά της αγοράς και του ξεφυλλίσματος των εφημερίδων και των βιβλίων, που οδήγησε και σε πτώση κερδών σε εταιρείες και εκδοτικούς οίκους και απώλεια θέσεων εργασίας. 

Θετικά και αρνητικά

Το διαδίκτυο αν χρησιμοποιείται σωστά, είναι ένα εργαλείο τεράστιων δυνατοτήτων. Γρήγορη και αστείρευτη γνώση, γρήγορη επικοινωνία (δεν θα πρέπει να είναι η μοναδική με τους συνανθρώπους μας), ευκολίες στην εργασία, στις επιστήμες. Από την άλλη εγκλήματα κατά ανηλίκων (παιδεραστία), απάτες, κατασκοπία, καταστροφή αντιπάλων, παραβίαση του απορρήτου της προσωπικότητας (μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και των κυβερνοχώρων). Όλα τα καλά της τεχνολογίας πρέπει να τα αξιοποιούμε, με γνώμονα το κοινωνικό καλό και όχι την προσωπική μας αυταρέσκεια και αυτό θα πρέπει να ισχύει για όλους, γονείς, παιδιά, εκπαιδευτικούς, κυβερνώντες κ.τ.λ.

Σας ασπάζομαι, Νίκος.

Κατηγορίες
Εκπαίδευση Εργασίες Κοινωνία Κόσμος Υγεία

THERANOS «ΔΙΨΑ ΓΙΑ ΑΙΜΑ»

Γράφουν οι Νικόλαος Πετρίδης, Έφη Κόκορη, Φυλλιώ Μάτσιου.

Εργασία στα πλαίσια του Δ.Ι.Ε.Κ.

 Η περίπτωση της αυτοδημιούργητης και αυτοκαταστροφικής “ιδιοφυίας”

Πλήθος εξωφύλλων με την εικόνα της, συρροή από άρθρα που εξύψωναν την ιδιοφυία της και υπεράριθμες αναφορές στο όραμα της εταιρίας που θα “φέρει επαναστατικές αλλαγές” προδίδουν το μεγαλείο το οποίο κατάφερε να δημιουργήσει για τον ίδιο της τον εαυτό η Elizabeth Holmes. Με πρότυπο τον Steve Jobs, το 2003 η 19χρονη τότε Holmes, αποφάσισε να εγκαταλείψει το πανεπιστήμιο του Stanford και να χτίσει τη δική της αυτοκρατορία, με την ιδέα πως θα αφήσει το αποτύπωμά της στην ιστορία. Οι ιδέες, όμως, κρύβουν και παραισθήσεις. Πώς όμως ξεκινάει η ιστορία της εκατομμυριούχου;

Πριν μεταφερθούμε στο κυρίως θέμα, θα ήταν χρήσιμο να γυρίσουμε πίσω τον χρόνο, τόσο όσο ώστε να μελετήσουμε το ξεκίνημα της Holmes. Γεννήθηκε το 1984 στην Washington, USA, από κοινωνικά πετυχημένους γονείς και συνεπώς γαλουχημένη, θεωρητικά, με όλα τα εφόδια που θα συνέβαλαν στην προώθησή της ως σπουδαίας επιστημονικής μορφής. Η μητέρα της, Noel, εργαζόταν σε επιτροπές του Αμερικανικού Κογκρέσου και ο πατέρας της, Christian Holmes, δούλευε στην ενεργειακή εταιρία “Enron”, πριν προσληφθεί σε υπηρεσίες της κυβέρνησης όπως η USAID.

Στην ηλικία των επτά, η Holmes αποπειράθηκε να φτιάξει μια χρονομηχανή, γεμίζοντας ένα ολόκληρο τετράδιο με λεπτομερή σχέδια για όλες τις λειτουργίες της. Όταν έκλεισε τα εννιά, ανακοίνωσε στους συγγενείς της με πλήρη σοβαρότητα στον λόγο της πως “Εγώ όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω εκατομμυριούχος”. Κανείς δεν την αμφισβήτησε, τότε. Ακόμη, το ανταγωνιστικό της πνεύμα φανερώθηκε σε διάφορες περιστάσεις. Μια από τις οποίες υπήρξε αξιοσημείωτη και θεωρείται στοιχείο κλειδί για τις προοπτικές της ήταν στη διάρκεια ενός οικογενειακού παιχνιδιού με τον αδερφό της και τον ξάδερφό της (Μονόπολη), όπου επέμενε να παίζει μέχρι το τέλος κάθε φορά, με σκοπό να αποκτήσει όσες περισσότερες ιδιοκτησίες έως ότου θα νικούσε. Αν δεν συνέβαινε αυτό που επιθυμούσε, οργιζόταν και ξεσπούσε με υπερβολή.

Κάποια χρόνια αργότερα,  όταν πλέον ήταν μαθήτρια γυμνασίου σε ιδιωτικό σχολείο, ανέπτυξε μόνη της μια εργασιακή ηθική, ξενυχτώντας με μόνη της έγνοια το διάβασμα, κυρίως ασχολούμενη με τον προγραμματισμό. Οι υψηλοί της βαθμοί και η αφοσίωσή της στη μελέτη παρ’ όλα αυτά την αποξένωναν από τους υπόλοιπους μαθητές. Αποφάσισε να μάθει Κινέζικα και όχι πολύ πιο μετά άρχισε και την δική της επιχείρηση. Πουλούσε C++ μεταφραστές, ένα είδος λογισμικού δηλαδή που μετέφραζε γλώσσες προγραμματισμού σε Κινέζικα σχολεία. Έγινε έτσι δεκτή σε καλοκαιρινά μαθήματα του πανεπιστημίου Stanford και ταξίδεψε στο Πεκίνο.

Η πορεία προς την Theranos

Επηρεασμένη από τον προ-προ-πάππου της, ο οποίος ήταν χειρουργός, η Elizabeth αποφάσισε πως ήθελε να ασχοληθεί με την Ιατρική. Έτσι, το 2001 μπήκε στο πανεπιστήμιο του Stanford με στόχο να γίνει χημικός μηχανικός και εργάστηκε ως βοηθός εργαστηρίου στη Σχολή Μηχανικών. Από τη στιγμή που έφυγε για να σπουδάσει, κανένας γνωστός της δεν ξανάκουσε για αυτήν και με τι ασχολούνταν μέχρι την εμφάνισή της στο εξώφυλλο του περιοδικού «Forbes».

