Κατηγορίες
Ειδήσεις Κοινωνία Κόσμος

«Eλλάδα: Πύλη προς την ελπίδα ή καθαρτήριο ψυχών;»

Των Νικόλαου Πετρίδη , Κόκορης Ευστρατίας, Μπάραλη Άννας.

Πηγή ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ: Ανατροπή σκάφους γεμάτο πρόσφυγες-μετανάστες στα ανοιχτά της Λιβύης.

Προσέγγιση της Washington Post για το προσφυγικό ζήτημα.

« Η προσφυγιά είναι στο αίμα μας»

     Είναι γνωστό στην αρχαία ιστορία του τόπου μας, ότι η ελληνική επικράτεια και οι περιοχές των παραλίων της Μ. Ασίας και της Μαύρης Θάλασσας κατοικήθηκαν από τους Πελασγούς, ινδοευρωπαϊκά φύλα που μετανάστευσαν από άλλες περιοχές και θεωρούνται οι πρόγονοι των σημερινών Ελλήνων. Στην μακρόχρονη ιστορία μας, υπήρχαν αρκετοί περίοδοι μετακινήσεων πληθυσμών τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό. Οι λόγοι διαφορετικοί πάντα και αυτό μας κάνει να διαχωρίσουμε τον όρους πρόσφυγας και μετανάστης που στις ημέρες μας, πήραν διάσταση λόγω του προσφυγικού ζητήματος, που απασχολεί την Ελλάδα και την Ε.Ε. τα τελευταία χρόνια. Οι πρόσφυγες είναι άτομα τα οποία διαφεύγουν από ένοπλες συρράξεις ή διώξεις. Η κατάσταση στην οποία βρίσκονται είναι συχνά τόσο επικίνδυνη και δύσκολη που αναγκάζονται να διασχίσουν εθνικά σύνορα για να αναζητήσουν ασφάλεια σε γειτονικές χώρες. Τέτοιοι ήταν και οι Έλληνες του Πόντου, της Μ. Ασίας, της Αν. Θράκης και της Β. Ηπείρου που εκδιώχθηκαν από τις εστίες τους. Μεγάλο ποσοστό του σημερινού πληθυσμού, είναι απόγονοι αυτών των προσφύγων. Οι μετανάστες επιλέγουν να μετακινηθούν, όχι εξαιτίας κάποιας άμεσης απειλής δίωξης ή θανάτου, αλλά κυρίως για να βελτιώσουν τη ζωή τους αναζητώντας καλύτερες εργασιακές συνθήκες ή σε κάποιες περιπτώσεις, για να ενωθούν με μέλη της οικογένειάς τους που βρίσκονται ήδη στο εξωτερικό, όπως επίσης για εκπαιδευτικούς ή άλλους λόγους. Αυτοί είναι οι Έλληνες που μετακινήθηκαν στην Γερμανία, τις Η.Π.Α., Αυστραλία και αλλού για τους παραπάνω λόγους, αλλά και αυτοί που ήρθαν στην Ελλάδα. Έλληνες και ξένοι από τις πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες και την Αλβανία την δεκαετία του ’90. Το προσφυγικό ζήτημα στην χώρα μας, είναι πλέον από τα φλέγοντα θέματα. Ενδιαφέρον προκαλούν οι θέσεις της εφημερίδας Washington Post για το προσφυγικό στην χώρα μας, τι οποίες αναφέρουμε εκτενώς παρακάτω.

ΠΗΓΗ iefimerida.gr: Πρόσφυγες του Πόντου το έτος 1922.

«Το σκάνδαλο του αιώνα»

     Έχει καιρό που η εφημερίδα άφησε το «στίγμα» της στο χώρο της δημοσιογραφίας. Όμως,  αυτό δεν θα μπορούσε να συμβεί χωρίς τη συμβολή δύο  Αμερικανών ρεπόρτερ,  ονόματι Bob Woodward και Carl Bernstein, οι οποίοι έδωσαν μάχη για τον εντοπισμό αλλά και το ξεσκέπασμα του σκανδάλου Watergate. Αποτέλεσμα; Η παραίτηση του τότε προέδρου των Η.Π.Α, Nixon.  Ιδρυμένη το 1877 κι έχοντας απολάβει 47 βραβεία Πούλιτζερ, η Washington Post έχει κατακτήσει έναν αξιέπαινο τίτλο. Το υλικό της δύναται να κοινοποιηθεί σε πολλές γλώσσες. Έτσι, διάφορα μέσα του ελληνικού τύπου σχολιάζουν ή αναφέρουν άρθρα της εφημερίδας που αφορούν το προσφυγικό ζήτημα στην Ελλάδα, ανάμεσά τους η Καθημερινή, το Βήμα, η Ολυμπία κ.ά. Μέσω  της συνέντευξης του στην εφημερίδα «Washington Post» τον Σεπτέμβριο του 2019, ο νυν πρωθυπουργό της χώρας, Κυριάκος Μητσοτάκης, ερωτάται για την προέλευση των μεταναστών που έχουν εισέλθει στην Ελλάδα από τον Τούρκο πρόεδρο Ερντογάν καθώς και την άποψή του για το τότε σχέδιο του δεύτερου να στείλει χιλιάδες Σύριους πρόσφυγες βρισκόμενους  εν καιρώ πολέμου, στην Ευρώπη, δεδομένου πως η Ελλάδα θα αποτελέσει την εισαχθείσα χώρα.  Ο ίδιος δηλώνει «πρέπει να υπάρξει κατανομή των βαρών. Δεν μπορώ να δεχτώ ότι η Ελλάδα θα φέρει το βάρος της διαχείρισης αυτού του προβλήματος από μόνη της και ότι άλλες ευρωπαϊκές χώρες δεν θα δεχτούν ούτε έναν πρόσφυγα. Αυτό δεν είναι δίκαιο». Διαμηνύει στους ευρωπαίους ηγέτες ότι  «δεν μπορεί να συνεχιστεί η κατάσταση ως έχει. Είναι προφανές τι συμβαίνει. Η Τουρκία προσπαθεί να χρησιμοποιήσει το μεταναστευτικό ως μοχλό ώστε να πιέσει την Ευρώπη και να επιτύχει παραχωρήσεις». Κατηγορεί την Ευρώπη ότι αγνοεί το πρόβλημα και ζητά τη συνεργασία της για τη λύση του. Μιλά για τα κυκλώματα διακίνησης λαθρομεταναστών, ενώ καλεί ξένους επενδυτές στην Ελλάδα. Απαντά διπλωματικά στις κατηγορίες για κατασπατάληση της οικονομικής βοήθειας που δέχτηκε η Ελλάδα από την ΕΕ, σύμφωνα με τις οποίες  εκατοντάδες προσφυγόπουλα είναι στο κρύο και έχουν κακή διατροφή. Τέλος, δηλώνει την αισιοδοξία του για μια διαφορετική Ελλάδα μετά από τέσσερα χρόνια!

