Κατηγορίες
Uncategorized Θρησκεία Κοινωνία Πολιτισμός

Το “πορτρέτο” ενός αγαπητού στο λαό Ποιμενάρχη, λίγο πριν πέσει η αυλαία της ζωής του.

Η τελευταία συνέντευξη του Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου

Αν θέλαμε να σκιαγραφήσουμε το «πορτρέτο» ενός από τους πιο αγαπητούς  στο λαό «Ποιμενάρχες»  αυτό σίγουρα θα ήταν του τέως μακαριστού κι εκλιπόντος από τη ζωή Αρχιεπισκόπου κ.κ. Χριστόδουλου ο οποίος  με την όλη πορεία της ζωής του άφησε αναμφίβολα  ανεξίτηλο το στίγμα του στα εκκλησιαστικά αλλά και εθνικά δρώμενα της χώρας, εξαιτίας της μεγάλης επιρροής που ασκούσε η δύναμη του λόγου του σε αυτά. Μέσα από την τελευταία συνέντευξη που παραχώρησε στον γνωστό τότε δημοσιογράφο της  ΕΡΤ , Τάκη Χατζή τον Οκτώβριο του 2006, μας δίνεται η ευκαιρία με σύντομο αλλά  και περιεκτικό τρόπο να γνωρίσουμε από  κοντά  γνωστές αλλά  και άγνωστες πτυχές της  ζωής του, όπως αυτές ξετυλίγονται  από την  παιδική του ηλικία και εκτείνονται  σχεδόν έως και το τέλος της αρχιερατικής του διαδρομής.

Έτσι, στην αρχή της εν λόγω συνέντευξης  με μια σύντομη ιστορική αναδρομή γίνεται μνεία  στην προσφυγική  καταγωγή  των γονιών του Αρχιεπισκόπου, οι οποίοι, όπως ο ίδιος αναφέρει, ήταν από την πόλη της  Αδριανούπολης, απ’ όπου το 1924 με την συνθήκη της Λωζάνης  υποχρεώθηκαν να φύγουν και να εγκατασταθούν  στη Ξάνθη. Εκεί στο νέο τους περιβάλλον μετά από αρκετό καιρό και δυσκολίες κατόρθωσαν να ορθοποδήσουν, όταν ο πατέρας του  έγινε  μεγαλέμπορας εξοικονομώντας με αυτόν τον τρόπο τα προς το ζην της οικογένειάς τους. Το 1939 είναι η χρονιά γέννησης του Αρχιεπισκόπου στην Αθήνα, όπου μετά από έναν δύσκολο τοκετό βλέπει το πρώτο  φως της μέρας  στο ιδιωτικό μαιευτήριο Έλενα.

  Από το σημείο αυτό κι έπειτα η συνέντευξη  μας μεταφέρει νοερά στα πρώτα παιδικά του χρόνια σε ένα καθαρά  χριστιανικό   οικογενειακό    περιβάλλον με μια μητέρα  κοντά στην εκκλησία του Χριστού που  ενδιαφέρεται όσο τίποτα άλλο  να  εμφυσήσει πανανθρώπινες χριστιανικές αξίες αγάπης  στον μικρό της Κωνσταντίνο, όπως ήταν το κοσμικό  όνομα του Αρχιεπισκόπου, αλλά κι έναν πατέρα ιδιαίτερα αυστηρό που έδειξε ιδιαίτερο ζήλο για το επίπεδο  μόρφωσης του παιδιού του. Χαρακτηριστικά αναφέρεται η επιμονή  του στο να δοθεί στο γιο του  μια ιδιαίτερα υψηλή μόρφωση  που θα αφορούσε την ιδιωτική εκπαίδευση παραβλέποντας τις  όποιες οικονομικές θυσίες έπρεπε να γίνουν. Έτσι, ο Κωνσταντίνος ΠαρασκευαΪδης, όπως λεγόταν το κοσμικό όνομα του Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου, βρίσκεται να σπουδάζει στην ιδιωτική  Λεόντειο σχολή των Αθηνών λαμβάνοντας την καλύτερη δυνατή εκπαίδευση για εκείνη την εποχή. Εκεί, όπως ο ίδιος αναφέρει,  μαθαίνει πολύ καλά την Ελληνική αλλά και Γαλλική γλώσσα και προσλαμβάνει πολύ καλή ηθική γνώση από τα μαθήματα της εν λόγω σχολής.

Στα πολύ ιδιαίτερα χρόνια της εφηβείας του Αρχιεπισκόπου  που ακολουθούν  αμέσως μετά στη διάρκεια της συνέντευξης  διαπιστώνει κανείς ότι υπήρξε ένας νεαρός έφηβος που ξεχώριζε σε σχέση με τα άλλα παιδιά της ηλικίας του. Έτσι, εξαιτίας του ότι πάντα λογάριαζε το αντίκτυπο που θα είχε στην εικόνα της εκκλησίας η δική του τυχόν ανάρμοστη συμπεριφορά, απέφευγε πάντα να επιδείξει μια τέτοια. Όταν τις Κυριακές ήταν ο ψάλτης της εκκλησίας του και τον έβλεπαν εκατοντάδες κόσμου πιστοί άνθρωποι, του ήταν αδιανόητο να φανεί κατώτερος των περιστάσεων και να προκαλέσει  με την όποια απρεπή συμπεριφορά του τα σχόλια αυτών με τους οποίους μαζί εκκλησιάζονταν. Έτσι, φρόντιζε σχεδόν πάντα να είναι ένας καλός μαθητής κι ένα καλό παιδί  που με προσοχή και διάκριση συμμετείχε μεν σε όλα, όμως  ως «παιδί της εκκλησίας» που ήταν πάνω από όλα πρόσεχε  να μην  δώσει ποτέ και σε κανένα εκείνο το  δικαίωμα που θα επηρέαζε με αρνητικό τρόπο την εικόνα της. Αυτό το καλό παιδί  μαθαίνουμε στη συνέχεια από την συνέντευξη   επιλέγει στα χρόνια της νιότης του να γίνει  φοιτητής ταυτόχρονα δυο σχολών της Νομικής και της Θεολογικής κάτι που  σύμφωνα με τα εκπαιδευτικά δεδομένα της τότε εποχής ήταν καθ’ όλα επιτρεπτό, ενώ μέσα του ήδη ανατέλλει η απόφαση της  εξ’ ολοκλήρου αφιερώσεώς του στο δρόμο της του Χριστού ιεροσύνης.

Σε αυτό το σημείο η συνέντευξη φροντίζει να μας  μεταφέρει σε άγνωστα περιστατικά της ζωής του Αρχιεπισκόπου, όταν ήταν ακόμα φοιτητής, τα οποία έχουν να κάνουν με τη σύσταση αδελφότητας της λεγόμενης «Χρυσοπηγής» της οποίας υπήρξε και βασικό ιδρυτικό μέλος μαζί με τον φίλο του και διάκονο ,Καλλίνικο. Το όνομα της αδελφότητας  δεν ήταν τυχαίο! Ήταν το τάμα τους στο μοναστήρι της Παναγίας της Χρυσοπηγής στην Ηλεία, το οποίο επισκέπτονταν από κοινού  τα καλοκαίρια  προσευχόμενοι να τους αξιώσει να ιδρύσουν  κάποτε την εν λόγω αδελφότητα. Όταν η προσευχή τους εισακούστηκε και η αδελφότητα ήταν γεγονός επέδειξαν μέσω αυτής  ιεραποστολική δράση μέσα στον κόσμο. Ωστόσο, η διαίρεση που επήλθε σε παρόμοιες  αδελφότητες εκείνη την εποχή τους παρότρυνε να πράξουν το ίδιο, ενώ  παράλληλα αναθεώρησαν  και τον ιδιαίτερο ρόλο που πρέπει να επιτελέσει ένας μοναχός! Έτσι, όπως χαρακτηριστικά επεσήμανε και  ο ίδιος ο μακαριστός Χριστόδουλος, η θέση του μοναχού  σύμφωνα με την παράδοση της ορθόδοξης εκκλησίας  αφορά την ένταξη του σε μοναστηριακή κοινότητα που ζει πέρα από τον κόσμο για τον κόσμο. Αυτή του η διαπίστωση τον οδήγησε συνειδητά στο να μεταβεί μαζί με τον φίλο του Καλλίνικο σε μονή στα Μετέωρα όπου και χειροτονήθηκε διάκος από τον τότε Μητροπολίτη Τρίκκης και Σταγών κ. Διονύσιο. Στην εκεί παραμονή του, στη μονή Βαρλαάμ, ανέλαβε μεγάλο έργο ιεραποστολής με ομιλίες και κηρύγματα έξω στον κόσμο και ιδιαίτερα σε  σχολεία ,ενώ μεγάλος ήταν ο ρόλος του και στην ανακαίνιση της εν  λόγω μονής.

