Κατηγορίες
Ιστορία Κόσμος Περιβάλλον Υγεία

Τσερνόμπιλ «Έγκλημα και Τιμωρία»

Σαν σήμερα 26 Απριλίου 2020

Απαγορεύεται να φάτε…..

Ήμουν μαθητής δημοτικού όταν μετά το Πάσχα του 1986 που έπεφτε 4 Μαΐου εκείνη την χρονιά, άρχισαν να μας απαγορεύουν να καταναλώνουμε φρούτα, λαχανικά, γάλα, να πηγαίνουμε βόλτες στην εξοχή, να ακυρώνονται σχολικές εκδρομές και να κρυβόμαστε όταν έβρεχε. Ο λόγος για όλα αυτά άκουγε σε μία άγνωστη μας λέξη: Τσερνομπίλ ή Τσερνόμπιλ όπως είναι το σωστό. Τι ήταν όμως αυτό το Τσερνόμπιλ;

Τσερνόμπιλ

Το Τσερνόμπιλ βρίσκεται 130 χιλιόμετρα βόρεια του Κίεβου στην σημερινή Ουκρανία (κοντά στα σύνορα Λευκορωσίας – Ουκρανίας) και εκεί είχε κατασκευαστεί το Eργοστάσιο Παραγωγής Πυρηνικής Ενέργειας με την ονομασία Βλαντίμιρ Ιλίτς Λένιν. Μπήκε σε λειτουργία το 1977 ως πρότυπο πυρηνικό εργοστάσιο και ήταν το μεγαλύτερο σε ισχύ της τότε Σοβιετικής Ένωσης. Θα μπορούσε να δώσει ενέργεια σε 1,5 εκατομμύριο νοικοκυριά (ήταν είκοσι φορές μεγαλύτεροι οι αντιδραστήρες, από τους αντίστοιχους της δύσης)! Στην περιοχή είχε ιδρυθεί η κωμόπολη του Πρίπιατ (πήρε το όνομα της από τον ομώνυμο τοπικό ποταμό) στις 4 Φεβρουαρίου το 1970. Ήταν η ένατη πυρηνική πόλη, από ένα είδος πόλεων που κατασκευάζονταν για να εξυπηρετούν τους εργάτες των πυρηνικών εργοστασίων. Φιλοξενούσε περίπου 50.000 κατοίκους, εργάτες, τεχνικούς, επαγγελματίες, σώματα ασφαλείας με τις οικογένειες τους. Ήταν μια πόλη σύγχρονη με τις δομές του σοσιαλιστικού προτύπου που δεν είχε να ζηλέψει τίποτα από μια παρόμοια σε μέγεθος «δυτική πόλη». Πολυκατοικίες, διαμερίσματα για όλους, πάρκα αναψυχής, πισίνες, κινηματογράφοι, ρεστοράν, καφέ, γήπεδα εξασφάλιζαν μια αξιοπρεπή διαβίωση.

Η αίθουσα ελέγχου του Τσερνόμπιλ.

Το χρονικό του ατυχήματος

Το πρωί της 25ης Απριλίου 1986 είχε κανονιστεί να γίνει στον αντιδραστήρα νούμερο 4 μία δοκιμή στο σύστημα ασφαλείας του. Για διάφορους λόγους αναβλήθηκε κι αποφασίστηκε να γίνει από την βραδινή βάρδια. Η δοκιμή θα γινόταν στον έναν από τους δύο στροβίλους που τροφοδοτούσε ο αντιδραστήρας 4, και προβλεπόταν να ακολουθήσει την εξής πορεία: Ο αντιδραστήρας θα ετίθετο σε χαμηλή ισχύ (περί τα 700MW) και η γεννήτρια θα εργαζόταν σταθερά, σε πλήρη ταχύτητα. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, η παροχή ατμού θα διακοπτόταν, και θα ελεγχόταν κατά πόσο το σύστημα θα μπορούσε να θέσει σε λειτουργία τις αντλίες ψύξης μέχρι την εκκίνηση των εφεδρικών γεννητριών.



Στρατιώτες εργάζονται για τον περιορισμό των συνεπειών του ατυχήματος.

01:23:40

Υπεύθυνος της επίβλεψης της δοκιμής ήταν ο αρχιμηχανικός Ανατόλι Ντιάτλοφ. Υπεύθυνος της νυχτερινής βάρδιας ήταν ο Αλεξάντρε Ακίμωφ, ενώ υπεύθυνος για τον χειρισμό του αντιδραστήρα ήταν ο Λεονίντ Τοπτούνοφ, ένας νέος μηχανικός με τρίμηνη εμπειρία. Σύμφωνα με τον αρχικό σχεδιασμό, η δοκιμή θα έπρεπε να είχε ολοκληρωθεί  και η νυχτερινή βάρδια απλώς θα επιτηρούσε την ψύξη του απενεργοποιημένου αντιδραστήρα. Θα έπρεπε να κοπεί το ρεύμα στις αντλίες νερού ψύξης μέχρι να αρχίσουν να λειτουργούν οι γεννήτριες πετρελαίου. Ο Τοπτούνοφ έκανε ένα μεγάλο λάθος και η τροφοδοσία του ρεύματος μειωνόταν ανεξέλεγκτα. Κατά την αλλαγή βάρδιας έγινε ταχύτατα η περαιτέρω μείωση της ισχύος του αντιδραστήρα κάτω του 50%. Το νερό που περνούσε από τον πυρήνα του αντιδραστήρα θερμαινόταν όλο και περισσότερο. Δευτερόλεπτα μετά δόθηκε εντολή να κλείσει ο αντιδραστήρας αλλά ήταν αργά. Είχαν αρχίσει ανεξέλεγκτες αλυσιδωτές αντιδράσεις, που οδήγησαν στην τήξη του πυρήνα. Ο αντιδραστήρας βρισκόταν πλέον σε ασταθή κατάσταση. Σχεδόν όλες οι ράβδοι ελέγχου είχαν αφαιρεθεί και απέμεναν κατεβασμένες 18 ράβδοι, έναντι 28 που θα έπρεπε να είναι πάντα κατεβασμένες για λόγους ασφαλείας. Όταν πάτησαν το κομβίο απενεργοποίησης, οι άκρες των ράβδων εισήλθαν ανάμεσα από τις στήλες καυσίμων αυξάνοντας έτσι την ισχύ στα 530 MW . H επόμενη αύξηση της ισχύος ήταν στα 33.000 MW, δεκαπλάσια της προβλεπόμενης ισχύος του αντιδραστήρα. Συναγερμοί χτυπούσαν παντού. Οι στήλες καυσίμου καταστράφηκαν και ακολούθησε έκρηξη του αντιδραστήρα και του κτηρίου του στις 01:23:40, λόγω της πίεσης του ατμού. Με μια δεύτερη έκρηξη ακόμα ισχυρότερη καταστράφηκε το περίβλημα του πυρήνα, 2.000 τόνων και έτσι διέφυγαν στην ατμόσφαιρα ραδιενεργά υλικά που αντιστοιχούσαν σε 200 ατομικές βόμβες όπως αυτήν της Χιροσίμα!  

Οι τιτάνιες προσπάθειες κατάσβεσης της πυρκαγιάς.

Η κατάσβεση της φωτιάς

Ακαριαία σκοτώθηκαν οι δύο χειριστές της αίθουσας ελέγχου. Αμέσως κλήθηκε η πυροσβεστική για την κατάσβεση της φωτιάς, που επεκτάθηκε και γύρω από το εργοστάσιο. Οι πυροσβέστες εκτέθηκαν σε τεράστιες ποσότητες ραδιενέργειας, αφού δεν ήξεραν τι αντιμετώπιζαν. Η φωτιά έσβησε στις 05:00 πμ. Στα νοσοκομεία η κατάσταση των τραυματιών προκαλούσε σοκ στους γιατρούς διότι δεν είχαν αντιμετωπίσει κάτι παρόμοιο. Τους πρώτους τρείς μήνες 31 άνθρωποι πέθαναν από την μόλυνση ,από τον αριθμό των 237 που εκτέθηκαν. Τα τηλέφωνα στην Μόσχα πήραν φωτιά. Την επομένη επιτροπή αποτελούμενη απ’ τον Μπόρις Στσέρμπινα, μέλος της κεντρικής επιτροπής του ΚΚΣΕ και αντιπρόεδρο του υπουργικού συμβουλίου και τον Βαλερί Λεγκάσοφ, χημικού, προέδρου του Ινστιτούτου πυρηνικής ενέργειας Κουρτσάτοφ φτάνει στην περιοχή για τον έλεγχο της κατάστασης.

Χιλιάδες αντιασφυξιογόνες μάσκες μετά την εγκατάλειψη του Πρίπιατ.

Η αντίδραση της κυβέρνησης

Λόγω της διασποράς της ραδιενέργειας, αποφασίστηκε η εκκένωση της πόλης του Πρίπιατ. Η εντολή ήταν να πάρουν τα άκρως απαραίτητα γιατί σε λίγες μέρες θα επέστρεφαν. Αυτό δεν έγινε ποτέ! Το μεσημέρι της 27ης Απριλίου ξεκίνησε η απομάκρυνση των 50.000 περίπου κατοίκων από έναν τεράστιο στόλο 12.000 λεωφορείων, 500 φορτηγών του στρατού και αρκετών άλλων μέσων. Η ζώνη ασφαλείας ορίστηκε στα 30 χλμ γύρω από το ατύχημα. Περίπου 115.000 κάτοικοι άφησαν τα σπίτια τους. Για την εξάλειψη των συνεπειών περίπου 600.000 στρατιώτες εργάζονταν στην οροφή του εργοστασίου ο καθένας μόλις 1,5 λεπτό πρίν τον αντικαταστήσουν για να μην έχουν μεγάλη έκθεση στην ραδιενέργεια. Ελικόπτερα έριχναν υλικό για να μπαζώσουν τον πυρήνα του. Τους επόμενους μήνες το σημείο του αντιδραστήρα σφραγίστηκε από μία τεράστια σαρκοφάγο! Η σοβιετική ηγεσία υπό τον Μιχαήλ Γκορμπατσώφ, αποφάσισε να κρατήσει μυστικό το ατύχημα από την παγκόσμια κοινότητα. Όμως ενδείξεις υψηλών ποσοστών ραδιενέργειας που μετρήθηκαν στην Σουηδία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, ανάγκασαν την Σοβιετική ηγεσία να παραδεχτεί το ατύχημα 48 ώρες μετά.

Η πόλη του Πρίπιατ σήμερα.
Λούνα παρκ στο Πρίπιατ

Συνέπειες του ατυχήματος

Το μεγαλύτερο μέρος της Ευρωπαικής επικράτειας, αλλά και σε άλλες ηπείρους, εκτέθηκε στην ραδιενέργεια που διέφυγε από το Τσερνόμπιλ. Οι επιπτώσεις ειδικά στις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες ήταν μεγάλες για την δημόσια υγεία και το περιβάλλον. Επηρέασε 150.000 τ.χλμ. και 8,4 εκατομμύρια ανθρώπους στις γύρω περιοχές, την χλωρίδα και την πανίδα. Καρκινογενέσεις, λευχαιμίες, νεοπλασματικές παθήσεις τα επόμενα χρόνια έκαναν την εμφάνιση τους, σε πολλούς ανθρώπους. Στην χώρα μας, λόγω και του Ορθόδοξου Πάσχα, η κυβέρνηση άργησε να ενημερώσει τον κόσμο, για να μην προκληθεί πανικός. Τους επόμενους μήνες στην Βόρεια Ελλάδα και στην Θεσσαλία κυρίως ανέβηκαν τα ποσοστά ραδιενέργειας. Κάποιοι που διαγνώσθηκαν με καρκίνο την επόμενη δεκαετία, θεωρήθηκαν ως ασθενείς από το ατύχημα.

