Κατηγορίες
Ειδήσεις Εργασίες Κοινωνία Κόσμος Υγεία

Υεμένη: Εγκαταλειμμένη στο έλεος της τύχης της!

Η κατάσταση στην Υεμένη αποτελεί την μεγαλύτερη ανθρωπιστική κρίση όλων των εποχών. Ίσως την μεγαλύτερη και <<αόρατη>> θα πρόσθετε κανείς, <<αόρατη>> γιατί αυτή η κατάσταση επικρατεί εδώ και 5 ολόκληρα χρόνια, αλλά ο Δυτικός κόσμος κλείνει τα μάτια του στην διάσταση του προβλήματος σαν να μην υπάρχει. Τι πιο βολικό άλλωστε; Δεν έχει να κάνει βλέπετε με κάποιο αξιοθέατο πολιτιστικής κληρονομιάς από το οποίο θα επωφεληθούν τα μάτια ή οι τσέπες μας άρα γιατί να μπούμε στον κόπο;

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Η Υεμένη ή αλλιώς επίσημα η Δημοκρατία της Υεμένης, είναι μια Χώρα στο νότιο άκρο της Αραβικής Χερσονήσου, στη Νοτιοδυτική Ασία,η οποία αποτελεί Χώρα της Μέσης Ανατολής. Συνορεύει με το Ομάν και τη Σαουδική Αραβία. Η Υεμένη από το 2015 αντιμετωπίζει έναν τεράστιο, καταστροφικό Εμφύλιο πόλεμο.

Τα προεόρτια βέβαια αυτού του πολέμου ξεκίνησαν πιο νωρίς όταν το 2011-2012 κατά την Αραβική άνοιξη ο τότε δικτάτορας-πρόεδρος Αλί Αμπντουλάχ Σαλέχ, αναγκάστηκε να παραιτηθεί και για πρώτη φορά έγιναν εκλογές με μοναδικό υποψήφιο τον Μανσούρ Χαντί το 2012. Τρία χρόνια μετά οι αντάρτες Χούθι εξεγέρθηκαν και ξεκίνησε η κατάσταση, που επικρατεί έως και σήμερα.Ο εμφύλιος, ο οποίος ξεκίνησε ήταν ανάμεσα στην <<νόμιμη>> κυβέρνηση του Μανσούρ Χαντί με βασικό σύμμαχο την Σαουδική Αραβία και των σιιτών ανταρτών Χούθι με σύμμαχο το Ιράν. Ο λόγος όμως, που έβαλα την λέξη νόμιμη σε εισαγωγικά είναι πως ενώ όντως ο Χαντί είχε εκλεχθεί νόμιμα, παρ’ όλα αυτά είχε συμφωνήσει να παραμείνει στην θέση του μόνο για 2 χρόνια με σκοπό να προετοιμάσει το έδαφος για μια επόμενη ομαλή εκλογική αναμέτρηση εξού και το γεγονός ότι το 2012 δεν είχε κάποιον άλλο εκλογικό αντίπαλο, όμως συνέχισε να παραμένει στην θέση του παράτυπα. Ο <<Εμφύλιος>> όμως αυτός δεν περιορίζεται μόνο σε δύο πλευρές, αλλά σε ένα χαοτικό παιχνίδι συμφερόντων από πολλές πλευρές κυρίως αυτό, της Σαουδικής Αραβίας.

Την χαοτική αυτή λοιπόν κατάσταση ήρθε να επιδεινώσει η ύπαρξη και άλλων καταστάσεων όπως η συμμετοχή των μαχητών της Αλ Κάιντα, η ύπαρξη συμμαχιών από χώρες όπως οι ΗΠΑ, Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία, η κατάληψη περιοχών με φονικές πυραυλικές επιθέσεις. Αυτή είναι μία όσο το δυνατόν περιεκτική τοποθέτηση των γεγονότων, περισσότερο ενημερωτική.

Όπως είναι φυσικό τα επακόλουθα του πολέμου είναι πολλά πόσο μάλλον σε μία τέτοια χώρα, που θεωρείται μία από τις φτωχότερες του αραβικού κόσμου. Πείνα, ασθένειες και θάνατος αποτελούν κάποια από αυτά. Σύμφωνα με την βρετανική εφημερίδα ,<<The Guardian>> εκτιμάται πως από το 2015, που ξεκίνησε ο πόλεμος μέχρι τουλάχιστον τα μέσα του 2019 ο αριθμός των νεκρών είχε ξεπεράσει τους 100.000. Ο ΟΗΕ εκτιμά πως τα ατυχήματα των αμάχων έχουν υπερβεί τους 15.000 νεκρούς ή τραυματίες.

Εικοσιδύο εκατομμύρια κάτοικοι της Υεμένης εξακολουθούν να χρειάζονται επειγόντως βοήθεια, 8 εκατομμύρια κινδυνεύουν από υποσιτισμό και συν όλα αυτά ένα ξέσπασμα χολέρας έχει επηρεάσει πάνω από ένα εκατομμύριο ανθρώπους. Με ασθένειες όπως την χολέρα,ελονοσία και δάγκειο πυρετό να μαστίζουν ανεξέλεγκτα σε ένα ήδη καταστρεπτικό σύστημα υγείας, την κορυφή του παγόβουνου ήρθε να αποτελέσει και η εμφάνιση του κοροναϊού. Ήδη αναφέρθηκαν επίσημα χίλιες περιπτώσεις, ανεπίσημα όμως είναι πιθανότατα πολύ περισσότερες.

Αναφέρεται πως όλες οι πλευρές της σύγκρουσης παραβίασαν τα ανθρώπινα δικαιώματα και το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο. Πράγματι, αυτό είναι κάτι που ήδη το γνωρίζουμε, αυτό όμως που απασχολεί εμένα είναι πως ο Δυτικός κόσμος γύρισε σε αυτή την χώρα, σε αυτούς τους ανθρώπους το κεφάλι. Πώς γίνεται να είμαστε τόσο φιλάνθρωποι σε άλλες περιπτώσεις και σε περιπτώσεις τόσο μείζονος σημασίας να κάνουμε πως δεν υπάρχουν; Πώς γίνεται να συγκινούμαστε πιο πολύ από μια εικόνα ενός γκρεμισμένου μνημείου και να μαζεύουμε στο άψε σβήσε χιλιάδες χρήματα για την επανακατασκευή του ενώ από την άλλη η εικόνα χιλιάδων υποσιτισμένων παιδιών, που χαροπαλεύουν σε ένα κρεβάτι ενός μισογκρεμισμένου κέντρου περίθαλψης να μην μας “αγγίζει”, να μην μας κάνει να νιώθουμε έστω ένα ίχνος τύψεως και αν όχι τύψεως συμπόνοιας και αλληλεγγύης; (Παρακάτω παρατίθεται ένα βίντεο της κατάστασης, που επικρατεί τώρα από ρεπορτάζ του BBC News)

Αυτό που συμβαίνει αυτή την στιγμή στην Υεμένη αποτελεί την ντροπή του ανθρωπότητας. Δεν γράφω αυτό το άρθρο για να κάνω κήρυγμα περί ανθρωπιάς επ’ ουδενί. Άλλωστε ποια είμαι εγώ για να το κάνω. Γράφω αυτό το άρθρο για να μπορέσω έστω και με κάτι τόσο μικρό να αποτελέσω φωνή ενημέρωσης και αφύπνισης έστω για ένα ποσοστό ανθρώπων, όποιο κι αν είναι αυτό. Κάτι που τώρα μπορεί να μοιάζει μακρινό προς εμάς , μπορεί κάποτε να είναι δίπλα μας, μπορεί ακόμα και να έρθουμε εμείς στην θέση του.

Ο ΟΗΕ έχει επαληθεύσει τους θανάτους τουλάχιστον ακόμη 7.700 αμάχων έως τον Μάρτιο του 2020. Χιλιάδες περισσότεροι έχουν πεθάνει από αιτίες όπως υποσιτισμός, ασθένειες και κακή υγεία . Υπολογίζεται πως 85.000 παιδιά με σοβαρό οξύ υποσιτισμό μπορεί να έχουν πεθάνει στο διάστημα 2015 με 2018. Το 80% περίπου του πληθυσμού χρειάζεται ανθρωπιστική βοήθεια. Με το κακό σύστημα ύδρευσης και μόνο τις μισές ιατρικές εγκαταστάσεις να λειτουργούν ή μάλλον να υπολειτουργούν εμφανίστηκαν πολλές ασθένειες μία από αυτές και η χολέρα. Υπολογίζεται πως 2 εκατομμύρια παιδιά υποσιτίζονται έντονα. Η χώρα βρίσκεται στα πρόθυρα λιμού βιβλικών διαστάσεων.Ο άμαχος πληθυσμός αποτέλεσε για μία ακόμη φορά τον <<αποδιοπομπαίο τράγο>> των κρατικών συμφερόντων.