«Στον βωμό των συμφερόντων»

    Σύμφωνα με τον Άρεφ Αλομπέιντ,  Δρ. της Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας, Ειδικό σε Θέματα Μέσης Ανατολής,  «το προσφυγικό έχει μετατραπεί σε ακήρυχτο – σιωπηλό πόλεμο μεταξύ παραγόντων του διεθνούς συστήματος ή στη μεγαλύτερη σύγκρουση συμφερόντων στο όνομα των προσφύγων. Η κάθε πλευρά το χρησιμοποιεί για να πετύχει κάποιο στόχο».  Οι διαστάσεις του προσφυγικού ζητήματος «κρύβουν» διεθνή συμφέροντα των χωρών που εμπλέκονται, όπως για παράδειγμα αυτά της Τουρκίας, Ρωσίας, Συρίας, Ιράν, Ευρωπαϊκής Ένωσης κ.λ.π και φυσικά των αμέτρητων Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων. Όλα στο βωμό του κέρδους. Οι ζωές αθώων παιδιών; Στο βωμό του κέρδους κι αυτές!  H ζήτηση για ανειδίκευτο και χαμηλά αμειβόμενο ανθρώπινο δυναμικό, η αναποτελεσματική  μεταναστευτική πολιτική της Ελλάδας που επιτρέπει να ενισχυθεί το φαινόμενο της παράνομης μετανάστευσης, η αδυναμία της ελληνικής δημόσιας διοίκησης να εφαρμόσει ένα αυστηρό καθεστώς απομάκρυνσης των εισερχομένων που παραμένουν και μετά τη λήξη της άδειας εισόδου και η ανάπτυξη της τεχνολογίας που επιτρέπει τη διάδοση των πληροφοριών για τα πλεονεκτήματα απασχόλησης στην Ελλάδα αλλά και την καθημερινή τους ζωή, είναι μερικοί από τους λόγους για τους οποίους οι πρόσφυγες προτιμούν την Ελλάδα.




«At a refugee camp north of Athens, families seeking asylum live in makeshift housing, with tarps thrown over plywood. (Myrto Papadopoulos for The Washington Post)»

 «Θ’ αντέξει η Ψωροκώσταινα;»

     Στην Ελλάδα, συγκεντρώθηκε μεγάλος αριθμός παρανόμων μεταναστών που εργάζονται στην παραοικονομία, πολλοί εκ των οποίων εμπλέκονται συχνά με το οργανωμένο έγκλημα και γίνονται αντικείμενα εκμετάλλευσης από συνδικάτα τύπου μαφίας. Διεθνή οργανωμένα εγκληματικά δίκτυα αναλαμβάνουν την διακίνηση των λαθρομεταναστών με τεράστια οικονομικά οφέλη.. Η χώρα μας, άρχισε να «σηκώνει» το μεγαλύτερο βάρος της αντιμετώπισης των λαθρομεταναστευτικών ροών, διά μέσου των θαλάσσιων και χερσαίων συνόρων. Η ελληνική δημόσια διοίκηση δεν είναι σε θέση να ανταποκριθεί, ίσως γιατί δεν έχει την ανάλογη εμπειρία. Η κατάσταση επιδεινώνεται με το κλείσιμο των συνόρων από ευρωπαϊκά κράτη. Χιλιάδες εγκλωβισμένοι πρόσφυγες επιχειρούν να βρουν τρόπο να συνεχίσουν την πορεία τους προς τις χώρες προορισμού τους. Τα θύματα στο Αιγαίο; Εκατοντάδες! Διαταράχθηκε, μεταξύ άλλων,  η ήπια τουριστική ανάπτυξη των νησιών του Βορείου Αιγαίου π.χ Λέσβος, Χίος, Σάμος, Κως, Λέρος, λόγω του μεγάλου πλήθους των προσφύγων που φιλοξενούν και   που έχουν δει τα φώτα της δημοσιότητας στον ελληνικό και ξένο τύπο. Πολύ συχνά, δημιουργούνται εντονότατες συγκρούσεις μεταξύ προσφύγων, ντόπιων και της ελληνικής αστυνομίας. Η χώρα συνεχίζει να βρίσκεται σε βαριά οικονομική ύφεση, η ανεργία εκτινάσσεται, η οικονομική δραστηριότητα συρρικνώνεται, οι μισθοί καταρρέουν και οι ανάγκες σε εργατικό δυναμικό μηδενίζονται. Παρ’ όλα αυτά, οι προσφυγικές ροές συνεχίζονται!

Μigrants try to get through border fencing between Turkey and Greece.» (Bulent Kilic/AFP via Getty Images)

 «Η Ελλάδα σε πόλεμο»

      Στις 28 Φεβρουαρίου 2020 περίπου 20.000 πρόσφυγες και μετανάστες αναπτύχθηκαν στα ελληνοτουρκικά σύνορα στον Έβρο, μετά από ανακοίνωση της τουρκικής κυβέρνησης, ότι επιτρέπει με το άνοιγμα των συνόρων της, να περάσουν προς τα σύνορα της Ελλάδας και επομένως της Ε.Ε. Ήταν η αντίδραση μετά από τον θάνατο 33 τούρκων στρατιωτών στο Ιντλίμπ από ρωσοσυριακές δυνάμεις. Η μεταφορά τους έγινε με ναυλωμένα ταξί και λεωφορεία. Η αντίδραση της ελληνικής πλευράς ήταν άμεση, με την κινητοποίηση στρατού και αστυνομίας. Σύντομα στο τελωνείο των Καστανιών, ομάδες νεαρών μεταναστών που προσπαθούσαν να εισέλθουν στην ελληνική πλευρά, ήρθαν αντιμέτωπες με δακρυγόνα της ελληνικής αστυνομίας. «Είναι εισβολή, έχουμε πόλεμο», λένε οι Έλληνες ντόπιοι κάτοικοι. Η Washington Post , αντιλαμβάνεται ότι ο Ερντογάν χρησιμοποιεί το προσφυγικό ως μοχλό πίεσης για έξτρα χρηματοδότηση και πίεση προς την Ελλάδα. Απεναντίας δείχνει και το «ανθρωπιστικό» της προσωπείο, αναφέροντας την σκληρότητα των Ελλήνων. Την ίδια προσέγγιση στα γεγονότα είχαν και άλλα διεθνή ΜΜΕ. «Βρισκόμενος ο ίδιος στην παρέμβρια περιοχή των Φερών, έβλεπα τις όλο και περισσότερο επιθετικές διαθέσεις των μεταναστών , που οπλίζονταν από τούρκους στρατιώτες με φωτοβολίδες, δακρυγόνα και άλλα αντικείμενα. Μιλώντας μ’έναν Σύριο που πέρασε το ποτάμι με την οικογένεια του, μου είπε «ότι οι τούρκοι μας ξεγέλασαν»! «Μας είπαν ότι ανοίξαν τα σύνορα»! Ήταν δάσκαλος στο Χαλέπι, αλλά αναγκάστηκαν να φύγουν λόγω των βομβαρδισμών. Τους δώσαμε φαγητό, νερό, κουβέρτες και μας ευχαρίστησαν για την βοήθεια». Άλλοι που πέρασαν στην μεριά μας, κατηγορούσαν την Ελλάδα, λέγοντας μας ότι είναι υποχρέωση της χώρας μας να τους δεχτεί!  Λίγες μέρες μετά κυκλοφόρησαν fake news από τα τουρκικά ΜΜΕ για τον θάνατο μετανάστη από ελληνικά πυρά. Κάτι τέτοιο δεν συνέβει αποδεδειγμένα, αλλά για λίγες ώρες ήταν κάτι που έγινε πιστευτό στα ξένα μέσα. Η κρίση έληξε με την αποχώρηση των μεταναστών και των προσφύγων τον Απρίλιο.