Ακολουθούν τα χρόνια της επιστροφής  του Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου στην Αθήνα όπου  υπηρετεί τον στρατό και μετέπειτα την εκκλησία από τη θέση του ιεροκήρυκα και του εφημέριου ναού στο Παλαιό Φάληρο για 7 ολόκληρα χρόνια. Ωστόσο, ιδιαίτερα αξιόλογη αποδείχτηκε η μετέπειτα δράση του από τη θέση του Αρχιμανδρίτη καθώς προχωρώντας στην ιεραρχία της εκκλησίας βρίσκεται να την υπηρετεί από τη θέση του δεύτερου γραμματέα της Ιεράς Συνόδου, μετά τον αρχιγραμματέα.  Στα  χρόνια της δικτατορίας διευκολύνει καθοριστικά  την αποστολή ιεροκηρύκων σε εξόριστους στο νησί της Γυάρου  κάνοντας πράξη την χριστιανική αντίληψή του«υπέρ του πάσχοντος» ανθρώπου. Σύμφωνα με τα λεγόμενά του τον πείραζε πολύ το γεγονός ότι η εκκλησία σε εκείνα τα δύσκολα χρόνια δεν επέδειξε καμιά αντίσταση σε ότι συνέβαινε, κάτι που χρεωνόταν να απαντήσει μπροστά στη νεολαία του Βόλου από τη θέση του μητροπολίτη της κάθε φορά που επισκέπτονταν τα εκεί σχολεία την περίοδο της μεταπολίτευσης και συγκεκριμένα την χρονιά του 1974. Στην ερώτηση των παιδιών για το τι έκανε η εκκλησία την περίοδο της δικτατορίας απαντούσε ότι όντως δεν σεβάστηκε την αξιοπρέπεια του ανθρώπου, όμως το  τίμημα, όπως δήλωσε, το πλήρωσε ο τότε Αρχιεπίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδας  Ιερώνυμος, ο οποίος αυτοτιμωρήθηκε με την παραίτησή του. Από εκεί κι έπειτα δίνει υπόσχεση στο λαό , ότι «δεν πρόκειται να κρατήσει στο εξής κλειστό το στόμα του, καθώς  θα ομιλεί ακόμα και για πολιτικά θέματα» .

Η συνέντευξη  από εδώ κι έπειτα άρχισε να περνά σε πιο προσωπικό επίπεδο με έντονη φόρτιση,  όταν ο Αρχιεπίσκοπος ρωτήθηκε για το ποιά είναι η θέση του σε ότι αφορά το γεγονός ότι έχει  κατηγορηθεί γενικότερα πως  επεμβαίνει με τον λόγο του τόσο  στην πολιτική κατάσταση της χώρας  όσο και στα  εθνικά της  θέματα, ενώ για όλα αυτά υπεύθυνη ορίζεται από το λαό η εκάστοτε εκλεγμένη  ελληνική κυβέρνηση .Με την απάντησή του  έκανε σαφές  ότι ο ρόλος της εκκλησίας πέρα από τον τελετουργικό της χαρακτήρα είναι  να έχει φωνή και λόγο και να υψώνει τη φωνή της κάθε φορά που παρίσταται ανάγκη ακόμα και για  εθνικά ζητήματα. Για τον Αρχιεπίσκοπο το κάθε τι  που απασχολούσε  τους Έλληνες, τη νεολαία, τα παιδιά και τις οικογένειές τους έπρεπε  να απασχολεί και την ίδια την εκκλησία, η οποία και έπρεπε να πάρει θέση, να πει την άποψή της πάνω σε αυτό το θέμα.

  Προς το τέλος της η  συνέντευξη άρχισε να λαμβάνει την κορύφωσή της και να  εστιάζει στο γεγονός ότι ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος με τη δύναμη του λόγου του επηρέαζε καταστάσεις και πράγματα που είχαν να κάνουν με θέματα μείζονος σημασίας, όπως με την εκκλησιαστική περιουσία και την περιβόητη κάθαρση στο εσωτερικό της εκκλησίας αλλά και το φλέγον θέμα των ταυτοτήτων. Σε ότι αφορά την εκκλησιαστική περιουσία και στο που αυτή διοχετεύτηκε  εν ολίγοις τόνισε ότι αυτή κατά το 90-95% έχει δοθεί στο λαό και ότι το κράτος εδώ και χρόνια εφαρμόζοντας μια ληστρική επιδρομή με απαλλοτριώσεις που έγιναν την οδήγησαν σε αφανισμό. Αναφερόμενος στην  κάθαρση στο εσωτερικό της εκκλησίας, ο Αρχιεπίσκοπος διευκρίνισε, ότι εξαιτίας της μεγάλης προβολής που έγινε για το εν λόγω θέμα από τα ΜΜΕ, η εκκλησία προχώρησε σε πειθαρχικές διώξεις, δηλαδή σε ανακρίσεις σε βάρος 5 Ιεραρχών κάτι που δεν είχε γίνει ποτέ ξανά στην ιστορία της εκκλησίας της Ελλάδος. Τέλος, όταν ρωτήθηκε για  το θέμα των ταυτοτήτων, ο Αρχιεπίσκοπος επεσήμανε το γεγονός ότι τα 3000000 των υπογραφών που συγκεντρώθηκαν, αποτέλεσε το επόμενο βήμα μετά τις λαοσυνάξεις που πραγματοποιήθηκαν, προκειμένου να ζητηθεί  από την κυβέρνηση να προχωρήσει σε δημοκρατικό δημοψήφισμα.

Με βάση, λοιπόν, τα όσα παραπάνω αναφέρθηκαν για τη ζωή και το έργο   μιας αναμφίβολα  αξιόλογης εκκλησιαστικά ηγετικής  μορφής, όπως αυτής   του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου, θα μπορούσαμε ως κατακλείδα  να πούμε, ότι με την  τελευταία συνέντευξή του ολοκληρώθηκε ο  καμβάς ενός υπέροχου «εκκλησιαστικού πορτρέτου» του οποίου η αξία δικαίως ισοδυναμεί με την απέραντη αγάπη που τρέφει ακόμα και σήμερα ο λαός προς το πρόσωπό του παρά την απουσία του. Σε μια εποχή που η νέα τάξη πραγμάτων τείνει να γίνει πραγματικότητα με ότι αυτό συνεπάγεται σε παγκόσμια κλίμακα κι όπου πλέον η ανθρωπότητα στο σύνολο της βρίσκεται αντιμέτωπη με πρωτόγνωρες καταστάσεις άνευ προηγουμένου, κρίνεται επιτακτική περισσότερο σήμερα από ποτέ η ανάγκη να υπάρξουν μορφές και πρότυπα ανθρώπων που με την παρουσία τους να ηγηθούν κρατώντας ψηλά πανανθρώπινες αξίες και ιδανικά που δεν παραχωρούνται ούτε και διαπραγματεύονται στο βωμό μιας ολέθριας ισοπεδωτικής  παγκοσμιοποίησης! Σήμερα, λοιπόν, περισσότερο από ποτέ ηγετικές εκκλησιαστικές μορφές, όπως υπήρξε αυτή  του εκλιπόντος μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου, καλούνται να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων τιμώντας μαζί με την χώρα τους το πάνσεπτο και ιερό σώμα της του Χριστού εκκλησίας προκειμένου να μη χαθεί μαζί με την θρησκευτική μας πίστη, η πολιτιστική μας κληρονομιά αλλά και η αδιαπραγμάτευτη θέλουμε να πιστεύουμε εθνική μας ακεραιότητα!

   

Κατηγορίες
Κοινωνία Πολιτισμός Τέχνες Φιλοσοφία

ΛΙΝΑ ΝΙΚΟΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Η στιχουργός των μεγάλων δημιουργιών

Συνθέτης, στιχουργός και ποιήτρια. Οι στίχοι της αγκαλιάστηκαν σφιχτά με τη μουσική και τα τραγούδια που γέννησαν, ύμνοι. Ύμνοι που τραγουδήθηκαν από πολύ σπουδαίους καλλιτέχνες τραγουδιστές. Οι στίχοι της πρωτότυπα εκφρασμένοι, αποτυπώνουν ένα διαφορετικό τρόπο έκφρασης, έχουν την ικανότητα να διεισδύουν στο βάθος της ψυχής μας και να βγάζουν συναισθήματα που ίσως δεν μπορούσαμε να φανταστούμε ότι υπήρχαν.

“Όπως ένας μάστορας “

Μια αστείρευτη στιχουργός που δεν σταματά ποτέ. Εργάζεται ακούραστα και ετοιμάζεται ώστε να είναι ανοικτή στο νέο που θα έρθει. “Όπως ένας μάστορας “λέει. Πάντα θα περιμένουμε κάτι απ αυτήν. Πάντα θα δημιουργεί. Αυτός είναι και ο φόβος της . Μήπως και σταματήσει να ονειρεύεται, να επιθυμεί. Μήπως και συμβεί κάτι και ταράξει τον ψυχισμό , την προσωπικότητα και αλλοιώσει αυτή την παραδεισένια συνθήκη…Θεωρεί τίτλο τιμής τη λέξη καλλιτέχνης την οποία και αποδέχτηκε μετά από 37 χρόνια συνεχούς παρουσίας.

“…αν θέλεις να φτάσεις κάπου τάζεις τον εαυτό σου στην πορεία”

Η γνωστή στιχουργός πιστεύει ότι“γεννιέσαι με το ταλέντο ή την δεξιότητα, αλλά γίνεσαι, όταν μπορείς να την αντιληφθείς μέσα από τον εαυτό σου και να την μετατρέψεις σε στόχο- όραμα. Είναι έντονο το συναίσθημα που το φέρνει στο φως και καταλαβαίνεις ότι κάτι άλλο κουβαλάς. Και θέλεις αυτό το άλλο να το επικοινωνήσεις με τους άλλους μέσα από την τέχνη. Αν θέλεις να φτάσεις κάπου τάζεις τον εαυτό σου στην πορεία”. Η Λίνα Νικολακοπούλου απαντά σε ερώτηση της δημοσιογράφου, ότι η ένταση που ένοιωθε αλλά και η αλληλεπίδραση του εσωτερικού της κόσμου με τα εξωτερικά ερεθίσματα ήταν ο λόγος που κατάφερε από μικρή ηλικία να δώσει τόσο σπουδαία έργα. ” Ήταν παράλληλοι βίοι με το μέσα μου δηλώνει”.