Κλείνοντας το άρθρο μου, θα ήθελα να δηλώσω την αγανάκτηση μου και την λύπη μου για τον δρόμο στον, οποίο οδεύει η ανθρωπότητα. Οι εικόνες και τα ντοκουμέντα, που αντίκρισα προτού αποφασίσω να γράψω αυτό το άρθρο ήταν φρικιαστικές το λιγότερο, δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τα δάκρυα μου. Αν μπορούσα να έχω μια ευχή, που να γνώριζα πως θα πραγματοποιηθεί θα ήταν ποτέ κανένα παιδί και γενικότερα κανένας άνθρωπος στον κόσμο να μην χρειαζόταν να περάσει αυτό τον γολγοθά! Οι εικόνες που, επέλεξα να σας παρουσιάσω είναι <<σκληρές>> ίσως και ενοχλητικές για κάποιους, αλλά δεν θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω κάτι άλλο παρά την <<ωμή>> αλήθεια για να σας βοηθήσω να καταλάβετε την διάσταση του προβλήματος. Δυστυχώς δεν είναι εικόνες βγαλμένες από ταινία, αλλά η σκληρή πραγματικότητα!

Κατηγορίες
Ειδήσεις Εργασίες Κοινωνία Κόσμος Πολιτισμός Υγεία

Η ζωή από τα μάτια ενός μεταμοσχευμένου!

Πολλές φορές ακούμε για την παγκόσμια ημέρα μεταμόσχευσης και δωρεάς οργάνων ή για τους ανθρώπους εκείνους, που κάποια στιγμή στην ζωή τους βρέθηκαν στην ύψιστη ανάγκη να χρειαστεί να κάνουν μεταμόσχευση κάποιου οργάνου, όμως έχουμε μπει ποτέ πραγματικά στην διαδικασία να μάθουμε για τι ακριβώς πρόκειται και πόσο μεγάλη σημασία έχει;

Εγώ, για να πω την αλήθεια δεν είχα μπει ποτέ στην θέση ούτε καν να αναρωτηθώ ή να πληροφορηθώ έστω λίγο παραπάνω για ένα τόσο μείζον θέμα, αλλά συνάμα όχι τόσο γνωστό και ευρέως διαδεδομένο όπως ίσως κάποια άλλα που συνηθίζουμε να βλέπουμε και να ακούμε γι’ αυτά κατά καιρούς. Μέχρι, που μια μέρα γνώρισα μια κοπέλα, που έμελλε να γίνει αργότερα η πιο καλή μου φίλη, την Λία.

Η Λία Καλδουρμίδου λοιπόν (Πασχαλία, αλλά της αρέσει να την φωνάζουν Λία) είναι μία κοπέλα, 24 ετών από την πόλη της Αλεξανδρούπολης, η οποία με την πρώτη ματιά, με τον πρώτο χαιρετισμό σε κερδίζει με το χαμόγελό της και με την θετική αύρα ,που φαίνεται να αναβλύζει από μέσα της. Μία κοπέλα με διάπλατο χαμόγελό το οποίο βλέποντας το κανείς δεν θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί ότι πίσω του κρύβεται μια ιστορία ενός μεγάλου αγώνα, έναν αγώνα από τον οποίο όμως βγήκε κερδισμένη. Ένα σημαδάκι, εκεί πάνω από το στήθος κοντά στο σημείο της καρδιάς της, κρύβει ένα πολύτιμο μυστικό και εδώ ξεκινάει η ιστορία της.

Η Λία στα τέσσερα της χρόνια κάνει το φυσιολογικό τσεκ απ υγείας, που πρέπει να κάνει κάθε παιδί σε αυτή την ηλικία. Κάνοντας, λοιπόν τις απαραίτητες εξετάσεις παρατηρείται ένα μικρό φύσημα στην καρδιά της. Το φύσημα είναι οι ήχοι σαν σφύριγμα, που κάνει το αίμα όταν κινείται μέσα στην καρδιά ή γύρω από αυτή. Να τονιστεί εδώ, πως το φύσημα, από μόνο του δεν θεωρείται ασθένεια και τις περισσότερες φορές είναι<<αθώο>> και ακίνδυνο. Λίγα χρόνια όμως αργότερα στα 8 με 9 της χρόνια ξεκινάει να εμφανίζει κάποια περίεργα συμπτώματα, τα οποία αρχικά δεν φανέρωναν την σοβαρότητα του πραγματικού προβλήματος αλλά ήταν ανησυχητικά για το μικρό της ηλικίας της. Έλλειψη όρεξης για τροφή, αδυναμία σε σημείο, που να μην μπορεί να περπατάει αρκετά και ταχυκαρδίες είναι τα πρώτα βασικά συμπτώματα, που ανησυχούν τους γονείς της και παροτρύνουν τους γιατρούς της στην Αλεξανδρούπολη να κάνουν περαιτέρω εξετάσεις. Κάνοντας λοιπόν ένα σωρό εξετάσεις οι γιατροί συνηδητοποιούν ότι το πρόβλημα είναι καρδιακό και οδηγούνται στην διάγνωση πως η Λία πάσχει από διατατική μυοκαρδιοπάθεια.

Η διατατική μυοκαρδιοπάθεια είναι μία πάθηση του μυοκαρδίου, δηλαδή του μυικού ιστού από τον οποίο αποτελείται η καρδιά. Οι μυοκαρδιοπάθειες είναι παθήσεις,των οποίων η αιτία δεν έχει εξακριβωθεί. Στην συγκεκριμένη περίπτωση της διατατικής μυοκαρδιοπάθειας οι διαστάσεις της καρδιάς αυξάνονται (συνήθως η αριστερή κοιλία της καρδιάς μεγαλώνει) και τα τοιχώματα της γίνονται λεπτότερα. Η καρδιά αδυνατίζει και αντιδραστικά διατείνεται, έτσι η συστολική δύναμη της καρδιάς μειώνεται, πράγμα που την κάνει να λειτουργεί πιο αργά-υπολειτουργεί και να παρουσιάζει συμπτώματα καρδιακής ανεπάρκειας. Αυτά τα παραθέτω απλά ενημερωτικά.

Η πρώτη λύση είναι η παροχή μίας φαρμακευτικής αγωγής. Σύντομα όμως η κατάσταση της Λίας επιδεινώνεται και οι γιατροί, που την παρακολουθούν αποφασίζουν πως η μοναδική λύση είναι η ολική μεταμόσχευση καρδιάς. Το γεγονός όμως του μικρού της ηλικίας της, καθώς ήταν μόλις 11 ετών,αλλά και της σωματικής της διάπλασης οδηγεί τους γιατρούς στο πόρισμα πως η επέμβαση πρέπει να πραγματοποιηθεί στο εξωτερικό.

Από εκείνη την στιγμή,η Λία μπαίνει στην λίστα αναμονής, όπου αναγκάζονται να μπουν όλοι όσοι περιμένουν να βρεθεί συμβατός δότης μοσχεύματος. Η λίστα αναμονής είναι ίσως ό,τι καλύτερο και ελπιδοφόρο αλλά συνάμα και ό,τι πιο αγχωτικό για έναν παραλήπτη οργάνου καθώς υπάρχει κάποιο είδος προτεραιότητας που τηρείται ανάλογα με την ηλικία, την σοβαρότητα της περίπτωσης, την συμβατότητα κ.τ.λ. Μερικοί παραλήπτες βρίσκονται στην λίστα αναμονής ακόμη και χρόνια περιμένοντας για έναν δότη. Η Λία όμως, ήταν τυχερή καθώς 2 εβδομάδες αργότερα βρέθηκε μόσχευμα στην Αυστρία, όπου μεταφέρθηκε και η ίδια με την οικογένεια της για την επερχόμενη επέμβαση. Για το γεγονός της μεταμόσχευσης, στην οποία θα υποβληθεί ενημερώνεται μόλις 2 μήνες πριν. Φανταστείτε ένα 11χρονο κοριτσάκι να ακούει πως θα χρειαστεί να “αλλάξει” καρδιά, αδιανόητο για κάποιους από εμάς και όμως για κάποιους άλλους αληθινό!

Η μεταμόσχευση πράγματι γίνεται τον Δεκέμβριο του 2007 και αποδεικνύεται ευτυχώς απόλυτα επιτυχής. Από εκεί ξεκινάει ένα καινούριο ταξίδι, το ταξίδι της αποδοχής, της αποδοχής του γεγονότος ότι τώρα ξεκινάει μία άλλη “καινούρια” ζωή, ένα “καινούριο” κεφάλαιο με διαφορετικά δεδομένα. Η Λία αν και παιδί αναγκάζεται να αντιμετωπίσει μία άλλη πραγματικότητα. Πολλά από τα παιδικά της χρόνια τα έζησε στο κρεβάτι ενός νοσοκομείου μη έχοντας την δυνατότητα να κάνει αυτά που θεωρούνται φυσιολογικά για την ηλικία της και αυτό της στοίχισε αρκετά. Όταν είσαι μεταμοσχευμένος κανείς δεν σου εγγυάται ότι το μόσχευμα θα κρατήσει, ούτε το ίδιο σου το σώμα! πρέπει να παλεύεις γι΄αυτό και να προσέχεις πάντα, γιατί ανά πάσα στιγμή το σώμα σου μπορεί να απορρίψει το μόσχευμα.

Επιστρέφοντας λοιπόν, από την Αυστρία και μετά από μια επιτυχημένη μεταμόσχευση είχε να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες της πραγματικότητας. Τα πρώτα σχολικά χρόνια μετά την μεταμόσχευση βίωνε bullying και απόρριψη από πολλά παιδάκια του σχολείου. Γιατί; γιατί ήταν διαφορετική, γιατί είχε ένα σημαδάκι πάνω από το στήθος, γιατί έπρεπε να παίρνει φάρμακα ή κάποιες φορές να φοράει προστατευτική μάσκα, γιατί δεν μπορούσε να βγαίνει πολύ έξω και να παίζει με τα παιδάκια της γειτονιάς της. Γιατί ήταν διαφορετική! και αυτή την διαφορά θα την ένιωθε για πολλά χρόνια.