ΠΗΓΗ voria.gr: Από τα επεισόδια στο τελωνείο στην περιοχή Καστανιές Έβρου.

«Η ‘προβληματική’  Ελλάδα, αποθήκη ψυχών»

Είναι σχεδόν εύλογο να υποθέσουμε χωρίς έρευνα πως η εφημερίδα έχει κάνει μια ολιστική εξέταση του προσφυγικού ζητήματος της χώρας και παραθέτει αμερόληπτα τα δεδομένα της. Όμως, όπως είθισται σε κάθε μεγάλο ή μικρό μέσο ενημέρωσης, η W.Post χρησιμοποιεί και μια ποικιλία συγκινησιακού συντακτικού για να επικοινωνήσει το μήνυμά της στη συνείδηση του κοινού. Ίσως με αυτόν τον τρόπο καταφέρνει να παρουσιάσει μια υποκειμενικότητα ως πάγια κατάσταση, δείχνοντας εμμέσως τη στάση της στο συγκεκριμένο ζήτημα. Από μακροσκελείς τίτλους με συγκρίσεις ανάμεσα στον ισχυρό και τον αβοήθητο με την παρουσία αρνητικά φορτισμένων επιθέτων και σχημάτων λόγου έως αθώα ειρωνεία για μια εθνική αδυναμία, οι δημοσιογράφοι της εφημερίδας δεν διστάζουν να δημιουργήσουν κλίμα «δυσφορίας» και από τις δύο πλευρές: τους εν κινδύνω πρόσφυγες και την Ελλάδα ως ανήμπορη εκ φύσεως χώρα υποδοχής αυτών. Παρ’ όλα αυτά, δεν παραλείπεται η έμφαση σε δηλώσεις καταπονημένων προσφύγων που εγκλωβίστηκαν εν αγνοία τους ή και όχι σε HotSpots, ενώ η χώρα μας απλώς «δεν είναι σε θέση» να απλώσει σταθερό χέρι βοηθείας και επαναπαύεται στη μοιρολατρία. Στα σχετικά ρεπορτάζ και άρθρα, σπανίως έως καθόλου αναγνωρίζεται η κρατική προσπάθεια και η αναταραχή που προκαλεί ένα τέτοιο φαινόμενο για την ομαλή οικονομική, κοινωνική και ψυχική ευημερία της χώρας, με έναν υπερπληθυσμό προσφύγων που συνεχώς αυξάνεται. Έτσι, ο αναγνώστης ωθείται στο να ταθεί υπέρ των δεινοπαθούντων και ίσως να αποκτήσει συναισθήματα οργής προς την χώρα που όχι μόνο δείχνει να αδιαφορεί προς την ευημερία τους μα που ακόμη χειρότερα, τους «κακομεταχειρίζεται».

An Afghan couple prepare food outside their tent.
(Photos by Giorgos Moutafis for The Washington Post)

 «Ερμηνεύοντας τους αριθμούς»

Σύμφωνα με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ :

  • 37.000 άνθρωποι ημερησίως, εγκατέλειπαν το σπίτι τους κατά το 2018
  • Τα 4/5 των προσφύγων ζουν σε χώρες που γειτνιάζουν με τις χώρες καταγωγής τους
  • Τα 2/3 των προσφύγων παγκοσμίως προέρχονται από μόλις πέντε χώρες.

    Η Ελλάδα διαφέρει από τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες που υποδέχθηκαν πρόσφυγες, όπως αποδεικνύει  έρευνα η οποία εκπονήθηκε από την «Ipsos Greece», για τον οργανισμό «More in Common». Οι οργανώσεις «Solidarity Now»4 και «Human Rights 360»,5 συνέβαλαν στη διεξαγωγή της έρευνας, σε αντιπροσωπευτικό δείγμα 2.000 ενηλίκων, εστιάζοντας στο αίσθημα της εθνικής ταυτότητας και τις απόψεις των Ελλήνων για το προσφυγικό ζήτημα. Σύμφωνα με την έρευνα αυτή οι Έλληνες:

       Νιώθουν θυμό για τους πολιτικούς ηγέτες και αμφιβάλλουν για τα οφέλη της μετανάστευσης.

       Είναι θετικότερη η στάση της ελληνικής κοινωνίας προς μετανάστες και πρόσφυγες.

       Το 64% δηλώνει ότι, ως χριστιανική χώρα, η Ελλάδα πρέπει να βοηθάει αυτούς που εισέρχονται στην Ευρώπη ως μετανάστες.

       Το72% θεωρεί ότι οι πρόσφυγες πρέπει να έχουν την ευκαιρία να διατηρήσουν τις παραδόσεις τους.

       Καταγράφεται μικρή υποστήριξη για εθνικιστικές ιδέες, όπως πχ. η επιστροφή ασυνόδευτων ανηλίκων στις χώρες καταγωγής τους.

       Το 57% των Ελλήνων δεν πιστεύει στην «συμβατότητα» Ισλάμ και ελληνικής κοινωνίας.