“Όμως Το ταλέντο έχει διόδια. Δεν υπάρχει περίπτωση να έχεις ταλέντο και να μη πληρώσεις διόδια. Κυρίως στον εαυτό σου”.

” Όμως Το ταλέντο έχει διόδια. Δεν υπάρχει περίπτωση να έχεις ταλέντο και να μη πληρώσεις διόδια. Κυρίως στον εαυτό σου”λέει αναλογιζόμενη το τίμημα που έχει πληρώσει. Παλαιότερα σε άλλη της συνέντευξη είχε αναφέρει ότι “ο καθένας πρέπει να παίρνει το βάρος να κουβαλήσει και να πληρώσει το τίμημα του ονείρου που έχει και να τολμήσει να το υλοποιήσει”.

“Οι ευαίσθητοι αμύνονται στη ζωή και αργούν, η λαχτάρα τους συνήθισε να πατάει φρένο”.

Θεωρεί ότι το μεγαλύτερο ελάττωμά της που την δυσκόλεψε ήταν η φυσική της συστολή να εκφράσει ότι έβλεπε ,καταλάβαινε ένοιωθε, χωρίς τον φόβο για το τι θα πουν οι άλλοι. Ένοιωθε ασφάλεια να συνεργάζεται με ανθρώπους που την ήξεραν παρά να περάσει σε συνεργασίες με άλλους. “Πατούσα φρένο στον εαυτό μου” λέει.

Όμως τα κατάφερε. Πέρασε σε συνεργασίες από το εξωτερικό, με ξένους συνθέτες , κατάφερε να πάρει πρωτοβουλίες και να έχει ωραία αποτελέσματα Όπως κατάφερε να αποκτήσει φίλους καλούς. Όχι πολλούς, όμως αληθινούς.

Δηλώνει με έμφαση ότι είναι πιστή στις φιλίες της και ένοιωσε ότι όπου έδωσε την καρδιά της δεν την πήρε πίσω. “Είναι σπουδαίο όταν κάποιος άνθρωπος χωράει στην καρδιά σου και χωράς στην καρδιά του”.

Σε ερώτηση της δημοσιογράφου για τα αγαπημένα της top three απάντησε ” Μαμά γερνάω και η σωτηρία της ψυχής” αφήνοντας το τρίτο ανοικτό δείχνοντας σιγουριά για κάτι πολύ μεγάλο στο μέλλον.

Το σήμερα την βρίσκει σε ένα νέο εγχείρημα, μια πρόσκληση- πρόκληση του Διονύση Σαββόπουλου, για ένα λαϊκό πρόγραμμα στο άλσος με την συμμετοχή πολλών νέων παιδιών .

“Μεγάλη είναι η χαρά μου που οι ανθρώπινες επαφές μου γίνονται καινούριες και εγώ μαζί γίνομαι καινούρια επειδή καταλαβαίνω μέσα από τα μάτια και από τις αντιδράσεις τους τι έγινα εγώ. Και χαίρομαι που μπορώ να προσφέρω και να είμαι μητρική μαζί τους”.

Το άρθρο βασίστηκε σε συνέντευξη της δημοσιογράφου κας Λένας Αρώνη.

Κατηγορίες
Εργασίες Πολιτισμός Τέχνες

«Aναζητήσεις μιας ζωής».

Εργασία του Νικόλαου Πετρίδη στα πλαίσια του Δ.Ι.Ε.Κ.

Συνέντευξη της Λίνας Νικολακοπούλου στις 29-01-2019.

https://3pointmagazine.gr/

Μία σε βάθος προσωπική τηλεοπτική συνέντευξη έδωσε η γνωστή συνθέτης, στιχουργός, ποιήτρια Λίνα Νικολακοπούλου, στην Λένα Αρώνη στην εκπομπή ”Art Week” στις 29 Ιανουαρίου 2019,αποκαλύπτωντας πτυχές  της ζωής της, μιλώντας για την δουλειά της, την αγάπη, τον έρωτα, το πάθος.

Μας μιλά για την καινούργια της συνεργασία στο «Άλσος» με τον Διονύση Σαββόπουλο και την δημιουργία λαϊκού προγράμματος. Σε κάθε δουλειά αυτό που νιώθει το εκπέμπει φαίνεται. Δεν γίνονται πάντα όλα όπως θέλουμε, φταίνε και οι συγκυρίες.Ιδέες προκύπτουν και αργότερα στην διάρκεια και στις πρόβες. Αυτοαποκαλείται καλλιτέχνης, γιατί έτσι νιώθει μετά από χρόνια δουλειάς στον χώρο και δεν θα γινόταν αλλιώς με τόσο ταλέντο που την διακατέχει.Και μας λέει ότι με ταλέντο γεννιέσαι (εν αντιθέσει με τον υιό του Μάνου Χατζιδάκι Γιώργο, που υποστηρίζει ότι «ταλέντο γίνεσαι»). Κοιτώντας τα ωραία της ζωής, την φύση, ένα λουλούδι δεν μπορεί ο καθένας να τα εκμεταλλευτεί και να τα μεταβολίσει. Ο καλλιτέχνης όμως , θα τα φέρει στο φως.Επικοινωνεί τον εσωτερικό του κόσμο, μέσα από μια μορφή τέχνης. Γεννιέται κάποιος μας εξηγεί με ταλέντο και όταν το αντιληφθεί γίνεται καλύτερος και εφόσον βάζει στόχους και συνεχίζει  «τότε ναι ισχύει και το γίνεσαι ταλέντο».

Στην πρώιμη ηλικία της πραγματεύεται τον έρωτα, την αγάπη, υπαρξιακά θέματα της εσωτερικότητας του ανθρώπου και έτσι δημιουργεί αυτούς τους στίχους. Από τα παιδιά μπορεί να ακούσεις τρομερές σκέψεις. Μας τονίζει πόσο χαίρεται που οι νέοι άνθρωποι, αγαπάνε τα τραγούδια της, αλλά και πόσο της αρέσει που συνεργάζεται με νέους καλλιτέχνες.Θα πρέπει να αντέχεις στον χρόνο αναφέρει, πάνω σ΄ αυτό. Ο καθένας έχει έναν βαθμό έντασης για ότι συμβαίνει γύρω του και θα πρέπει να υπάρχει κατανόηση και αλληλεπίδραση. Και το κυριότερο ο καλλιτέχνης να μην χάνει την αθώα και παραδεισένια αυτή συνθήκη.

Ο καλλιτέχνης επισημαίνει, πρέπει να επωμιστεί ο καθένας το βάρος του τμήματος του ταλέντου του.Έχοντας ταλέντο πληρώνεις «ακριβά διόδια» και στον εαυτό σου και στους υπόλοιπους. Χρειάζεται γερό τιμόνι, μέτρο για να μην ηττηθείς από τους πολέμιους σου και καθαρή καρδιά, όταν έχεις δημόσια έκθεση επισημαίνει.

https://www.discogs.com/

Ρωτώντας την για τα αδιέξοδα στην ζωή της και πως τ΄ αντιμετώπισε και τα ξεπέρασε απαντάει, ο καθένας κουβαλάει στην ζωή, τον δικό του σταυρό. «Έχει τύχει να μη μιλάω άνθρωπο για μια εβδομάδα». Είναι στον κάθε χαρακτήρα αυτό. Πρέπει να κάνεις κάτι για να μην σε καταβάλλουν οι δυσκολίες.

Πάντα ξημερώνει καινούργια μέρα. Έτσι κατανοείς δώρα της ζωής, που υπό άλλες συνθήκες δεν θα καταλάβαινες.Και αν κάτι μας γίνεται αφόρητο, ν΄ αφήνουμε λίγο το τιμόνι μας χαλαρό.

Στην ερώτηση αν κάποιο ελάττωμα της την δυσκόλευε, απαντά πως «καταλάβαινα κι ένιωθα πολλά γύρω μου και στην δουλειά μου, αλλά φοβόμουν να τα εκφράσω εγώ  και προτιμούσα να τα πω σε άλλον να τα ονομάσει». Γιαυτό πάντα και ειδικά στις αρχές δούλευε μας αναφέρει με γνώριμους της που εμπιστευόταν και την καταλάβαιναν αμέσως, γιατί ένιωθε ασφάλεια. Βέβαια αργότερα έκανε με μεγάλη επιτυχία συνεργασίες και με άλλους μεγάλους έλληνες και ξένους καλλιτέχνες ξεπερνώντας αυτές τις συστολές της. Έτσι απέκτησε μας λέει έλεγχο στον εαυτό της, πάντα με ευγένεια αποφασιστικότητα αλλά και χωρίς φρένο, για να καταφέρει ότι πέτυχε. Και ο στίχος που της ταιριάζει είναι, «οι ευαίσθητοι αμύνονται στην ζωή κι αργούν κι η λαχτάρα τους συνήθισε να πατούν το φρένο» από τους δικούς της στίχους, στο τραγούδι «Εγώ μιλάω για δύναμη».

Ξεχωρίζοντας πιο είναι το top 3, από τα δικά της «μουσικά παιδιά», απαντά το «Μαμά γερνάω», το «Η σωτηρία της ψυχής» και αφήνει ανοιχτό το τρίτο χαμογελώντας.

