Κατηγορίες
Ειδήσεις Θρησκεία Ιστορία Κοινωνία Κόσμος Πολιτισμός

Ταξίδι στα πιο αλλόκοτα έθιμα του κόσμου

Καθώς διανύουμε την εποχή ενός δεύτερου lockdown και μη θέλοντας να φορτώσω τον κόσμο με περισσότερο αρνητισμό από τον ήδη αρκετά υπαρκτό, αποφάσισα να γράψω αυτό το άρθρο, με το οποίο ευελπιστώ πως θα “ταξιδέψουμε” μαζί στις πιο παράξενες παραδόσεις και τελετουργικά ανά τον κόσμο και γιατί όχι και να αποκτήσουμε περισσότερες γνώσεις όσον αφορά τον πολιτισμό των άλλων Χωρών, που υπάρχουν σε αυτό τον πλανήτη.

Όπως γνωρίζουμε τα έθιμα, που αναπτύχθηκαν ανά τα χρόνια αποτελούν ένα πολύ σημαντικό κομμάτι του πολιτισμού όλων των λαών, το οποίο παραμένει αναλλοίωτο στον χρόνο. Από την Δύση μέχρι την Ανατολή τα έθιμα διαφέρουν και ενώ κάποια από αυτά για μερικούς από εμάς μοιάζουν τελείως “άγνωστα”, παράξενα και ίσως και επικίνδυνα για κάποιους άλλους λαούς αποτελεί ένα κομμάτι της ζωής τους, που φαντάζει απολύτως φυσιολογικό.

Δεν θα πλατειάσω όμως παραπάνω για την έννοια των εθίμων, αλλά θα “μπώ” κατευθείαν στο θέμα μου.

Μιας και εκ φύσεως μου έλκομαι από καθετί το “διαφορετικό” και περίεργο, είτε αυτό είναι ον, αντικείμενο,συμπεριφορά κτλ, κουρνιασμένη ένα ανιαρό σαββατόβραδο στον καναπέ “εντόπισα” ένα ντοκιμαντέρ για τις πιο παράξενες παραδόσεις στον κόσμο. Αυτό ήταν! Δεν έκλεισα μάτι εκείνο το βράδυ μέχρι να το τελειώσω. Τελειώνοντας το λοιπόν έκανα την δική μου έρευνα και βρήκα έθιμα, που πραγματικά δεν είχα ιδέα πως υπήρχαν, σύλλεξα λοιπόν τα πιο κατά την άποψη μου, ενδιαφέροντα και σας τα παραθέτω.

Τα κοριτσάκια στο Νεπάλ, που γίνονται θεότητες

Στο Νεπάλ, ένας μικρός αριθμός κοριτσιών επιλέγεται ήδη από την προεφηβική ηλικία, για να γίνει Kumari, που στη γλώσσα της χώρας σημαίνει παρθένα. Αυτές οι «ζωντανές θεές», όπως χαρακτηρίζονται, πιστεύεται πως αποτελούν τις ενσαρκώσεις των θεοτήτων Kali και Taleju στην Γη. Για περίπου 10-15 χρόνια, οι επιλεγμένες Kumari δεν επιτρέπεται να βγουν από το σπίτι τους και, αν πρέπει να γίνει αυτό, τότε δεν επιτρέπεται να ακουμπήσουν τα πόδια τους το έδαφος.

Εκείνο που παρουσιάζει ενδιαφέρον, όμως, είναι ο τρόπος που επιλέγονται τα κορίτσια που θα γίνουν Kumari, καθώς για να επιλεχθεί, το νεαρό κορίτσι πρέπει να έχει διάφορα χαρακτηριστικά και κυρίως να μην έχει ιδιαίτερη αίσθηση του φόβου. Για να ελεγχθεί το πόσο θαρραλέα είναι, μάλιστα, η νεαρή κοπέλα μπαίνει σε μια αίθουσα στην οποία βρίσκονται 108 αποκεφαλισμένα βουβάλια και μασκοφόροι άνδρες, που χορεύουν.