Η μελέτη εντοπίζει επίσης έξι διαφορετικές ομάδες στον ελληνικό πληθυσμό. Η μία κατηγορία αποδέχεται τους μετανάστες και τους πρόσφυγες, δύο άλλες αντιτίθενται (Εθνικιστές Διαφωνούντες – Ανήσυχοι Διαφωνούντες), ενώ στο 62% ανήκουν οι  Μετριοπαθείς Ανθρωπιστές-Ενστικτωδώς Πραγματιστές – Αποστασιοποιημένοι Συντηρητικοί. Στο νέο πολυπολιτισμικό περιβάλλον, η διαπολιτισμική μεσολάβηση αποκτά ξεχωριστή βαρύτητα και λειτουργεί ως γέφυρα επικοινωνίας μεταξύ του γηγενούς πληθυσμού και του προσφυγικού ζητήματος.

 «Η άνοδος των άκρων»

      Στην παρατεταμένη περίοδο φθοράς των ευρωπαϊκών αξιών, των ιδανικών, του πολιτισμού, της πολιτικής και γενικότερα της κοινωνίας, ήρθε να προστεθεί και το αγκάθι του προσφυγικού ζητήματος. Σε μια Ευρώπη πολυπολιτισμική και φιλόξενη που θέλουν να πλασάρουν οι ηγέτες της, δεν μπορεί να γίνει ανεκτή αυτή η όχι και τόσο ομαλή εισροή μεταναστών και προσφύγων. «Καθώς η ΕΕ αγωνίζεται να μειώσει την αντίσταση των ακροδεξιών λαϊκιστών δημαγωγών, που πρεσβεύουν τον ευρωσκεπτικισμό, η μοναρχία των Αψβούργων της Αυστροουγγαρίας, που διαλύθηκε πριν από 100 χρόνια, επανεμφανίζεται ως σημαντικό ιστορικό προηγούμενο», γράφει η Washington Post. Η αμερικανική εφημερίδα κάνει ιστορική αναδρομή και σημειώνει μεταξύ άλλων ότι επιθυμία της Αυστροουγγαρίας και της ΕΕ ήταν η συνένωση διαφορετικών εθνικών ομάδων στο πλαίσιο μιας ενιαίας πολιτικής δομής. «Αν και το τέλος του κομμουνισμού στην ανατολική Ευρώπη πρόσφερε μια ευχάριστη πολιτική ανάπαυλα, επανεμφανίστηκαν στην περιοχή λαϊκιστές, ξενοφοβικοί και ανελεύθεροι πολιτικοί», εκτιμά. Εδώ η αμερικανική εφημερίδα, δίνει οδηγίες πως να σωθεί η Ε.Ε. Βέβαια έτοιμη τροφή στην εφημερίδα, έδωσε και το σενάριο που ακούγεται για το δημογραφικό πρόβλημα λόγου του γερασμένου πληθυσμού της Ε.Ε. και ότι θα το λύσουν οι νέοι μετανάστες. Η άνοδος των ακροδεξιών κομμάτων σε πολλές χώρες, όπως στην Αυστρία, την Ελλάδα, την Ολλανδία, την Ουυγγαρία όπου κυβερνά με τον Βίκτορ Όρμπαν – γνωστό για τις εθνικιστικές και ξενοφοβικές του θέσεις-, ήταν κάτι που ξεκίνησε χρόνια πριν και σίγουρα δεν ήταν ο πρώτος λόγος οι μετανάστες, αλλά οι πολιτικές της Ε.Ε. κυρίως στην οικονομία. Η αμερικανική εφημερίδα βέβαια, αγνοεί μάλλον «εσκεμμένα»  πως με την είσοδο των μεταναστών, εισέρχονται και ισλαμιστές τρομοκράτες, οι οποίοι είναι πυρήνες και σύνδεσμοι του Ισλαμικού Χαλιφάτου. Η οργισμένη λαϊκίστικη ρητορική των ακροδεξιών κομμάτων, βρήκε επομένως πρόσφορο έδαφος στα εκλογικά ακροατήρια, με κύριο σύνθημα ότι το Ισλάμ δεν έχει θέση στην Ευρώπη.

ΠΗΓΗ ΕΘΝΟΣ: Η άνοδος του Χίτλερ, σημερινοί συσχετισμοί με την άνοδο ακραίων πολιτικών φαινομένων.

 «Ποιός φταίει τελικά;»

       Η συντηρητική Washington Post, τολμά και κάνει υποδείξεις σε Ελλάδα και Ε.Ε. για την λύση του προσφυγικού. Ούτε λίγο ούτε πολύ εκφέρει την γνώμη να καλοδεχτούμε τους πρόσφυγες και τους μετανάστες σε μια ενιαία εθνοτική και πολιτική δομή. Επικρίνει την ελληνική πολιτική, για σκληρές συμπεριφορές αλλά και άθλιες συνθήκες των δομών φιλοξενίας, ενώ ταυτόχρονα κατονομάζει την Ελλάδα χρεοκοπημένη χώρα, που δεν μπορεί να φροντίσει τους πολίτες της. Υπάρχει δόση αλήθειας σε όλ’αυτά, όμως η «απειλή» του προσφυγικού έχει πρωτίστως πολιτικό χαρακτήρα και έπειτα ανθρωπιστικό. Οι «σταυροφορίες ειρήνης» των Η.Π.Α. στην Μέση Ανατολή αλλά και ο δάκτυλος τους μαζί με την Ε.Ε., στην περιβόητη «Αραβική Άνοιξη», ενεργοποίησαν ένα κύμα μετανάστευσης και προσφυγιάς. Έτσι επωφελήθηκαν  οι εκατοντάδες των τζιχαντιστών που βρήκαν τρόπο εισόδου στην Ε.Ε., οι διακινητές όπλων, οργάνων και ανθρωπίνων ψυχών. Μαύρο κι αδήλωτο χρήμα στην αγορά δηλαδή. Χώρες όπως η Τουρκία ασκούν πιέσεις και απειλούν για περισσότερα χρήματα, χρησιμοποιώντας το προσφυγικό ως μοχλό πίεσης στα γεωπολιτικά τους σχέδια. Η απορρόφηση των προσφύγων και των μεταναστών από την χώρα μας, η άρνηση των εταίρων μας να μοιραστούν το βάρος θα επιφέρει εκρηκτικές καταστάσεις μελλοντικά. Οικονομικά προβλήματα που οδηγούν στην υπογεννητικότητα, φέρονται ως ο λόγοι που πρέπει να υποδεχτούμε τους μετανάστες, διότι θα μας «σώσουν» δημογραφικά. Χωρίς θέσεις εργασίας, υποδομές και συνεχή χρηματοδότηση αυτό δεν μπορεί να γίνει. Οπότε «οι απάνθρωποι Έλληνες» που αναφέρει η Washington Post -οι οποίοι έχουν σώσει χιλιάδες ανθρώπους στην θάλασσα αλλά και από την πείνα- πρέπει να βρουν τρόπο να τους ενσωματώσουν στην κοινωνία τους. Η ανθρωπιστική της προσέγγιση και μόνο δυστυχώς, δεν μπορεί να ακυρώσει τις πολιτικές ευθύνες των δυτικών κυβερνήσεων. Για την χώρα μας, σε έρευνα Διεθνούς Ινστιτούτου για την ανθρωπογεωγραφία του κόσμου το 2008, η πρόβλεψη ήταν πως το 2030 το 35% του πληθυσμού θα είναι μουσουλμάνοι. Κάποιοι ήξεραν για εμάς πριν από εμάς!