Η ζωή ενός μεταμοσχευμένου κρύβει πολλές δυσκολίες, πολλά μη και όχι! Η μεταμόσχευση σε αφήνει με ένα αποδυναμωμένο ανοσοποιητικό σύστημα κάτι το οποίο καθιστά κάποιον επιρρεπή στα μικρόβια και γενικά στις ασθένειες, ασθένειες όχι μόνο σοβαρές, αλλά ακόμα και οι ασθένειες του τύπου μικρής ίωσης, που για τους “φυσιολογικούς” ανθρώπους διαρκούν λίγες μέρες και θεωρούνται άνευ σημασίας για έναν μεταμοσχευμένο μπορεί να αποβούν επικίνδυνες ακόμα και μοιραίες.

Ρωτώντας την Λία ποιοι είναι οι απαραίτητοι κανόνες, που πρέπει να ακολουθεί ως μεταμοσχευμένη μου απαντάει πως ένας μεταμοσχευμένος πρέπει να παλεύει να κρατήσει το μόσχευμα του σε όλη του την ζωή γιατί ακόμα και μετά την μεταμόσχευση το σώμα του μπορεί να το απορρίψει. Συγκεκριμένα, πρέπει να ακολουθεί μία συγκεκριμένη φαρμακευτική αγωγή εφ’ όρου ζωής, να κάνει μία σειρά απαραίτητων εξετάσεων μία φορά τον χρόνο, να μην λαμβάνει οποιοδήποτε φάρμακο αν δεν του το επιτρέπουν οι υπεύθυνοι γιατροί του (όπως π.χ ένα φυσιολογικό depon για εμάς), να αποφεύγει τελείως το αλκοόλ ή κάπνισμα και ό,τι άλλο θεωρείται επικίνδυνο και γενικά εκθέτει σε κίνδυνο την υγεία και ζωή του. Η Λία ακολουθεί πιστά, κατά γράμμα αυτούς τους κανόνες και κάθε χρόνο κάνει τις απαραίτητες εξετάσεις στο Ωνάσειο Νοσοκομείο (Καρδιοχειρουργικό κέντρο) της Αθήνας, όπου βρίσκονται και οι υπεύθυνοι γι’ αυτήν γιατροί, που την παρακολουθούν.

Έχουν περάσει 13 ολόκληρα χρόνια από τότε, που η Λία έκανε την εγχείρηση και δηλώνει ότι νιώθει ευγνώμων για όλα αυτά τα χρόνια που της “δώρισε” Ο Θεός, οι γιατροί της και ο δότης της. Μιας και αναφέρθηκα στον δότη της και έχοντας και εγώ πάντα μέσα μου την περιέργεια του πως είναι να κουβαλάς μια “ξένη” καρδιά μέσα σου,την ρώτησα πως πραγματικά είναι να συμβαίνει σε έναν άνθρωπο κάτι τέτοιο και αν νιώθει κάτι διαφορετικό. Η απάντησή της ήταν ό,τι πιο συγκινητικό και όμορφο έχω ποτέ ακούσει. Συγκεκριμένα εξέφρασε ότι αν και δεν μπόρεσε ποτέ να μάθει πολλές λεπτομέρειες για τον δότη της, λόγω της νομοθεσίας περί απορρήτου, που ισχύει σε αυτές τις περιπτώσεις, παρ’ όλα αυτά, όσο περίεργο και αστείο και αν ακούγεται νιώθει πάντα ένα περίεργο συναίσθημα σαν να κουβαλάει και κάποιον άλλον μέσα της εκτός από τον εαυτό της, σαν ένα φύλακα άγγελο, που είναι πάντα εκεί μαζί της σε κάθε της βήμα, κάτι το οποίο την κάνει να νιώθει περίεργα, αλλά ταυτόχρονα και πολύ όμορφα.

Όσο για το πως αντιμετωπίζει την ζωή μετά απ’ όλα αυτά που πέρασε δηλώνει πως αν και πολλά γεγονότα την επηρέασαν και την στιγμάτισαν , παρ’ όλα αυτά την έκαναν να δει την ζωή με άλλο μάτι. Προσπαθεί να ζει την ζωή της όσο πιο “φυσιολογικά’ μπορεί καθώς όπως και η ίδια τονίζει <<Ένας μεταμοσχευμένος δεν είναι άρρωστος, ούτε διαφορετικός είναι ένας άνθρωπος όπως όλοι οι άλλοι, που απλά τυχαίνει να “κουβαλάει” ένα δώρο και πρέπει να το προσέχει παραπάνω, αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να του συμπεριφέρονται σαν να νοσεί ακόμα, απλά να μπορούν μέσω εκείνου να μαθαίνουν την αξία αυτού του “δώρου” και να ευαισθητοποιούνται>> και συνεχίζει τονίζοντας πως <<Μόνο όταν νιώσεις ότι χάνεις την ζωή σου αρχίζεις να την εκτιμάς πραγματικά>> γι ‘ αυτό και το μότο το οποίο ακολουθεί και ζει με αυτό είναι << να μην περιμένεις να έρθει η κατάλληλη στιγμή, αλλά να ζεις την ζωή σου όσο πιο όμορφα και γεμάτα μπορείς σαν να είναι κάθε μέρα η κατάλληλη!>>

Κλείνοντας το άρθρο μου συγκινημένη, θα ήθελα να προσθέσω πως κοιτάζοντας λοιπόν, την Λία ως φίλη μου, αλλά πάνω απ’όλα ως άνθρωπο και τον τρόπο με τον οποίο νιώθει, αντιδράει,ζει, για το μέγεθος της καλοσύνης της και της αγάπης, που νιώθει και δίνει λες και αυτή η καρδιά της χωράει συναισθήματα για δύο ανθρώπους, αντιλαμβάνομαι πως τελικά τα μεταμοσχευμένα άτομα είναι όντως κατά κάποιο τρόπο ιδιαίτερα τυχερά, τυχερά για τον τρόπο, που αντιλαμβάνονται την ζωή, τυχερά γιατί έχουν τον τρόπο να ζούνε, να αγαπάνε να νιώθουν διπλά, υπάρχει μεγαλύτερο δώρο από αυτό;

Πραγματικά, ελπίζω η ιστορία της Λίας όπως και κάθε άλλου μεταμοσχευμένου ανθρώπου να μπορέσει να αποτελέσει ένα παραπάνω λιθαράκι στον δρόμο της ενημέρωσης, ευαισθητοποίησης και κινητοποίησης του κόσμου, όσον αφορά τις μεταμοσχεύσεις και την Δωρεά Οργάνων. Η δική μας δωρεά οργάνων μπορεί να είναι για κάποιον άλλον το μεγαλύτερο δώρο που θα μπορούσε να έχει, ένα δώρο ζωής. Ας μην ξεχνάμε ότι όλοι έχουμε δυνητικά την πιθανότητα να νοσήσουμε και να χρειαστούμε κατά την διάρκεια της ζωής μας μια μεταμόσχευση οργάνου, οπότε δυνάμει λήπτες οργάνων είμαστε όλοι!

Η Ελλάδα παραμένει μία από τις τελευταίες Ευρωπαϊκές Χώρες στη Δωρεά και Μεταμόσχευση Οργάνων. Μόνο στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης 3.000 άνθρωποι πεθαίνουν κάθε χρόνο περιμένοντας το μόσχευμα που θα τους χαρίσει την ζωή. Ας το αλλάξουμε αυτό! Ο Εθνικός Οργανισμός Μεταμοσχεύσεων (ΕΟΜ), από το 2007 έχει θεσπίσει την 1η Νοεμβρίου κάθε έτους ως Πανελλήνια Ημέρα Δωρεάς Οργάνων. Δότης μπορεί να γίνει κάποιος μετά θάνατον, είτε σε περίπτωση εγκεφαλικού θανάτου-κώμα μετά βέβαια από συναίνεση δική του και της οικογενείας του, επίσης δότης κάποιων συγκεκριμένων οργάνων μπορεί να γίνει κάποιος και εν ζωή. Για εκείνους, που επιθυμούν να ενημερωθούν παραπάνω επί του θέματος ή επιθυμούν να γίνουν δωρητές-δότες οργάνων, η διαδικασία είναι απλή, υπάρχουν πληροφορίες και δηλώσεις με διάφορες επιλογές στην ιστοσελίδα του Εθνικού Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων (ΕΟΜ). Ας γίνουμε δότες. Ας σώσουμε ζωές!