Φταίει ο κομμουνισμός;

Η πολύ καλή εικόνα του Γκορμπατσώφ για τους δυτικούς λόγω των μεταρρυθμίσεων μέσω της περεστρόϊκα και της γκλάσνοστ, αμαυρώθηκε με το ατύχημα. Οι Η.Π.Α. και οι σύμμαχοι της, βρήκαν ευκαιρία να πλήξουν την τεχνολογική αξιοπιστία των Σοβιετικών αλλά και του συστήματος διακυβέρνησης. Η αλήθεια είναι ότι το ατύχημα ήταν μία από τις αφορμές της διάλυσης της Ε.Σ.Σ.Δ. Ο κόσμος πίστεψε πλέον ότι η Σοβιετική Ένωση στέκεται σε σαθρά πόδια, δεν είναι η υπερδύναμη που νόμιζαν. Όμως το ατύχημα ναι μεν προκλήθηκε από ανθρώπινα λάθη και παραλείψεις, αλλά αποκάλυψε την διάβρωση του σοβιετικού καθεστώτος σε όλους τους τομείς του. Γραφειοκράτες που ήθελαν να «γαντζωθούν» στις θέσεις τους και αδιαφορούσαν, ατομικά συμφέροντα μέσα στο κόμμα, ελλειπή μέτρα ελέγχων στις μονάδες παραγωγής και κατασκευής εργοστασίων, ο εξοπλιστικός ανταγωνισμός με τις Η.Π.Α., ο πόλεμος του Αφγανιστάν και μια «αστική νοοτροπία» που άρχισε να αναδύεται από την ηγεσία που δεν ταίριαζε στην φιλοσοφία του σοσιαλισμού. Η Σοβιετική Ένωση έπαψε να είναι πραγματικά σοσιαλιστική από την δεκαετία του ’60 και να χάνει την ταυτότητα της. Η κατάληξη της διάλυσης της θα ερχόταν αναπόφευκτα κάποια στιγμή, διότι οι ηγέτες της μετά τον θάνατο του Ι. Στάλιν, ήταν κατώτεροι των περιστάσεων και ειδικά ο Μ. Γκορμπατσώφ. Ήταν ένα μικτό σύστημα διακυβέρνησης που κυλούσε σιγά σιγά προς τον καπιταλισμό.

Εγκαταλελειμμένα στρατιωτικά ελικόπτερα.

Το Τσερνόμπιλ σήμερα

Το εργοστάσιο συνέχισε να λειτουργείεώς το 2000, αλλά διακόπηκε η λειτουργία του μετά από διεθνείς πιέσεις, λόγω φόβου για ένα νέο ατύχημα. Το 2007 εγκρίθηκε η κατασκευή ενός ατσάλινου κέλυφους από την Ουκρανική κυβέρνηση. Στις 10 Ιουλίου 2019 παραδόθηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση επίσημα η νέα ασφαλής σαρκοφάγος, η οποία καλύπτει τον τέταρτο πυρηνικό αντιδραστήρα. Επίσης η πόλη Πρίπιατ παραμένει μια πόλη φάντασμα μετά από 34 χρόνια, έχοντας γίνει τουριστική ατραξιόν.

Η νέα σαρκοφάγος στον αντιδραστήρα 4.

Πυρινική Ενέργεια

Tο πυρηνικό ατύχημα στο εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας στο Θρι Μάιλ Άιλαντ, στην Πενσυλβάνια, τριακόσια χιλιόμετρα από τη Νέα Υόρκη στις 28 Μαρτίου 1979 και στην Φουκουσίμα της Ιαπωνίας 11 Μαρτίου το 2011, ήταν από τα πιο σοβαρά μετά το Τσερνόμπιλ. Δεν κατηγορήθηκε όμως ο νεοφιλελευθερισμός και ο καπιταλισμός του κέρδους όπως ο κομμουνισμός του 1986. Η τεχνογνωσία της άλλοτε Σοβιετικής Ένωσης έχει αφήσει το στίγμα της, στην ιστορία. (π.χ. οι σοβιετικής κατασκευής πύραυλοι Σογιούζ χρησιμοποιούνται μέχρι σήμερα ως η μόνη αξιόπιστη λύση για μεταφορά στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό ISS). Η τεχνολογία από μόνη της δεν είναι καλή και κακή. Έχει πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα. Πολλά ακούστηκαν όμως για παθογένειες στην τεχνολογία των αντιδραστήρων ΡΒΜΚ (όπου είχε στο Τσερνόμπιλ). Άσχετα με ότι ακούγεται η πυρηνική ενέργεια είναι μια λύση για ενέργεια με λίγες πρώτες ύλες σε ανάγκη. Δεν παράγει αέρια θερμοκηπίου, μονοξείδια και διοξείδια του άνθρακα. Είναι όμως σε θέματα ασφαλείας πολύ επικίνδυνη. Η φωτιά στην δασική περιοχή του Τσερνόμπιλ αυτές τις ημέρες της πανδημίας του κορωνοϊού, πέρασε στα ψιλά από τα Μ.Μ.Ε. αλλά ήταν πολύ επικίνδυνη για τον πλανήτη, αν δεν την περιόριζαν εγκαίρως, πριν φτάσει στο εργοστάσιο. Η ανθρωπότητα στο μέλλον μπορεί να βασιστεί σε λιγότερη πυρηνική ενέργεια για το καλό όλου του πλανήτη και να εστιάσει ακόμα περισσότερο, σε εναλλακτικούς τρόπους παραγωγής ενέργειας, εκμεταλλευόμενη πάντα με σεβασμό την φύση (τον αέρα, το νερό κτλ).

Σας ασπάζομαι, Νίκος

Κατηγορίες
Εργασίες Πολιτισμός Τέχνες

«Aναζητήσεις μιας ζωής».

Εργασία του Νικόλαου Πετρίδη στα πλαίσια του Δ.Ι.Ε.Κ.

Συνέντευξη της Λίνας Νικολακοπούλου στις 29-01-2019.

https://3pointmagazine.gr/

Μία σε βάθος προσωπική τηλεοπτική συνέντευξη έδωσε η γνωστή συνθέτης, στιχουργός, ποιήτρια Λίνα Νικολακοπούλου, στην Λένα Αρώνη στην εκπομπή ”Art Week” στις 29 Ιανουαρίου 2019,αποκαλύπτωντας πτυχές  της ζωής της, μιλώντας για την δουλειά της, την αγάπη, τον έρωτα, το πάθος.

Μας μιλά για την καινούργια της συνεργασία στο «Άλσος» με τον Διονύση Σαββόπουλο και την δημιουργία λαϊκού προγράμματος. Σε κάθε δουλειά αυτό που νιώθει το εκπέμπει φαίνεται. Δεν γίνονται πάντα όλα όπως θέλουμε, φταίνε και οι συγκυρίες.Ιδέες προκύπτουν και αργότερα στην διάρκεια και στις πρόβες. Αυτοαποκαλείται καλλιτέχνης, γιατί έτσι νιώθει μετά από χρόνια δουλειάς στον χώρο και δεν θα γινόταν αλλιώς με τόσο ταλέντο που την διακατέχει.Και μας λέει ότι με ταλέντο γεννιέσαι (εν αντιθέσει με τον υιό του Μάνου Χατζιδάκι Γιώργο, που υποστηρίζει ότι «ταλέντο γίνεσαι»). Κοιτώντας τα ωραία της ζωής, την φύση, ένα λουλούδι δεν μπορεί ο καθένας να τα εκμεταλλευτεί και να τα μεταβολίσει. Ο καλλιτέχνης όμως , θα τα φέρει στο φως.Επικοινωνεί τον εσωτερικό του κόσμο, μέσα από μια μορφή τέχνης. Γεννιέται κάποιος μας εξηγεί με ταλέντο και όταν το αντιληφθεί γίνεται καλύτερος και εφόσον βάζει στόχους και συνεχίζει  «τότε ναι ισχύει και το γίνεσαι ταλέντο».

Στην πρώιμη ηλικία της πραγματεύεται τον έρωτα, την αγάπη, υπαρξιακά θέματα της εσωτερικότητας του ανθρώπου και έτσι δημιουργεί αυτούς τους στίχους. Από τα παιδιά μπορεί να ακούσεις τρομερές σκέψεις. Μας τονίζει πόσο χαίρεται που οι νέοι άνθρωποι, αγαπάνε τα τραγούδια της, αλλά και πόσο της αρέσει που συνεργάζεται με νέους καλλιτέχνες.Θα πρέπει να αντέχεις στον χρόνο αναφέρει, πάνω σ΄ αυτό. Ο καθένας έχει έναν βαθμό έντασης για ότι συμβαίνει γύρω του και θα πρέπει να υπάρχει κατανόηση και αλληλεπίδραση. Και το κυριότερο ο καλλιτέχνης να μην χάνει την αθώα και παραδεισένια αυτή συνθήκη.

Ο καλλιτέχνης επισημαίνει, πρέπει να επωμιστεί ο καθένας το βάρος του τμήματος του ταλέντου του.Έχοντας ταλέντο πληρώνεις «ακριβά διόδια» και στον εαυτό σου και στους υπόλοιπους. Χρειάζεται γερό τιμόνι, μέτρο για να μην ηττηθείς από τους πολέμιους σου και καθαρή καρδιά, όταν έχεις δημόσια έκθεση επισημαίνει.

https://www.discogs.com/

Ρωτώντας την για τα αδιέξοδα στην ζωή της και πως τ΄ αντιμετώπισε και τα ξεπέρασε απαντάει, ο καθένας κουβαλάει στην ζωή, τον δικό του σταυρό. «Έχει τύχει να μη μιλάω άνθρωπο για μια εβδομάδα». Είναι στον κάθε χαρακτήρα αυτό. Πρέπει να κάνεις κάτι για να μην σε καταβάλλουν οι δυσκολίες.

Πάντα ξημερώνει καινούργια μέρα. Έτσι κατανοείς δώρα της ζωής, που υπό άλλες συνθήκες δεν θα καταλάβαινες.Και αν κάτι μας γίνεται αφόρητο, ν΄ αφήνουμε λίγο το τιμόνι μας χαλαρό.

Στην ερώτηση αν κάποιο ελάττωμα της την δυσκόλευε, απαντά πως «καταλάβαινα κι ένιωθα πολλά γύρω μου και στην δουλειά μου, αλλά φοβόμουν να τα εκφράσω εγώ  και προτιμούσα να τα πω σε άλλον να τα ονομάσει». Γιαυτό πάντα και ειδικά στις αρχές δούλευε μας αναφέρει με γνώριμους της που εμπιστευόταν και την καταλάβαιναν αμέσως, γιατί ένιωθε ασφάλεια. Βέβαια αργότερα έκανε με μεγάλη επιτυχία συνεργασίες και με άλλους μεγάλους έλληνες και ξένους καλλιτέχνες ξεπερνώντας αυτές τις συστολές της. Έτσι απέκτησε μας λέει έλεγχο στον εαυτό της, πάντα με ευγένεια αποφασιστικότητα αλλά και χωρίς φρένο, για να καταφέρει ότι πέτυχε. Και ο στίχος που της ταιριάζει είναι, «οι ευαίσθητοι αμύνονται στην ζωή κι αργούν κι η λαχτάρα τους συνήθισε να πατούν το φρένο» από τους δικούς της στίχους, στο τραγούδι «Εγώ μιλάω για δύναμη».

Ξεχωρίζοντας πιο είναι το top 3, από τα δικά της «μουσικά παιδιά», απαντά το «Μαμά γερνάω», το «Η σωτηρία της ψυχής» και αφήνει ανοιχτό το τρίτο χαμογελώντας.

Τελειώνοντας μας πάει στον σημερινό εσωτερικό της κόσμο, διακρίνοντας σε αυτόν την αγάπη, την φιλία, τον έρωτα, να είναι ανοιχτή σε συναντήσεις με νέους ανθρώπους, όπου οι επαφές μ΄ αυτούς την κάνουν καινούργια, να καθρεφτίζεται ο εαυτός της σε αυτούς και να νιώθει μητρική αγάπη απέναντι τους. Όταν αναρωτήθηκε τους φίλους της ήταν λίγοι, η ίδια όμως δηλώνει πιστή στις φιλίες και πως όπου έδωσε την καρδιά της δεν την πήρε ποτέ πίσω.

Σας ασπάζομαι, Νίκος.

Κατηγορίες
Εργασίες Κοινωνία Κόσμος

ΨΗΦΙΑΚΗ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ: ΕΝΑ ΑΝΑΓΚΑΙΟ ΚΑΛΟ Ή ΚΑΚΟ

Εργασία του Νικόλαου Πετρίδη στα πλαίσια του Δ.Ι.Ε.Κ.