Κατηγορίες
Ειδήσεις Κόσμος

“Αγκάθι ή όχι το προσφυγικό για την Ελλάδα”;

Το “προσφυγικό” ζήτημα σύμφωνα με την Αμερικανική εφημερίδα των “New York Times”.

“Πρόσφυγες σε βάρκα στο Αιγαίο”:Μία από τις 10 εμβληματικότερες φωτογραφίες στη 30χρονη πορεία του φωτορεπόρτερ, Γιάννη Μπεχράκη.

Υπάρχουν εφημερίδες κι εφημερίδες σε όλον τον κόσμο που καλύπτουν το θέμα του προσφυγικού στην Ελλάδα, από Ευρωπαϊκές μέχρι υπερατλαντικές, κυρίως, Αμερικάνικες. Μία από αυτές, αρκετά πασίγνωστη όχι μόνο στη χώρα της, αλλά και πολύ πιο πέρα από αυτή, είναι η Αμερικανική εφημερίδα των «New York Times».Πριν, ωστόσο, περάσουμε στο κυρίως θέμα του ρεπορτάζ, χρήσιμο είναι να δούμε το ιστορικό πλαίσιο της εν λόγω εφημερίδας. Έτσι, το αρχικό όνομα της ήταν New York Daily Times με ημερομηνία ίδρυσης 18 Σεπτεμβρίου 1851. Στις 14 Σεπτεμβρίου 1857 η εφημερίδα συντομεύει το όνομά της κι επίσημα ονομάζεται από τότε “New York Times”. Συνολικά έχει στη κατοχή της 130 βραβεία Pulitzer, περισσότερα από οποιαδήποτε άλλη εφημερίδα παγκοσμίως. Έτσι, κατατάσσεται 18η στον κόσμο σε κυκλοφορία και 3η στις ΗΠΑ μετά από την USA Today και τη The Wall Street Journal. Πληροφοριακά αναφέρουμε ότι έχει ειδικό ένθετο για τις ειδήσεις σε όλη τη γη τους New York Times International ( NYTI). Είναι μια αγγλική εφημερίδα που εκτυπώνεται καθημερινά σε 38 τοποθεσίες στον κόσμο και πωλείται σε πάνω από 160 χώρες. Τέλος, αξίζει να αναφέρουμε και τη συνεργασία που διατηρεί με διεθνείς αλλά κι εθνικές εφημερίδες άλλων χωρών. Μέσα σ’ αυτές συμπεριλαμβάνεται και η συνεργασία της με την ελληνική εφημερίδα «Καθημερινή».

Το κτήριο των κεντρικών γραφείων των New York Times στην πόλη Μανχάταν της Νέας Υόρκης/ ΗΠΑ/ 08 Δεκεμβρίου 2008/ φωτογραφία Justin Lane.
«Πώς παρουσιάζουν οι New York Times το προσφυγικό θέμα στην Ελλάδα; Με αντικειμενικό ή υποκειμενικό τρόπο»;

Οι New York Times στο σύνολο των άρθρων τους προσεγγίζουν το θέμα, κυρίως, από πλευράς των προσφύγων. Έτσι, στα άρθρα τους υπάρχει πληθώρα αναφορών από μαρτυρίες προσφύγων για το πώς η χώρα μας τους αντιμετωπίζει.Πρόκειται για προσωπικές μαρτυρίες που προσπαθούν να πείσουν τον αναγνώστη. Κοντά σε αυτές βρίσκει κανείς μαρτυρίες κι άλλων προσώπων, όπως δικηγόρων υπεράσπισης, Ευρωπαίων αξιωματούχων κι ερευνητών διεθνούς αμνηστίας. Δεν λείπουν, ωστόσο, κι εκείνες των διεθνών ή μη κυβερνητικών οργανώσεων υπεράσπισης ανθρωπίνων δικαιωμάτων και παρακολούθησης μεταναστευτικών σκαφών στο Αιγαίο. Χαρακτηριστικά είναι και τα ντοκουμέντα αναφοράς από Τουρκικής ακτοφυλακής ή συνοριακής φύλαξης. Σε ότι αφορά μαρτυρίες από Ελληνικής πλευράς στο σύνολό τους αυτές είναι λιγότερες. Έτσι, μοιάζουν να υπάρχουν, προκειμένου να τηρηθούν κανόνες δημοσιογραφικής δεοντολογίας που έχουν να κάνουν με την αντικειμενική κάλυψη των γεγονότων. Ώστε, οι New York Times προσπαθούν με το κάλυμμα της αντικειμενικότητας να εκφράσουν υποκειμενικές τους απόψεις πάνω στο θέμα.

«Οι New York Times διαχωρίζουν το προσφυγικό σε δυο βασικές περιόδους».

Στην 1η περίοδο, πριν 5 χρόνια, αναφέρονται στη γενναιοδωρία των Ελλήνων απέναντι στους πρόσφυγες που προτάθηκαν για το το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης το 2016. Πρόκειται για δυο εμβληματικές μορφές του εθελοντικού κινήματος των πολιτών στο Αιγαίο που υπερασπίστηκε το δικαίωμα των προσφύγων στη ζωή. Ο λόγος για την 85χρονη γιαγιά της Συκαμνιάς Λέσβου, Αιμιλία Καμβύση και τον 40χρονο ψαρά, Στρατή Βαλιαμό. Οι δυο τους υπήρξαν Έλληνες εθελοντές που με τις πράξεις τους σημάδεψαν την παγκόσμια κοινότητα για το δράμα της συνεχιζόμενης ανθρωπιστικής κρίσης. Σε αντίθεση με την πρώτη περίοδο έρχεται η 2η, των 5 τελευταίων χρόνων, όπου αναφέρονται στη σκληρή στάση της Ελλάδας έναντι των προσφύγων από πλευράς πολιτών και κυβέρνησης. Χαρακτηριστικό είναι το άρθρο που δημοσιεύουν στις 14 Αυγούστου 2020. Τίτλος του άρθρου «Λαμβάνοντας σκληρή γραμμή, η Ελλάδα επιστρέφει τους μετανάστες εγκαταλείποντάς τους στη θάλασσα». Σύμφωνα μ’ αυτό από τον περασμένο Μάρτιο τουλάχιστον 1072 αιτούντες άσυλο ρίχτηκαν στη θάλασσα από Έλληνες αξιωματούχους σε 31 απελάσεις. Αποδεικτικά στοιχεία για τα παραπάνω δίνουν τρεις ανεξάρτητοι επιτηρητές, δυο ακαδημαϊκοί ερευνητές και η Τουρκική ακτοφυλακή. Το ίδιο άρθρο περιλαμβάνει συνεντεύξεις επιζώντων από τις απελάσεις που έγιναν. Χαρακτηριστική είναι μιας 50χρονης Σύριας, δασκάλας της Najma Al-Khatib. Σε δήλωσή της τόνισε:«Έφυγα από τη Συρία για φόβο βομβαρδισμού, αλλά, όταν συνέβη αυτό, εύχομαι να πέθαινα από βόμβα».  