Όταν ήταν πρωτοετής φοιτήτρια, έλαβε την τιμή με όνομα «μελετητής του Προέδρου» και της    επιχορηγήθηκαν 3,000 δολάρια, ώστε να τα αξιοποιήσει σε ένα ερευνητικό πρόγραμμα. Στο τέλος αυτής της χρονιάς δούλεψε σε ένα εργαστήριο στο Ινστιτούτο Genome της Σιγκαπούρης, συλλέγοντας δείγματα αίματος με σύριγγες για να τεστάρει περιπτώσεις οξείας πνευμονίας. Στο δεύτερο έτος των σπουδών της, απευθύνθηκε σε έναν από τους καθηγητές της και του πρότεινε να δημιουργήσουν μαζί μια εταιρία. Εκείνος συμφώνησε κι έτσι η ίδια ίδρυσε την «Real-Time Cures», που έπειτα μετονομάστηκε σε «Theranos».

Μια ύαινα στην κοιλάδα του πυριτίου

Όταν μια ύαινα μυριστεί αίμα, το θράσος της για να τραφεί ξεπερνάει τα όρια του φόβου και μετατρέπεται σε θάρρος τέτοιο, που δύσκολα την σταματάει κάτι. Έτσι ξεκίνησε και έκανε τα βήματα της και η εταιρεία Startup «Theranos», της Elizabeth Holmes στον επιχειρηματικό κύκλο, τα οποία όσο βαρύγδουπο θόρυβο έκαναν όταν ιδρύθηκε άλλο τόσο έκαναν και στο τέλος της.   

Η ιστορία της εταιρείας Τheranos ήταν ένα μεγαλειώδες φιάσκο, μία ύβρις προς τον τομέα της ιατρικής κοινότητας και της υγείας. Ξεκίνησε με την προοπτική να προσφέρει στην παγκόσμια κοινότητα, μία εφεύρεση που θα επηρέαζε «θετικά» την υγεία και εν συνεχεία τις ζωές δισεκατομμυρίων ανθρώπων. Η Elizabeth Holmes ίδρυσε το 2003 την εταιρεία Τheranos (από λογοπαίγνιο των λέξεων «Τherapy» και «Diagnosis»). Ο σκοπός της ιδρύσεως της ήταν να κατασκευάσει ένα μικρό, φορητό μηχάνημα που θα μπορούσε να κάνει εκατοντάδες εξετάσεις αίματος χρησιμοποιώντας μόνο μια μικρή σταγόνα από την άκρη του δαχτύλου, και όχι με κανονικό δείγμα από τη φλέβα, αλλά και να εισάγει τα κατάλληλα φάρμακα στο σώμα των ασθενών χωρίς ενδοφλέβια χρήση με σύριγγα. Αυτή η ιδέα της γεννήθηκε από τον φόβο που είχε από μικρή, με τις σύριγγες και από τον θάνατο του αγαπημένου της θείου από καρκίνο αφού δεν διαγνώστηκε έγκαιρα η ασθένεια.

Ο καθηγητής της, Channing Robertson πίστεψε στο όραμά της όταν λόγω τεχνικών, ιατρικών και τεχνολογικών προβλημάτων κανένας επιστήμονας αλλά και εταιρεία δεν ασχολήθηκε σοβαρά και έγινε το πρώτο μέλος του Δ.Σ. της Τheranos. Επωφελούμενη από τις γνωριμίες με επενδυτές και επιχειρηματίες από τον κύκλο του πατέρα της, κατάφερε εώς τα τέλη του 2004 να συγκεντρώσει κεφάλαιο ύψους 6 εκατομμυρίων δολαρίων για να ξεκινήσει. Δύο χρόνια νωρίτερα, είχε γνωρίσει τον αμφιλεγόμενο 39χρονο Πακιστανό επιχειρηματία με σπουδές στο Τέξας Ramesh Balwani, με τον οποίο ανέπτυξε ερωτική σχέση και έμελλε να παίξει καθοριστικό ρόλο στην όλη ιστορία. Η Τheranos προωθούσε επικοινωνιακά μια μίνι συσκευή συλλογής δείγματος αίματος την Nanotainer και ένα μίνι εργαστήριο ανάλυσης, σε μέγεθος εκτυπωτή laser το Τheranos 1.0. Αυτή έμεινε στα στάδια του πρωτότυπου και προχώρησει στην ανάπτυξη ενός νέου μοντέλου του Edison (προς τιμή του Thomas Edison) το 2007. Η Holmes σε συνδυασμό με την επικοινωνιακή καμπάνια, κλείνει σημαντικές συμφωνίες με σκοπό να δημιουργήσει ένα πανίσχυρο δίκτυο συνεργατών, αλλά και ένα εντυπωσιακό διοικητικό συμβούλιο, αποτελούμενο από ισχυρές προσωπικότητες από όλους τους χώρους. Η εταιρεία χρησιμοποιούσε πολύ μικρά δείγματα εξετάσεων από απλούς πολίτες. Οι εξετάσεις αυτές γίνονταν με τα συμβατικά μηχανήματα που χρησιμοποιούνται σε όλο τον κόσμο, λόγω της δυσκολίας πλήρους μετάβασης από αυτά, στα «επαναστατικά μηχανήματα» της Τheranos.

Η έδρα του Theranos στο Πάλο Άλτο, Καλιφόρνια ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: GETTY IMAGES

Τα πρώτα χρόνια η εταιρεία κινούνταν με πλήρη μυστικότητα, μαζεύοντας μόνο υπέρογκα ποσά από ανυποψίαστους επενδυτές, που νόμιζαν ότι επενδύουν σε κάτι καινοτόμο και κερδοφόρο μελλοντικά. Από το 2006 εώς το 2015 απέκρυπτε με μεγάλη μαεστρία, οτιδήποτε μπορούσε να κινήσει υποψίες απάτης και να πλήξει την εικόνα της εταιρείας.