Κατηγορίες
Ειδήσεις Εργασίες Κοινωνία Κόσμος

“Be a lady they said”

<<Να είσαι κυρία,είπαν>>. Αυτή είναι η εισαγωγή του βίντεο, που πρωταγωνιστεί η φωνή της δημοφιλούς ηθοποιού του Hollywood, Cynthia Nixon και κάθε φορά, που το βλέπω χιλιάδες εικόνες και παραδείγματα περνάνε από το μυαλό μου. Το βίντεο προβάλλει το πως είναι να είσαι γυναίκα σε έναν “ανδροκρατούμενο” κόσμο και οι προσδοκίες που ακολουθούν μαζί με αυτό. To βίντεο μιλάει για όλες τις αντιφάσεις, που αναγκάζονται να αντιμετωπίσουν οι γυναίκες συνεχώς στην ζωή τους, σε όλους τους τομείς. Αυτό το κείμενο, που θα ακολουθήσει, το δικό μου κείμενο δεν έχει να κάνει συγκεκριμένα περι φεμινισμού.Μίλησα για τις εικόνες και τα παραδείγματα που, μου ήρθαν στο μυαλό μετά από την παρακολούθηση αυτού του βίντεο. Ο καθένας παρακολουθώντας το ανατρέχει σε διαφορετικά συμπεράσματα και περιστατικά. Από το δικό μου το μυαλό λοιπόν, πέρασε κάτι πολύ συγκεκριμένο. Πέρασαν σαν αστραπή χιλιάδες περιπτώσεις βιασμών-δολοφονιών από “άνδρες” και οι εμετικοί τουλάχιστον χαρακτηρισμοί “εκσυγχρονισμένων” ανθρώπων του 2020 του τύπου <<αυτή το προκάλεσε>>. Παραθέτω το βίντεο παρακάτω για όποιον ενδιαφέρεται να το παρακολουθήσει και προειδοποιώ ότι ίσως περιέχει μερικές εικόνες, που για κάποιους ενδεχομένως θα υπάρξουν ενοχλητικές:

Στο μυαλό μου ένα πρόσφατο γεγονός. Η δίκη για την γνωστή σε όλους μας υπόθεση της 21χρονης, Ελένης Τοπαλούδη, που ταρακούνησε όλη την Ελλάδα. Πώς ένα κορίτσι από το διδυμότειχο ξεκίνησε με τις καλύτερες περγαμηνές και στόχους για να σπουδάσει και να κάνει τα όνειρα της πραγματικότητα κατέληξε να επιπλέει στα νερά της Ρόδου; Για όσους δεν θυμούνται, ή δεν γνωρίζουν θα περιγράψω συνοπτικά το χρονικό της υπόθεσης. Είναι τετάρτη 28 Νοεμβρίου του 2018 και ώρα 7.30 το πρωί. Στην παραλία “Φώκια”, της Ρόδου κάποιος κάτοικος κάνει περίπατο με την γυναίκα του όταν του τραβάει το ενδιαφέρον ένα μεγάλο αντικείμενο που βρισκόταν μέσα στην θάλασσα. ‘Οταν γυρίζει σπίτι διαπιστώνει με τα κιάλια ότι πρόκειται για άνθρωπο,γι’ αυτό και καλεί τις αρχές για να σιγουρευτεί. Η Ελένη Τοπαλούδη μόλις έχει βρεθεί νεκρή. Το σημείο,όπου βρέθηκε το άψυχο σώμα της Ελένης παρατίθεται παρακάτω:

Η Ελένη από το διδυμότειχο,είναι φοιτήτρια στο τμήμα Μεσογειακών Σπουδών της Ρόδου.Έχει να δώσει σημεία ζωής από το βράδυ της Δευτέρας και οι γονείς της,έχουν ήδη δηλώσει την εξαφάνισή της, αυτό πού δεν ξέρουν ακόμα είναι πως η Ελένη τους είναι νεκρή,δεν θα ξανά γυρίσει. Το σώμα εξετάζεται από ιατροδικαστή το συμπέρασμα είναι ξεκάθαρο,εγκληματική ενέργεια,οι γονείς ειδοποιούνται. Άγνωστο σε εκείνους ακόμα το πόσο υπέφερε λίγες ώρες πριν το κοριτσάκι τους.

Τα στοιχεία ξετυλίγονται ένα ένα χάρη στην ομολογία της καλύτερης φίλης της Ελένης και ενός βίντεο από κάμερα κλειστού κυκλώματος δίπλα στο σπίτι της. Το κουβάρι αρχίζει να ξετυλίγεται και υποδεικνύονται 2 ένοχοι. Ένας 19χρονος Αλβανός και ο 21χρονος Ροδίτης φίλος του. Η Ελένη γνωρίζει πρόσφατα τον Αλβανό νεαρό, βγαίνουν μια-δυο φορές. Το βράδυ εκείνο επικοινωνούν τηλεφωνικά, εκείνος έρχεται να την πάρει και την πηγαίνει στο απομακρυσμένο σπίτι του 21χρονου ροδίτη στους πεύκους, οπου βρίσκεται και ο ίδιος ο ροδίτης, η άτυχη Ελένη δεν έχει ιδέα τι την περιμένει.Εκείνο το βράδυ λοιπόν,το φυσιολογικό , “όχι” της Ελένης, στο να προβεί σε οποιαδήποτε σεξουαλική πράξη μαζί τους, έθιξε και πυροδότησε τον “ανδρικό” εγωισμό τους, δεν μπορούσαν να δεχθούν την άρνηση τόσο πολύ που την βιάζουν,την ξυλοκοπούν,την χτυπάνε στο κεφάλι με σίδερο,την μεταφέρουν μισολιπόθυμη από τον πόνο με ενα φορτηγάκι σε ένα γκρεμό και ενώ είναι ακόμα ζωντανή και τους παρακαλάει να την πάνε σε ένα νοσοκομείο εκείνοι την πετάνε ζωντανή στα βράχια και την παρατάνε να πεθάνει χωρίς κανένα ίχνος τύψεων ή μεταμέλειας. Άλλωστε όπως θα αποδειχθεί πολύ αργότερα ο 19χρονος ένιωθε τόσες τύψεις γι’ αυτό ,που έκανε που λίγες μέρες αργότερα βιάζει ακόμα ένα κορίτσι και μάλιστα με ειδικές ανάγκες!

Στις καταθέσεις επικρατεί ένα ντόμινο κατηγοριών. Ο ένας κατηγορεί τον άλλον. Ποιος βίασε,ποιος μαχαίρωσε,ποιος χτύπησε πιο πολύ, εγώ όμως δεν θα επιμείνω σε αυτό το κομμάτι. Το ζήτημα είναι ένα , μια 21χρονη κοπέλα βιάστηκε και δολοφονήθηκε επειδή είπε όχι, επειδή δεν εκπλήρωσε τις προσδοκίες και φαντασιώσεις που είχαν αυτά τα 2 κτήνη! Και φτάνουμε στο σήμερα. Μετά από άπειρους μήνες θλίψης,βασάνων και ταλαιπωρίας των γονιών επιτέλους έρχεται η αρχή μίας, κάποιας δικαίωσης. Η ποινή για τους δύο κατηγορουμένους από το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο είναι ισόβια συν 15 έτη κάθειρξης στον καθένα.

Και τώρα φτάνω στο σημείο , όπου ήθελα να φτάσω από την αρχή του άρθρου. Σε μία από τις καταθέσεις του, ένας από τους κατηγορουμένους είπε για την Ελένη <<Το έπαιζε λίγο δύσκολη>> . Και εδώ κύριες και κύριοι, από αυτή και μόνο την έκφραση καταλαβαίνει κανείς πως ξεκινάει η κουλτούρα του βιασμού. Το πατριαρχικό σύστημα, που επικρατεί σε τοπικές κοινωνίες και μη δεν έχει ακόμα εξαλειφθεί. Αυτό αναγνωρίστηκε στην δίκη και από την ίδια την δικαστή, η οποία ξανά επισήμανε επίσης και την ήδη γνωστή πληροφορία πως αν δεν ήταν το Λιμενικό η υπόθεση θα μπορούσε να είχε συγκαλυφθεί ή να είχε πάρει άλλη τροπή λόγω των συγκαλύψεων φυλετικών διακρίσεων και κακοποιήσεων , που επικρατούν ακόμα σε μικρές και μεγάλες κοινωνίες. Εκφράσεις δυστυχώς σαν αυτή του κατηγορουμένου ακούγονται συνεχώς από το στόμα διάφορων ανθρώπων που θέλουν να αυτοαποκαλούνται “άνδρες”.

Έίμαστε στην εποχή, που ακόμα οι γυναίκες όταν υποστούν κάποιο είδος κακοποίησης ή βιασμού από “άνδρα”, ντρέπονται για τον εαυτό τους, φοβούνται να μιλήσουν ή ακόμα χειρότερα κατηγορούν τον ίδιο τους τον εαυτό. Γιατί; γιατί ετσι έχουν μάθει, γιατί αυτό τους το έχει μάθει η δήθεν προοδευτική τους κοινωνία, που έπρεπε να τις προστατεύει και αντ’ αυτού η κοινωνία τους, τις κατηγορεί, τις περιφρονεί ή τους λέει <<λυπάμαι δεν μπορώ να βοηθήσω>> ή <<λυπάμαι δεν μπορώ να μπλεχτώ>> ή ακόμα χειρότερα <<κάτι θα έκανες και τον προκάλεσες>>. Γιατί ακόμα και τις φορές , που τολμούν να μιλήσουν κανένας δεν τους παίρνει στα σοβαρά, ώσπου εκατοντάδες γυναίκες σε όλο τον κόσμο καταλήγουν στο τέλος στην καλύτερη περίπτωση με ψυχολογικά προβλήματα και ουλές στο σώμα και στην χειρότερη με τα κορμιά τους στοιβαγμένα σε ένα νεκροτομείο γιατί απλά κανένας δεν τους βοήθησε, γιατί απλά κανένας δεν αντιλήφθηκε τα χιλιάδες σημάδια, γιατί απλά κανένας δεν ήθελε να αναμειχθεί.