Και διαπιστώσεις μέσα από την εργασία μου, για το έργο του Bernard Poulet «Το τέλος των εφημερίδων»

To διάβασμα είναι ένας άλλος τρόπος να είσαι κάπου.                     

Ζοζέ Σαραμάγκου, 1922-2010, Πορτογάλος συγγραφέας [Νόμπελ 1998]

httpswww.youtube.comwatchv=xWka8vYzqHM

Ο μικρός βιβλιοφάγος Νικόλας

Από την ηλικία των πέντε ετών που έμαθα να διαβάζω εώς σήμερα, δηλαδή 12.775 ημέρες δεν υπάρχει ούτε μία από αυτές που να μην έχω διαβάσει έστω και 5 λεπτά. Σε δύσκολες μέρες, ευτυχισμένες, στην δουλειά, στην αρρώστια, στο νοσοκομείο παντού. Ότιδήποτε έπεφτε στο χέρι μου που ήταν από χαρτί και κάτι έγραφε πάνω του, το διάβαζα. Τα χαρτζιλίκια μου τα χαλούσα στα βιβλία, στα κόμικς και στις εφημερίδες. Με ρωτούσαν γονείς και συγγενείς «τι θέλεις για δώρο Νικόλα;», τίτλους βιβλίων τους έλεγα και απορούσαν. Αγαπούσα και τα παιχνίδια, αλλά τα βιβλία ήταν για μένα προτεραιότητα. Ο αγαπημένος μου δάσκαλος στο δημοτικό, Γεώργιος Λ. που με δίδαξε επί πέντε συνεχόμενα χρόνια (και στον οποίο οφείλω πολλά για την βάσεις που μας έδωσε να γίνουμε πρώτα άνθρωποι και μετά καλοί μαθητές), κατάλαβε αμέσως την επιρροή που είχαν στην πρόοδο μου τα βιβλία. Ακόμα και τώρα βλέπω βιβλία και νιώθω έξαψη. Η φαντασία μου ταξίδευε μαζί με τον αγαπημένο μου Ιούλιο Βερν και τόσους άλλους συγγραφείς. Η έλευση του διαδικτύου δεν άλλαξε σε τίποτα, αυτήν την αγάπη μου στο κάθε τι έντυπο.

ο Bernard Poulet βλέπει το μέλλον

 Η ανακάλυψη του διαδικτύου έδωσε ένα μεγάλο χτύπημα σε ότι λέγεται έντυπο μέσο. Είτε βιβλίο είναι αυτό, είτε εφημερίδα. Και ο Bernard Poulet στο βιβλίο του «Το τέλος των εφημερίδων» που εκδόθηκε το 2009, αναλύει αυτή την τεράστια αλλαγή στην ζωή μας. Κάποια ερωτήματα που προκύπτουν στο επίκαιρο (πιστεύω για πολλά χρόνια ακόμα) έργο του, μας κάνουν να αναλογιστούμε, πόσο άλλαξε το ανθρώπινο είδος, σε όλες τις εκφάνσεις της ύπαρξης του. Μας θέτει ο Bernard Poulet τις διαπιστώσεις του, πολύ εύστοχα.

Ψηφιακή κοινωνία. Την προτιμάμε;

Πως η ψηφιακή τεχνολογία και τα νέα μέσα επικοινωνίας άλλαξαν την κοινωνική συμπεριφορά των ανθρώπων; Η αλματώδης εξέλιξη της τεχνολογίας, με την είσοδο στη ζωή μας της ψηφιακής τεχνολογίας και των νέων μέσων επικοινωνίας ναι μεν έφερε όλο τον κόσμο πιο κοντά (δημιουργήθηκε ένα «παγκόσμιο» χωριό) και μας διευκόλυνε στην καθημερινότητα μας, αλλά παράλληλα μας απομάκρυνε και μας αποξένωσε από τους διπλανούς μας. Μπορούμε να μιλάμε, να γράφουμε, να συναντιόμαστε, να εργαζόμαστε να επικοινωνούμε, γενικά μέσω της τεχνολογίας αλλά απουσιάζει πλέον η πραγματική προσωπική επαφή με τον συνάνθρωπό μας. Πολλές φορές ακόμα και δίπλα μας να είναι ο συνομιλητής μας μπορεί να προτιμήσουμε να επικοινωνήσουμε μαζί του μέσω της τεχνολογίας. Μας έκανε εν ολίγοις «τεμπέληδες» και απόμακρους μεταξύ μας αλλάζοντας συμπεριφορές, μειώνοντας τον ανθρωπισμό μας και την ανάγκη να επικοινωνήσουμε με το είδος μας πραγματικά.

http9buz.commediait-s-over-book-you-re-an-inferior-technology

Βιβλία- έντυπα μέσα vs διαδίκτυο

Πως ανασχηματίστηκε ο μηχανισμός της ενημέρωσης και της ψυχαγωγίας; Η εποχή της ψηφιακής τεχνολογίας δεν ήταν δυνατόν να μην επηρεάσει την ενημέρωση και την ψυχαγωγία των ανθρώπων. Κάθε μεγάλο μέσο ενημέρωσης και ψυχαγωγίας (τηλεοπτικοί σταθμοί, ραδιόφωνα, εφημερίδες, περιοδικά, ειδησεογραφικά πρακτορεία, ψηφιακά βιβλία κ.τ.λ.) έχει πλέον και την επίσημη ιστοσελίδα του. Το αποτέλεσμα είναι γρήγορη ενημέρωση και ψυχαγωγία, διαφημίσεις παντού, νέα εποχή για την δημοσιογραφία με την δημιουργία ψηφιακών Μ.Μ.Ε. και εφημερίδων. Διαβάζουμε μας λέει πολύ εύστοχα ο Bernard Poulet, πολύ περισσότερο πλέον αλλά τι διαβάζουμε. Ανατρέχει ο κάθε χρήστης του διαδικτύου τους ιστότοπους με βιασύνη χωρίς να διαβάζει επί της ουσίας, διαβάζοντας  μόνο τίτλους κι επικεφαλίδες που προκαλούν εντύπωση. Και το μόνο που ενδιαφέρει δυστυχώς τους δημιουργούς των ιστότοπων είναι η επισκεψιμότητα και όχι η ανάγνωση. Επίσης έτσι χάθηκε και η «ρομαντική» πλευρά της αγοράς και του ξεφυλλίσματος των εφημερίδων και των βιβλίων, που οδήγησε και σε πτώση κερδών σε εταιρείες και εκδοτικούς οίκους και απώλεια θέσεων εργασίας. 

Θετικά και αρνητικά

Το διαδίκτυο αν χρησιμοποιείται σωστά, είναι ένα εργαλείο τεράστιων δυνατοτήτων. Γρήγορη και αστείρευτη γνώση, γρήγορη επικοινωνία (δεν θα πρέπει να είναι η μοναδική με τους συνανθρώπους μας), ευκολίες στην εργασία, στις επιστήμες. Από την άλλη εγκλήματα κατά ανηλίκων (παιδεραστία), απάτες, κατασκοπία, καταστροφή αντιπάλων, παραβίαση του απορρήτου της προσωπικότητας (μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και των κυβερνοχώρων). Όλα τα καλά της τεχνολογίας πρέπει να τα αξιοποιούμε, με γνώμονα το κοινωνικό καλό και όχι την προσωπική μας αυταρέσκεια και αυτό θα πρέπει να ισχύει για όλους, γονείς, παιδιά, εκπαιδευτικούς, κυβερνώντες κ.τ.λ.

Σας ασπάζομαι, Νίκος.

Κατηγορίες
Ιστορία

«ΚΡΙΣΗ ΙΜΙΩΝ»: ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΜΕ ΝΕΚΡΟΥΣ

Ελληνοτουρκικά

Η ασθένεια που άλλαξε τον «ρου» της ιστορίας

 Ήταν Δευτέρα 20 Νοεμβρίου 1995 όταν έγινε η μετακομιδή του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου στο Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο. Η μεγάλη σε χρόνο νοσηλεία του, λόγω σοβαρών προβλημάτων με την υγεία του, άλλαξαν σε μεγάλο βαθμό την πολιτική ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου κατά την έξοδο του από το Ωνάσειο.

Με ακέφαλη ουσιαστικά την χώρα, δόθηκε το έναυσμα στους επίδοξους δελφίνους του ΠΑ.ΣΟ.Κ. να ετοιμάζονται ο καθένας για την τελική επικράτηση του, στην ηγεσία της κυβέρνησης και του κόμματος. Αυτός που επικράτησε ήταν ο Κώστας Σημίτης ως πρωθυπουργός (πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. παρέμενε ο Ανδρέας Παπανδρέου). Εκλέχτηκε στις 18 Ιανουαρίου 1996 από την κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματος. Ο Σημίτης ήταν ο τελευταίος που θα ήθελε να τον αντικαταστήσει ο Ανδρέας, αλλά οι συμμαχίες του στο κόμμα του έδωσαν την νίκη, απέναντι σε ονόματα όπως ο Τσοχατζόπουλος και ο Αρσένης. Οι κόντρες του Ανδρέα με τον Σημίτη επί των θητειών του στα υπουργεία που ανέλαβε ήταν ένας λόγος της «αμφισβήτησης» προς το πρόσωπο του.

Οι Τούρκοι μας δοκιμάζουν

Τα Ίμια αποτελούν μία συστάδα νησίδων της Δωδεκανήσου. Αυτά εκχωρήθηκαν στην Ελλάδα μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου σύμφωνα με το άρθρο 14 της Συνθήκης Ειρήνης των Παρισίων (10-12-1947) όπου η Ιταλία εκχώρησε στην Ελλάδα εν πλήρει κυριαρχία τις νήσους της Δωδεκανήσου. Στις 25 Δεκεμβρίου 1995 το τουρκικό φορτηγό πλοίο Φιγκέν Ακάτ προσάραξε σε αβαθή ύδατα κοντά στην Μικρή Ίμια (Ανατολική) και εξέπεμψε σήμα κινδύνου. Το λιμεναρχείο Καλύμνου –το πλησιέστερο στην περιοχή– διέθεσε ρυμουλκό για να αποκολλήσει το τουρκικό πλοίο, αλλά ο πλοίαρχος αρνήθηκε, υποστηρίζοντας ότι βρισκόταν σε τουρκική περιοχή και άρα οι τουρκικές αρχές είχαν την αρμοδιότητα να του προσφέρουν βοήθεια. Το πλοίο θα κινδύνευε αν δεν το βοηθούσαν. Τελικά, στις 28 Δεκεμβρίου δύο ελληνικά ρυμουλκά αποκόλλησαν το τουρκικό φορτηγό και το οδήγησαν στο λιμάνι Κιουλούκ της Τουρκίας. Οι τούρκοι υποστήριξαν πως οι βραχονησίδες Ίμια είναι καταχωρημένες στο κτηματολόγιο Μουγκλά του νομού Μπόντρουμ (Αλικαρνασσού) και ανήκουν στην Τουρκία.

Οι δημοσιογράφοι της Χουριέτ στα Ίμια.