Μέθοδοι «Γκεστάπο» και Μυστικών Υπηρεσιών

Το υπουργείο Δικαιοσύνης αποκάλυψε μετά από έρευνα, ότι η εμμονή της Holmes για εχεμύθεια στην Τheranos, θύμιζε άλλες εποχές και μεθόδους. Για μια δεκαετία η εταιρεία ήταν στην αφάνεια λόγω μεθόδων μυστικότητας και στεγανοποίησης για τα δρώμενα της. Οι επενδυτές δεσμεύονταν να μην αποκαλύπτουν τίποτα για την τεχνολογία της εταιρείας. Στα γραφεία για να μπει κάποιος, υπέγραφε ιδιωτικό συμφωνητικό εχεμύθειας. Φύλακες και ασφάλεια συνόδευαν τους επισκέπτες ακόμα και στις τουαλέτες! Βοηθοί της Holmes κατέγραφαν καθημερινά την ώρα άφιξης και αναχώρησης των υπαλλήλων από το κτήριο. Το δεξί χέρι ο Balwani συνέλεγε πληροφορίες για τις κινήσεις τους με αποτέλεσμα να υπάρχει κλίμα φόβου και ανασφάλειας.

Επίσης απολύθηκαν το 2006 ο οικονομικός διευθυντής, διότι αμφισβήτησε την λογιστική εικόνα της Τheranos. Ίδια τύχη είχαν τεχνικοί κι επιστήμονες που εξηγούσαν στην Holmes, ότι τα αποτελέσματα των εξετάσεων δεν ήταν έγκυρα λόγω τεχνικών προβλημάτων κυρίως. Υπάλληλος το 2007 έχασε το σπίτι του, μετά από αγωγή εναντίον του από την εταιρεία για διαρροή πληροφοριών σε δημοσιογράφο. Το αποκορύφωμα ήταν η απόπειρα αυτοκτονίας τον Μάϊο του 2013, του επιστημονικού διευθυντή Ian Gibbons λίγο πριν συναντηθεί με την Χολμς με θέμα τα τεχνικά προβλήματα. Ο Gibbons απεβίωσε μία εβδομάδα αργότερα σε τοπικό νοσοκομείο.

https://like.philenews.com/elizabeth-holmes-i-megaleiodis-ptosi-tis-disekatommyrioychoy-me-ta-mayra/

Το όνειρο πραγματικότητα

Η Elizabeth Holmes όντως έζησε το όνειρο της για μερικά χρόνια. Να είναι μία αυτοδημιούργητη δισεκατομμυριούχος, με μεγάλη προβολή. Η περιουσία της εταιρείας εκτοξεύτηκε από τα 800.000 στα 9 δισεκατομμύρια δολλάρια σε λίγα χρόνια και η προσωπική της Holmes στα 4,5 δισεκατομμύρια δολλάρια! Τα περιοδικά, παραληρούσαν για την νεότερη αυτοδημιούργητη γυναίκα που κατάφερε να μπει στη λίστα του Forbes με τους «400 πιο πλούσιους ανθρώπους της Αμερικής». Το 2010 επιτυγχάνει μια συμφωνία συνεργασίας με την Walgreens την δεύτερη μεγαλύτερη εταιρεία καταστημάτων φαρμακείων των Η.Π.Α. Αυτό που προκαλεί όμως τεράστια εντύπωση πραγματικά, είναι ότι οι άνθρωποι που συμμετείχαν στο Δ.Σ. της εταιρείας και δεν αντιλήφθηκαν το όλο φιάσκο, ήταν άντρες με τεράστια εμπειρία σε διοίκηση στο ανώτατο επίπεδο και που θεωρητικά είχαν και πρόσβαση στους καλύτερους και πιο ενημερωμένους συμβούλους. Μερικοί από αυτούς ήταν οι εξής: Ο στρατηγός και μετέπειτα υπουργός άμυνας του Trump Robert Matisse, ο θρυλικός και πανούργος υπουργός εξωτερικών των Η.Π.Α. επί Nixon και Ford Henry Kissinger, ο υπουργός άμυνας επί Reagan George Schulz, ο υπουργός άμυνας επί Clinton William Perry. Παρεμπιπτόντως η Holmes ήταν η μοναδική γυναίκα που συμμετείχε στο Δ.Σ. της Τheranos καθ’ όλη την διάρκεια της ιστορίας της.

Η πτώση του «Μύθου»

Η κατάρρευση της εταιρείας ξεκίνησε από την εφημερίδα Wall Street Journal, η οποία ανήκει στον Rupert Murdoch, ο οποίος, ως αποτέλεσμα των ρεπορτάζ της εφημερίδας του, έχασε τα 120 εκατομμύρια δολλάρια που είχε επενδύσει στην εταιρεία. Ο δημοσιογράφος John Carreyrou της εφημερίδας, δημοσίευσε ένα εκτενές, αποκαλυπτικό άρθρο πάνω στη Τheranos, αμφισβητώντας τις μεθόδους και την αξιοπιστία των διαγνώσεων που γίνονταν με τα μηχανήματα της εταιρείας. Στην πραγματικότητα, το «μαγικό προϊόν» της Τheranos, δεν δούλεψε ποτέ, η δε Holmes έκρυβε για χρόνια την αλήθεια από το διοικητικό της συμβούλιο, τους συνεργάτες, τους υπαλλήλους, τους πελάτες της. Τον Ιούνιο του 2014, η Holmes ήταν εξώφυλλο στο «Fortune», με τίτλο «Αυτή η εταιρεία διψάει για αίμα». Δεκαέξι μήνες μετά από αυτό το εξώφυλλο, όλα άρχισαν να κατρρέουν. Το ερώτημα που όλος ο κόσμος περιμένει να απαντηθεί μετά από τις δίκες που θα διεξαχθούν το 2020 είναι το εξής: πώς είναι δυνατόν μια ξανθιά με ψεύτικη φωνή, να εξαπατήσει τόσο πολλούς για τόσο πολύ….

https://like.philenews.com/elizabeth-holmes-i-megaleiodis-ptosi-tis-disekatommyrioychoy-me-ta-mayra/

Μετά την  ‘’ύβρη’’ έρχεται  κάποτε και η  ‘’Νέμεσις’’

Η γυναίκα, που κάποτε βρίσκονταν στην κορυφή της λίστας των πιο καλοπληρωμένων προσωπικοτήτων του πλανήτη, καταλήγει ξαφνικά στην θέση να μην μπορεί να πληρώσει τις ίδιες της προσωπικές ανάγκες. Τραγική ειρωνεία αν σκεφτεί κανείς ότι κάποτε ήταν ‘’αγγελιοφόρος ελπίδας’’ για το ιατρικό μέλλον.