Τελειώνοντας μας πάει στον σημερινό εσωτερικό της κόσμο, διακρίνοντας σε αυτόν την αγάπη, την φιλία, τον έρωτα, να είναι ανοιχτή σε συναντήσεις με νέους ανθρώπους, όπου οι επαφές μ΄ αυτούς την κάνουν καινούργια, να καθρεφτίζεται ο εαυτός της σε αυτούς και να νιώθει μητρική αγάπη απέναντι τους. Όταν αναρωτήθηκε τους φίλους της ήταν λίγοι, η ίδια όμως δηλώνει πιστή στις φιλίες και πως όπου έδωσε την καρδιά της δεν την πήρε ποτέ πίσω.

Σας ασπάζομαι, Νίκος.

Κατηγορίες
Uncategorized

Ένα “υπερφυσικό” ταξίδι μέσα από ένα διάλογο

Άλλη  μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη έδωσε η καταξιωμένη στιχουργός και συνθέτης κ. Λίνα  Νικολακοπούλου στην εκπομπή “Αrt Week” της δημοσιογράφου Λένας Αρώνη. “Μετά από 37 χρόνια επιτυχίας, σήμερα μπορώ να θεωρήσω τον εαυτό μου καλλιτέχνη”, μια φράση με την οποία ξεκίνησε  τη συνέντευξη της  η μεγάλη αυτή προσωπικότητα  στο χώρο της τέχνης. Μάλιστα, τόνισε ότι το μυστικό της επιτυχίας για όλους αυτούς τους τίτλους τιμής είναι η γαλήνη που έχει βρει μέσα της. Δεν ξέχασε, επίσης, να αναφερθεί στο ρόλο και τη σπουδαιότητα του θεσμού της οικογένειας, συγχαίροντας τους γονείς των σημερινών εφήβων που έχουν φέρει τα παιδιά τους σε επαφή με τα έργα της.  Στη συνέχεια, αφιερώθηκε ένα μεγάλο μέρος της συνέντευξης συζητώντας για το έργο της. Συγκεκριμένα, αναφέρθηκε ότι όλη αυτή η ωριμότητα για την αγάπη και τον έρωτα από τα πρώτα έργα της οφείλεται  στο “βαθμό έντασης” του ταλέντου της, δηλαδή στην εσωτερική και εξωτερική αλληλεπίδραση των βιωμάτων και ερεθισμάτων της.  Γι’ αυτό χαίρεται να συνεργάζεται με νέους και ταλαντούχους ανθρώπους: “το ταλέντο είναι κάτι με το οποίο γεννιόμαστε και αργότερα καλλιεργείται” όπως επισήμανε.  Ωστόσο, βίωσε ζήλια στο χώρο της δουλείας της και θεωρεί ότι ο κάθε ταλαντούχος περνάει και πρέπει να πληρώσει τα διόδια ώστε να έρθει η κορύφωση και η επιτυχία του έργου του.  “Οι ατάλαντοι περνούν εύκολα από διόδια” συμπλήρωσε.

Από την άλλη πλευρά, δεν απέφυγε να απαντήσει και για τις δυσκολίες και τους αδιέξοδους που πέρασαν από τη ζωή της . Ιδιαίτερα, στάθηκε στους τρόπους με τους οποίους διαχειρίστηκε και διαχειρίζεται τις απώλειες αγαπημένων της προσώπων.  “Μένω σπίτι, κλείνομαι στον εαυτό μου, πάω μια μικρή  βόλτα το βράδυ αλλά δεν ξεχνάω ότι μετά από κάθε μεγάλη και δύσκολη νύχτα  πάντα ξημερώνει”, επιπρόσθετε.  Τέλος, αναφέρθηκε στις φιλίες που πέρασαν  και περνάν από τη ζωή της, τη θέση που κατέχει ο κάθε άνθρωπος που περνάει  από τη ζωή της στη ψυχή της  και σε αυτούς που έχει κρατήσει κοντά της. Οι φίλοι που έχει, ολοκληρώνοντας τη συνέντευξη, τόνισε, ότι είναι μετρημένοι στα δάκτυλα του ενός χεριού της. Μία συνέντευξη που – θεωρώ  ότι παρακολουθώντας την-  ταξίδεψα με έναν τρόπο υπερφυσικό σε όλη την διάρκεια της πορείας της αγαπητής, τόσο στο κοινό όσο και σε μένα τον ίδιο, κ. Λίνας Νικολακοπούλου.

Κατηγορίες
Lifestyle Αθλητικά Υγεία Φαγητό

ΑΘΛΗΣΗ ΚΑΙ ΥΓΕΙΑ: ΕΝΑΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ

Ο νόμος του αθλητισμού!

Όπως όλοι γνωρίζουμε η μεθοδική άσκηση και γενικότερα ο αθλητισμός αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που μπορεί να κάνει ο οποιοσδήποτε, για να βελτιώσει την υγεία του, αλλά και την ποιότητα της ζωής του.

https://images.app.goo.gl/XqoaA789fiKxdXSA6

Υπάρχουν χιλιάδες λόγοι που θα μπορούσαν να αποτελέσουν κίνητρο έτσι ώστε να ενταχθεί κάποιος στον αθλητισμό. Ένα από αυτά είναι, ότι με την γυμναστική και την σωστή διατροφή κάποιος μειώνει σε πολύ μεγάλο βαθμό τις πιθανότητες να αποκτήσει σοβαρά προβλήματα υγείας, όπως καρδιακές παθήσεις και παχυσαρκία που είναι ένα από τα πιο συχνά φαινόμενα που προκύπτουν παγκοσμίως.

ΤΟ «Α» ΚΑΙ ΤΟ «Ω» ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΗ ΤΗΣ ΥΓΕΙΑΣ
https://images.app.goo.gl/MZAnA663uPMFQGLBA

Ο κάθε ένας από εμάς οφείλει να γνωρίζει ότι η άθληση είναι μια συστηματική, αλλά ταυτόχρονα και σωματική καλλιέργεια που πραγματοποιείται με έναν ξεχωριστό αλλά συγκεκριμένο τρόπο. Διότι έχει ως σκοπό την ύψιστη σωματική αλλά και πνευματική απόδοση. Γι’ αυτό θεωρείται δεδομένο, ότι τα οφέλη της άσκησης αντανακλώνται τόσο στην σωματική, όσο και στην ψυχική ευεξία. Η άθληση συνδέεται παράλληλα με πολλούς κλάδους. Ένας από αυτούς σαφώς είναι η διατροφή που θα έλεγε κανείς ότι παίζει βασικό έως και πρωταγωνιστικό ρόλο στην διάπλαση της σωματικής κατασκευής αλλά και της πνευματικής υγείας. Αυτός λοιπόν είναι ο καθοριστικός παράγοντας όπου θα πρέπει να ανακαλύψει και να χρησιμοποιήσει κανείς έτσι ώστε να του δοθούν όλα τα οφέλη και τα αγαθά τα οποία προσφέρει. Είναι πράγματι ένας διαφορετικός τρόπος ζωής που αλλάζει και σαφώς βελτιώνει ολόκληρη την προσωπικότητα, την αυτοπεποίθηση και ενεργητικότητα μας, αρκεί να μπορέσει κανείς να κατανοήσει ότι η σωματική άσκηση δεν είναι πολυτέλεια ούτε μόδα, αλλά η υγεία, η εσωτερική και εξωτερική μας ομορφιά.

https://images.app.goo.gl/RTvhX1xPu8yYpKNU6
Σημασία στην ποιότητα και όχι στην ποσότητα!

Τις περισσότερες φορές μοιάζει αδιανόητο να κατανοηθεί με αυτόν τον ορισμό ότι η γυμναστική πρέπει να μετατραπεί σε στόχο, σε ένα αδιάβατο μονοπάτι που μέσα από δυσκολίες εμείς πρέπει να μετατρέψουμε σε διαβατό με κόπο, υπομονή και επιμονή και φυσικά μετρώντας και εστιάζοντας στην ποιότητα και όχι στην ποσότητα.

https://images.app.goo.gl/8Kd2mPqomJh52wPP6

Υπάρχει όμως ένα βασικό ερώτημα που παραμένει άλυτο για πολλούς. Το γιατί γυμναζόμαστε; Γυμναζόμαστε για να αποκτήσουμε η και να διατηρήσουμε μια καλή σωματική κατάσταση; Για να νιώθουμε καλύτερα ψυχολογικά; Η για να αποκτήσουμε κάποια αυτοπεποίθηση και να προκαλούμε εντύπωση; Παρ όλα αυτά στις μέρες μας είναι πλέον φανερό ότι η γυμναστική εξελίσσεται σε μια πηγή συνεχούς ανταγωνισμού με βασική προτεραιότητα να αρέσουμε στους άλλους και όχι στους ίδιους μας τους εαυτούς.