Η κρίση του Ιανουαρίου 1996

Το μόνο που δεν περίμενε να αντιμετωπίσει στην αρχή της θητείας του ο Σημίτης, ήταν μια ελληνοτουρκική κρίση που λίγο ακόμα και θα οδηγούσε σε πολεμική σύγκρουση. Ο τότε δήμαρχος της Καλύμνου Δημήτρης Διακομιχάλης, θορυβημένος από τις αξιώσεις της Τουρκίας για τα Ίμια ύψωσε την ελληνική σημαία στην Μικρή Ίμια 25 Ιανουαρίου. Δύο δημοσιογράφοι του γραφείου της εφημερίδας Χουριέτ στη Σμύρνη, μετέβησαν με ελικόπτερο στις 27 Ιανουαρίου στη Μικρή Ίμια, υπέστειλαν την ελληνική σημαία και ύψωσαν την τουρκική σημαία. Η όλη επιχείρηση των δημοσιογράφων βιντεοσκοπήθηκε και προβλήθηκε από το τηλεοπτικό κανάλι που ανήκει στη Χουριέτ. Στις 28 Ιανουαρίου το πολεμικό περιπολικό πλοίο «Αντωνίου», προέβη σε υποστολή της τουρκικής σημαίας και στην θέση της, υψώθηκε ξανά η ελληνική. Έλληνες βατραχάνθρωποι αποβιβάστηκαν στην Μικρή Ίμια για φύλαξη της σημαίας από το βράδυ εώς το πρωί. Όμως παρέμειναν και στην συνέχεια μετά από απόφαση της ηγεσίας. Η πρωθυπουργός της Τουρκίας Τανσού Τσιλέρ δήλωσε πως η ελληνική σημαία και οι έλληνες στρατιώτες θα απομακρυνθούν από τα Ίμια.

https://sputniknews.gr/

WHO IS Διακομιχάλης κύριε Πάγκαλε;

Τα όσα έγιναν και ειπώθηκαν εκείνες τις μέρες και ώρες στο προσκήνιο αλλά και στο παρασκήνιο, προκάλεσαν και προκαλούν ακόμα και σήμερα αντιδράσεις. Ενέργειες και λόγια που μυρίζουν «προδοσία». Ο υπουργός εξωτερικών Θεόδωρος Πάγκαλος, δήλωσε εκ των υστέρων ότι την κρίση προκάλεσε ο δήμαρχος Καλύμνου Διακομιχάλης, διότι αν και προερχόμενος από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. ήταν αντισημικός και ήθελε να προκαλέσει πρόβλημα στον νεοεκλεγέντα πρωθυπουργό.DON Corleone τον αποκάλεσε παραπέμποντας στην μαφία. Δηλαδή οι τούρκοι δεν θα προκαλούσαν κρίση χωρίς την βοήθεια του Διακομιχάλη και την προκάλεσε ο δήμαρχος! Ο κύριος Πάγκαλος επίσης διαπραγματεύτηκε με τον Χόλμπρουκ, τον βοηθό του υπουργού εξωτερικών των Η.Π.Α. Κρίστοφερ για να σταματήσει η κρίση, δεχόμενος το σενάριο ότι την σημαία την πήρε ο αέρας, όταν οι αμερικάνοι αξίωσαν την απομάκρυνσή της. Αυτός ήταν ο υπουργός εξωτερικών της Ελλάδας που τρία χρόνια αργότερα τον Φεβρουάριο του 1999 θα αρνηθεί το άσυλο στον κούρδο ηγέτη Οτσαλάν και ορκισμένο εχθρό της Τουρκίας, με αποτέλεσμα να συλληφθεί από τις μυστικές υπηρεσίες των τούρκων.



www.pentapostagma.gr


ΤΗΑΝΚS YOU USA

O Κώστας Σημίτης ανακουφισμένος, ευχαρίστησε ενώπιων όλου του κοινοβουλίου τις Η.Π.Α. για την παρέμβαση τους στην κρίση. Που «η ουδετερότητα τους» ευνόησε τις διεκδικήσεις της Τουρκίας, (κατονόμαζαν οι αμερικάνοι επίσης τα Ίμια ως «Καρντάκ») όπως στην Κύπρο το 1974. Η αποδοκιμασία των κομμάτων της αντιπολίτευσης και μεγάλου μέρους του ελληνικού λαού ήταν έντονη. Αυτός ήταν «ο πρωθυπουργός» τότε, που τόλμησε να ρωτήσει τον Α/ΓΕΕΘΑ Ναύαρχο Χρήστο Λυμπέρη,«είναι σοβαρό πράγμα για τις ΕΔ να φύγει η σημαία;». Ο Σημίτης γενικώς απαξίωνε τις ΕΔ και θεωρούσε τον προϋπολογισμό για τους εξοπλισμούς ασύμφορο και υπερβολικό. Όμως εξαιτίας των Ιμίων επί των ημερών του, γιγαντώθηκαν οι εξοπλισμοί και έγιναν τα τόσα σκάνδαλα με τις μίζες.

http://boraeinai.blogspot.com/

Θυσία χωρίς αντίκρυσμα

Ο θάνατος των τριών ηρώων δυστυχώς ήταν χωρίς αντίκρυσμα. Το σενάριο της κατάρριψης του ελικοπτέρου από τους τούρκους, είναι κάτι που συζητιέται ακόμα. Και να έγινε σίγουρα θα ήταν φρονιμότερο να ειπωθεί κάτι άλλο. Οι αδικοχαμένοι στατιωτικοί έκαναν το καθήκον τους αλλά και η αποστολή τους όντως ήταν δύσκολη λόγω καιρικών συνθηκών. Η Ελλάδα βγήκε ηττημένη και ταπεινωμένη από την κρίση με το ηθικό του στρατού καταρρακωμένο. Ήταν το εναρκτήριο επεισόδιο σε αυτό που ζούμε έντονα τώρα, με τις αξιώσεις της Τουρκίας για τα ενεργειακά αποθέματα της ελληνικής υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ. Οι «προδοτικές» συμπεριφορές της ελληνικής κυβέρνησης στην κρίση, οι οποία δεν άφησε τις ΕΔ να κάνουν το καθήκον τους απαξιώνοντας τον Α/ΓΕΕΘΑ συνεχώς, ο οποίος δεν ήταν άμοιρος ευθυνών για την ήττα, έδωσαν τα δικαιώματα αυτά.

Στο ίδιο έργο θεατές

Και εδώ είναι που η ασθένεια του Παπανδρέου ήταν κομβικής σημασίας και άλλαξε το πολιτικό status της χώρας. Οι τούρκοι θα σκεφτόντουσαν πολλές φορές πρώτα αν θα έκαναν τα ίδια, με ηγέτη τον Ανδρέα όπου είχαν δοκιμάσει τις αντοχές του αλλά και την αποφασιστικότητα του να πάει σε πόλεμο, τον Μάρτιο του 1987 με την έξοδο τότε του «Σισμίκ». Ναι μεν η κυβέρνηση ήταν καινούρια και άπειρη, αλλά δεν δικαιολογείται η εθνική αυτή ήττα με νεκρούς. Την ίδια «τακτική Σημίτη» ακολουθούν έκτοτε όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις. Αέρας πήρε και τότε την σημαία, αέρας έφερε και το σεισμογραφικό Oruc Reis σε ελληνικά ύδατα όπως υποστήριξε και η σημερινή κυβέρνηση της Ν.Δ. Δείχνοντας υποχωρητικότητα πάντα, ένα θερμό επεισόδιο ακόμα τύπου ‘Ιμια είναι πιο κοντά. Και φωνές μέσα στην κυβέρνηση για προσφυγή στην Χάγη, είναι μια ακόμα δήλωση υποχωρητικότητας. Η πρόσφατη ανακήρυξη ΑΟΖ μεταξύ Τουρκίας – Λιβύης σβήνοντας από τον χάρτη Ρόδο, Κρήτη, Καστελόριζο που οδήγησε στην διάσκεψη του Βερολίνου και δεν προσκλήθηκε η Ελλάδα, θυμίζει την διάσκεψη του Μονάχου το 1938 όταν για το θέμα της Τσεχοσλοβακίας που αξίωσε ο Χίτλερ, οι μεγάλες δυνάμεις Γερμανία, Ιταλία, Μ. Βρετανία και Γαλλία αποφάσισαν για τον διαμελισμό της υπέρ της Γερμανίας με απούσα την ίδια. Πολιτική κατευνασμού εναντίον του «ναζιστικού θηρίου», που οδήγησε όχι σε ειρήνη αλλά σε «εκατόμβες νεκρών ανθρώπων». Κάθε ομοιότητα με σημερινές καταστάσεις, δυστυχώς δεν είναι πέραν του πραγματικού.

Όλο αυτό το σκηνικό βέβαια, που έχει στηθεί στην Αν. Μεσόγειο, είναι ενάντια στην ειρήνη μεταξύ των λαών αφού τα υποτιθέμενα κέρδη από τα ενεργειακά κοιτάσματα, θα είναι εκμεταλλεύσιμα από τις εταιρείες και την αστική ελίτ των χωρών που τρώγονται γι’ αυτά και οδηγούν σε μίση και φανατισμό τους λαούς, με τον εθνικισμό που καλλιεργούν.

Σας ασπάζομαι, Νίκος

Κατηγορίες
Ιστορία

ΣΤΑΛΙΝΓΚΡΑΝΤ «Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ»

Σαν σήμερα 2 Φεβρουαρίου 2020

Ο λόφος Μαμάγιεφ στο Βόλγκογκραντ

Η πόλη που δεν θα ξεχάσουν ποτέ Γερμανοί και Ρώσοι

Βόλγκογκραντ, η πόλη του Βόλγα. Κάνοντας μια βόλτα σαν επισκέπτης στην ρώσικη αυτή πόλη στις όχθες του Βόλγα, με τα όμορφα γεμάτα πράσινο πάρκα, το φυσικό περιβάλλον που την περιστοιχίζει, την καλά σχεδιασμένη ρυμοτόμηση, τα πολλά αξιοθέατα δεν μπορείς να φανταστείς ότι εκεί διεξήχθει η μεγαλύτερη μάχη όλων των εποχών από πολλές πλευρές. Σου το θυμίζει όμως το μεγαλοπρεπές τεραστιών διαστάσεων μνημείο 85 μέτρων «Η Μητέρα Πατρίδα Καλεί», στον λόφο Μαμάγιεφ αλλά και το μουσείο που είναι αφιερωμένο στην μεγάλη μάχη.

Η πόλη ιδρύθηκε το 1589 με το όνομα Τσαρίτσιν, το οποίο έφερε μέχρι το 1925. Τότε μετονομάσθηκε, προς τιμήν του Ιωσήφ Στάλιν σε Στάλινγκραντ μέχρι το 1961. Επί των ημερών του Ιωσήφ Στάλιν είχε γίνει ένα μεγάλο βιομηχανικό κέντρο με 450.000 περίπου κατοίκους και 126 εργοστάσια. Η πόλη αποτελούσε δίπλα στον Βόλγα, μία πολύ σπουδαία επικοινωνιακή αρτηρία για την Σοβιετική Ένωση.

Στην κόλαση του Στάλινγκραντ.

Η μεγαλύτερη εκστρατεία της ιστορίας

Ήταν 22 Ιουνίου 1941 όταν ξεκίνησε η επιχείρηση «Μπαρμπαρόσα», όπου περίπου τρία εκατομμύρια Γερμανοί στρατιώτες, εισέβαλαν στην Σοβιετική Ένωση. Οι αστραπιαίες νίκες των Γερμανών σταμάτησαν έξω από την Μόσχα τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους, μπροστά στην λυσσαλέα αντίσταση σοβιετικού στρατού και λαού. Η υποχώρηση των Γερμανών σταμάτησε αρκετά χιλιόμετρα μακριά από την Μόσχα με τεράστιες απώλειες. Το καλοκαίρι του 1942 το γερμανικό επιτελείο αποφάσισε να επιτεθεί στην νοτιοανατολική περιοχή της Ρωσίας, με στόχο πλούσιες σε αγροτικά προϊόντα περιοχές, τις πετρελαιοπηγές του Καύκασου (που θα εφοδίαζαν τις μεραρχίες του και τον γερμανικό λαό) και την βιομηχανική πόλη Στάλινγκραντ που δίπλα στις όχθες του Βόλγα ήταν ένας σπουδαίος συγκινωνιακός ποτάμιος κόμβος για τις πετρέλαια του Καυκάσου. Όμως ένας ακόμα λόγος προπαγανδιστικός, ήταν η ονομασία της πόλης που έφερε το όνομα του μεγάλου του αντιπάλου, του Στάλιν. Kαι αυτή ήταν η μεγαλύτερη εμμονή του Χίτλερ που την πλήρωσε και ακριβά. Ο Γιόζεφ Γκέμπελς υπουργός προπαγάνδας, έβαλε σε κάθε πόλη ταμπέλες με την απόσταση τους από το Στάλινγκραντ! Τέτοια ήταν η μανία των Ναζί για την κατάκτηση του.

«Με την 6η Στρατιά μπορώ να κάνω έφοδο στα ουράνια», Αδόλφος Χίτλερ.

Γερμανικό πεζικό επιχειρεί στα περίχωρα της πόλης.