Πού βρίσκεται όμως σήμερα η Elizabeth Holmes;

Από τον Ιούνιο του 2018 η Elizabeth Holmes και ο Ramesh ‘’Sunny’’ Balwani  πρώην πρόεδρος και επικεφαλής λειτουργός της εταιρείας  ‘’Theranos’’ αντιμετώπισαν 11 κατηγορίες στο σύνολο. Οι δύο από αυτές ήταν για συνωμοσία απόπειρας τηλεπικοινωνιακής απάτης (ενάντια σε  επενδυτές, σε γιατρούς και ασθενείς) οι υπόλοιπες 9 αφορούσαν  πραγματική τηλεπικοινωνιακή απάτη με ποσά που κυμαίνονται από το κόστος μιας εργαστηριακής δοκιμής στα 100 εκατομμύρια δολάρια.

A New Look Inside Theranos’ Dysfunctional Corporate Culture
https://www.wired.com/story/a-new-look-inside-theranos-dysfunctional-corporate-culture/

Την αποκάλυψη αυτής της τεράστιας απάτης όπως είπαμε έκανε ο John Carreyrou  ερευνητής Δημοσιογράφος της ‘’The Wall Street Journal’’, o οποίος παρακολουθούσε στενά ήδη δύο χρόνια πριν τις κινήσεις της Theranos  και με ιδιαίτερο ενδοιασμό για την αξιοπιστία της Holmes και της εταιρείας της. Τον Οκτώβριο του 2015 ο Carreyrou δημοσίευσε τα πρώτα από τα πολλά ερευνητικά του κομμάτια αμφισβητώντας την αποτελεσματικότητα της τεχνολογίας αιμοληψίας της Theranos. Όπως απέδειξε, η Theranos διενεργούσε μόνο περίπου 12 εξετάσεις χρησιμοποιώντας τη δική της ελλιπή τεχνολογία, ενώ η πλειονότητα των αναλύσεων γίνονταν με κανονικά δείγματα που χορηγούνταν ενδοφλεβίως, σε άλλα εργαστήρια και σε ανησυχητικά μη-επιστημονικές συνθήκες. Σιγουρεύτηκε πολύ περισσότερο για τις υποψίες του όταν πραγματοποίησε  μια συνομιλία με τα γραφεία της εταιρείας και οι απαντήσεις που έλαβε ήταν τελείως ασαφείς, αυτό τον οδήγησε βέβαια σε μια πολύ περεταίρω έρευνα, από την οποία αποκαλύφθηκαν τα χιλιάδες κρυμμένα μυστικά μιας πολύ καλοστημένης κομπίνας, η οποία όχι μόνο είχε εξαπατήσει χιλιάδες κόσμο και επενδυτές, αλλά και τους ίδιους τους εργαζομένους της.

NEW YORK TIMES
https://www.nytimes.com/2016/04/01/business/report-shows-theranos-testing-plagued-by-problems.html

Εκείνο το διάστημα η Theranos ήταν  η μία από τις πιο δημοφιλείς και πολυσυζητημένες εταιρείες στο Silicon Valley με εκτίμηση εσόδων στα 9 δισεκατομμύρια δολάρια και την υποστήριξη μεγάλων επενδυτών υψηλού προφίλ όπως ο Tim Draper και Rupert Murdoch. 21 Μαϊου  του 2018 κυκλοφορεί το βιβλίο του  Carreyrou με τον τίτλο «Bad Blood: Secrets and Lies in a Silicon Valley Startup»,το οποίο από τον τίτλο του και μόνο καταλαβαίνει κανείς ότι περιγράφει τα μυστικά και ψέματα που έλαβαν χώρα πίσω από τις πύλες της ονειρεμένης, κάλπικης εταιρείας όπως και τις λεπτομέρειες για την άνοδο μέχρι και την πτώση της. Ακολούθησε ένα ντοκιμαντέρ περιγράφοντας την άνοδο και πτώση της Holmes και της εταιρείας της που κυκλοφόρησε από την HBO το 2019. Όπως αναφέρεται επίσης στην διαδικασία παραγωγής βρίσκεται και μια Χολιγουντιανή ταινία, η οποία ενδεχομένως θα παρουσιάζει την όλη ιστορία. Σημαντικό προς αναφορά είναι ότι ο Carreyrou στο βιβλίο του περιγράφει ότι η Holmes έχει αναμφισβήτητα τάσεις κοινωνιοπαθητικής διαταραχής προσωπικότητας μιας και ως κοινωνιοπαθής περιγράφεται αυτός που δεν έχει καμία απολύτως συνείδηση. Μία από αυτές  τις τάσεις είναι το παθολογικό ψέμα κάτι που σύμφωνα με τον Carreyrou η Holmes άρχισε να αναπτύσσει από τότε που παράτησε το Πανεπιστήμιο της με μικρά ψέματα και αργότερα ιδρύοντας την εταιρεία της τα ψέματα έγιναν τόσο πολλά και συχνά  που στην συνέχεια και για την ίδια, δεν ήταν διακριτή η διαχωριστική γραμμή μεταξύ των ψεμάτων και της πραγματικότητας. Επίσης κατά την άποψή του ένα άλλο δείγμα αυτής της συμπεριφοράς ήταν ότι

https://www.bustle.com/p/5-mind-blowing-stories-about-elizabeth-holmes-theranos-from-john-carreyrous-bad-blood-16951838

όταν ρωτήθηκε από τον ίδιο αν νιώθει ένοχη για όλες τις ζωές εκείνων των ανθρώπων που επηρεάστηκαν από τα ψέματα της, συμπεριλαμβανομένων των επενδυτών που έχασαν τα χρήματά τους και των περίπου χιλίων εργαζομένων που έχασαν την εργασία τους και στους ασθενείς που δόθηκαν εντελώς ανακριβή αποτελέσματα αιμοληψίας, η ίδια δεν έδειξε ούτε ίχνος μεταμέλειας ζητώντας συγγνώμη για το λάθος της και τις ζωές των ανθρώπων που έθεσε σε κίνδυνο, ούτε παραδέχθηκε οποιαδήποτε εξαπάτηση, τουναντίον ωρυότανε μέχρι τέλους για την υποτιθέμενη αθωότητά της.