Κλείνοντας συγκινημένη το άρθρο μου στο μυαλό μου αντηχούν τα λόγια της μητέρας της Ελένης στην δίκη και ανατριχιάζω. <<Να είστε άνδρες με μπέσα, μην γίνεστε βιαστές>>. Πόσο αληθινή κουβέντα! Οι οικογένειες οι σωστές μεγαλώνουν τον άνδρα με σωστά πρότυπα και ιδανικά. Ο αληθινός ο άνδρας, μαθαίνει από μικρή ηλικία ότι τα δυο φύλα είναι ισότιμα, ότι δεν υπάρχει κατώτερο φύλο, ούτε στην κοινωνική βαθμίδα, ούτε στην εύρεση δουλειάς, ούτε στις υποχρεώσεις, ούτε στα αισθήματα, ούτε πουθενά. Ο αληθινός ο άνδρας δεν κακοποιεί σωματικά και λεκτικά μια γυναίκα επειδή και μόνο τυχαίνει να έχει μια τάδε πιο δυνατή σωματική διάπλαση, αντιθέτως την θεωρεί ισότιμη, την σέβεται και γιατί όχι και θαυμάζει, όπως και το αντίστροφο.’Ισως αυτή η τραγική υπόθεση να μπορέσει να αποτελέσει παράδειγμα για την ανάγκη της δημιουργίας ενός καλύτερου κόσμου , όπου καμία Ελένη δεν θα ξανα χρειαστεί να βιώσει τέτοιο τρόμο,πόνο και ταπείνωση και κανένας γονιός δεν θα ξανά χρειαστεί να ζεί με αυτό το κενό,την αγωνία, την θλίψη να στείλει την “Ελένη” του να σπουδάσει,να στείλει την “Ελένη” του να ακολουθήσει τα όνειρά της, να περιμένει την “Ελένη” του με αγωνία να γυρίσει σώα και αβλαβής. Το άρθρο μου, λοιπόν αυτό, το αφιερώνω στην Ελένη και στην κάθε “Ελένη”, που βρέθηκε ποτέ σε αυτή την θέση, γιατί αυτή η Ελένη θα μπορούσε να είναι η μητέρα μου, η αδερφή μου, η φίλη μου, ΕΓΩ!

Κατηγορίες
Ειδήσεις Εργασίες Κοινωνία Κόσμος Πολιτισμός

Ρατσισμός: Μία “ανίατη ασθένεια.”

Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, Αμερικανός Ιερωμένος και ηγέτης του αφροαμερικανικού κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα της έγχρωμης κοινότητας-πληθυσμού στις ΗΠΑ τις δεκαετίες του ’50 και ’60 είχε κάποτε ένα όνειρο. Να ζήσουν κάποια στιγμή τα παιδιά του και όλοι οι άνθρωποι σε ένα Έθνος, που δεν θα κρίνονται από το χρώμα του δέρματός τους, αλλά από το περιεχόμενο τουυ χαρακτήρα τους. Ο ίδιος δολοφονήθηκε τον Απρίλιο του 1968, μόλις στα 39 του χρόνια, αναμενόμενο καθώς τέτοιοι ηγέτες και ιδιαίτερα σε τέτοιες δύσκολες εποχές είχαν σχεδόν πάντοτε παρόμοια τύχη και υπάρχουν χιλιάδες παραδείγματα της πολιτικής ιστορίας για να το αποδείξουν. Παρά τον θάνατο του Ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ, κατάφερε να εμπνεύσει εκατομμύρια ανθρώπους και το έργο του να αποτελέσει ένα σημαντικό λιθαράκι στην μετέπειτα βελτίωση των δικαιωμάτων των έγχρωμων κατοίκων της Αμερικής, δηλαδή των Αφροαμερικανών. Οι Αφροαμερικανοί πέρασαν από πολλές δοκιμασίες και υπερβολικά πολλά χρόνια για να καταφέρουν να αποκαλούνται με αυτό τον όρο,που δικαιωματικά τους ανήκε.Παλαιότερα στην Αμερική τους αποκαλούσαν υποτιμητικα μαύρους και νέγρους. Ακόμα και αυτή η κάποια αλλαγή στον τρόπο που πλέον τους αντιμετώπιζαν δεν ήταν αρκετή,ώστε να εξαλειφθούν οι φυλετικές Διακρίσεις και η βία απέναντι στο ”διαφορετικό.”

Το περιεχόμενο όμως αυτού του άρθρου δεν είναι η αναφορά στον Μάρτιν Λούθερ και την ζωή του, όχι αυτή ήταν απλά μια εισαγωγή, που μας οδηγεί όμως από την σκληρή αλήθεια του τότε, στην σκληρή και αποκρουστική αλήθεια του σήμερα.

Είναι 23 Φεβρουαρίου του 2020, ένα όμορφο κυριακάτικο απόγευμα στο Brunswick, περιοχή στην πολιτεία Georgia της Αμερικής. Ο 25χρονος, αφροαμερικάνος , Ahmaud Arbery ξεκινάει για το καθιερώμενο του jogging όπως κάθε μέρα, αλλά αυτή την φορά δεν γυρίζει πίσω. Κατά την διαδρομή του τον ακολουθεί ένα άσπρο φορτηγό, με 2 οπλισμένους άνδρες, τον Gregory Mc Michael, 64 ,και τον γιο του Travis Mc Michael, 34. Ενώ ο Ahmaud τρέχει ακούγεται ένας πυροβολισμός , ο ίδιος πέφτει κάτω, αλλά εξακολουθεί να δέχεται άλλους 3 πύροβολισμούς μέχρι την στιγμή, που αφήνει την τελευταία του πνοή. Έχει τραβηχτεί βιντεοσκοπημένο υλικό, από άτομο αγνώστου ταυτότητας ,που παρακολουθούσε και παράλληλα βιντεοσκοπούσε την πράξη από το όχημά του,πιθανώς βοηθού των δραστών. Το βίντεο της αποτρόπαιας αυτής πράξης παρατίθεται παρακάτω:

Η τραγική ειρωνεία της υπόθεσης; Οι δυο άνδρες δεν κατηγορήθηκαν, ούτε συνελήφθησαν και όπως αποδείχθηκε από έγγραφα ο μεγαλύτερος Mc Michael ήταν πρώην αστυνομικός ντεντέκτιβ, ένα μάλλον υπεραρκετό στοιχείο για να πείσει με τα λεγόμενα του σε μια έκθεση της αστυνομίας περί αθωότητας και αμυντικής πράξης. Συγκεκριμένα ο Mc Michael ανέφερε ότι είδε τον κύριο Arbery, ο οποίος του έμοιαζε με τον ύποπτο μιας σειράς ληστειών της περιοχής. Κατά τα λεγόμενά του αυτός και ο γιος του τον ακολούθησαν με το φορτηγό και όταν του ζήτησαν ευγενικά να σταματήσει για να του μιλήσουν, ο ίδιος επιτέθηκε στον γιό του και ανάγκασε τον ίδιο να πυροβολήσει. Με λίγα λόγια σενάριο επιστημονικής φαντασίας μιας και ο 25χρονος Arbery ήταν τελείως άοπλος και ακίνδυνος, κάτι το οποίο αποδεικνύει βέβαια και το ίδιο το βίντεο.

Ο θάνατος του Arbery είναι ένας από τους εκατοντάδες φόνους έγχρωμων εφήβων και ανδρών σε όλη την Αμερική. Το Brunswick κατοικείται στην πλειοψηφία του από Αφροαμερικανούς, παράλληλα όμως είναι και μια πόλη, η οποία εξακολουθεί να κυριαρχείται απο φυλετικές διακρίσεις.Η υπόθεση αυτή ευτυχώς κατάφερε να ξεσηκώσει μεγάλες αντιδράσεις από ανθρωπους σε όλη την Αμερική αλλά και σε όλο τον κόσμο, ακόμα και διάσημων σταρ του Hollywood, με σκοπό να αποδοθεί δικαιοσύνη πρώτα απ’όλα στην μητέρα του,αλλα και σε όλο τον κόσμο,που αντιμετωπίζει τις ίδιες διακρίσεις και καταστάσεις. Εκατοντάδες άνθρωποι μαζεύτηκαν έξω από το σπίτι των κατηγορουμένων με σκοπό να διαμαρτυρηθούν.

Τελικά μετά από τόσους μήνες μόχθου και προσπάθειας ο Tom Durden, ένας εξωτερικός από την υπόθεση εισαγγελέας προθυμοποιήθηκε να εξετάσει την υπόθεση και να γίνει ακρόαση ώστε να ακουστούν και να παρουσιαστούν τα στοιχεία της υπόθεσης. Αυτό βέβαια δεν θα συμβεί σίγουρα μέχρι τα τέλη Ιουνίου λόγω της πανδημίας,που υπάρχει αυτή την στιγμή σε όλο τον κόσμο. Η οργή του κόσμου και η απαίτηση για δικαιοσύνη είναι τεράστια.

https://images.app.goo.gl/pZmFySgQXqYxuySM6

Το ερώτημα είναι το εξής, πόσοι ακόμα Ahmaud Arbery θα χρειαστεί να δολοφονηθούν για να καταλάβουμε ότι οι διακρίσεις όποιουδήποτε είδους δεν χωράνε πουθενά εν έτει 2020; Ζούμε σε μια εποχή, που ο φόβος και η ημιμάθεια μας έχουν κάνει υποχείρια τους. Γι’ αυτό και οι διακρίσεις και οι διαχωρισμοί αυξάνονται ξανά μέρα με την μέρα σε όλες τις χώρες. Άραγε πόσο περήφανος θα ήταν ο Martin Luther King και άλλοι όμοιοι του, που πάλεψαν για τις ανθρώπινες αξίες βλέποντας την αλλοίωση τους να ξανα επικρατεί και να κυριαρχεί μετά από τόσα χρόνια; τροφή για σκέψη.