Η εξωτερική εμφάνιση επηρεάζει…

Αυτό είναι που τις περισσότερες φορές μπερδεύει ίσως και κυριεύει θα έλεγε κανείς τους ανθρώπους. Το συναίσθημα δηλαδή του να αποκτάς αυτοπεποίθηση, βελτιώνοντας την εξωτερική σου εμφάνιση και χρησιμοποιώντας την ως έναν άσο στο μανίκι, ή ένα κρυφό όπλο αν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί για την εντύπωση και τον ενθουσιασμό προς τους άλλους. Ωστόσο ναι μεν είναι θετικό το γεγονός του να βλέπεις την ενεργητικότητα και την αυτοπεποίθηση σου να ανεβαίνουν στα ύψη αλλά σκοπός θα πρέπει να είναι το πως θα αξιοποιηθεί με τον σωστό τρόπο για να αποφέρει καρπούς.

https://images.app.goo.gl/F4F96t4d5RHShnzt5
Ο δρομος προς την κορυφη

Το συμπέρασμα λοιπόν στο οποίο καταλήγουμε είναι ότι η τακτική άσκηση και η σωστά δομημένη διατροφή συμβάλλουν στο να αποκτήσει ο άνθρωπος και σωματική, αλλά και πνευματική υγεία και το κυριότερο να αισθανθεί καλά με τον ίδιο του τον εαυτό αδιαφορώντας όσο το δυνατόν περισσότερο για το «φαίνεσθαι» και για το πως θα προκαλέσει εντύπωση στον κόσμο. Με λίγα λόγια θα πρέπει να τον περιβάλλει ένα ειλικρινής πνεύμα αγάπης για την προσωπική άθληση και τα οφέλη της που πιθανόν βέβαια να έχουν να κάνουν και με το παγκόσμιο σημερινό life style που επικρατεί ακόμη και μέσο των social media, καθώς κατευθύνουν σχεδόν άπαντες και τους προσηλώνουν στο φαίνεσθαι. Καιρός είναι λοιπόν να αλλάξει αυτή η συνήθεια που έχει δημιουργηθεί και να δοθεί περισσότερο έμφαση στο με ποιον τρόπο θα πραγματοποιηθεί ένα ολοκληρωμένο σύνολο, που θα έχει ως βασικούς πυλώνες την άθληση και την διατροφή.

https://images.app.goo.gl/qayWnN1Yjf75xx5B6

Στράτος Γλήνιας

Κατηγορίες
Ειδήσεις Θρησκεία Κοινωνία Κόσμος Υγεία

´Ενα πάσχα διαφορετικό από τα άλλα!

Με αφορμή την σημερινή μέρα και την ιερότητα της,ξυπνώντας το πρωί με έπιασε μια νοσταλγία,νοσταλγία γι’ αυτά,που είχα συνηθίσει να κάνω και να νιώθω αυτή την μέρα. Μεγάλη πέμπτη σήμερα και τίποτα γύρω μας δεν θυμίζει Μεγάλη Εβδομάδα και Πάσχα. Κανένας δεν περίμενε πως θα έρθει μια μέρα,που ένας μονοκύτταρος οργανισμός θα μας απομάκρυνε από τους ανθρώπους μας,από τις συνήθειες και τα έθιμα μας,κι όμως ήρθε. Το όνομα αυτού,κορωνοϊός.

Δεν έχουμε καταφέρει να μάθουμε ακόμα τις αδυναμίες του,αλλά ξέρουμε τις δυνατότητες του,που είναι ότι μεταδίδεται πανεύκολα και έχει μια ιδιαίτερη αδυναμία στους ηλικιωμένους και τους ανοσοκατεσταλμένους-ευπαθείς ομάδες,παρ’ όλα αυτά δεν σημαίνει ότι παραλείπονται αυτόματα και όλοι οι υπόλοιποι. Η κυβέρνηση έλαβε μέτρα αρκετά γρήγορα κάτι,που βοήθησε σημαντικά. Αυτό σήμαινε βέβαια ότι όλοι μας αναγκαστήκαμε να μείνουμε σπίτι,κάποιοι από εμάς να απομακρυνθούμε από τους ίδιους μας τους γονείς (μιας και δεν μέναμε μαζι),να μην κάνουμε συντροφιά στις γιαγιάδες και τους παππούδες μας,επιχειρήσεις,σχολεία και σχολές έκλεισαν,το ίδιο και οι εκκλησίες ,φτάσαμε στο σημείο να στέλνουμε μήνυμα για να πηγαινουμε μέχρι το φαρμακείο ή το Σουπερμάρκετ και δεν αμφιβάλλει κανείς πως όλα αυτά έγιναν για το κοινό καλό αν λάβει κανείς υπόψιν τους χιλιάδες θανάτους,που προκλήθηκαν σε όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στην Ευρώπη.

Πολλοί είναι της άποψης πως ίσως με όλα αυτά τα δεινά που απέφερε η Πανδημία,έφερε και κάποια καλά,πως μας έκανε να συνειδητοποιήσουμε κάποια πράγματα.Πρώτο απ’όλα το πόσο σύντομη μπορεί να είναι η ανθρώπινη ζωή και μη δεδομένη,να εκτιμήσουμε τα απλά πράγματα κι όμως τόσο σημαντικά, μια αγκαλιά,ένα φιλί ,τους ανθρώπους μας,τις μικρές στιγμές,το πόσο ίδιοι είμαστε μεταξύ μας. Αν και επικροτώ αυτή την άποψη,προσωπικά δεν παύει να με ξενίζει και να με θλίβει,που κάτι τέτοιες μέρες δεν θα μπορέσω να βάψω τα αυγά με την μητέρα μου,να περάσω κάτω από τον Επιτάφιο την Μεγάλη Παρασκευή, να ακούσω το Χριστός Ανέστη στην εκκλησία του Χωριού μου και να πάρω το Άγιο φως κατα πάσα πιθανότητα από έναν άγνωστο,που εκείνη την ώρα για κάποιο λόγο θα γίνει γνωστός όπως και όλοι οι άλλοι γύρω μου,χαμογελώντας όλοι για τον ίδιο λόγο,να κοινωνήσω και να πάρω αυτή την χαρά και αγαλλίαση,που σου προσφέρει και έπειτα γυρίζοντας σπίτι και αντικρίζοντας την οικογένεια μου να γιορτάσουμε το Πάσχα.

Μπορεί σε κάποιους να φαντάζει ασήμαντο ίσως και γελοίο μιας και το Πάσχα είναι προφανώς κάτι,που υπάρχει πρώτα απ’ όλα στις ψυχές μας και δεν χρειάζεται να κάνει κάποιος όλα αυτά τα τελετουργικά για να το νιώσει, να το ζήσει. Μόνο που για κάποιους από εμάς το Πάσχα είναι απλά λίγο πιο συναισθηματικό. Συνδέεται με αυτά τα τελετουργικά,με αναμνήσεις,με στιγμές με ήθη και έθιμα, με πρόσωπα,άλλωστε δίχως αυτά τι θα κάναμε;

Κλείνοντας λοιπόν και ανακεφαλαιώνοντας, θέλω να προσθέσω ότι μπορεί αυτό το πάσχα να μην είναι όντως όπως το περιμέναμε,αυτό δεν σημαίνει όμως πως δεν θα το νιώσουμε ούτε πως δεν θα το γιορτάσουμε με ένα δικό μας ίσως ξεχωριστό τρόπο αυτή την χρονιά. Ένα είναι το σίγουρο,οι δυσκολίες πάντα μας κάνουν πιο δυνατούς και ίσως όταν αυτό το κακό όνειρο τελειώσει να έχουμε γίνει και εμείς λίγο διαφορετικοί. Λίγο καλύτεροι, Να αγαπάμε πιο πολυ,να συγχωρούμε πιο εύκολα,και να γιορτάζουμε κάθε Πάσχα και κάθε περίσταση πιο ζωντανά σαν να ήταν το τελευταίο. Θα κλείσω λοιπόν, με αυτό που,συνηθίζουν να λένε αυτές τις μέρες.Κάθε τέλος είναι και μια αρχή,κάθε σταύρωση και μια ανάσταση. Καλό Πάσχα λοιπόν και καλή Ανάσταση σε όλους!

Κατηγορίες
Αθλητικά Ειδήσεις

”ΒΙΑ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΗΠΕΔΑ”

ΞΑΝΑ ΚΑΙ ΞΑΝΑ ΕΙΚΟΝΕΣ ΝΤΡΟΠΗΣ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ…

Δεκάδες τραυματισμένοι οπαδοί και εικόνες ντροπής που κάνουν τον γύρο του διαδικτύου είναι το αποτέλεσμα του αγώνα Ολυμπιακού Μπάγερν της Κ19 νέων, που πραγματοποιήθηκε στις 22 Οκτωβρίου 2019 όπου εισέβαλαν στον αγωνιστικό χώρο Χούλιγκανς με ρόπαλα και καθώς πήγαν προς τις εξέδρες άρχισαν να επιτίθενται και να χτυπάνε τους οπαδούς της γερμανικής ομάδος. Αποτέλεσμα και πάλι για άλλη μια φορά ήταν να τραυματιστούν σοβαρά άνθρωποι που είχαν έρθει να παρακολουθήσουν τον αγώνα.

Μια εικόνα χίλιες λέξεις…

https://images.app.goo.gl/TNUcNiPtJZ28gTy88

Οι εικόνες αυτές κάνουν για άλλη μια φορά τον γύρο του κόσμου και προκαλούν πανικό. Ντροπή και αηδία μόνο μπορεί να νιώσει κανείς με αυτά τα γεγονότα τα οποία αμαυρώνουν διαρκώς ειδικότερα το ποδόσφαιρο αλλά και γενικά ολόκληρο τον ελληνικό αθλητισμό. Τα ερωτήματα πολλά. Ποιος φταίει; Η ανατροφή του καθενός; Η ελλιπής γνώση; Η πολύ συζητημένη ανεπαρκείς ασφάλεια των γηπέδων? Επιτέλους πρέπει να διορθωθεί αυτή η κατάσταση που επικρατεί στους αγωνιστικούς χώρους.

https://images.app.goo.gl/kZQ24iARMLg5Gb5T7

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που τόσοι και τόσοι άνθρωποι σε όλο τον πλανήτη έχουν λατρέψει το συγκεκριμένο άθλημα αποκαλώντας το αδιαμφισβήτητα τον βασιλιά όλων των σπορ διατηρώντας το έτσι στην κορυφή. Αυτομάτως καταλαβαίνει κανείς ότι σε αυτό το άθλημα που αποκαλείται κορυφαίο όλων η βία και οι χουλιγκανισμοί δεν έχουν θέση και θα πρέπει να εξαλειφθούν μια για πάντα.