Η Najma Al- Knatib αφού διασώθηκε στις 27 Ιουλίου στα Τουρκικά χωρικά ύδατα σε μια φωτογραφία που διατέθηκε από την τουρκική ακτοφυλακή.
«Πώς παρουσιάζουν το θέμα στο σύνολό τους οι ξένοι ανταποκριτές των New York Times»;

Κοινή παρουσιάζεται να είναι η γραμμή πλεύσης των ξένων ανταποκριτών της εφημερίδας πάνω στο προσφυγικό ζήτημα. Στα άρθρα τους υπογραμμίζουν το γεγονός ότι η Ελλάδα παραβιάζει το Διεθνές Δίκαιο και δεν σέβεται τα δικαιώματα των προσφύγων. Τοποθέτησή τους είναι ότι η Ελλάδα, ιδίως με τα γεγονότα στον Έβρο, κλείνει τα σύνορά της από θάλασσα και στεριά. Παράλληλα αναπτύσσει τον στρατό της πυροδοτώντας μια ρητορική πολέμου ενάντια στην Τουρκία, την οποία κατηγορεί ότι ενορχηστρώνει εισβολή. Σε άρθρο της, μια ξένη ανταποκρίτρια των New York Times, αναφέρεται στα γεγονότα που σημειώθηκαν στον Έβρο τον περασμένο Μάρτιο. Χαρακτηριστικά υπογραμμίζει ότι η αντίδραση των απλών Ελλήνων πολιτών σχετίζεται άμεσα με το θέμα της εθνικής επαγρύπνησή τους. Έτσι, αναφέρει ότι ακόμη και στις καλύτερες στιγμές Ελλάδα- Τουρκία είναι τεταμένοι γείτονες. Και συνεχίζει λέγοντας: ” Η σημερινή σύγχρονη Ελληνική Δημοκρατία κάποτε κυβερνούνταν από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Το έτος 2021 σηματοδοτεί τη 2η εκατονταετία του πολέμου ανεξαρτησίας της Ελλάδας από τη Τουρκία. Πρόκειται για ένα θεμελιώδες γεγονός στην ιστορία της χώρας που διδάσκεται στα σχολεία ενισχύοντας εθνικά τις συνειδήσεις των Ελλήνων πολιτών”.

«Ποια είναι τα μηνύματα των φωτογραφιών στα άρθρα των ξένων ανταποκριτών της εφημερίδας των New York Times».

Κατά κύριο λόγο, μέσα από τις φωτογραφίες τους οι ξένοι ανταποκριτές κάνουν επίκληση στο συναίσθημα του αναγνώστη. Με αυτόν τον τρόπο η κατάσταση του προσφυγικού ζητήματος γίνεται ακόμα, πιο δραματική και τραγική. Χαρακτηριστικές, λοιπόν, είναι οι φωτογραφίες εκείνες που άντρες πρόσφυγες κρατούν στα χέρια τους παιδιά επιχειρώντας να περάσουν τα σύνορα. Ωστόσο, δεν λείπουν κι εκείνες που παιδιά μαζί με τους γονείς τους βρίσκονται μπροστά σε συγκρούσεις προσφύγων με την αστυνομία. Αρκετές, όμως, είναι κι εκείνες όπου βάρκες προσφύγων επαναπροωθούνται μέσα στη θάλασσα ή δεν επιτρέπεται ο ελλιμενισμός τους. Αυτό, συνήθως, συμβαίνει σε άρθρα που μιλούν για τη σκληρή στάση της χώρας μας έναντι του προσφυγικού. Στο σύνολό τους, ωστόσο, οι φωτογραφίες είναι τραβηγμένες, ως επί το πλείστον, από ξένους φωτορεπόρτερ και λιγότερο από αντίστοιχους Έλληνες. Γενικά, το περιεχόμενο των φωτογραφιών είναι ανάλογο με τη στάση που κάθε φορά τηρεί η χώρα μας έναντι του προσφυγικού.

Στην εικόνα πρόσφυγες βρίσκονται προσαραγμένοι στη διάβαση του Pazarkule (συνοριακή πύλη απέναντι από το συνοριακό σταθμό των Καστανιών) Πίστωση …..The New York Times.
«Με ποιόν τρόπο παρουσιάζουν οι ελληνικές εφημερίδες τις αναφορές που κάνουν οι New York Times στα άρθρα τους για το προσφυγικό». 

Με καθαρά αντικειμενικό τρόπο παρουσιάζουν οι ελληνικές εφημερίδες τις αναφορές που κάνει στα άρθρα της η εφημερίδα για το προσφυγικό. Πάντα παραπέμπουν στο άρθρο αναφοράς της εφημερίδας, ενώ σε αυτές βρίσκει κανείς εκάστοτε τοποθετήσεις της Ελληνικής Κυβέρνησης πάνω στο θέμα. Ωστόσο, όταν τα άρθρα προς την Ελλάδα είναι ιδιαίτερα επικριτικά, δεν λείπουν και οι χαρακτηρισμοί από πλευράς ελληνικών εφημερίδων. Έτσι, «απαράδεκτο» χαρακτηρίστηκε από ελληνική εφημερίδα άρθρο που καταγγέλλει ότι οι ελληνικές αρχές εγκαταλείπουν πρόσφυγες ανοικτά των θαλάσσιων συνόρων. Σε άλλο δημοσίευμά της η αμερικανική εφημερίδα μιλά απαξιωτικά για τη χώρα μας με αφορμή τις συνθήκες κράτησης των προσφύγων σε αυτό. Το συγκεκριμένο άρθρο με τίτλο «Είμαστε σαν τα ζώα: μέσα στο ελληνικό κέντρο κράτησης για μετανάστες» προκάλεσε έντονες αντιδράσεις από πλευράς ελληνικών δημοσιευμάτων. Σ’ αυτά γίνεται λόγος για μη φιλικό κλίμα που τρέφει η αμερικανική εφημερίδα για τη χώρα μας. Έτσι, υπογραμμίζεται ότι δεν χάνει ευκαιρία προκειμένου να εκμεταλλευτεί κάθε μεμονωμένο περιστατικό που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί εναντίον της Ελλάδας. Χαρακτηριστική είναι η αναφορά της στις αχρείαστες βολές του ελληνικού λιμενικού κοντά σε φουσκωτή βάρκα με μετανάστες θέμα το οποίο είχε θίξει πρώτη η ελληνική εφημερίδα Militaire.gr από την πρώτη στιγμή που είχε γίνει αντιληπτό.