Η δική της Holmes που ονομάστηκε και «δίκη της δεκαετίας», αναμένεται να πραγματοποιηθεί στις 4 Αυγούστου του 2020 ,στο San Jose της California, με την επιλογή της ένορκης επιτροπής να γίνεται στις 28 Ιουλίου του 2020. Η Holmes και ο Balwani αντιμετωπίζουν  ποινή 20 ετών φυλάκισης και εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια ως πρόστιμο.

Μέχρι τότε όμως τι;

Σύμφωνα με το περιοδικό Vanity Fair η Holmes άφησε το παλιό της σπίτι στην Καλιφόρνια και διαμένει σε ένα πολυτελές διαμέρισμα στο Σαν Φρανσίσκο, εξακολουθεί να θεωρεί τον εαυτό της ως θύμα και κατηγορεί τους δικηγόρους David Boies και Heather King όπως και τον John Carreyrou για όσα συνέβησαν. Στο περιοδικό ακόμα, αναφέρεται πως ζει μια φυσιολογική ζωή, ανεπηρέαστη από την όλη ιστορία με την Theranos και πως είναι αρραβωνιασμένη με έναν άντρα 8 χρόνια νεότερο της, κληρονόμο φιλοξενίας που εργάζεται επίσης στην τεχνολογία. Σύμφωνα με το ABC News, παρά την επικείμενη καταδικαστική απόφαση του δικαστηρίου για την περίπτωση απάτης της Τheranos, η Holmes αναζητά κεφάλαια για μια νέα επιχείρηση.

Μήπως να θεωρηθεί αυτό ως οιωνός μιας νέας πλεκτάνης;

Ένα είναι σίγουρο. Ο ξανθός αυτός ‘’άγγελος’’ ξέρει να μεταμφιέζεται πολύ καλά.

Κατηγορίες
Ειδήσεις Εργασίες Κοινωνία Κόσμος Πολιτισμός

“All the president’s men”: Στα άδυτα μιας υπόγειας, πολιτικής διαφθοράς!!!

Το “All the president’s men” ή στα ελληνικά “Όλοι οι άνθρωποι του προέδρου” είναι μία ταινία και συγκεκριμένα ένα πολιτικό θρίλερ παραγωγής του 1976 σε σκηνοθεσία του Alan J. Pakula, η οποία είναι βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο των Δημοσιογράφων Carl Bernstein και Bob Woodward, της Washington Post, που πραγματεύεται τις έρευνες τους πάνω στο σκάνδαλο Watergate. Τι είναι όμως αυτό το σκάνδαλο;

17 Ιουνίου του 1972 στις Ηνωμένες Πολιτείες,παραμονές της εκλογής του Ρίτσαρντ Νίξον, πέντε διαρρήκτες εισβάλλουν στα γραφεία του κόμματος των Δημοκρατικών, στο συγκρότημα Watergate της Washington. Τις πρώτες πρωινές ώρες ένας φύλακας στα γραφεία του έκτου ορόφου, ο Frank Willis (o οποίος έπαιξε και στην ταινία υποδυόμενος τον εαυτό του), παρατήρησε ότι σε πολλές από τις πόρτες τοποθετήθηκε κολλητική ταινία, ώστε να κλείνουν χωρίς να κλειδώνουν, οπότε κάλεσε την αστυνομία. Οι πέντε άνδρες πιάστηκαν να φωτογραφίζουν και να κλέβουν έγγραφα καθώς και να τοποθετούν κοριούς σε τηλεφωνικές γραμμές. Αφού συνελήφθησαν, πέρασαν από δίκη αλλά χωρίς να δώσουν εξηγήσεις και αφήνοντας την κοινή γνώμη με πολλά ερωτηματικά. Λίγες μέρες αργότερα o Νίξον ξανά εκλέχθηκε. Αργότερα αποκαλύπτεται ότι πίσω από την ιστορία κρυβόταν η επιτροπή, η οποία ήταν υπεύθυνη για την προεκλογική εκστρατεία του Νίξον.

Έπειτα από πολύ χρόνο και μακρόχρονη και βασανιστική έρευνα, την οποία ανέλαβαν οι δυο Ρεπόρτερ της Washigton Post,Carl Bernstein (Dustin Hoffman) και Bob Woodward (Robert Redford) αποκαλύπτεται τελικά ότι όλο αυτό ήταν μια πολύ καλά στημένη κομπίνα των Ρεπουμπλικανών με πρωταγωνιστή φυσικά τον αρχηγό τους, Ρίτσαρντ Νίξον για την εκλογή τους. Οι δυο αυτοί δημοσιογράφοι έβαλαν σε κίνδυνο την ζωή τους και τις δουλειές τους, υπέστησαν έντονη κριτική κάποιες φορές και αμφισβήτηση για να αποκαλύψουν την αλήθεια μέχρι που τελικά οι κόποι τους και το θάρρος τους ανταμείφθηκαν μιας και ξεσκέπασαν το μεγαλύτερο σκάνδαλο στα Χρονικά της πολιτικής ιστορίας της Αμερικής και αυτό βέβαια οδήγησε μετέπειτα και στην παραίτηση του Νίξον στις 9 Αυγούστου του 1974.

Οι εντυπώσεις μου για την ταινία,δεν θα μπορούσαν να είναι κάθε άλλο παρά θετικές, άριστες ίσως. Μια πολύ καλοδουλεμένη ταινία και από άποψη σκηνοθεσίας αλλά και από άποψη cast και ερμηνείας. Ιδιαίτερη εντύπωση όμως μου έκανε η ερμηνεία των δυο πρωταγωνιστών Dustin Hoffman και Robert Redford ως ερευνητικοί δημοσιογράφοι καθώς η επαγγελματική τους χημεία ήταν έντονα διακριτή και ο τρόπος που απέδωσαν τον ρόλο ενός ερευνητή δημοσιογράφου δεν θα μπορούσε να είναι πιο πειστικός. Ο τρόπος που ακολουθούσαν τα βήματα μιας έρευνας,οι καλοδουλεμένες ερωτήσεις που έθεταν, οι ατέλειωτες ώρες που έμοιαζαν να “ρίχνουν” σε τηλεφωνήματα, συναντήσεις κτλ με σκοπό να συλλέξουν πληροφορίες και να διασταυρώσουν πηγές έμοιαζε τόσο πειστικός που ασυναίσθητα σε βάζει στην θέση τους και σε κάνει να περιμένεις με ανυπομονησία το επόμενο βήμα τους και αν τελικά θα τα καταφέρουν. Επίσης όλη η ταινία είναι μια εικόνα του πόσα νήματα μπορούν να κινούνται πίσω από ένα τέτοιο σκάνδαλο και πόσο δύσκολο είναι να καταρρεύσει μία αυτοκρατορία δολοπλοκίας κρυμμένη καλά από μυστικά και συμφέροντα. Επιπλέον για όσους τυχόν δεν γνωρίζουν καθόλου ή γνωρίζουν ελάχιστα για το συγκεκριμένο σκάνδαλο και για το τι ακριβώς συνέβη και θέλουν να μάθουν η συγκεκριμένη ταινία είναι η ιδανική!