Ο σεβασμός είναι πάνω απ όλα…

Παρόλο αυτά είναι σημαντικό σημειωθεί και να αναφερθεί το γεγονός ότι οι ποδοσφαιριστές του Ολυμπιακού μετέβησαν μετά το τέλος του αγώνα έπειτα από την διακοπή προς τις εξέδρες των φιλάθλων της Μπάγερν για να ζητήσουν εκείνοι συγγνώμη για τα τραγικά επεισόδια που έλαβαν μέρος δείχνοντας έτσι μεγαλείο ψυχής αλλά αποδεικνύοντας το κυριότερο προς τους φιλοξενούμενους ότι παρά την αντιπαλότητα που υπάρχει εντός των τεσσάρων γραμμών πάνω απ όλα πρέπει να υπάρχει σεβασμός προς τον αντίπαλο. Ήταν δικό τους το φταίξιμο? Φυσικά και όχι. Τέτοιες εικόνες μεγαλείου και σεβασμού πρέπει να επικρατούν καθημερινά στα γήπεδα μας!

https://images.app.goo.gl/GFHnfod2MuxZntxf7

Στράτος Γλήνιας

Κατηγορίες
Εργασίες Κοινωνία Κόσμος

ΨΗΦΙΑΚΗ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ: ΕΝΑ ΑΝΑΓΚΑΙΟ ΚΑΛΟ Ή ΚΑΚΟ

Εργασία του Νικόλαου Πετρίδη στα πλαίσια του Δ.Ι.Ε.Κ.

Και διαπιστώσεις μέσα από την εργασία μου, για το έργο του Bernard Poulet «Το τέλος των εφημερίδων»

To διάβασμα είναι ένας άλλος τρόπος να είσαι κάπου.                     

Ζοζέ Σαραμάγκου, 1922-2010, Πορτογάλος συγγραφέας [Νόμπελ 1998]

httpswww.youtube.comwatchv=xWka8vYzqHM

Ο μικρός βιβλιοφάγος Νικόλας

Από την ηλικία των πέντε ετών που έμαθα να διαβάζω εώς σήμερα, δηλαδή 12.775 ημέρες δεν υπάρχει ούτε μία από αυτές που να μην έχω διαβάσει έστω και 5 λεπτά. Σε δύσκολες μέρες, ευτυχισμένες, στην δουλειά, στην αρρώστια, στο νοσοκομείο παντού. Ότιδήποτε έπεφτε στο χέρι μου που ήταν από χαρτί και κάτι έγραφε πάνω του, το διάβαζα. Τα χαρτζιλίκια μου τα χαλούσα στα βιβλία, στα κόμικς και στις εφημερίδες. Με ρωτούσαν γονείς και συγγενείς «τι θέλεις για δώρο Νικόλα;», τίτλους βιβλίων τους έλεγα και απορούσαν. Αγαπούσα και τα παιχνίδια, αλλά τα βιβλία ήταν για μένα προτεραιότητα. Ο αγαπημένος μου δάσκαλος στο δημοτικό, Γεώργιος Λ. που με δίδαξε επί πέντε συνεχόμενα χρόνια (και στον οποίο οφείλω πολλά για την βάσεις που μας έδωσε να γίνουμε πρώτα άνθρωποι και μετά καλοί μαθητές), κατάλαβε αμέσως την επιρροή που είχαν στην πρόοδο μου τα βιβλία. Ακόμα και τώρα βλέπω βιβλία και νιώθω έξαψη. Η φαντασία μου ταξίδευε μαζί με τον αγαπημένο μου Ιούλιο Βερν και τόσους άλλους συγγραφείς. Η έλευση του διαδικτύου δεν άλλαξε σε τίποτα, αυτήν την αγάπη μου στο κάθε τι έντυπο.

ο Bernard Poulet βλέπει το μέλλον

 Η ανακάλυψη του διαδικτύου έδωσε ένα μεγάλο χτύπημα σε ότι λέγεται έντυπο μέσο. Είτε βιβλίο είναι αυτό, είτε εφημερίδα. Και ο Bernard Poulet στο βιβλίο του «Το τέλος των εφημερίδων» που εκδόθηκε το 2009, αναλύει αυτή την τεράστια αλλαγή στην ζωή μας. Κάποια ερωτήματα που προκύπτουν στο επίκαιρο (πιστεύω για πολλά χρόνια ακόμα) έργο του, μας κάνουν να αναλογιστούμε, πόσο άλλαξε το ανθρώπινο είδος, σε όλες τις εκφάνσεις της ύπαρξης του. Μας θέτει ο Bernard Poulet τις διαπιστώσεις του, πολύ εύστοχα.

Ψηφιακή κοινωνία. Την προτιμάμε;

Πως η ψηφιακή τεχνολογία και τα νέα μέσα επικοινωνίας άλλαξαν την κοινωνική συμπεριφορά των ανθρώπων; Η αλματώδης εξέλιξη της τεχνολογίας, με την είσοδο στη ζωή μας της ψηφιακής τεχνολογίας και των νέων μέσων επικοινωνίας ναι μεν έφερε όλο τον κόσμο πιο κοντά (δημιουργήθηκε ένα «παγκόσμιο» χωριό) και μας διευκόλυνε στην καθημερινότητα μας, αλλά παράλληλα μας απομάκρυνε και μας αποξένωσε από τους διπλανούς μας. Μπορούμε να μιλάμε, να γράφουμε, να συναντιόμαστε, να εργαζόμαστε να επικοινωνούμε, γενικά μέσω της τεχνολογίας αλλά απουσιάζει πλέον η πραγματική προσωπική επαφή με τον συνάνθρωπό μας. Πολλές φορές ακόμα και δίπλα μας να είναι ο συνομιλητής μας μπορεί να προτιμήσουμε να επικοινωνήσουμε μαζί του μέσω της τεχνολογίας. Μας έκανε εν ολίγοις «τεμπέληδες» και απόμακρους μεταξύ μας αλλάζοντας συμπεριφορές, μειώνοντας τον ανθρωπισμό μας και την ανάγκη να επικοινωνήσουμε με το είδος μας πραγματικά.

http9buz.commediait-s-over-book-you-re-an-inferior-technology

Βιβλία- έντυπα μέσα vs διαδίκτυο

Πως ανασχηματίστηκε ο μηχανισμός της ενημέρωσης και της ψυχαγωγίας; Η εποχή της ψηφιακής τεχνολογίας δεν ήταν δυνατόν να μην επηρεάσει την ενημέρωση και την ψυχαγωγία των ανθρώπων. Κάθε μεγάλο μέσο ενημέρωσης και ψυχαγωγίας (τηλεοπτικοί σταθμοί, ραδιόφωνα, εφημερίδες, περιοδικά, ειδησεογραφικά πρακτορεία, ψηφιακά βιβλία κ.τ.λ.) έχει πλέον και την επίσημη ιστοσελίδα του. Το αποτέλεσμα είναι γρήγορη ενημέρωση και ψυχαγωγία, διαφημίσεις παντού, νέα εποχή για την δημοσιογραφία με την δημιουργία ψηφιακών Μ.Μ.Ε. και εφημερίδων. Διαβάζουμε μας λέει πολύ εύστοχα ο Bernard Poulet, πολύ περισσότερο πλέον αλλά τι διαβάζουμε. Ανατρέχει ο κάθε χρήστης του διαδικτύου τους ιστότοπους με βιασύνη χωρίς να διαβάζει επί της ουσίας, διαβάζοντας  μόνο τίτλους κι επικεφαλίδες που προκαλούν εντύπωση. Και το μόνο που ενδιαφέρει δυστυχώς τους δημιουργούς των ιστότοπων είναι η επισκεψιμότητα και όχι η ανάγνωση. Επίσης έτσι χάθηκε και η «ρομαντική» πλευρά της αγοράς και του ξεφυλλίσματος των εφημερίδων και των βιβλίων, που οδήγησε και σε πτώση κερδών σε εταιρείες και εκδοτικούς οίκους και απώλεια θέσεων εργασίας. 

Θετικά και αρνητικά

Το διαδίκτυο αν χρησιμοποιείται σωστά, είναι ένα εργαλείο τεράστιων δυνατοτήτων. Γρήγορη και αστείρευτη γνώση, γρήγορη επικοινωνία (δεν θα πρέπει να είναι η μοναδική με τους συνανθρώπους μας), ευκολίες στην εργασία, στις επιστήμες. Από την άλλη εγκλήματα κατά ανηλίκων (παιδεραστία), απάτες, κατασκοπία, καταστροφή αντιπάλων, παραβίαση του απορρήτου της προσωπικότητας (μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και των κυβερνοχώρων). Όλα τα καλά της τεχνολογίας πρέπει να τα αξιοποιούμε, με γνώμονα το κοινωνικό καλό και όχι την προσωπική μας αυταρέσκεια και αυτό θα πρέπει να ισχύει για όλους, γονείς, παιδιά, εκπαιδευτικούς, κυβερνώντες κ.τ.λ.