Οι γερμανοί χώρισαν τα στρατεύματα σε δύο ομάδες την «Α και Β ομάδες Στρατιών». Η ραχοκοκαλιά της Β ομάδας ήταν η 6η Στρατιά, με διοικητή τον Φρίντριχ Πάουλους και δύναμη 270.000 στρατιώτες,3.000 πυροβόλα διαφόρων τύπων και 500 άρματα μάχης. Από αέρος υποστηριζόταν από 1.200 αεροπλάνα. Η επίθεση ξεκίνησε 17 Ιουλίου 1942 όπου οι γερμανοί βρήκαν μπροστά τους 160.000 στρατιώτες, της 62ης και 64ης Στρατιάς με  2.200 πυροβόλα και 400 άρματα μάχης Από αέρος υποστηριζόταν από 454 καταδιωκτικά και περίπου 200 βομβαρδιστικά μεγάλης εμβέλειας. Συνολικά Γερμανοί και Ρώσοι παρέταξαν στο ευρύ μέτωπο από 1 εκατομμύριο στρατιώτες περίπου. Το υλικό και η ποιότητα της 6ης Στρατιάς, έδιναν στον Χίτλερ την αυτοπεποίθηση ότι θα κατατρόπωνε τις σοβιετικές στρατιές. . Η 4η Τεθωρακισμένη Στρατιά του Στρατηγού Χέρμαν Χοτ διέσπασε την 64η Στρατιά και βοήθησε στο έργο διείσδυσης του Πάουλους στην πόλη του Στάλινγκραντ.

Ερείπια παντού

Ρώσοι στρατιώτες μάχονται εναντίων του εχθρού στα ερείπια.

 Στις 23 Αυγούστου ξεκίνησε ο ανελέητος βομβαρδισμός του Στάλινγκραντ όπου 2.000 πτήσεις, έκαναν ερείπια σε λίγες ώρες το 80% των κτιριακών υποδομών της πόλης. Σπίτια και εργοστάσια μετατράπηκαν σε σωρούς ερειπίων, που δημιούργησαν ένα εφιαλτικό πεδίο μάχης για τους στρατιώτες και των δύο πλευρών. Φτάνοντας η 6η Στρατιά στα περίχωρα της πόλης αντίκρυσε ένα απροσπέλαστο δίκτυο οχυρώσεων, από τα ερείπια που υπήρχαν και οι Ρώσοι το εκμεταλλεύτηκαν. Ο Πάουλους δεν μπορούσε στο αστικό αυτό πεδίο, να αναπτύξει τα μηχανοκίνητα τμήματα του και όλη τη «δουλειά» ανέλαβαν οι απλοί πεζικάριοι οπλίτες. Οι μάχες ήταν σε κοντινή απόσταση μεταξύ γερμανών και ρώσων και πολλές φορές σώμα με σώμα. Ελεύθεροι σκοπευτές σκότωναν εκατοντάδες αντιπάλους καμουφλαρισμένοι τέλεια στα ερείπια, με γνωστότερο όλων τον θρυλικό Καυκάσιο Βασίλι Ζάϊτσεφ που εξολόθρευσε 242 εχθρούς. Εργοστάσια, σπίτια, χαρακώματα άλλαζαν χέρια πολλές φορές ακόμα και την ίδια μέρα! Χρόνια μετά τον πόλεμο βρέθηκαν δύο σκελετοί ενός γερμανού και ενός ρώσου στρατιώτη σε σταση να λογχίζει ο ένας τον άλλο, εύρημα που αποδείκνυε την σκληρότητα των μαχών.

Εικόνα από το βομβαρδισμένο Στάλινγκραντ

«Δεν υπάρχει γη για μας πίσω από τον Βόλγα», Βασίλι Ζάϊτσεφ.

Πλησίαζε χειμώνας και οι συνθήκες γίνονταν δύσκολες, αφού άρχισε να χιονίζει κιόλας. Οι απώλειες τεράστιες και στον πληθυσμό που στοιβάζονταν στις όχθες του Βόλγα για να περάσουν απέναντι με ποταμόπλοια. Βομβαρδισμοί, κρύο, αρρώστιες ήταν οι λόγοι. Ο Στάλιν διατάζει με κάθε κόστος να κρατηθεί η πόλη. Ο Χίτλερ να κατακτηθεί. Η ματαιοδοξία τους, οδηγεί σε χιλιάδες νεκρούς. Η επίθεση των Γερμανών σταματάει στις 19 Νοεμβρίου. Έκτοτε αρχίζει η επιχείρηση «Ουρανός» των Ρώσων, ένα σχέδιο περικύκλωσης που σχεδίαζε ο Στρατηγός Ζούκωφ και οι επιτελείς του. Οι δυνάμεις των σοβιετικών διαλύουν τις συμμαχικές δυνάμεις των γερμανών, Ιταλούς, Ρουμάνους, Ούγγρους, Κροάτες και Φινλανδούς που κάλυπταν τα νώτα τους.

Ο Βασίλι Ζάϊτσεφ εκπαιδεύει νέους ελεύθερους σκοπευτές

Εγκλωβισμένοι από παντού

Στις 23 Νοεμβρίου ολοκληρώνεται η περικύκλωση της 6ης Στρατιάς γύρω από την πόλη. 300.000 στρατιώτες, σε σωματική και ψυχολογική κατάσταση στα όρια της προσμένουν σε βοήθεια. Προσπάθειες απεγκλωβισμού της, απέτυχαν από τον Στρατάρχη Μανστάϊν. Αεροπορικές ρίψεις εφοδίων έγιναν από την Λουφτβάφε, για να βοηθήσουν τους γερμανούς που εγκλωβίστηκαν στην «κόλαση» του Στάλινγκραντ. Οι απώλειες από την πείνα, το κρύο, τις μάχες και τις κακουχίες ήταν περισσότερες πλέον απ’ οτι στις μάχες. Στις 12 Δεκεμβρίου κάθε ελπίδα απεγκλωβισμού είχε σβήσει. Οι χριστουγεννιάτικες ευχές του Χίτλερ στους εγκλωβισμένους, δεν δίνουν καμμία προσδοκία για κάτι καλό.

Παράδωση άνευ όρων

Η απαίτηση του Χίτλερ να σκοτωθούν ηρωικά οι στρατιώτες της 6ης Στρατιάς από το να παραδοθούν στον εχθρό, έφτανε τα όρια του παραλόγου. Στις 30 Ιανουαρίου προβιβάζει τον Πάουλους σε Στρατάρχη λέγοντας του «ποτέ γερμανός Στρατάρχης δεν αιχμαλωτίστηκε». Στις 31 Ιανουαρίου ο Πάουλους παραδίνεται άνευ όρων στους σοβιετικούς. Την 2 Φεβρουαρίου μια απόκοσμη ησυχία εξαπλώθηκε στο Στάλινγκραντ, μετά από 5 μήνες αδυσώπητων μαχών. Από τις 10 Ιανουαρίου εώς 2 Φεβρουαρίου στην τελική φάση της επιχείρησης, η 6η Στρατιά είχε 140.000 νεκρούς και 91.000 αιχμάλωτους. Από αυτούς μετά το τέλος του πολέμου την δεκαετία του ’50 θα επιστρέψουν ζωντανοί στην Γερμανία περίπου 5.000. Συνολικά οι απώλειες των ρώσων ήταν 478.741 νεκροί και 650.000 τραυματίες (στρατιώτες και πολίτες) και των γερμανών 800.000 νεκροί και τραυματίες!

Πανηγυρισμοί μετά την νίκη.
https://thecaller.gr/xronomixani/h-foniki-maxi-tou-stalingkrant-me-tous-ekat-nekrous/

Οι επιπτώσεις της μάχης

Μετά την μάχη (το αντίκτυπο της οποίας φέρνει εφιάλτες στους γερμανούς ακόμα και σήμερα), η ναζιστική γερμανία δεν συνήλθε ποτέ. Με εξαίρεση την μάχη του Κουρσκ που προσπάθησε ν΄ αντεπιτεθεί, άρχισε η ολική υποχώρηση της Βέρμαχτ (ονομασία του τότε γερμανικού στρατού) που κατέληξε στο ίδιο το Βερολίνο. Οι δυτικοί «σύμμαχοι», Ρούσβελτ και Τσώρτσιλ  εκθείασαν τον σοβιετικό λαό και τον κόκκινο στρατό, για την μεγαλειώδη νίκη, αλλά υπήρχε και κάτι οξύμωρο σε όλο αυτό. Το βάρος που σήκωσε η Σοβιετική Ένωση όλα τα χρόνια του πολέμου, (27.000.000 νεκροί σε σύνολο 180.000.000 κατοίκων και τεράστιες καταστροφές στις υποδομές) έδωσε την ευκαιρία στους δυτικούς να προετοιμαστούν καλύτερα για την αντεπίθεση τους. Θέλοντας να εξασθενήσουν την κομμουνιστική ρωσία που πολεμούσε τους ναζί μόνη της στην ουσία, για να επικρατήσουν οι ίδιοι με τις ιμπεριαλιστικές τους τακτικές, δεν βοηθούσαν με ένα δεύτερο μέτωπο κατά των ναζί για να ανακουφίσουν την «δήθεν σύμμαχο» τους. Η ιδεολογική διαφορά με τους σοβιετικούς, ήταν ένας λόγος που ήθελαν να επικρατήσουν μεταπολεμικά, με την ρωσία όσο το δυνατόν πιο αδύναμη. Και ήταν η νικηφόρα εκστρατεία των ρώσων στις ευρωπαϊκές πεδιάδες μέχρι την καρδιά του «ναζιστικού κτήνους», που έδωσε την μεγάλη νίκη κατά του Χίτλερ. Η «δυτική προπαγάνδα» όμως, έχει αφήσει το στίγμα της στην ιστορική μνήμη παγκοσμίως. Η περιβόητη απόβαση της Νορμανδίας, έχει παρουσιαστεί σαν η τελική νίκη από τους «απελευθερωτές της Ευρώπης» αμερικανούς. Σε πολλούς τομείς όπως στην βιβλιογραφία και τον κινηματογράφο, έχει μέινει σαν η «μητέρα των μαχών» του Β Παγκοσμίου Πολέμου. Αρνούνται να δεχτούν ότι αν δεν ήταν η αντίσταση των ρώσων στην ανατολή, που δέσμευε τα 3/4 των γερμανικών μεραρχιών η απόβαση τους ίσως κατέληγε σε πανωλεθρία. Το μέγεθος της «τιτανομαχίας του Στάλινγκραντ» από οποιαδήποτε πλευρά κι αν το δούμε, ήταν η αρχή του τέλους για τον Χίτλερ και την ναζιστική σκιά που σκέπασε τον ουρανό της Ευρώπης για 6 χρόνια.

Σας ασπάζομαι, Νίκος.

Κατηγορίες
Εκπαίδευση Εργασίες Κοινωνία Κόσμος Υγεία

THERANOS «ΔΙΨΑ ΓΙΑ ΑΙΜΑ»

Γράφουν οι Νικόλαος Πετρίδης, Έφη Κόκορη, Φυλλιώ Μάτσιου.

Εργασία στα πλαίσια του Δ.Ι.Ε.Κ.

 Η περίπτωση της αυτοδημιούργητης και αυτοκαταστροφικής “ιδιοφυίας”

Πλήθος εξωφύλλων με την εικόνα της, συρροή από άρθρα που εξύψωναν την ιδιοφυία της και υπεράριθμες αναφορές στο όραμα της εταιρίας που θα “φέρει επαναστατικές αλλαγές” προδίδουν το μεγαλείο το οποίο κατάφερε να δημιουργήσει για τον ίδιο της τον εαυτό η Elizabeth Holmes. Με πρότυπο τον Steve Jobs, το 2003 η 19χρονη τότε Holmes, αποφάσισε να εγκαταλείψει το πανεπιστήμιο του Stanford και να χτίσει τη δική της αυτοκρατορία, με την ιδέα πως θα αφήσει το αποτύπωμά της στην ιστορία. Οι ιδέες, όμως, κρύβουν και παραισθήσεις. Πώς όμως ξεκινάει η ιστορία της εκατομμυριούχου;

Πριν μεταφερθούμε στο κυρίως θέμα, θα ήταν χρήσιμο να γυρίσουμε πίσω τον χρόνο, τόσο όσο ώστε να μελετήσουμε το ξεκίνημα της Holmes. Γεννήθηκε το 1984 στην Washington, USA, από κοινωνικά πετυχημένους γονείς και συνεπώς γαλουχημένη, θεωρητικά, με όλα τα εφόδια που θα συνέβαλαν στην προώθησή της ως σπουδαίας επιστημονικής μορφής. Η μητέρα της, Noel, εργαζόταν σε επιτροπές του Αμερικανικού Κογκρέσου και ο πατέρας της, Christian Holmes, δούλευε στην ενεργειακή εταιρία “Enron”, πριν προσληφθεί σε υπηρεσίες της κυβέρνησης όπως η USAID.