Κατηγορίες
Εργασίες Πολιτισμός

Το δημοσιογραφικό φαινόμενο των Muckrakers και η Ida Minerva Tarbell

Τέλη 19ου  αιώνα με  αρχές 20ου στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής κάνει την εμφάνισή του το κίνημα των λεγόμενων Muckrakers που σαν τυφώνας  χτυπά   την ερευνητική δημοσιογραφία της εποχής και καταρρίπτει βασικά της δεδομένα. Με ένταση ανέμου να καταγράφει χιλιάδες χιλιόμετρα ο “τυφώνας” των Muckrakers γίνεται ικανός να ξεσκεπάσει και το παραμικρό σκάνδαλο διαφθοράς της αμερικανικής κοινωνίας που μέχρι τότε ήταν καλά κρυμμένο. Ένα από τα πιο τρανταχτά σκάνδαλα που ξεχώρισαν ήταν αυτό της εταιρείας Standard Oil  το οποίο κι αποκάλυψε η διάσημη πρωτοπόρος της δημοσιογραφικής  έρευνας Ida Minerva Tarbell.

Ποιοι ήταν όμως οι Muckrakers και τι ήθελαν να δηλώσουν με την παρουσία της δημοσιογραφικής τους έρευνας που αποτέλεσε και την αφορμή του κινήματος τους; Πριν την αναφορά μας σε αυτούς αξίζει να σημειώσουμε ότι ο όρος Muckrakers απαντάται για πρώτη φορά σε ομιλία του προέδρου των Η.Π.Α. Roosevelt το 1906. Ο ίδιος τους αποκάλεσε έτσι θέλοντας να αξιώσει πολλές αποκαλύψεις τους  που είδαν το φως της δημοσιότητας , όμως ταυτόχρονα θεώρησε ότι κάποιες ήταν ακραίες και απαράδεκτες. Πάρα ταύτα στο σύνολό τους οι Muckrakers ήταν αυτοί που αποκάλυψαν σημαντικά προβλήματα  της εποχής τους όπως ήταν η εκμετάλλευση της παιδικής εργασίας ,η φτώχεια,η προστασία των εργαζομένων σε ότι αφορά τα  δικαιώματά τους καθώς και οι άθλιες συνθήκες υγιεινής  σε μονάδες  παρασκευής κρεάτων υπήρξαν κάποια από τα βασικά θέματα που απασχόλησαν την έρευνά τους. Χωρίς την παρουσία τους το προοδευτικό κίνημα της εποχής  δεν θα μπορούσε να λάβει την λαϊκή υποστήριξη που χρειαζόταν για να αναδειχθεί . Ώστε εξαιτίας τους έτρεξαν βασικές μεταρρυθμίσεις σε πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο.

Αυτοί που ξεχώρισαν για τα αποκαλυπτικά άρθρα τους ήταν οι εξής παρακάτω: Ο Ray Stannard Baker Αμερικανός δημοσιογράφος, ιστορικός και συγγραφέας, η Ida Minerva  Tarbell Αμερικανίδα συγγραφέας, δημοσιογράφος  και βιογράφος, o David Graham Phillips Αμερικανός νομπελίστας της παραδοσιακής δημοσιογραφίας, ο Upton Beal  Sinclair Αμερικανός συγγραφέας, έγραψε κοντά στα 100 βιβλία κερδίζοντας το βραβείο Pulitzer το 1943, o Lincoln Joseph Steffens Αμερικανός ερευνητικός δημοσιογράφος και ο Samuel  Hopkins Adams γνωστός Αμερικανός συγγραφέας για την ερευνητική του σκανδαλοθηρία στην δημοσιογραφία.Όλοι τους συνεργάστηκαν με το αμερικανικό λογοτεχνικό και πολιτικό  περιοδικό McClure’s του Samuel McClure στις αρχές του 20ου αι. το οποίο και  πιστώθηκε το γεγονός ότι ξεκίνησε την παράδοση της διερευνητικής δημοσιογραφίας κατευθύνοντας την ηθική πυξίδα της λεγόμενης προοδευτικής εποχής.

Μία από τις πλέον εξέχουσες μορφές της δημοσιογραφίας που στηρίχτηκε κατά κύριο λόγο  στην έρευνα ήταν αυτή της Ida Minerva Tarbell τα άρθρα της οποίας εκτόξευσαν στην κυριολεξία στα ύψη τις πωλήσεις του περιοδικού McClure’s με το οποίο και συνεργάστηκε. Γεννημένη σε κομητεία της Πενσυλβανίας στις 5 Νοεμβρίου 1857 από πατέρα δάσκαλο – μετέπειτα πετρελαιοπαραγωγό -και  μητέρα καθηγήτρια έδειξε από μικρή ηλικία την αγάπη της για τα γράμματα επηρεασμένη κι από το οικογενειακό της περιβάλλον. Υπήρξε  η μόνη γυναίκα  απόφοιτος του γνωστού για την εποχή της κολεγίου Allegheny το 1880 όπου ξεχώρισε για τις επιδόσεις της στην επιστήμη της βιολογίας. Για λίγο καιρό εργάστηκε ως διευθύντρια σε ένα Πολωνικό σχολείο όμως η αγάπη της να αρθρογραφεί την οδήγησε στο να συνεργαστεί με το περιοδικό  «The Chautauqua»   όπου και ξεχωρίζει με το άρθρο της «οι γυναίκες ως εφευρέτες».  Ωστόσο σύμφωνα με τον μελετητή Steve Weinberg το πρώτο άρθρο της Tarbell  «Οι τέχνες και οι βιομηχανίες του Σινσινάτι» ήταν εκείνο που ουσιαστικά καθιέρωσε το γραφικό της στυλ καθ’ όλη την διάρκεια της καριέρας της. Το στυλ αυτό της γραφής είχε να κάνει με άρθρα, δοκίμια και βιβλία ηθικού περιεχομένου βασισμένα στην ακλόνητη ιδιαιτερότητά της.