Μόλις περάσει όλα τα τεστ, το κορίτσι μετακομίζει στο Kumari Bahal, η κατοικία του Kumari Devi, με την οικογένειά της. Βγαίνει από εκεί μόνο για τελετές μερικές φορές κάθε χρόνο και εξακολουθεί να είναι «ζωντανή θεά» μέχρι την πρώτη περίοδο της.

Οι πιστοί αγγίζουν τα πόδια και το μέτωπο των κοριτσιών, ως ένδειξη σεβασμού, ενώ κατά τη διάρκεια των θρησκευτικών εορτών τα κορίτσια ανεβαίνουν σε άρματα με τροχούς που σέρνουν οι πιστοί.

Στην φωτογραφία πιο πάνω φαίνεται η Samita Bajaracharya, το κοριτσάκι, το οποίο “μεταμορφώθηκε” σε θεότητα.

Η Samita μετά την πρώτη της περίοδο, έγινε μια φυσιολογική “θνητή”. Στην αρχή δεν μπορούσε να περπατήσει κανονικά αμέσως μετά την απέλασή της από θεότητα, αφού την κουβαλούσαν πάντα καθώς τα πόδια μιας Kumari δεν επιτρέπεται να ακουμπήσουν το έδαφος.

Χρειάστηκε σχεδόν ένα μήνα προσαρμογής για να χτίσει την αυτοπεποίθησή της, να μπορεί να συναναστρέφεται με ανθρώπους και να συνηθίσει μια κανονική ζωή.

Τα άλματα του διαβόλου πάνω από μωρά στην Ισπανία

Πρόκειται σίγουρα για ένα από τα πιο τρομακτικά σοκαριστικά έθιμα που μπορεί να συναντήσει κανείς ανά τον κόσμο. Έχει παράδοση και ιστορία 400 χρόνων και διεξάγεται σε μια επαρχία στη βόρεια Ισπανία, στο πλαίσιο των καθολικών εορτασμών, με την ονομασία της να είναι Το άλμα του Διαβόλου (El Salto Del Colacho). H παράδοση αυτή είναι ένα μείγμα καθολικών και ειδωλολατρικών τελετουργιών που αντιπροσωπεύουν τον θρίαμβο του καλού στη μάχη με το κακό.

Στο έθιμο αυτό, μωρά μικρότερα του ενός έτους τοποθετούνται σε σειρές πάνω σε στρώματα και άνδρες, που έχουν ντυθεί διάβολοι, τρέχουν και πηδούν πάνω από τα μωρά, με το πλήθος να παρακολουθεί.

Είναι κάτι σαν βάπτισμα καθώς πιστεύεται ότι ο διάβολος απορροφά τις αμαρτίες των μωρών και τους παρέχει προστασία από ασθένειες και ατυχήματα. Στη συνέχεια, τα μωρά ραίνονται με ροδοπέταλα και επιστρέφονται στους γονείς τους. Τα πιο πολλά κλαίνε, αλλά κανένα δεν έχει πάθει το παραμικρό από το ριψοκίνδυνο άλμα. Αν θέλετε την γνώμη μου, το γεγονός αυτό δεν κάνει την ιδέα λιγότερο τρομακτική και ριψοκίνδυνη, αλλά όπως προείπα ο,τι σε εμάς φαίνεται παράλογο σε κάποιους άλλους αποτελεί φυσιολογικό και αναπόσπαστο κομμάτι της παράδοσης τους.

Η οδυνηρή τελετή ανδρισμού στον Αμαζόνιο

Στον Αμαζόνιο και συγκεκριμένα στη φυλή Satere-Mawe υπάρχει ένα τελετουργικό το οποίο τα νεαρά αγόρια πρέπει να περάσουν με επιτυχία, πριν φτάσουν στο σημείο να θεωρούνται ενήλικοι άνδρες πλέον.

Τα αγόρια, όταν φτάσουν την ηλικία της σεξουαλικής ωρίμανσης, καλούνται να φορέσουν γάντια που είναι γεμάτα με μυρμήγκια που τσιμπάνε και να χορέψουν για 20 λεπτά, φορώντας τα. Τα συγκεκριμένα μυρμήγκια, μάλιστα, λέγεται πως τσιμπάνε τόσο δυνατά, όσο όταν μια σφαίρα χτυπάει το δέρμα. Τα αγόρια πρέπει να επαναλάβουν το τελετουργικό 20 φορές συνολικά, πριν θεωρηθούν άνδρες.