Στην εικόνα φωτογραφισμένο από δορυφόρο το κέντρο κράτησης προσφύγων σύμφωνα με τους New York Times.
«Τι λένε στο σύνολό τους οι ξένες εφημερίδες για το θέμα και κατά πόσο μπορεί να επηρεάζονται από αναφορές που κάνουν στα άρθρα τους οι New York Times».

Γενικά ο διεθνής τύπος κάνει εκτενή αναφορά σε άρθρα του για το προσφυγικό ζήτημα στη χώρα μας εμπλέκοντας σε αυτό και τη στάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ωστόσο, δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και για όσα σχετικά με το θέμα αναφέρουν σε άρθρα τους οι New York Times. Για παράδειγμα, η Αγγλική εφημερίδα Guardian σε άρθρο της επικαλείται δημοσιεύματα της Αμερικανικής εφημερίδας για παράνομες επαναπροωθήσεις προσφύγων από ελληνικής πλευράς. Το συγκεκριμένο άρθρο φέρει τον τίτλο: «Η πολιτική της Ελλάδας για τους πρόσφυγες είναι φονική – Αποτελεί ευθύνη όλης της Ευρώπης». Σε αυτό η Guardian τονίζει την τάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης να διεκδικεί μόνο τα δικά της συμφέροντα σε βάρος «ζωνών απομόνωσης», όπως χαρακτηρίζει μεταξύ άλλων και τη χώρα μας. Μια άλλη εφημερίδα η Γερμανική Franfurter Rundschau τονίζει ότι «η Ελλάδα αρνείται τακτικά μια παράνομη συμπεριφορά των αρχών της απέναντι στο προσφυγικό» σύμφωνα με δημοσιεύματα των New York Times. Παράλληλα επισημαίνει το γεγονός ότι η Γερμανική Κυβέρνηση δεν θέλει να απαντήσει δημόσια για το θέμα των ελιγμών της ελληνικής ακτοφυλακής που θέτουν σε κινδύνους μετανάστες, επειδή φοβάται αρνητικές επιπτώσεις στις διμερείς σχέσεις Γερμανίας- Ελλάδας.

« Είναι ή όχι το προσφυγικό αγκάθι για τη χώρα μας»;   

Ολοκληρώνοντας την αναφορά μας στο προσφυγικό ζήτημα, σύμφωνα με την εφημερίδα των New York Times, εκείνο που εύλογα συμπεραίνει κανείς είναι ότι σε ένα μεγάλο βαθμό το εν λόγω ζήτημα είναι και θα συνεχίσει να είναι «αγκάθι» για τη χώρα μας. Ωστόσο, σε ένα ζήτημα τόσο ιδιαίτερο, ευαίσθητο και πολυδιάστατο κανείς δεν μπορεί με σιγουριά να πει πως το μαύρο είναι μαύρο και το λευκό λευκό μιας και η αλήθεια βρίσκεται σχεδόν πάντα κάπου στη μέση. Κι αν κάποιοι χρειάζονται γυαλιά για να τη δουν, κάποιοι άλλοι, όχι λίγοι στον αριθμό, τη βλέπουν κάθε μέρα μπροστά τους. Κι αυτοί δεν είναι άλλοι από τους ανθρώπους της προσφυγιάς.

” Γυναίκα τυφλή στη Κω ” :Μια από τις 10 εμβληματικότερες φωτογραφίες της 30χρονης πορείας του φωτορεπόρτερ, Γιάννη Μπεχράκη.

Το άρθρο αποτελεί το project εργασίας στο πλαίσιο του μαθήματος της “Διεθνούς Δημοσιογραφίας” το οποίο έγινε σε συνεργασία με τους “Μαρία Αλεξανδρίδου”, “Αλέξανδρο Χατζόπουλο” και” Όλγα Τατσίδου”.

Κατηγορίες
Ειδήσεις Θρησκεία Κοινωνία Κόσμος

Πατέρας Γερβάσιος: Ένας «άγγελος για τους γιους του ασώτου»

Νομίζω, πως από τον τίτλο και μόνο σας προϊδεάζω πως το θέμα του σημερινού μου άρθρου πρόκειται να έχει έναν κάποιο “χαρακτήρα” θρησκευτικό. Η αλήθεια είναι πως δεν συνηθίζω να γράφω για τέτοιου είδους θέματα αν και προσωπικά αρκετά θρησκευόμενη προσπαθώ να το κρατάω για τον εαυτό μου όχι προς αποφυγή αντιδράσεων αυτό δεν με απασχολούσε ποτέ ιδιαίτερα, αλλά θεωρώντας πως τέτοια θέματα αποτελούν ένα πολύ προσωπικό κομμάτι του καθένα μας, που δεν χρειάζεται να το επιδεικνύουμε για να αποδείξουμε κάτι στον οποιονδήποτε, αρκεί απλά να το νιώθουμε.

Κατ’ αρχάς θα ξεκινήσω τονίζοντας προς τον αναγνώστη/αναγνώστρια αυτού του άρθρου πως το άρθρο αυτό δεν έχει επ’ ουδενί σκοπό ούτε να κατακρίνει, ούτε να προσηλυτίσει, ούτε βέβαια να αλλάξει την γνώμη κανενός. Δεν έχει σχέση αν ο αναγνώστης είναι Χριστιανός, Μουσουλμάνος, Άθεος κ.ο.κ.

Το άρθρο μου, αυτό έχει να κάνει μόνο με μία προσωπικότητα, μία “ξεχωριστή” υπέροχη προσωπικότητα να προσθέσω εγώ κατά την ταπεινή μου γνώμη και όποιος/όποια θέλει μπορεί να ακολουθήσει το ταξίδι μου αυτό, με σκοπό να “ξεδιπλώσω” μία μικρή πτυχή του έργου της.

Αναφέρομαι στην προσωπικότητα του Πατήρ Γερβάσιου -κατά κόσμον Γεώργιο Ραπτόπουλο-  γνωστός και ως  ο «Άγιος των Φυλακισμένων». Θα αναρωτιέστε βέβαια γιατί τον αποκαλούσαν έτσι, θα το καταλάβετε στην συνέχεια!