Το 1891 βρίσκει την Ida Tarbell στο Παρίσι – δυο χρόνια μετά την ολοκλήρωση του πύργου του Άιφελ – να εκπαιδεύεται πάνω σε ερευνητικές τεχνικές Γάλλων ιστορικών που ήταν για αυτήν οι μέντορες της στο πώς να παρουσιάσει ένα κείμενο με ιδιαίτερα αποδεικτικά κι αποκαλυπτικά στοιχεία. Η συνεργασία της με το αμερικανικό περιοδικό  McClure ήρθε σύντομα με αφορμή ένα άρθρο της Tarbell που αφορούσε το άνοιγμα των γαλλικών δρόμων. Τότε ήταν που ο εκδότης του περιοδικού Samuel McClure της προσέφερε την θέση του συντάκτη τονίζοντας χαρακτηριστικά σε συνεργάτη του  «Αυτό το κορίτσι μπορεί να γράψει, πρέπει να την οδηγήσουμε να κάνει κάποια δουλειά για το περιοδικό μας». Σε μια πρώτη φάση της ανατέθηκε να  γράψει μια βιογραφική σειρά για τον Napoleon Bonaparte. Με την σειρά των άρθρων που έγραψε η Tarbell έγινε δημοφιλής    διπλασιάζοντας τα κέρδη του  περιοδικού. Την ίδια τύχη είχε και  η επόμενη βιογραφική σειρά της Ida εκείνη του Abraham Lincoln η οποία είχε το ίδιο πετυχημένη ανταπόκριση από το κοινό δίνοντας της δικαιώματα για το υπόλοιπο της ζωής της.  Αξίζει να σημειωθεί ότι τα άρθρα που έγραψε για την ζωή του Λίνκολν συγκεντρώθηκαν σε ένα βιβλίο το οποίο  κατέστησε την Ida Tarbell Εθνική συγγραφέα της Αμερικής επειδή υπήρξε ο κύριος βιογράφος ενός δολοφονημένου προέδρου ιδιαίτερα  αγαπητού στο λαό του.

Εκείνα τα άρθρα, ωστόσο ,που εκτόξευσαν  την φήμη της Ida Tarbell ήταν αυτά που είχαν να κάνουν με την ιστορία της πετρελαϊκής  εταιρείας Standard Oil. Σε 19 άρθρα της που δημοσιευόταν ένα κάθε μήνα από τον Δεκέμβριο του 1902 στο περιοδικό McClure η Ida με την έρευνά  της κατόρθωσε να συντρίψει το μονοπώλιο της Standard Oil   και να οδηγήσει  σε νόμο αντιμονοπωλιακής νομοθεσίας οδηγώντας την εταιρεία στον αναπόφευκτο διαμελισμό της σε μικρές εταιρείες. Μέσα από προσωπικές συνεντεύξεις που έπαιρνε η ίδια από χειραγωγημένους ανταγωνιστές του J. Rockefeller, ιδιοκτήτη της εταιρείας με καθοριστική εκείνη του στενού συνεργάτη του H.Rogers αποκαλύφθηκε το σκάνδαλο μυστικών σχέσεων που είχε η εν λόγω εταιρεία με τους σιδηροδρόμους της   Πενσυλβανίας σε βάρος μικρομεσαίων παραγωγών πετρελαίου, μεταξύ αυτών και του πατέρα της Ida, Franklin Tarbell .

Κανονίζοντας άδικες   αυξήσεις στα βαρέλια μεταφοράς πετρελαίου για τους μικρούς παραγωγούς  οι εν λόγω σιδηρόδρομοι εξασφάλιζαν αντίστοιχα μικρές εκπτώσεις στις τιμές βαρελιών του J. Rockefeller   με αποτέλεσμα   ο ίδιος να συγκεντρώσει το μονοπώλιο του πετρελαίου στα χέρια του. Παρά την αποκάλυψη του σκανδάλου εις βάρος της εταιρείας του ο J.Rockefeller  ζήτησε από τους συμβούλους του να μην σχολιάζουν την σειρά των άρθρων της Ida ή οποιονδήποτε από τους ισχυρισμούς της. Ο ίδιος βαθιά γοητευμένος από την έρευνά της αποκάλεσε σε μια δήλωσή του την Tarbell  ‘’γυναίκα δηλητήριο’’. Τα  19  άρθρα της Tarbell στα οποία γίνεται λόγος για το σκάνδαλο της  Standard Oil συγκεντρώθηκαν κι αποτέλεσαν ένα ολοκληρωμένο βιβλίο με τίτλο “The History of the Standard Oil Company” που γράφτηκε από την ίδια. Στο εν λόγω βιβλίο αποκαλύπτεται με αρνητικό τρόπο το προφίλ ενός μεγιστάνα ο οποίος προκειμένου να πετύχει το μονοπώλιο για την εταιρεία του εφάρμοσε ανήθικες τακτικές. Τέλος αξίζει να αναφερθεί ότι το Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης το τοποθέτησε  στο Νο 5 σε μια λίστα με τα 100 πρώτα έργα της αμερικανικής δημοσιογραφίας του 20ου αιώνα.