Κατηγορίες
Ειδήσεις Θρησκεία Κοινωνία Κόσμος Υγεία

´Ενα πάσχα διαφορετικό από τα άλλα!

Με αφορμή την σημερινή μέρα και την ιερότητα της,ξυπνώντας το πρωί με έπιασε μια νοσταλγία,νοσταλγία γι’ αυτά,που είχα συνηθίσει να κάνω και να νιώθω αυτή την μέρα. Μεγάλη πέμπτη σήμερα και τίποτα γύρω μας δεν θυμίζει Μεγάλη Εβδομάδα και Πάσχα. Κανένας δεν περίμενε πως θα έρθει μια μέρα,που ένας μονοκύτταρος οργανισμός θα μας απομάκρυνε από τους ανθρώπους μας,από τις συνήθειες και τα έθιμα μας,κι όμως ήρθε. Το όνομα αυτού,κορωνοϊός.

Δεν έχουμε καταφέρει να μάθουμε ακόμα τις αδυναμίες του,αλλά ξέρουμε τις δυνατότητες του,που είναι ότι μεταδίδεται πανεύκολα και έχει μια ιδιαίτερη αδυναμία στους ηλικιωμένους και τους ανοσοκατεσταλμένους-ευπαθείς ομάδες,παρ’ όλα αυτά δεν σημαίνει ότι παραλείπονται αυτόματα και όλοι οι υπόλοιποι. Η κυβέρνηση έλαβε μέτρα αρκετά γρήγορα κάτι,που βοήθησε σημαντικά. Αυτό σήμαινε βέβαια ότι όλοι μας αναγκαστήκαμε να μείνουμε σπίτι,κάποιοι από εμάς να απομακρυνθούμε από τους ίδιους μας τους γονείς (μιας και δεν μέναμε μαζι),να μην κάνουμε συντροφιά στις γιαγιάδες και τους παππούδες μας,επιχειρήσεις,σχολεία και σχολές έκλεισαν,το ίδιο και οι εκκλησίες ,φτάσαμε στο σημείο να στέλνουμε μήνυμα για να πηγαινουμε μέχρι το φαρμακείο ή το Σουπερμάρκετ και δεν αμφιβάλλει κανείς πως όλα αυτά έγιναν για το κοινό καλό αν λάβει κανείς υπόψιν τους χιλιάδες θανάτους,που προκλήθηκαν σε όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στην Ευρώπη.

Πολλοί είναι της άποψης πως ίσως με όλα αυτά τα δεινά που απέφερε η Πανδημία,έφερε και κάποια καλά,πως μας έκανε να συνειδητοποιήσουμε κάποια πράγματα.Πρώτο απ’όλα το πόσο σύντομη μπορεί να είναι η ανθρώπινη ζωή και μη δεδομένη,να εκτιμήσουμε τα απλά πράγματα κι όμως τόσο σημαντικά, μια αγκαλιά,ένα φιλί ,τους ανθρώπους μας,τις μικρές στιγμές,το πόσο ίδιοι είμαστε μεταξύ μας. Αν και επικροτώ αυτή την άποψη,προσωπικά δεν παύει να με ξενίζει και να με θλίβει,που κάτι τέτοιες μέρες δεν θα μπορέσω να βάψω τα αυγά με την μητέρα μου,να περάσω κάτω από τον Επιτάφιο την Μεγάλη Παρασκευή, να ακούσω το Χριστός Ανέστη στην εκκλησία του Χωριού μου και να πάρω το Άγιο φως κατα πάσα πιθανότητα από έναν άγνωστο,που εκείνη την ώρα για κάποιο λόγο θα γίνει γνωστός όπως και όλοι οι άλλοι γύρω μου,χαμογελώντας όλοι για τον ίδιο λόγο,να κοινωνήσω και να πάρω αυτή την χαρά και αγαλλίαση,που σου προσφέρει και έπειτα γυρίζοντας σπίτι και αντικρίζοντας την οικογένεια μου να γιορτάσουμε το Πάσχα.

Μπορεί σε κάποιους να φαντάζει ασήμαντο ίσως και γελοίο μιας και το Πάσχα είναι προφανώς κάτι,που υπάρχει πρώτα απ’ όλα στις ψυχές μας και δεν χρειάζεται να κάνει κάποιος όλα αυτά τα τελετουργικά για να το νιώσει, να το ζήσει. Μόνο που για κάποιους από εμάς το Πάσχα είναι απλά λίγο πιο συναισθηματικό. Συνδέεται με αυτά τα τελετουργικά,με αναμνήσεις,με στιγμές με ήθη και έθιμα, με πρόσωπα,άλλωστε δίχως αυτά τι θα κάναμε;

Κλείνοντας λοιπόν και ανακεφαλαιώνοντας, θέλω να προσθέσω ότι μπορεί αυτό το πάσχα να μην είναι όντως όπως το περιμέναμε,αυτό δεν σημαίνει όμως πως δεν θα το νιώσουμε ούτε πως δεν θα το γιορτάσουμε με ένα δικό μας ίσως ξεχωριστό τρόπο αυτή την χρονιά. Ένα είναι το σίγουρο,οι δυσκολίες πάντα μας κάνουν πιο δυνατούς και ίσως όταν αυτό το κακό όνειρο τελειώσει να έχουμε γίνει και εμείς λίγο διαφορετικοί. Λίγο καλύτεροι, Να αγαπάμε πιο πολυ,να συγχωρούμε πιο εύκολα,και να γιορτάζουμε κάθε Πάσχα και κάθε περίσταση πιο ζωντανά σαν να ήταν το τελευταίο. Θα κλείσω λοιπόν, με αυτό που,συνηθίζουν να λένε αυτές τις μέρες.Κάθε τέλος είναι και μια αρχή,κάθε σταύρωση και μια ανάσταση. Καλό Πάσχα λοιπόν και καλή Ανάσταση σε όλους!

Κατηγορίες
Ειδήσεις Εργασίες Κοινωνία Κόσμος Πολιτισμός

“All the president’s men”: Στα άδυτα μιας υπόγειας, πολιτικής διαφθοράς!!!

Το “All the president’s men” ή στα ελληνικά “Όλοι οι άνθρωποι του προέδρου” είναι μία ταινία και συγκεκριμένα ένα πολιτικό θρίλερ παραγωγής του 1976 σε σκηνοθεσία του Alan J. Pakula, η οποία είναι βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο των Δημοσιογράφων Carl Bernstein και Bob Woodward, της Washington Post, που πραγματεύεται τις έρευνες τους πάνω στο σκάνδαλο Watergate. Τι είναι όμως αυτό το σκάνδαλο;

17 Ιουνίου του 1972 στις Ηνωμένες Πολιτείες,παραμονές της εκλογής του Ρίτσαρντ Νίξον, πέντε διαρρήκτες εισβάλλουν στα γραφεία του κόμματος των Δημοκρατικών, στο συγκρότημα Watergate της Washington. Τις πρώτες πρωινές ώρες ένας φύλακας στα γραφεία του έκτου ορόφου, ο Frank Willis (o οποίος έπαιξε και στην ταινία υποδυόμενος τον εαυτό του), παρατήρησε ότι σε πολλές από τις πόρτες τοποθετήθηκε κολλητική ταινία, ώστε να κλείνουν χωρίς να κλειδώνουν, οπότε κάλεσε την αστυνομία. Οι πέντε άνδρες πιάστηκαν να φωτογραφίζουν και να κλέβουν έγγραφα καθώς και να τοποθετούν κοριούς σε τηλεφωνικές γραμμές. Αφού συνελήφθησαν, πέρασαν από δίκη αλλά χωρίς να δώσουν εξηγήσεις και αφήνοντας την κοινή γνώμη με πολλά ερωτηματικά. Λίγες μέρες αργότερα o Νίξον ξανά εκλέχθηκε. Αργότερα αποκαλύπτεται ότι πίσω από την ιστορία κρυβόταν η επιτροπή, η οποία ήταν υπεύθυνη για την προεκλογική εκστρατεία του Νίξον.

Έπειτα από πολύ χρόνο και μακρόχρονη και βασανιστική έρευνα, την οποία ανέλαβαν οι δυο Ρεπόρτερ της Washigton Post,Carl Bernstein (Dustin Hoffman) και Bob Woodward (Robert Redford) αποκαλύπτεται τελικά ότι όλο αυτό ήταν μια πολύ καλά στημένη κομπίνα των Ρεπουμπλικανών με πρωταγωνιστή φυσικά τον αρχηγό τους, Ρίτσαρντ Νίξον για την εκλογή τους. Οι δυο αυτοί δημοσιογράφοι έβαλαν σε κίνδυνο την ζωή τους και τις δουλειές τους, υπέστησαν έντονη κριτική κάποιες φορές και αμφισβήτηση για να αποκαλύψουν την αλήθεια μέχρι που τελικά οι κόποι τους και το θάρρος τους ανταμείφθηκαν μιας και ξεσκέπασαν το μεγαλύτερο σκάνδαλο στα Χρονικά της πολιτικής ιστορίας της Αμερικής και αυτό βέβαια οδήγησε μετέπειτα και στην παραίτηση του Νίξον στις 9 Αυγούστου του 1974.