Στην ηλικία των επτά, η Holmes αποπειράθηκε να φτιάξει μια χρονομηχανή, γεμίζοντας ένα ολόκληρο τετράδιο με λεπτομερή σχέδια για όλες τις λειτουργίες της. Όταν έκλεισε τα εννιά, ανακοίνωσε στους συγγενείς της με πλήρη σοβαρότητα στον λόγο της πως “Εγώ όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω εκατομμυριούχος”. Κανείς δεν την αμφισβήτησε, τότε. Ακόμη, το ανταγωνιστικό της πνεύμα φανερώθηκε σε διάφορες περιστάσεις. Μια από τις οποίες υπήρξε αξιοσημείωτη και θεωρείται στοιχείο κλειδί για τις προοπτικές της ήταν στη διάρκεια ενός οικογενειακού παιχνιδιού με τον αδερφό της και τον ξάδερφό της (Μονόπολη), όπου επέμενε να παίζει μέχρι το τέλος κάθε φορά, με σκοπό να αποκτήσει όσες περισσότερες ιδιοκτησίες έως ότου θα νικούσε. Αν δεν συνέβαινε αυτό που επιθυμούσε, οργιζόταν και ξεσπούσε με υπερβολή.

Κάποια χρόνια αργότερα,  όταν πλέον ήταν μαθήτρια γυμνασίου σε ιδιωτικό σχολείο, ανέπτυξε μόνη της μια εργασιακή ηθική, ξενυχτώντας με μόνη της έγνοια το διάβασμα, κυρίως ασχολούμενη με τον προγραμματισμό. Οι υψηλοί της βαθμοί και η αφοσίωσή της στη μελέτη παρ’ όλα αυτά την αποξένωναν από τους υπόλοιπους μαθητές. Αποφάσισε να μάθει Κινέζικα και όχι πολύ πιο μετά άρχισε και την δική της επιχείρηση. Πουλούσε C++ μεταφραστές, ένα είδος λογισμικού δηλαδή που μετέφραζε γλώσσες προγραμματισμού σε Κινέζικα σχολεία. Έγινε έτσι δεκτή σε καλοκαιρινά μαθήματα του πανεπιστημίου Stanford και ταξίδεψε στο Πεκίνο.

Η πορεία προς την Theranos

Επηρεασμένη από τον προ-προ-πάππου της, ο οποίος ήταν χειρουργός, η Elizabeth αποφάσισε πως ήθελε να ασχοληθεί με την Ιατρική. Έτσι, το 2001 μπήκε στο πανεπιστήμιο του Stanford με στόχο να γίνει χημικός μηχανικός και εργάστηκε ως βοηθός εργαστηρίου στη Σχολή Μηχανικών. Από τη στιγμή που έφυγε για να σπουδάσει, κανένας γνωστός της δεν ξανάκουσε για αυτήν και με τι ασχολούνταν μέχρι την εμφάνισή της στο εξώφυλλο του περιοδικού «Forbes».

Όταν ήταν πρωτοετής φοιτήτρια, έλαβε την τιμή με όνομα «μελετητής του Προέδρου» και της    επιχορηγήθηκαν 3,000 δολάρια, ώστε να τα αξιοποιήσει σε ένα ερευνητικό πρόγραμμα. Στο τέλος αυτής της χρονιάς δούλεψε σε ένα εργαστήριο στο Ινστιτούτο Genome της Σιγκαπούρης, συλλέγοντας δείγματα αίματος με σύριγγες για να τεστάρει περιπτώσεις οξείας πνευμονίας. Στο δεύτερο έτος των σπουδών της, απευθύνθηκε σε έναν από τους καθηγητές της και του πρότεινε να δημιουργήσουν μαζί μια εταιρία. Εκείνος συμφώνησε κι έτσι η ίδια ίδρυσε την «Real-Time Cures», που έπειτα μετονομάστηκε σε «Theranos».

Μια ύαινα στην κοιλάδα του πυριτίου

Όταν μια ύαινα μυριστεί αίμα, το θράσος της για να τραφεί ξεπερνάει τα όρια του φόβου και μετατρέπεται σε θάρρος τέτοιο, που δύσκολα την σταματάει κάτι. Έτσι ξεκίνησε και έκανε τα βήματα της και η εταιρεία Startup «Theranos», της Elizabeth Holmes στον επιχειρηματικό κύκλο, τα οποία όσο βαρύγδουπο θόρυβο έκαναν όταν ιδρύθηκε άλλο τόσο έκαναν και στο τέλος της.   

Η ιστορία της εταιρείας Τheranos ήταν ένα μεγαλειώδες φιάσκο, μία ύβρις προς τον τομέα της ιατρικής κοινότητας και της υγείας. Ξεκίνησε με την προοπτική να προσφέρει στην παγκόσμια κοινότητα, μία εφεύρεση που θα επηρέαζε «θετικά» την υγεία και εν συνεχεία τις ζωές δισεκατομμυρίων ανθρώπων. Η Elizabeth Holmes ίδρυσε το 2003 την εταιρεία Τheranos (από λογοπαίγνιο των λέξεων «Τherapy» και «Diagnosis»). Ο σκοπός της ιδρύσεως της ήταν να κατασκευάσει ένα μικρό, φορητό μηχάνημα που θα μπορούσε να κάνει εκατοντάδες εξετάσεις αίματος χρησιμοποιώντας μόνο μια μικρή σταγόνα από την άκρη του δαχτύλου, και όχι με κανονικό δείγμα από τη φλέβα, αλλά και να εισάγει τα κατάλληλα φάρμακα στο σώμα των ασθενών χωρίς ενδοφλέβια χρήση με σύριγγα. Αυτή η ιδέα της γεννήθηκε από τον φόβο που είχε από μικρή, με τις σύριγγες και από τον θάνατο του αγαπημένου της θείου από καρκίνο αφού δεν διαγνώστηκε έγκαιρα η ασθένεια.

Ο καθηγητής της, Channing Robertson πίστεψε στο όραμά της όταν λόγω τεχνικών, ιατρικών και τεχνολογικών προβλημάτων κανένας επιστήμονας αλλά και εταιρεία δεν ασχολήθηκε σοβαρά και έγινε το πρώτο μέλος του Δ.Σ. της Τheranos. Επωφελούμενη από τις γνωριμίες με επενδυτές και επιχειρηματίες από τον κύκλο του πατέρα της, κατάφερε εώς τα τέλη του 2004 να συγκεντρώσει κεφάλαιο ύψους 6 εκατομμυρίων δολαρίων για να ξεκινήσει. Δύο χρόνια νωρίτερα, είχε γνωρίσει τον αμφιλεγόμενο 39χρονο Πακιστανό επιχειρηματία με σπουδές στο Τέξας Ramesh Balwani, με τον οποίο ανέπτυξε ερωτική σχέση και έμελλε να παίξει καθοριστικό ρόλο στην όλη ιστορία. Η Τheranos προωθούσε επικοινωνιακά μια μίνι συσκευή συλλογής δείγματος αίματος την Nanotainer και ένα μίνι εργαστήριο ανάλυσης, σε μέγεθος εκτυπωτή laser το Τheranos 1.0. Αυτή έμεινε στα στάδια του πρωτότυπου και προχώρησει στην ανάπτυξη ενός νέου μοντέλου του Edison (προς τιμή του Thomas Edison) το 2007. Η Holmes σε συνδυασμό με την επικοινωνιακή καμπάνια, κλείνει σημαντικές συμφωνίες με σκοπό να δημιουργήσει ένα πανίσχυρο δίκτυο συνεργατών, αλλά και ένα εντυπωσιακό διοικητικό συμβούλιο, αποτελούμενο από ισχυρές προσωπικότητες από όλους τους χώρους. Η εταιρεία χρησιμοποιούσε πολύ μικρά δείγματα εξετάσεων από απλούς πολίτες. Οι εξετάσεις αυτές γίνονταν με τα συμβατικά μηχανήματα που χρησιμοποιούνται σε όλο τον κόσμο, λόγω της δυσκολίας πλήρους μετάβασης από αυτά, στα «επαναστατικά μηχανήματα» της Τheranos.

Η έδρα του Theranos στο Πάλο Άλτο, Καλιφόρνια ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: GETTY IMAGES

Τα πρώτα χρόνια η εταιρεία κινούνταν με πλήρη μυστικότητα, μαζεύοντας μόνο υπέρογκα ποσά από ανυποψίαστους επενδυτές, που νόμιζαν ότι επενδύουν σε κάτι καινοτόμο και κερδοφόρο μελλοντικά. Από το 2006 εώς το 2015 απέκρυπτε με μεγάλη μαεστρία, οτιδήποτε μπορούσε να κινήσει υποψίες απάτης και να πλήξει την εικόνα της εταιρείας.

Μέθοδοι «Γκεστάπο» και Μυστικών Υπηρεσιών

Το υπουργείο Δικαιοσύνης αποκάλυψε μετά από έρευνα, ότι η εμμονή της Holmes για εχεμύθεια στην Τheranos, θύμιζε άλλες εποχές και μεθόδους. Για μια δεκαετία η εταιρεία ήταν στην αφάνεια λόγω μεθόδων μυστικότητας και στεγανοποίησης για τα δρώμενα της. Οι επενδυτές δεσμεύονταν να μην αποκαλύπτουν τίποτα για την τεχνολογία της εταιρείας. Στα γραφεία για να μπει κάποιος, υπέγραφε ιδιωτικό συμφωνητικό εχεμύθειας. Φύλακες και ασφάλεια συνόδευαν τους επισκέπτες ακόμα και στις τουαλέτες! Βοηθοί της Holmes κατέγραφαν καθημερινά την ώρα άφιξης και αναχώρησης των υπαλλήλων από το κτήριο. Το δεξί χέρι ο Balwani συνέλεγε πληροφορίες για τις κινήσεις τους με αποτέλεσμα να υπάρχει κλίμα φόβου και ανασφάλειας.

Επίσης απολύθηκαν το 2006 ο οικονομικός διευθυντής, διότι αμφισβήτησε την λογιστική εικόνα της Τheranos. Ίδια τύχη είχαν τεχνικοί κι επιστήμονες που εξηγούσαν στην Holmes, ότι τα αποτελέσματα των εξετάσεων δεν ήταν έγκυρα λόγω τεχνικών προβλημάτων κυρίως. Υπάλληλος το 2007 έχασε το σπίτι του, μετά από αγωγή εναντίον του από την εταιρεία για διαρροή πληροφοριών σε δημοσιογράφο. Το αποκορύφωμα ήταν η απόπειρα αυτοκτονίας τον Μάϊο του 2013, του επιστημονικού διευθυντή Ian Gibbons λίγο πριν συναντηθεί με την Χολμς με θέμα τα τεχνικά προβλήματα. Ο Gibbons απεβίωσε μία εβδομάδα αργότερα σε τοπικό νοσοκομείο.

https://like.philenews.com/elizabeth-holmes-i-megaleiodis-ptosi-tis-disekatommyrioychoy-me-ta-mayra/

Το όνειρο πραγματικότητα

Η Elizabeth Holmes όντως έζησε το όνειρο της για μερικά χρόνια. Να είναι μία αυτοδημιούργητη δισεκατομμυριούχος, με μεγάλη προβολή. Η περιουσία της εταιρείας εκτοξεύτηκε από τα 800.000 στα 9 δισεκατομμύρια δολλάρια σε λίγα χρόνια και η προσωπική της Holmes στα 4,5 δισεκατομμύρια δολλάρια! Τα περιοδικά, παραληρούσαν για την νεότερη αυτοδημιούργητη γυναίκα που κατάφερε να μπει στη λίστα του Forbes με τους «400 πιο πλούσιους ανθρώπους της Αμερικής». Το 2010 επιτυγχάνει μια συμφωνία συνεργασίας με την Walgreens την δεύτερη μεγαλύτερη εταιρεία καταστημάτων φαρμακείων των Η.Π.Α. Αυτό που προκαλεί όμως τεράστια εντύπωση πραγματικά, είναι ότι οι άνθρωποι που συμμετείχαν στο Δ.Σ. της εταιρείας και δεν αντιλήφθηκαν το όλο φιάσκο, ήταν άντρες με τεράστια εμπειρία σε διοίκηση στο ανώτατο επίπεδο και που θεωρητικά είχαν και πρόσβαση στους καλύτερους και πιο ενημερωμένους συμβούλους. Μερικοί από αυτούς ήταν οι εξής: Ο στρατηγός και μετέπειτα υπουργός άμυνας του Trump Robert Matisse, ο θρυλικός και πανούργος υπουργός εξωτερικών των Η.Π.Α. επί Nixon και Ford Henry Kissinger, ο υπουργός άμυνας επί Reagan George Schulz, ο υπουργός άμυνας επί Clinton William Perry. Παρεμπιπτόντως η Holmes ήταν η μοναδική γυναίκα που συμμετείχε στο Δ.Σ. της Τheranos καθ’ όλη την διάρκεια της ιστορίας της.