Σας ασπάζομαι, Νίκος.

Κατηγορίες
Ιστορία

«ΚΡΙΣΗ ΙΜΙΩΝ»: ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΜΕ ΝΕΚΡΟΥΣ

Ελληνοτουρκικά

Η ασθένεια που άλλαξε τον «ρου» της ιστορίας

 Ήταν Δευτέρα 20 Νοεμβρίου 1995 όταν έγινε η μετακομιδή του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου στο Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο. Η μεγάλη σε χρόνο νοσηλεία του, λόγω σοβαρών προβλημάτων με την υγεία του, άλλαξαν σε μεγάλο βαθμό την πολιτική ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου κατά την έξοδο του από το Ωνάσειο.

Με ακέφαλη ουσιαστικά την χώρα, δόθηκε το έναυσμα στους επίδοξους δελφίνους του ΠΑ.ΣΟ.Κ. να ετοιμάζονται ο καθένας για την τελική επικράτηση του, στην ηγεσία της κυβέρνησης και του κόμματος. Αυτός που επικράτησε ήταν ο Κώστας Σημίτης ως πρωθυπουργός (πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. παρέμενε ο Ανδρέας Παπανδρέου). Εκλέχτηκε στις 18 Ιανουαρίου 1996 από την κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματος. Ο Σημίτης ήταν ο τελευταίος που θα ήθελε να τον αντικαταστήσει ο Ανδρέας, αλλά οι συμμαχίες του στο κόμμα του έδωσαν την νίκη, απέναντι σε ονόματα όπως ο Τσοχατζόπουλος και ο Αρσένης. Οι κόντρες του Ανδρέα με τον Σημίτη επί των θητειών του στα υπουργεία που ανέλαβε ήταν ένας λόγος της «αμφισβήτησης» προς το πρόσωπο του.

Οι Τούρκοι μας δοκιμάζουν

Τα Ίμια αποτελούν μία συστάδα νησίδων της Δωδεκανήσου. Αυτά εκχωρήθηκαν στην Ελλάδα μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου σύμφωνα με το άρθρο 14 της Συνθήκης Ειρήνης των Παρισίων (10-12-1947) όπου η Ιταλία εκχώρησε στην Ελλάδα εν πλήρει κυριαρχία τις νήσους της Δωδεκανήσου. Στις 25 Δεκεμβρίου 1995 το τουρκικό φορτηγό πλοίο Φιγκέν Ακάτ προσάραξε σε αβαθή ύδατα κοντά στην Μικρή Ίμια (Ανατολική) και εξέπεμψε σήμα κινδύνου. Το λιμεναρχείο Καλύμνου –το πλησιέστερο στην περιοχή– διέθεσε ρυμουλκό για να αποκολλήσει το τουρκικό πλοίο, αλλά ο πλοίαρχος αρνήθηκε, υποστηρίζοντας ότι βρισκόταν σε τουρκική περιοχή και άρα οι τουρκικές αρχές είχαν την αρμοδιότητα να του προσφέρουν βοήθεια. Το πλοίο θα κινδύνευε αν δεν το βοηθούσαν. Τελικά, στις 28 Δεκεμβρίου δύο ελληνικά ρυμουλκά αποκόλλησαν το τουρκικό φορτηγό και το οδήγησαν στο λιμάνι Κιουλούκ της Τουρκίας. Οι τούρκοι υποστήριξαν πως οι βραχονησίδες Ίμια είναι καταχωρημένες στο κτηματολόγιο Μουγκλά του νομού Μπόντρουμ (Αλικαρνασσού) και ανήκουν στην Τουρκία.

Οι δημοσιογράφοι της Χουριέτ στα Ίμια.

Η κρίση του Ιανουαρίου 1996

Το μόνο που δεν περίμενε να αντιμετωπίσει στην αρχή της θητείας του ο Σημίτης, ήταν μια ελληνοτουρκική κρίση που λίγο ακόμα και θα οδηγούσε σε πολεμική σύγκρουση. Ο τότε δήμαρχος της Καλύμνου Δημήτρης Διακομιχάλης, θορυβημένος από τις αξιώσεις της Τουρκίας για τα Ίμια ύψωσε την ελληνική σημαία στην Μικρή Ίμια 25 Ιανουαρίου. Δύο δημοσιογράφοι του γραφείου της εφημερίδας Χουριέτ στη Σμύρνη, μετέβησαν με ελικόπτερο στις 27 Ιανουαρίου στη Μικρή Ίμια, υπέστειλαν την ελληνική σημαία και ύψωσαν την τουρκική σημαία. Η όλη επιχείρηση των δημοσιογράφων βιντεοσκοπήθηκε και προβλήθηκε από το τηλεοπτικό κανάλι που ανήκει στη Χουριέτ. Στις 28 Ιανουαρίου το πολεμικό περιπολικό πλοίο «Αντωνίου», προέβη σε υποστολή της τουρκικής σημαίας και στην θέση της, υψώθηκε ξανά η ελληνική. Έλληνες βατραχάνθρωποι αποβιβάστηκαν στην Μικρή Ίμια για φύλαξη της σημαίας από το βράδυ εώς το πρωί. Όμως παρέμειναν και στην συνέχεια μετά από απόφαση της ηγεσίας. Η πρωθυπουργός της Τουρκίας Τανσού Τσιλέρ δήλωσε πως η ελληνική σημαία και οι έλληνες στρατιώτες θα απομακρυνθούν από τα Ίμια.

https://sputniknews.gr/

WHO IS Διακομιχάλης κύριε Πάγκαλε;

Τα όσα έγιναν και ειπώθηκαν εκείνες τις μέρες και ώρες στο προσκήνιο αλλά και στο παρασκήνιο, προκάλεσαν και προκαλούν ακόμα και σήμερα αντιδράσεις. Ενέργειες και λόγια που μυρίζουν «προδοσία». Ο υπουργός εξωτερικών Θεόδωρος Πάγκαλος, δήλωσε εκ των υστέρων ότι την κρίση προκάλεσε ο δήμαρχος Καλύμνου Διακομιχάλης, διότι αν και προερχόμενος από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. ήταν αντισημικός και ήθελε να προκαλέσει πρόβλημα στον νεοεκλεγέντα πρωθυπουργό.DON Corleone τον αποκάλεσε παραπέμποντας στην μαφία. Δηλαδή οι τούρκοι δεν θα προκαλούσαν κρίση χωρίς την βοήθεια του Διακομιχάλη και την προκάλεσε ο δήμαρχος! Ο κύριος Πάγκαλος επίσης διαπραγματεύτηκε με τον Χόλμπρουκ, τον βοηθό του υπουργού εξωτερικών των Η.Π.Α. Κρίστοφερ για να σταματήσει η κρίση, δεχόμενος το σενάριο ότι την σημαία την πήρε ο αέρας, όταν οι αμερικάνοι αξίωσαν την απομάκρυνσή της. Αυτός ήταν ο υπουργός εξωτερικών της Ελλάδας που τρία χρόνια αργότερα τον Φεβρουάριο του 1999 θα αρνηθεί το άσυλο στον κούρδο ηγέτη Οτσαλάν και ορκισμένο εχθρό της Τουρκίας, με αποτέλεσμα να συλληφθεί από τις μυστικές υπηρεσίες των τούρκων.



www.pentapostagma.gr


ΤΗΑΝΚS YOU USA

O Κώστας Σημίτης ανακουφισμένος, ευχαρίστησε ενώπιων όλου του κοινοβουλίου τις Η.Π.Α. για την παρέμβαση τους στην κρίση. Που «η ουδετερότητα τους» ευνόησε τις διεκδικήσεις της Τουρκίας, (κατονόμαζαν οι αμερικάνοι επίσης τα Ίμια ως «Καρντάκ») όπως στην Κύπρο το 1974. Η αποδοκιμασία των κομμάτων της αντιπολίτευσης και μεγάλου μέρους του ελληνικού λαού ήταν έντονη. Αυτός ήταν «ο πρωθυπουργός» τότε, που τόλμησε να ρωτήσει τον Α/ΓΕΕΘΑ Ναύαρχο Χρήστο Λυμπέρη,«είναι σοβαρό πράγμα για τις ΕΔ να φύγει η σημαία;». Ο Σημίτης γενικώς απαξίωνε τις ΕΔ και θεωρούσε τον προϋπολογισμό για τους εξοπλισμούς ασύμφορο και υπερβολικό. Όμως εξαιτίας των Ιμίων επί των ημερών του, γιγαντώθηκαν οι εξοπλισμοί και έγιναν τα τόσα σκάνδαλα με τις μίζες.

http://boraeinai.blogspot.com/

Θυσία χωρίς αντίκρυσμα

Ο θάνατος των τριών ηρώων δυστυχώς ήταν χωρίς αντίκρυσμα. Το σενάριο της κατάρριψης του ελικοπτέρου από τους τούρκους, είναι κάτι που συζητιέται ακόμα. Και να έγινε σίγουρα θα ήταν φρονιμότερο να ειπωθεί κάτι άλλο. Οι αδικοχαμένοι στατιωτικοί έκαναν το καθήκον τους αλλά και η αποστολή τους όντως ήταν δύσκολη λόγω καιρικών συνθηκών. Η Ελλάδα βγήκε ηττημένη και ταπεινωμένη από την κρίση με το ηθικό του στρατού καταρρακωμένο. Ήταν το εναρκτήριο επεισόδιο σε αυτό που ζούμε έντονα τώρα, με τις αξιώσεις της Τουρκίας για τα ενεργειακά αποθέματα της ελληνικής υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ. Οι «προδοτικές» συμπεριφορές της ελληνικής κυβέρνησης στην κρίση, οι οποία δεν άφησε τις ΕΔ να κάνουν το καθήκον τους απαξιώνοντας τον Α/ΓΕΕΘΑ συνεχώς, ο οποίος δεν ήταν άμοιρος ευθυνών για την ήττα, έδωσαν τα δικαιώματα αυτά.