Οι εντυπώσεις μου για την ταινία,δεν θα μπορούσαν να είναι κάθε άλλο παρά θετικές, άριστες ίσως. Μια πολύ καλοδουλεμένη ταινία και από άποψη σκηνοθεσίας αλλά και από άποψη cast και ερμηνείας. Ιδιαίτερη εντύπωση όμως μου έκανε η ερμηνεία των δυο πρωταγωνιστών Dustin Hoffman και Robert Redford ως ερευνητικοί δημοσιογράφοι καθώς η επαγγελματική τους χημεία ήταν έντονα διακριτή και ο τρόπος που απέδωσαν τον ρόλο ενός ερευνητή δημοσιογράφου δεν θα μπορούσε να είναι πιο πειστικός. Ο τρόπος που ακολουθούσαν τα βήματα μιας έρευνας,οι καλοδουλεμένες ερωτήσεις που έθεταν, οι ατέλειωτες ώρες που έμοιαζαν να “ρίχνουν” σε τηλεφωνήματα, συναντήσεις κτλ με σκοπό να συλλέξουν πληροφορίες και να διασταυρώσουν πηγές έμοιαζε τόσο πειστικός που ασυναίσθητα σε βάζει στην θέση τους και σε κάνει να περιμένεις με ανυπομονησία το επόμενο βήμα τους και αν τελικά θα τα καταφέρουν. Επίσης όλη η ταινία είναι μια εικόνα του πόσα νήματα μπορούν να κινούνται πίσω από ένα τέτοιο σκάνδαλο και πόσο δύσκολο είναι να καταρρεύσει μία αυτοκρατορία δολοπλοκίας κρυμμένη καλά από μυστικά και συμφέροντα. Επιπλέον για όσους τυχόν δεν γνωρίζουν καθόλου ή γνωρίζουν ελάχιστα για το συγκεκριμένο σκάνδαλο και για το τι ακριβώς συνέβη και θέλουν να μάθουν η συγκεκριμένη ταινία είναι η ιδανική!

Κατηγορίες
Ειδήσεις Εργασίες Κοινωνία Κόσμος Πολιτισμός

Wikileaks Αποκαλύψεις: Παράπλευρος φόνος, Ημερολόγιο πολέμου στο Ιράκ και Φάκελοι Συρίας.

Η πολιτική γλώσσα έχει σχεδιαστεί για να κάνει τα ψέμματα να ακούγονται αληθινά και τον φόνο σεβαστό, για να κάνει τον κοπανιστό αέρα να φαίνεται συμπαγής.” Τζορτζ Όργουελ, 1946

Υπόθεση “Cablegate” (Παράπλευρος φόνος-Collateral Murder): Στις 28/11/2010 πέντε από τους μεγαλύτερους δημοσιογραφικούς οίκους στον πλανήτη δημοσιεύουν 291 από τα 251.287 έγγραφα που βρέθηκαν στην κατοχή του Wikileaks. Τα έγγραφα αυτά αφορούσαν το Υπουργείο Εξωτερικών των Η.Π.Α. και πιο συγκεκριμένα ντοκουμέντα αλληλογραφίας διαφόρων “απόρρητων” υποθέσεων. Εύλογο είναι να θεωρούνται απόρρητες αυτές οι υποθέσεις καθώς ένα βίντεο ντοκουμέντο απεικονίζει την απροκάλυπτη επιδρομή ενός Αμερικανικού ελικοπτέρου Απάτσι στην Βαγδάτη,που προκάλεσε τον θάνατο περισσότερων από 12 Ιρακινών αμάχων ανάμεσα στους οποίους και 2 δημοσιογράφοι του διεθνούς πρακτορείου Reuters: Namir Nour El Deen και Saeed Chmagh αλλά και τον τραυματισμό 2 άμαχων παιδιών.

Το Wikileaks δεν διευκρίνησε,βέβαια,ποτέ πώς μπόρεσε να πάρει στην κατοχή του αυτό το βίντεο,το οποίο προβάλλεται και στην ιστοσελίδα του αλλά και στο youtube. Αν και υπεύθυνος της αποκάλυψης αυτoύ του βίντεο θεωρείται ο τότε 22χρονος στρατιώτης και αναλυτής πληροφοριών Bradley Manning ,ο οποίος εικάζεται ότι κατέβασε σε cd τα απόρρητα έγγραφα και τράβηξε με το κινητό του την δολοφονία Ιρακινών πολιτών. Λέγεται επίσης ότι σύμφωνα με αυτά που έχουν διαρρεύσει ο Manning διατηρούσε επαφές με έναν χάκερ,ο οποίος μόλις αντιλήφθηκε την συνεργασία του με τα Wikileaks τον κατέδωσε στις αρχές. Όλα αυτά αρχικά αποτελούσαν εικασίες μιας και ο Julian Assange δεν παραδέχθηκε ποτέ ξεκάθαρα κάτι τέτοιο,μάλιστα σε συνέντευξη του είχε δηλώσει ότι αν ο Manning είναι αυτός που του έδωσε τις πληροφορίες τότε είναι ήρωας..Αφήνοντας την αλήθεια να “αιωρείται”. Βέβαια αργότερα αποδείχθηκε μετά από παραδοχή του ίδιου του Manning ότι ο ίδιος έχοντας 2 μεγάλα μυστικά <<κρυμμένα>> μέσα του από την μια την γνώση και αποστροφή για τα εγκλήματα που διέπραξε έναντι αμάχων ο αμερικανικός στρατός, που τότε ο ίδιος υπηρετούσε και από την άλλη η πάλη με την προσωπική του ταυτότητα,μιας και μέσα του αισθανόταν γυναίκα τον οδήγησαν στο να διαρρεύσει στον τύπο χιλιάδες έγγραφα και ντοκουμέντα από τις θηριωδίες που έλαβαν μέρος. Μετά την καταδίκη του αποφάσισε να αλλάξει φύλο και μετονομάστηκε σε Chelsea Manning. Ποτέ της όμως δεν δέχθηκε να καταθέσει κατά του Ασάνζ. Άλλη μια παρόμοια πηγή πληροφοριών για τα Wikileaks φαίνεται να ήταν και ο Edward snowden Πράκτορας των Υπηρεσιών NSA και CIA ,ο οποίος προέβη και αυτός σε διαρροές αποκαλύψεων μέσω των Wikileaks το 2013.

Ημερολόγιο πολέμου στο Ιράκ (iraq war logs): 22 Οκτωβρίου 2010 και τα Wikileaks δίνουν στην διασημότητα σχεδόν 400.000 μυστικές εκθέσεις του πεδίου στρατού των Η.Π.Α.Έγγραφα με τον τίτλο “Ημερολόγιο Πολέμου” τα οποία αποκαλύπτουν από την περίοδο 1 Ιανουαρίου 2004 μέχρι 31 Δεκεμβρίου 2009 ότι κατά το χρονικό διάστημα του πολέμου υπήρξαν τουλάχιστον 109.000 νεκροί εκ των οποίων οι 66.081 αποτελούν αρχεία καταγραφής μη μαχητικών θανάτων. Περισσότεροι από 15.000 άμαχοι πέθαναν σε προηγούμενα “άγνωστα” περιστατικά.

Στα αρχεία αυτά καταγράφονται λεπτομερώς κάποιες πολύ ανησυχητικές λεπτομέρειες.

Συγκεκριμένα αναφέρονται: Εκατοντάδες περιστατικά βιασμών, ανατριχιαστικών βασανιστηρίων ακόμα και δολοφονιών Ιρακινών κρατουμένων από τις Ιρακινές Αρχές, πολλά από αυτά αποδεδειγμένα και αργότερα από ιατροδικαστικές εκτιμήσεις,τα οποία βέβαια φαίνεται να συνέβαιναν συστηματικά και ατιμώρητα από τις αμερικανικές αρχές.

Η εμπλοκή ενός αμερικανικού αεροσκάφους Apache τον Φεβρουάριο του 2007 σε ένα συμβάν στην Βαγδάτη,που πυροβόλησε 2 άνδρες επειδή πίστευαν ότι έριξαν κονιάματα σε στρατιωτική βάση,παρά το γεγονός ότι οι ίδιοι προσπαθούσαν να παραδοθούν.

Ένα άλλο έγγραφο δείχνει ότι ο αμερικανικός στρατός έλαβε ένα βίντεο,το οποίο απεικονίζει στρατιώτες του ιρακινού στρατού IA στην βόρεια πόλη Talafar, να σέρνουν έναν κρατούμενο στον δρόμο και να τον εκτελούν εν ψυχρώ. Ο Αμερικανικός Στρατός γνώριζε τις καταχρήσεις σύμφωνα με τα έγγραφα αλλά θεωρούσε ότι δεν απαιτούσαν περαιτέρω διερεύνηση.

Αυτά και αλλά πολλά έγγραφα αποτελέσαν το ημερολόγιο του πολέμου στο Ιράκ.