Η πτώση του «Μύθου»

Η κατάρρευση της εταιρείας ξεκίνησε από την εφημερίδα Wall Street Journal, η οποία ανήκει στον Rupert Murdoch, ο οποίος, ως αποτέλεσμα των ρεπορτάζ της εφημερίδας του, έχασε τα 120 εκατομμύρια δολλάρια που είχε επενδύσει στην εταιρεία. Ο δημοσιογράφος John Carreyrou της εφημερίδας, δημοσίευσε ένα εκτενές, αποκαλυπτικό άρθρο πάνω στη Τheranos, αμφισβητώντας τις μεθόδους και την αξιοπιστία των διαγνώσεων που γίνονταν με τα μηχανήματα της εταιρείας. Στην πραγματικότητα, το «μαγικό προϊόν» της Τheranos, δεν δούλεψε ποτέ, η δε Holmes έκρυβε για χρόνια την αλήθεια από το διοικητικό της συμβούλιο, τους συνεργάτες, τους υπαλλήλους, τους πελάτες της. Τον Ιούνιο του 2014, η Holmes ήταν εξώφυλλο στο «Fortune», με τίτλο «Αυτή η εταιρεία διψάει για αίμα». Δεκαέξι μήνες μετά από αυτό το εξώφυλλο, όλα άρχισαν να κατρρέουν. Το ερώτημα που όλος ο κόσμος περιμένει να απαντηθεί μετά από τις δίκες που θα διεξαχθούν το 2020 είναι το εξής: πώς είναι δυνατόν μια ξανθιά με ψεύτικη φωνή, να εξαπατήσει τόσο πολλούς για τόσο πολύ….

https://like.philenews.com/elizabeth-holmes-i-megaleiodis-ptosi-tis-disekatommyrioychoy-me-ta-mayra/

Μετά την  ‘’ύβρη’’ έρχεται  κάποτε και η  ‘’Νέμεσις’’

Η γυναίκα, που κάποτε βρίσκονταν στην κορυφή της λίστας των πιο καλοπληρωμένων προσωπικοτήτων του πλανήτη, καταλήγει ξαφνικά στην θέση να μην μπορεί να πληρώσει τις ίδιες της προσωπικές ανάγκες. Τραγική ειρωνεία αν σκεφτεί κανείς ότι κάποτε ήταν ‘’αγγελιοφόρος ελπίδας’’ για το ιατρικό μέλλον.

Πού βρίσκεται όμως σήμερα η Elizabeth Holmes;

Από τον Ιούνιο του 2018 η Elizabeth Holmes και ο Ramesh ‘’Sunny’’ Balwani  πρώην πρόεδρος και επικεφαλής λειτουργός της εταιρείας  ‘’Theranos’’ αντιμετώπισαν 11 κατηγορίες στο σύνολο. Οι δύο από αυτές ήταν για συνωμοσία απόπειρας τηλεπικοινωνιακής απάτης (ενάντια σε  επενδυτές, σε γιατρούς και ασθενείς) οι υπόλοιπες 9 αφορούσαν  πραγματική τηλεπικοινωνιακή απάτη με ποσά που κυμαίνονται από το κόστος μιας εργαστηριακής δοκιμής στα 100 εκατομμύρια δολάρια.

A New Look Inside Theranos’ Dysfunctional Corporate Culture
https://www.wired.com/story/a-new-look-inside-theranos-dysfunctional-corporate-culture/

Την αποκάλυψη αυτής της τεράστιας απάτης όπως είπαμε έκανε ο John Carreyrou  ερευνητής Δημοσιογράφος της ‘’The Wall Street Journal’’, o οποίος παρακολουθούσε στενά ήδη δύο χρόνια πριν τις κινήσεις της Theranos  και με ιδιαίτερο ενδοιασμό για την αξιοπιστία της Holmes και της εταιρείας της. Τον Οκτώβριο του 2015 ο Carreyrou δημοσίευσε τα πρώτα από τα πολλά ερευνητικά του κομμάτια αμφισβητώντας την αποτελεσματικότητα της τεχνολογίας αιμοληψίας της Theranos. Όπως απέδειξε, η Theranos διενεργούσε μόνο περίπου 12 εξετάσεις χρησιμοποιώντας τη δική της ελλιπή τεχνολογία, ενώ η πλειονότητα των αναλύσεων γίνονταν με κανονικά δείγματα που χορηγούνταν ενδοφλεβίως, σε άλλα εργαστήρια και σε ανησυχητικά μη-επιστημονικές συνθήκες. Σιγουρεύτηκε πολύ περισσότερο για τις υποψίες του όταν πραγματοποίησε  μια συνομιλία με τα γραφεία της εταιρείας και οι απαντήσεις που έλαβε ήταν τελείως ασαφείς, αυτό τον οδήγησε βέβαια σε μια πολύ περεταίρω έρευνα, από την οποία αποκαλύφθηκαν τα χιλιάδες κρυμμένα μυστικά μιας πολύ καλοστημένης κομπίνας, η οποία όχι μόνο είχε εξαπατήσει χιλιάδες κόσμο και επενδυτές, αλλά και τους ίδιους τους εργαζομένους της.

NEW YORK TIMES
https://www.nytimes.com/2016/04/01/business/report-shows-theranos-testing-plagued-by-problems.html

Εκείνο το διάστημα η Theranos ήταν  η μία από τις πιο δημοφιλείς και πολυσυζητημένες εταιρείες στο Silicon Valley με εκτίμηση εσόδων στα 9 δισεκατομμύρια δολάρια και την υποστήριξη μεγάλων επενδυτών υψηλού προφίλ όπως ο Tim Draper και Rupert Murdoch. 21 Μαϊου  του 2018 κυκλοφορεί το βιβλίο του  Carreyrou με τον τίτλο «Bad Blood: Secrets and Lies in a Silicon Valley Startup»,το οποίο από τον τίτλο του και μόνο καταλαβαίνει κανείς ότι περιγράφει τα μυστικά και ψέματα που έλαβαν χώρα πίσω από τις πύλες της ονειρεμένης, κάλπικης εταιρείας όπως και τις λεπτομέρειες για την άνοδο μέχρι και την πτώση της. Ακολούθησε ένα ντοκιμαντέρ περιγράφοντας την άνοδο και πτώση της Holmes και της εταιρείας της που κυκλοφόρησε από την HBO το 2019. Όπως αναφέρεται επίσης στην διαδικασία παραγωγής βρίσκεται και μια Χολιγουντιανή ταινία, η οποία ενδεχομένως θα παρουσιάζει την όλη ιστορία. Σημαντικό προς αναφορά είναι ότι ο Carreyrou στο βιβλίο του περιγράφει ότι η Holmes έχει αναμφισβήτητα τάσεις κοινωνιοπαθητικής διαταραχής προσωπικότητας μιας και ως κοινωνιοπαθής περιγράφεται αυτός που δεν έχει καμία απολύτως συνείδηση. Μία από αυτές  τις τάσεις είναι το παθολογικό ψέμα κάτι που σύμφωνα με τον Carreyrou η Holmes άρχισε να αναπτύσσει από τότε που παράτησε το Πανεπιστήμιο της με μικρά ψέματα και αργότερα ιδρύοντας την εταιρεία της τα ψέματα έγιναν τόσο πολλά και συχνά  που στην συνέχεια και για την ίδια, δεν ήταν διακριτή η διαχωριστική γραμμή μεταξύ των ψεμάτων και της πραγματικότητας. Επίσης κατά την άποψή του ένα άλλο δείγμα αυτής της συμπεριφοράς ήταν ότι

https://www.bustle.com/p/5-mind-blowing-stories-about-elizabeth-holmes-theranos-from-john-carreyrous-bad-blood-16951838

όταν ρωτήθηκε από τον ίδιο αν νιώθει ένοχη για όλες τις ζωές εκείνων των ανθρώπων που επηρεάστηκαν από τα ψέματα της, συμπεριλαμβανομένων των επενδυτών που έχασαν τα χρήματά τους και των περίπου χιλίων εργαζομένων που έχασαν την εργασία τους και στους ασθενείς που δόθηκαν εντελώς ανακριβή αποτελέσματα αιμοληψίας, η ίδια δεν έδειξε ούτε ίχνος μεταμέλειας ζητώντας συγγνώμη για το λάθος της και τις ζωές των ανθρώπων που έθεσε σε κίνδυνο, ούτε παραδέχθηκε οποιαδήποτε εξαπάτηση, τουναντίον ωρυότανε μέχρι τέλους για την υποτιθέμενη αθωότητά της.

Η δική της Holmes που ονομάστηκε και «δίκη της δεκαετίας», αναμένεται να πραγματοποιηθεί στις 4 Αυγούστου του 2020 ,στο San Jose της California, με την επιλογή της ένορκης επιτροπής να γίνεται στις 28 Ιουλίου του 2020. Η Holmes και ο Balwani αντιμετωπίζουν  ποινή 20 ετών φυλάκισης και εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια ως πρόστιμο.

Μέχρι τότε όμως τι;

Σύμφωνα με το περιοδικό Vanity Fair η Holmes άφησε το παλιό της σπίτι στην Καλιφόρνια και διαμένει σε ένα πολυτελές διαμέρισμα στο Σαν Φρανσίσκο, εξακολουθεί να θεωρεί τον εαυτό της ως θύμα και κατηγορεί τους δικηγόρους David Boies και Heather King όπως και τον John Carreyrou για όσα συνέβησαν. Στο περιοδικό ακόμα, αναφέρεται πως ζει μια φυσιολογική ζωή, ανεπηρέαστη από την όλη ιστορία με την Theranos και πως είναι αρραβωνιασμένη με έναν άντρα 8 χρόνια νεότερο της, κληρονόμο φιλοξενίας που εργάζεται επίσης στην τεχνολογία. Σύμφωνα με το ABC News, παρά την επικείμενη καταδικαστική απόφαση του δικαστηρίου για την περίπτωση απάτης της Τheranos, η Holmes αναζητά κεφάλαια για μια νέα επιχείρηση.

Μήπως να θεωρηθεί αυτό ως οιωνός μιας νέας πλεκτάνης;

Ένα είναι σίγουρο. Ο ξανθός αυτός ‘’άγγελος’’ ξέρει να μεταμφιέζεται πολύ καλά.

Κατηγορίες
Πολιτισμός

«Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου»

Εργασία του Νικόλαου Πετρίδη στα πλαίσια του Δ.Ι.Ε.Κ.

Κριτική του Νικόλαου Πετρίδη

Αν μια ταινία στην ιστορία του κινηματογράφου, μπορεί να μας δώσει τον ορισμό της ερευνητικής δημοσιογραφίας αυτή είναι η ταινία του Άλαν Τζέι Πακούλα, «Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου» παραγωγής του 1976.