Στο ίδιο έργο θεατές

Και εδώ είναι που η ασθένεια του Παπανδρέου ήταν κομβικής σημασίας και άλλαξε το πολιτικό status της χώρας. Οι τούρκοι θα σκεφτόντουσαν πολλές φορές πρώτα αν θα έκαναν τα ίδια, με ηγέτη τον Ανδρέα όπου είχαν δοκιμάσει τις αντοχές του αλλά και την αποφασιστικότητα του να πάει σε πόλεμο, τον Μάρτιο του 1987 με την έξοδο τότε του «Σισμίκ». Ναι μεν η κυβέρνηση ήταν καινούρια και άπειρη, αλλά δεν δικαιολογείται η εθνική αυτή ήττα με νεκρούς. Την ίδια «τακτική Σημίτη» ακολουθούν έκτοτε όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις. Αέρας πήρε και τότε την σημαία, αέρας έφερε και το σεισμογραφικό Oruc Reis σε ελληνικά ύδατα όπως υποστήριξε και η σημερινή κυβέρνηση της Ν.Δ. Δείχνοντας υποχωρητικότητα πάντα, ένα θερμό επεισόδιο ακόμα τύπου ‘Ιμια είναι πιο κοντά. Και φωνές μέσα στην κυβέρνηση για προσφυγή στην Χάγη, είναι μια ακόμα δήλωση υποχωρητικότητας. Η πρόσφατη ανακήρυξη ΑΟΖ μεταξύ Τουρκίας – Λιβύης σβήνοντας από τον χάρτη Ρόδο, Κρήτη, Καστελόριζο που οδήγησε στην διάσκεψη του Βερολίνου και δεν προσκλήθηκε η Ελλάδα, θυμίζει την διάσκεψη του Μονάχου το 1938 όταν για το θέμα της Τσεχοσλοβακίας που αξίωσε ο Χίτλερ, οι μεγάλες δυνάμεις Γερμανία, Ιταλία, Μ. Βρετανία και Γαλλία αποφάσισαν για τον διαμελισμό της υπέρ της Γερμανίας με απούσα την ίδια. Πολιτική κατευνασμού εναντίον του «ναζιστικού θηρίου», που οδήγησε όχι σε ειρήνη αλλά σε «εκατόμβες νεκρών ανθρώπων». Κάθε ομοιότητα με σημερινές καταστάσεις, δυστυχώς δεν είναι πέραν του πραγματικού.

Όλο αυτό το σκηνικό βέβαια, που έχει στηθεί στην Αν. Μεσόγειο, είναι ενάντια στην ειρήνη μεταξύ των λαών αφού τα υποτιθέμενα κέρδη από τα ενεργειακά κοιτάσματα, θα είναι εκμεταλλεύσιμα από τις εταιρείες και την αστική ελίτ των χωρών που τρώγονται γι’ αυτά και οδηγούν σε μίση και φανατισμό τους λαούς, με τον εθνικισμό που καλλιεργούν.

Σας ασπάζομαι, Νίκος

Κατηγορίες
Εκπαίδευση Κόσμος

Οδηγός φοιτητικής ζωής

Από μικρή ηλικία όλοι μας λένε για την φοιτητική ζωή, αυτή  που έζησαν ή αυτήν που  θα ήθελαν να ζήσουν. Τι είναι όμως πραγματικά η φοιτητική ζωή και ποια είναι τα συναισθήματα ενός πρωτοετή φοιτητή που καλείται  να ζήσει σε μια διαφορετική πολη, να αυτοεξυπηρετηθεί  και να οργανώσει με τις δικές του δυνάμεις  την καθημερινότητα του;

Ρωτήσαμε και μάθαμε από δυο πρωτοετείς φοιτήτριες την Όλγα Σεβεντεκίδου, φοιτήτρια Ιατρικής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης  και  την Αλεξάνδρα Στρουμπή, φοιτήτρια του παιδαγωγικού τμήματος Νηπιαγωγών.  Τα κορίτσια δέχτηκαν με μεγάλη χαρά να μιλήσουν στο blog μας και να μας πούνε για την πρωτόγνωρη εμπειρία τους.

  • Πως ένιωσες όταν μπήκες στο φοιτητικό σου σπίτι;
  • Όλγα Σεβεντεκίδου: << Τις  πρώτες μέρες ήμουν με τους γονείς μου όταν έφυγαν στην αρχή στεναχωρήθηκα και είπα ωχ  τώρα τι γίνεται; Μετα από λίγες μέρες συνήθισα και αυτή την περίοδο είμαι στην φάση  που μου αρέσει να μένω  μονή μου και να απολαμβάνω την ελευθέρια που έχω. >>
  • Πως είναι να ζεις σε μια μεγάλη πολη, όπως είναι η  Θεσσαλονίκη, σε κουράζουν οι γρήγοροι ρυθμοί ζωής;
  • Στην αρχή ήμουν πολύ ενθουσιασμένη έμπαινα στο λεωφορείο και το θεωρούσα μια εκπληκτική εμπειρία. Ήταν ακόμα η αρχή, είχα όρεξη να εξερευνήσω την πολη και να την γνωρίσω καλυτέρα.Έπειτα όμως αρχίσαν να μου λείπουν οι μικρές αποστάσεις της Κομοτηνής την οποία  μπορείς να διασχίσεις ολόκληρη με τα πόδια. Βέβαια  το καλό με την Θεσσαλονίκη είναι ότι  έχει παρα πολλές επιλογές ψυχαγωγίας  για έναν φοιτητή και νομίζω ότι αυτό το απολαμβάνουν ολοι οι νέοι που μένουν εκεί  ωστόσο οι γρήγοροι ρυθμοί ζωής είναι κουραστικοί.
  • Πως ήταν η πρώτη μέρα  στο πανεπιστήμιο, είχες άγχος;
  • Η αλήθεια είναι πως είχα αρκετο άγχος για μια συνεχόμενη εβδομάδα περίπου. Ευτυχώς όμως είχα  μια πολύ καλή φιλη από τη  Κομοτηνή και αυτό με παρηγορούσε.  

Συνεχίζουμε με την συνέντευξη της Αλεξάνδρας Στρουμπή, φοιτήτριας του παιδαγωγικού τμήματος Νηπιαγωγών στο πανεπιστήμιο Ιωαννίνων.

  • Θέλω να μου περιγράψεις τα συναισθήματα σου όταν έμαθες για την εισαγωγή, σου  στο πανεπιστήμιο πως ένιωσες;
  • Η χαρά μου ήταν απίστευτη. Δεν περίμενα να είμαι εισακτέα στην συγκεκριμένη πολη οπότε χάρηκα παρα πολύ . Η σχολή της επιτυχίας μου ήταν κάτι που το ήθελα και το περίμενα ολη την χρονιά.  Χάρηκα  που πέρασα εκεί  γιατί οι κόποι μου απέδωσαν καρπούς.                                                    
  • Πως νιώθεις που ζεις σε άλλη πολη και  πρέπει να οργανώσεις μονή σου την καθημερινότητα σου;
  • Στην αρχή ένιωθα τρομοκρατημένη, καθώς θα έπρεπε να περνάνε όλα από τα χέρια μου και δε θα είχα κάποιον άνθρωπο μέσα στο σπίτι να απευθυνθώ για να με βοηθήσει. Με τον καιρό το συνηθίζω όλο και περισσότερο, αισθάνομαι πιο υπεύθυνη και το απολαμβάνω κιόλας, αν και μου λείπουν κάποιες ανέσεις που είχα στο σπίτι με τους γονείς μου.
  • Δυσκολεύτηκες να κάνεις φίλους και να κοινωνικοποιηθείς;
  • Όχι, δεν δυσκολεύτηκα να κανω φίλους. Στο πανεπιστήμιο ήμουν σε ένα καινούριο περιβάλλον και ολοι είχανε την ανάγκη  να γνωρίσουν καινούρια άτομα, αφου οι περισσότεροι ήτανε μονοί τους.
  • Τα Γιάννενα είναι ωραία πολη, σου αρέσει η φοιτητική ζωή εκεί, θα πρότεινες σε κάποιον άλλον να τα επισκεφθεί;
  • Ναι, είναι μια πάρα πολύ όμορφη πόλη και είναι ιδανική για φοιτητές, καθώς έχει πολλά μαγαζιά και οι αποστάσεις είναι μικρές. Φυσικά και θα πρότεινα σε άλλο κόσμο να την επισκεφτεί καθώς συνδυάζει και το βουνό αλλά και το υγρό στοιχείο, τη λίμνη και είναι ιδανικός προορισμός  για όλες τις εποχές.

Ευχαριστούμε πολύ την Όλγα Σεβεντεκίδου και την Αλεξάνδρα Στρουμπή που δέχτηκαν να μιλήσουν στο blog και θα θέλαμε να τους ευχηθούμε καλή συνέχεια στην φοιτητική τους ζωή.

Αλέξανδρος Χατζόπουλος.