Η ένταση του τσιμπήματος από τα αυτά τα μυρμήγκια θεωρείται 30 φορές πιο ισχυρή από ότι το τσίμπημα μιας μέλισσας. Εκτός από τον φριχτό πόνο, το τσίμπημα από το κεντρί προκαλεί παράλυση. Για να συνέλθουν τα αγόρια χρειάζονται 24 ώρες μέχρι οι τοξίνες που έχουν εισέλθει στον οργανισμό τους να διαλυθούν. Μετά από μία ώρα τα μυρμήγκια «ξυπνούν» από τη νάρκωση και βρίσκονται σε πολύ πιο επιθετική κατάσταση από ότι ήταν πριν.

Το τελετουργικό ξεκινά. Τα αγόρια αναγκάζονται να χορεύουν 20 λεπτά, φορώντας τα γάντια. Οδύρονται και πολλές φορές κλαίνε από τον πόνο. Σύμφωνα με τα μέλη της φυλής, ο πόνος είναι απαραίτητος ώστε οι νέοι να είναι έτοιμοι να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες της ζωής. Αν καταφέρουν να ολοκληρώσουν τη δοκιμασία θεωρούνται ικανοί να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις ενός άντρα.

Ο κάθε αρχηγός της φυλής ορίζει ένα συγκεκριμένο διάστημα μηνών, όπου τα αγόρια καλούνται να φορέσουν αυτά τα γάντια 20 φορές μέχρι να γίνουν “άνδρες”.

Το «The walking dead» παίρνει ζωή

Στο χωριό Toraja της Ινδονησίας, υπάρχει ένα ετήσιο τελετουργικό που ονομάζεται Ma’nene, ή τελετή καθαρισμού πτώματων. Τα σώματα των αγαπημένων νεκρών προσώπων, μετά την εκταφή, καθαρίζονται, ντύνονται και μεταφέρονται στον τόπο του θανάτου τους. Από εκεί, είτε «περπατούν» είτε «σύρονται» κατά μήκος μιας διαδρομής από ευθείες γραμμές πίσω στο χωριό, πριν ταφούν ξανά.

Το συγκεκριμένο έθιμο γίνεται για να “ενδυναμωθεί” ο δεσμός των ζωντανών με τους νεκρούς και για να αποτίσουν φόρο τιμής στους νεκρούς οι συγγενείς τους. Ένα πολύ μακάβριο και ανατριχιαστικό έθιμο, θα πρόσθετα εγώ.

Και για να κλείσω λιγότερο μακάβρια το άρθρο μου άφησα για το τέλος ένα πιο ευχάριστο και διασκεδαστικό έθιμο.

Στην Δανία δεν θέλεις να είσαι single στα 25 σου

Στην Δανία, οι άνθρωποι πετούν κανέλα σε όποιον είναι ανύπαντρος. Τουλάχιστον σε όσους άνδρες και γυναίκες είναι πάνω από τα 25.

Η παράδοση θέλει τους αδέσμευτους να δένονται σε μια καρέκλα ή σε έναν στύλο και φίλους τους να τους πετάνε κανέλα.

Η κατάσταση δε, χειροτερεύει αν είστε 30 και ανύπαντροι καθώς, την θέση της κανέλας παίρνει το πιπέρι.

Η ιδέα χρονολογείται από τον 16ο αιώνα, όταν και Δανοί πωλητές μπαχαρικών αφιέρωναν χρόνο στη δουλειά τους, ξεχνώντας να βρουν σύντροφο. Κάπως έτσι, κατέληξε να γίνεται παράδοση το «λούσιμο» με μπαχαρικά.

Είδαμε, λοιπόν, πόσο ιδιαίτερες και πολυποίκιλες είναι οι συνήθειες, οι παραδόσεις καλύτερα των κάθε φυλών. Κάποιες επώδυνες, κάποιες τρομακτικές και κάποιες διασκεδαστικές. Όλες όμως με ένα νόημα και όλες διαφορετικές. Άλλωστε τα ήθη και τα έθιμα του κάθε λαού είναι και η κρυμμένη ομορφιά του.