Φάκελοι Συρίας: 5 Ιουλίου του 2012 τα Wikileaks δημοσιεύουν τους φακέλους της Συρίας. Πάνω από δύο εκατομμύρια μηνύματα ηλεκτρονικής αλληλογραφίας στελεχών της Κυβέρνησης Ασάντ,της αντιπολίτευσης αλλά και των δυτικών επιχειρήσεων από τον Αύγουστο του 2006 έως τον Μάρτιο του 2012. Οι φάκελοι αυτοί περιλαμβάνουν αρχεία χρηματοπιστωτικών μεταβιβάσεων που έγιναν από Συριακά Υπουργεία σε άλλα Κράτη. Επίσης αναφέρεται ότι κάποια από τα μηνύματα αυτά ήταν μεταξύ εκπροσώπων της Συριακής κυβέρνησης με δυτικούς προμηθευτές εξαρτημάτων για στρατιωτική χρήση. Σύμφωνα με δήλωση του Ιδρυτή των Wikileaks Τζούλιαν Ασάνζ οι φάκελοι αυτοί είναι ιδιαίτερα ενοχλητικοί για την Συρία και την κυβέρνηση της,αλλά και συνάμα υπόσχεται να δείξει με την προβολή τους <<πώς οι Δυτικές Εταιρείες λένε ένα πράγμα και κάνουν κάτι άλλο>>. Τα Wikileaks δεν δημοσίευσαν ποτέ τις πηγές τους.

Αντιδράσεις: Όταν δημοσιεύτηκαν οι αποκαλύψεις των Wikileaks για την υπόθεση “Cablegate” και το Ημερολόγιο πολέμου στο Ιράκ οι αντιδράσεις στην διαρροή των πληροφοριών ήταν ποικίλλες. Οι δυτικές κυβερνήσεις εξέφρασαν έντονα την αποδοκιμασία τους ,μάλιστα κάποιοι πολιτικοί ηγέτες αποκάλεσαν τον Assange εγκληματία, οι Η.Π.Α δεν μπόρεσαν ποτέ να δημοσιοποιήσουν επίσημα κάποια κατηγορία εναντίον του γιατί απλούστατα ένας δημοσιογράφος δεν μπορεί να καταδικαστεί για την δημοσίευση εγγράφων που έχει στην κατοχή του εκτός κι αν έχει υπογράψει <<συμβόλαιο σιωπής>> κάτι που στην περίπτωση του Assange δεν ίσχυε. Παρ’όλα αυτά του έκαναν με τον δικό τους τρόπο πόλεμο,καθώς μέσω πολιτικής πίεσης κατάφεραν να πείσουν τράπεζες και υπηρεσίες να σταματήσουν την συνεργασία τους με τα Wikileaks όπως και τις Mastercard και Visa να διακόψουν την δυνατότητα αποστολής χρημάτων προς αυτά. Επίσης αρκετοί πολιτικοί όπως η τότε Υπουργός Εξωτερικών των Η.Π.Α Χίλαρι Κλίντον και το Υπουργείο Άμυνας του Ηνωμένου Βασιλείου καταδίκασαν την διαρροή ως την μεγαλύτερη στην στρατιωτική ιστορία, γεγονός που αποδείκνυε ότι οι γνωστοποιήσεις έθεταν σε κίνδυνο ζωές. Ακόμη ο Υπεύθυνος τότε του Πενταγώνου απέρριψε τα έγγραφα ως ακατέργαστες παρατηρήσεις αποκαλώντας τα ως μια <<τραγωδία>> που βοήθησε τους εχθρούς της Δύσης.

Παρ’όλα αυτά το υλικό των κοινοποιήσεων προκάλεσε από την άλλη μεγάλο ενδιαφέρον στο κοινό και τους δημοσιογράφους. Οι υποστηρικτές του Assange αναφέρονταν σε εκείνον ως βασικό υποστηρικτή της ελευθερίας του λόγου και της ελευθερίας του τύπου.

Οπότε μπορούμε με σιγουριά να τον θεωρήσουμε αναμφισβήτητα ως μια φιγούρα που δίχαζε και εξακολουθεί να διχάζει ακόμα το κοινό.

Για τους Υποστηρικτές του γενναίος αγωνιστής της αλήθειας και για τους Επικριτές του Κυνηγός της Δημοσιότητας .

Τί από τα δύο είναι τελικά;

Τα συμπεράσματα δικά σας.

Κατηγορίες
Lifestyle Εργασίες Κόσμος Πολιτισμός Τέχνες

“Last Christmas'” κάτι παραπάνω από απλά μία ακόμη χριστουγεννιάτικη ιστορία!!!

https://www.imdb.com/title/tt8623904/

Το προηγούμενο σαββατοκύριακο παρακολούθησα στον κινηματογράφο το “Last christmas”. Όντας ούτως ή άλλως αναμφισβήτητα λάτρης των ρομαντικών κομεντί ήμουν αρκετά σίγουρη ότι θα μου αρέσει, αλλά είχα και κάποιες επιφυλάξεις.

Αρχικά, το πρώτο πράγμα που μου έκανε εντύπωση μόλις έφτασα έξω από το σινεμά ήταν αρχικά ο κόσμος που περίμενε απ’ έξω.Ήδη τρίτη μέρα προβολής της ταινίας και η αίθουσα είχε γεμίσει. Ας ξεκινήσω όμως με την πλοκή χωρίς να δώσω πολλές επιπρόσθετες πληροφορίες μιας και δεν θέλω να είμαι αυτή που θα κάνει “spoil”.

Η ιστορία διαδραματίζεται στο Λονδίνο. Τα προηγούμενα Χριστούγεννα η Kate ή αλλιώς Katarina (Emillia Clarke) όπως την αποκαλεί η γιουγκοσλαβικής καταγωγής πιεστική-καταθλιπτική μητέρα της (Emma Thompson) ήταν άρρωστη και χρειαζόταν οπωσδήποτε μία επέμβαση. Προτού αρρωστήσει η Kate ήταν η χαρά της ζωής,πλημμύριζε από ζωντάνια και το όνειρό της ήταν να γίνει τραγουδίστρια. Όμως μετά την χειρουργική επέμβαση κάτι μέσα της αλλάζει. Παρά τις προειδοποιήσεις των γιατρών της και προσπαθώντας να δραπετεύσει από την “διαλυμένη” οικογένειά της, η ίδια κάνει κατάχρηση αλκοόλ, σεξ και “junkfood”, χάνει κάθε όρεξη για ζωή, κοντεύει να μείνει άστεγη απογοητεύοντας ακόμα και τους πιο κοντινούς της φίλους και να χάσει την μοναδική δουλειά που της έχει μείνει σε ένα μαγαζί με Χριστουγεννιάτικα είδη. Ώσπου μια μέρα γνωρίζει τον Tom (Henry Golding),έναν περίεργα ήρεμο και διαφορετικό τύπο,αποξενωμένο από τις συνήθειες και τα ενδιαφέροντα των νεαρών της εποχής του. Επιπροσθέτως, επειδή αυτός απέχει από τον τύπο του άνδρα,που έχει συνηθίσει να προσεγγίζει τον τελευταίο καιρό, αν και αρχικά την προβληματίζει αργότερα θα την βοηθήσει να αναθεωρήσει την στάση της προς την ζωή συμβουλεύοντας την να κοιτάζει “πάντα προς τα πάνω”.

https://cdn.i-scmp.com/sites/default/files/styles/1200×800/public/d8/images/methode/2019/11/11/0b112d82-fc6a-11e9-acf9-cafedce87d15_image_hires_144758.jpg?itok=yQvQQvVm&v=1573454883

Η ταινία αυτή με άφησε με τις καλύτερες εντυπώσεις και με μια όμορφη “γλυκόπικρη” γεύση καθώς είναι κάθε άλλο παρά μια συνηθισμένη ρομαντική ιστορία. Το κάστινγκ είναι απερίγραπτα καλό και πώς να μην είναι άλλωστε εφόσον απαρτίζεται από μία σειρά πολύ επιτυχημένων ηθοποιών. Η χημεία των ηθοποιών και η ερμηνεία τους ήταν αξιοθαύμαστη. Έχουν την ικανότητα να σου προσφέρουν γέλιο και συνάμα σε ζήτημα λεπτών να σε συγκινήσουν απίστευτα πολύ. Επιπρόσθετα με εντυπωσίασε πολύ που είδα την Ασιάτισσα ηθοποιό Michelle Yeoh στον πρώτο της κωμικό ρόλο μιας και μέχρι τώρα μας είχε συνηθίσει σε πιο ηρωικούς – δραματικούς ρόλους. Η ταινία “ντύνεται” με τους όμορφους ήχους της μουσικής του George Michael σαν ένα μικρό αφιέρωμα στο πρόσωπό και την μουσική κληρονομιά του.

Κλείνοντας θα ήθελα να πω ότι παρά τα κλισέ μηνύματα παραμυθένιας αγάπης που έχουμε συνηθίσει να μας μεταφέρουν άλλες τέτοιου είδους ταινίες η συγκεκριμένη κάνει την διαφορά θίγοντας θέματα όπως τα σύγχρονα προβλήματα της Αγγλίας από το Brexit, τον ρατσισμό, την αγάπη οποιασδήποτε μορφής, την σημασία της ανθρώπινης αλληλεγγύης και πολλά άλλα. Το μόνο σίγουρο είναι πως αυτή η ταινία “ζεσταίνει” καρδιές και σίγουρα το τρέιλερ δεν προϊδεάζει καθόλου για το τι έπεται αργότερα. Σας εγγυώμαι πάντως πως αν την παρακολουθήσετε δεν υπάρχει περίπτωση να μην φύγετε δακρυσμένοι ή έστω προβληματισμένοι από την αίθουσα. Σας την προτείνω ανεπιφύλακτα.