Αφίσα της ταινίας του 1976 Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου (All the President’s Men)

 Η ταινία πραγματεύεται το σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ, που συντάραξε τις Η.Π.Α. για αρκετά χρόνια και είχει ως αποτέλεσμα την πρώτη και μοναδική παραίτηση αμερικανού προέδρου από το αξίωμα του, του Ρίτσαρντ Νίξον. Η ταινία έχει όλα τα στοιχεία ενός πραγματικού πολιτικού θρίλερ το οποίο μας μεταφέρει με επιτυχία στην εποχή των γεγονότων (ευνόητο εφόσον το  φιλμ γυρίστηκε μόλις τέσσερα χρόνια μετά το ξέσπασμα του σκανδάλου). Το σενάριο είναι βασισμένο, στο βραβευμένο με Πούλιτζερ το 1974 βιβλίο των δύο δημοσιογράφων της Washington Post, που ξεσκέπασαν το σκάνδαλο και εκεί γράφουν τα πάντα για τις έρευνες τους. Τους Καρλ Μπερνστάϊν και Μπομπ Γούντγουορντ, ενσαρκώνουν οι Ντάστιν Χόφμαν και Ρόμπερτ Ρέντφορντ αντίστοιχα. Δύο για την εποχή, ανερχόμενοι αστέρες του Χόλιγουντ που όλοι ξέρουμε την τεράστια συνέχεια στην καριέρα τους.

Η ταινία ξεκινάει με την σύλληψη των «ποντικών» του Νίξον στο κτήριο Γουότεργκεϊτ, στα   γραφεία των Δημοκρατικών. Εντύπωση μου προκαλεί, η μη ενσάρκωση του προέδρου Νίξον, αλλά παρ’ όλα αυτά το σενάριο γεμίζει οτιδήποτε θα μπορούσε να δημιουργήσει κενά στην ταινία. Και αυτό είναι κυρίως ο τρόπος της έρευνας των δημοσιογράφων. Με εναλλαγές στους ρόλους μεταξύ Χόφμαν και Ρέντφορντ, ενός παιχνιδιού αθώων ερωτήσεων με ερωτήσεις που δεν αφήνουν περιθώρια να ξεφύγει ο εκάστοτε «ανακρινόμενος», μας δίνουν ένα συγκλονιστικό δίδυμο ερευνητών δημοσιογράφων. Αυτή η εικόνα τους, με το μπλοκάκι των σημειώσεων στο χέρι, τα ατέλειωτα ξενύχτια τους πάνω από πηγές, εφημερίδες και τηλέφωνα μεταφέρει μια πραγματική διάσταση της δυσκολίας του έργου του δημοσιογράφου της εποχής. Οι δύο ηθοποιοί πράγματι δίνουν με την ερμηνεία τους, τον καλύτερο τους εαυτό, αλληλοσυμπληρώνονται και είναι κατά την άποψη μου ο λόγος που εκτοξεύτηκε η ταινία στην υπόληψη θεατών και κριτικών.

Η ταινία ήταν υποψήφια για πολλά Όσκαρ μεταξύ αυτού και της Καλύτερης Ταινίας, αλλά έπεσε επάνω στα γάντια του πρωτοεμφανιζόμενου Ρόκυ που κέρδισε και τα αριστουργήματα ο Ταξιτζής και το Δίκτυο.

Κατηγορίες
Ειδήσεις Εργασίες Κοινωνία Κόσμος Πολιτισμός

Wikileaks και Μ.Μ.Ε. μια λυκοσυμμαχία στον βωμό του κέρδους.

Εργασία του Νικόλαου Πετρίδη στα πλαίσια του Δ.Ι.Ε.Κ.

Το Wikileaks έκανε έκκληση στην ελίτ των Μ.Μ.Ε. των αρχιερέων της θεσμικής παραπληροφόρησης και της διαπλοκής, να καταπολεμήσουν την παραπληροφόρηση και την διαπλοκή.Αυτό στα μάτια του κοινού δείχνει το λιγότερο ασυμβίβαστο και συνάμα αυτοκαταστροφικό.

Η αρχή της συνεργασίας

Έχοντας κάνει συμφωνία  με τους παγκόσμιους κολοσσούς των Μ.Μ.Ε. του γερμανικού περιοδικού Der Spiegel, της βρετανικής Guardian, των Νew York Times, της ισπανικής Εl Pais και της γαλλικής Le Monde oΤζούλιαν Ασάνζ θεώρησε πως εφόσον το Wikileaks θα συνέχισε να δεχόταν πληροφορίες από πηγές και θα τις δημοσίευε, θα έπρεπε να έδινε μετά την δυνατότητα σ’αυτές τις εφημερίδες να τις αναδημοσιεύουν.

 Προφανώς η σκέψη του ήταν να νομιμοποιηθεί το Wikileaks, να αποκτήσει κύρος και εγκυρότητα κατά κάποιο τρόπο, στα μάτια των πολιτών αλλά και των εφημερίδων με τα εκατομμύρια των αναγνωστών, που ενημερώνονταν με τον παραδοσιακό τρόπο της ανάγνωσης των έντυπων μέσων.

Εξαρχής φαινόταν και όντως έτσι έγινε, αυτή η συνεργασία ωφέλησε και τις δύο πλευρές το μεν Wikileaks κάνοντας το γνωστό στο ευρύ κοινό, στους  δε επικεφαλής των εφημερίδων (που χωρίς δεύτερη σκέψη δέχτηκαν την πρόταση συνεργασίας) να διευρύνουν και αυτοί το αναγνωστικό κοινό τους που λόγω της ανάπτυξης και διάδοσης του διαδικτύου, είχαν χάσει έσοδα από την μέιωση πωλήσεων των έντυπων μέσων παγκοσμίως.

Κι αν για τον Ασάνζ τα κέρδη προέρχοταν κυρίως από δωρεές, για τις εφημερίδες που δυστυχώς ο πρωταρχικός σκοπός είναι οι μπίζνες, είχαν πλέον μια μεγάλη ευκαιρία να βγον στο προσκήνιο μετά από πολλά χρόνια.

Julian Paul Assange εικόνα unblock.gr

Τα πρώτα ”διαμάντια” στις εφημερίδες

Στις 28 Νοεμβρίου 2010 το Wikileaks στέλνει στις εφημερίδες που αποφάσισε να συνεργαστεί 251.287 αδημοσίευτα έγγραφα κυρίως από πρεσβείες των Η.Π.Α. ανά τον κόσμο τα οποία αναφέρουν από το το ότι ο Ούγκο Τσάβες πρόεδρος της Βενεζουέλας είναι τρελός, μέχρι και οδηγίες εξόντωσης από την  CIA ”εχθρικών ομάδων” σε φιλικά προς τις Η.Π.Α. βάναυσα καθεστώτα. Οι αποκαλύψεις δημιούργησαν αναταραχή ανάμεσα σε σχέσεις κρατών, συμμάχων και εχθρών. Οι πολίτες μάθαιναν πλέον, ότι τους έκρυβαν οι κυβερνήσεις τους δήθεν για το καλό τους και την ευημερία τους. Κάτι που είχε να επαναληφθεί από τον πρώτο διδάξαντα Ντάνιελ Έλσμπεργκ με τα διαβόητα για τις Η.Π.Α.  pentagon papers, έναν πρώην δημόσιο υπάλληλο ο οποίος είχε εργαστεί στο πεντάγωνο και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Ξεκίνησαν να δημοσιεύονται 13 Ιουνίου 1971 μέσω των Νew York Times (που πάλι άρπαξε την ευκαιρία) 7.000  σελίδες που αντέγραψε μυστικά ο Έλσμπεργκ, που περιείχαν μια μυστική μελέτη για τον πόλεμο του Βιετνάμ που περιελάμβανε τα έτη 1945 έως 1968 και αποδείκνυαν μεταξύ άλλων, ότι η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών έλεγε ψέματα στον Αμερικανικό λαό και το Κογκρέσο για τους λόγους του πολέμου του Βιετνάμ, όσο και για την έκταση και την αποτελεσματικότητα του.

ΕΙΚΟΝΑ ΑΠΟ ΝEW YORK TIMES

Οι δικαστικές αρχές διατάζουν την Νew York Times να σταματήσει τις δημοσιεύσεις των εγγράφων , λόγω κινδύνου της  εθνικής ασφάλειας της χώρας κάτι που μετά από τέσσερις μέρες σταματάει να ισχύει και ξεκινάει η εκ νέου έκδοση των εγγράφων. Οι αποκαλύψεις έφτασαν μετά, να εκδίδονται και από την Washington Post αλλά και από ακόμα 20 εφημερίδες.Η υπόθεση Watergate το 1972 αλλά και τα πιο πρόσφατα Panama papers το 2016, ήταν κι αυτά περιπτώσεις που αποκάλυψαν στον κόσμο πολιτικά και οικονομικά σκάνδαλα μέσω των εφημερίδων.

Οι ”νομιμόφρονες” ΝewYorkTimes και η Guardian

Έχοντας πετύχει αυτό που ήθελαν στην Νew York Times, ξαφνικά από τον Δεκέμβριο του 2010 κιόλας, θυμούνται πόσο ”πατριώτες” είναι και ότι προέχει η ασφάλεια της χώρας από την διαφάνεια στην πληροφόρηση που τους πρόσφερε ο Ασάνζ. Από κοντά και η βρετανική Guardianσε λιγότερο βαθμό, δηλώνουν ότι η ομάδα του Wikileaks δεν διαθέτει την σοβαρότητα, την εμπειρία των δημοσιογράφων τους στο χώρο της ενημέρωσης .

Η αλλαγή στάσης της Guardian λόγω ίσως της κεντροαριστερής της προέλευσης και ότι τα περισσότερα έγγραφα έθιγαν τις Η.Π.Α., ήταν πιο ήπια και λιγότερο καυστική (αν και ο εκδότης της χαρακτήρισε το Ασάνζ χάκερ και όχι δημοσιογράφο).

Τα θεσμικά (καθεστωτικά) μέσα ενημέρωσης των ΗΠΑ και συγκεκριμένα οι New York Times αποτελούν αναπόσπαστο μέρος του οικονομικού κατεστημένου, που συνδέεται με τη Wall Street, τις “δεξαμενές σκέψης” της Ουάσινγκτον και του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων.Επιπλέον, τα καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης των ΗΠΑ έχουν αναπτύξει μια μακροχρόνια σχέση με τους μηχανισμούς των υπηρεσιών  πληροφοριών της χώρας, από την επιχείρηση «Mocking Bird» ένα σχέδιο της Υπηρεσίας Ειδικών Προγραμμάτων της CIA  που  λειτουργεί από τις αρχές της δεκαετίας του ΄50 (αποκαλύφθηκε το 1976 και αποδείχθηκε το 2007) με στόχο την χειραγώγηση των Μ.Μ.Ε. και την μετέπειτα βέβαια χειραγώγηση των πολιτών από αυτά.Ο Ντέιβιντ Σάνγκερ, κύριος ανταποκριτή του γραφείου της Ουάσιγκτον (μέλος του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων) δεν δίστασε να ομολογήσει πως δόθηκαν για μελετη στην κυβέρνηση των Η.Π.Α. 100 διαρροές από το Wikileaks(Δεκέμβριο του 2010) για να τις αξιολογήσει και να προτείνει ποιες θα συνταχθούν προς ενημέρωση!

Έχοντας καρπωθεί μόνο θετικά στοιχεία από την συνεργασία με το Wikileaks, η μετέπειτα θέση της Νew York Times που όποτε την βολεύει, θεωρεί ότι τα μυστικά των κυβερνήσεων είναι πάντα για καλό των λαών, πως είναι οι μόνοι που πρέπει να ενημερώνονται από τις κυβερνητικές πηγές  κερδίζει Όσκαρ Υποκριτικής. Στον βωμό του κέρδους  λοιπόν η αχαριστία, η χειραγώγηση των λαών και οι μαφιόζικες μέθοδοι των Η.Π.Α. και των συμμάχων της αποτελούν αυτοσκοπό για κάποιους που θέλουν να λέγονται δημοσιογράφοι.

ΥΓ: Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ ακύρωσε τον περασμένο Οκτώβριο την συνδρομή του Λευκού Οίκου με την ΝewYorkTimes και την Washington Post θεωρώντας τους εχθρούς του έθνους! Μικροπαρεξηγήσεις μεταξύ φίλων. Κρίμα ρε παιδιά.