H διακοπή συνεργασίας της Ida  με το περιοδικό McClure μετά από μια ακανόνιστη συμπεριφορά που επέδειξε το τελευταίο, την οδήγησε μαζί με έναν βασικό  πρώην συνεργάτη του περιοδικού τον John Phillips να συγκεντρώσουν χρήματα για την δημιουργία της  Phillips Publishing Company  και την αγορά του περιοδικού The American Magazine. Παράλληλα   η Tarbell  επιδίδεται στην συγγραφή μιας σειράς δοκιμίων και συγγραμμάτων που έχουν να κάνουν με τις γυναίκες στο χώρο εργασίας αλλά και στη ζωή της γυναίκας κοντά στο σπίτι της. Ανάμεσα σ ’αυτά ξεχωρίζει το ιδιαίτερα αγαπητό από το κοινό το  “The Business of being a woman’’ στο  οποίο η Ida μετά από μια μακρά  περίοδο παρατήρησης και μελέτης των επαγγελματικών , πολιτικών και οικιακών δραστηριοτήτων των γυναικών στις Η.Π.Α. και στη Γαλλία κατέληξε σε συγκεκριμένες απόψεις όπως σε ποια δραστηριότητα  από τις παραπάνω  χρειάζεται η γυναίκα του σήμερα  να δώσει έμφαση. Θεωρούσε ότι καθήκον της γυναίκας είναι να αγκαλιάζει την ζωή στο σπίτι και την οικογένεια λέγοντας πως ‘’Οι γυναίκες έχουν έναν πραγματικό ρόλο ως σύζυγοι , μητέρες και νοικοκυρές’’.  Στις αναφορές της για την  γυναίκα στο χώρο εργασίας  έκανε κυρίως λόγο για τις παροχές  ασφάλειας που εξασφάλιζαν  ή όχι τα εργοστάσια όπου εργάζονταν γυναίκες .

Η ίδια υπήρξε φεμινίστρια από παράδειγμα κι όχι από ιδεολογία.Κι αν και στο παρελθόν είχε αμφισβητήσει την λογική της γυναικείας ψηφοφορίας,το 1920 αγκάλιασε το δικαίωμα ψήφου της γυναίκας μετά κι από την νομοθέτησή του. Προς το τέλος της ζωής της η Ida Tarbell στα 82 της χρόνια γράφει την αυτοβιογραφία της στο βιβλίο  με τίτλο “All in a day work” ενώ λίγο μετά και την συγγραφή του  βιβλίου της “Life after eighty”– το οποίο αποτέλεσε χωρίς να το ξέρει το κύκνειο άσμα του συγγραφικού της ταλέντου– πεθαίνει σε ηλικία 86 ετών από πνευμονία στο Bridgeport Hospital στο Κονέκτικατ των Η.Π.Α. Το σπίτι το οποίο είχε αγοράσει το 1906 στο Easton όπου έμενε η ίδια με κοντινούς της συγγενείς ανακηρύχθηκε εθνικό ορόσημο.

Κλείνοντας την αναφορά στο δημοσιογραφικό φαινόμενο της Ida Minerva Tarbell αλλά και των υπόλοιπων Muckrakers αξίζει να επισημάνουμε το γεγονός ότι αποτέλεσαν κι αποτελούν ως σήμερα “βασικούς πυλώνες” στήριξης της ερευνητικής δημοσιογραφίας που σαν νοητή γέφυρα ενώνει το χθες με το σήμερα. Γιατί η πρόοδος και η εξέλιξη έρχεται συνήθως  με μια επανάσταση όπως αυτή των Muckrakers οι οποίοι δεν δίστασαν ούτε στιγμή με όποιο τίμημα να χτυπήσουν το κατεστημένο της εποχής τους αλλάζοντας αποτελεσματικά την ροή των πραγμάτων της.

Κατηγορίες
Ειδήσεις Εργασίες Κοινωνία Κόσμος

WikiLeaks και ο παράπλευρος φόνος στο Ιράκ

Εννέα χρόνια πέρασαν από την επίσημη λήξη του Ιρακινού πολέμου ο όποιος πηρέ θέση το 2003 με την εισβολή των Αμερικανικών δυνάμεων στο Ιράκ. Κατά την διάρκεια αυτού του πολέμου υπήρξαν πολλές τρομερές και βάναυσες πράξεις .Μια από αυτές τις πράξεις ήταν και ο λεγόμενος “Παράπλευρος Φόνος” (Collateral Murder).

εικονα:ptisidiastima.com

Στις 12 Ιουλίου του 2007 στην ιρακινή συνοικία της Νέας Βαγδάτης περισσότεροι από 12 αμάχοι έχασαν την ζωή τους από πυρά των Αμερικανικών δυνάμεων. Δυο από τα θύματα που θανατωθήκαν ήταν ένας φωτογράφος (Ναμιρ Νορ Ελντιν) και ένας οδηγός (Σαιντ Τσαμάχ) που εργάζονταν για το πρακτορείο ειδήσεων Reuters ενώ τραυματίστηκαν σοβαρά 2 μικρά παιδιά. Το σκηνικό αυτό βιντεοσκοπήθηκε από ένα από τα δυο ελικόπτερα (Απάτσι) το όποιο βίντεο ήταν απόρρητο μέχρι τις 5 Απριλίου του 2010 όπου δημοσιεύτηκε στο κοινό από το Wikileaks.

Στο σημειο εσπευσε αυτο το βαν με αλλους δυο ανδρες σκοπος τους να βοηθησουν τον Σαιντ Τσαμάχ να δραπετευσει ενω ηταν βαρια τραυματισμενος, δυστυχως δεν τα καταφεραν. εικονα:New York Times

Το Reuters προσπαθούσε άσκοπα από το 2007 να αποκτήσει το βίντεο με νόμιμα μέσα, επικαλούμενο την αμερικανική νομοθεσία σχετικά με την ελευθερία στη διακίνηση πληροφοριών. Όμως ο αμερικανικός στρατός δεν αποκάλυπτε τις πληροφορίες για τον θάνατο των δημοσιογράφων του πρακτορείου. Μετά από αίτημα του Reuters, το περιστατικό ερευνήθηκε σε βάθος αναγκάζοντας τους αρμόδιους αμερικανικούς στρατιωτικούς παράγοντες να δηλώσουν ότι οι Αμερικανοί στρατιώτες αναγκάστηκαν να πυροβολήσουν αφού πρώτα είχαν δεχτεί επίθεση από τους Ιρακινούς.

Το αποτέλεσμα μέσα από αυτή την έρευνα ήταν ότι όλες οι ενέργειες των στρατιωτών ήταν σύμφωνες με το Πρωτόκολλο και τους εσωτερικούς απόρρητους «Κανόνες Συμπλοκής» τους οποίους επίσης δημοσίευσε το Wikileaks .

Μαρία Αλεξανδρίδου