Βιογραφικό

Γεννήθηκε το 1931 στον Αιμιλιανό Γρεβενών. Το 1950 πέρασε στη Θεολογική Σχολή του ΑΠΘ. Έγινε κληρικός και στη συνέχεια χειροτονήθηκε αρχιμανδρίτης. Υπηρέτησε στις Μητροπόλεις Σιδηροκάστρου Σερρών, Θεσσαλονίκης, Σερρών & Νιγρίτης και Κασσανδρείας .  Το 1966 ίδρυσε την Αδελφότητα “Η Οσία Ξένη” και το 1978 συστάθηκε η “Διακονία Αποφυλακίσεως Απόρων Κρατουμένων και Φυγοποίνων”.  Ο Πατέρας Γερβάσιος “έφυγε” από την ζωή στα 89 του χρόνια τα ξημερώματα της 6ης Μαρτίου 2020. “Έφυγε”, αλλά άφησε πίσω του ένα τεράστιο έργο ζωής, που κανένας θάνατος δεν μπορεί να σβήσει.

Τον αποκαλούσαν με πολλά ονόματα. Kάποιοι τον αποκαλούσαν «παπά των φτωχών», άλλοι «άγγελο για τους γιους του ασώτου» το πιο αντιπροσωπευτικό όμως ήταν εκείνο του  «Άγιος ή προστάτης των Φυλακισμένων».

Το έργο του

Από το 1987 που ξεκίνησε η δράση της Διακονίας των Κρατουμένων «Ο Άγιος Ληστής του Γολγοθά» αποφυλάκισε περισσότερους από 16.000 άπορους φυλακισμένους, πληρώνοντας τα πρόστιμά τους και δίνοντας πάνω από 5.000.0000 ευρώ, χρήματα που συγκεντρώθηκαν από τις συνεισφορές συνανθρώπων.

Δεν δίστασε, μάλιστα, πριν από λίγα χρόνια να ταξιδέψει 25.000 χιλιόμετρα έως τα νησιά Φίτζι προκειμένου να μεταφέρει τον λόγο του Θεού στους εκεί φυλακισμένους.

Σε συνέντευξη του στο ΑΠΕ – ΜΠΕ, ο πατέρας Γερβάσιος είχε δηλώσει: “Εάν πεθάνω σε κάποια φυλακή θα είναι για μένα το μεγαλύτερο κέρδος. Θέλω να πεθάνω πάνω στο καθήκον, είτε στον δρόμο για κάποιο σωφρονιστικό ίδρυμα ή κατά την επιστροφή μου προς το σπίτι. Ο Χριστός πέθανε από αγάπη για τον άνθρωπο. Αυτό είναι το τέρμα, το τέλειο και το άριστο”.

Ο πατέρας Γερβάσιος, με πάνω από 40 χρόνια έργου και προσφοράς σε χιλιάδες άπορους κρατούμενους, είχε συναντήσει κακοποιούς από τον Κωνσταντίνο Πάσσαρη έως και τα μέλη της “17 Νοέμβρη”. Κρατήστε το όνομα Πάσσαρης γιατί θα εστιάσουμε και εκεί στην συνέχεια!

Σε όλα αυτά τα χρόνια δράσης, ο γέροντας έχει επισκεφτεί ως υπεύθυνος κλιμακίου της διακονίας των κρατουμένων, φυλακές ανδρικές, γυναικείες αλλά και ανηλίκων: οι περισσότερες επισκέψεις έγιναν εντός Ελλάδας και οι υπόλοιπες στο εξωτερικό Αίγυπτο, Αλβανία, Βουλγαρία, Γαλλία, ΗΠΑ, Ιορδανία, Ισραήλ, Ιταλία, Κύπρος, Μαδαγασκάρη, Νέα Ζηλανδία, Νησιά Φίτζι, Ουκρανία, Πολωνία, Ρουμανία και Ρωσία.

Η πρώτη επίσκεψη σε φυλακές του εξωτερικού πραγματοποιήθηκε το 1999 στην Αίγυπτο, όπου τον κάλεσαν οι τρεις καταδικασμένοι εις θάνατον διά αγχόνης Έλληνες ναυτικοί του μότορ σιπ «Θανάσης», που κρατούνταν στις φυλακές Ελ Κανάτερ.

«Πηγαίνουμε σε όλους, άσχετα από θρησκεία, φυλή ή χρώμα. Βαρυποινίτες, φονιάδες, ληστές, όλοι είναι παιδιά του Θεού, που πήραν τον κακό τον δρόμο γιατί… γιατί… γιατί… Για διαφορετικό λόγο ο καθένας», είχε τονίσει στην ίδια συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στο ΑΠΕ – ΜΠΕ με αφορμή την τιμητική διάκρισή του από το Μορφωτικό Ιδρυμα της ΕΣΗΕΜ-Θ, τον Δεκέμβριο του 2014.

Ο γέροντας Γερβάσιος ήταν υποψήφιος τα έτη 2012, 2013 και 2014 για το Νόμπελ Ειρήνης, Φιλανθρωπίας και Κοινωνικής Προσφοράς, ανάμεσα σε μεγάλες προσωπικότητες όλου του κόσμου, ενώ το 2008, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας τού απένειμε τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος του Φοίνικος. Ο πατέρας Γερβάσιος είναι συγγραφέας 55 βιβλίων. Επίσης, έλαβε πολλές ακόμη τιμητικές διακρίσεις. Το έργο του αναγνώρισε και το υπουργείο Δικαιοσύνης.

Ο «Άγιος των Φυλακισμένων» και το «Αγρίμι των Βαλκανίων»

Ο πατέρας Γερβάσιος λοιπόν, ήταν ο μόνος άνθρωπος στην γη, που κατάφερε να “τιθασεύσει” το «Αγρίμι των Βαλκανίων» και γνωστό σε όλους για τα εγκλήματά του, Κώστα Πάσσαρη. Πώς έγινε όμως η γνωριμία τους;

Ο ίδιος ο πατέρας Γερβάσιος σε συνέντευξη του είχε αναφέρει πως όντας στην Ρουμανία με γκρουπ 2 λεωφορείων, με σκοπό να επισκεφθεί 2 φυλακές έμαθε από τον οδηγό του πούλμαν, που τους μετέφερε με το ποίμνιο, ότι παρουσιάστρια του δελτίου της ρουμανικής τηλεόρασης είχε πει ότι ο Πάσσαρης, που μέχρι τότε δεν τον γνώριζε προσωπικά, αλλά είχε ακούσει για τη δράση του, έμαθε ότι βρίσκεται στη Ρουμανία και αναρωτήθηκε: « Ο πατήρ Γερβάσιος, δεν έχει λίγη αγάπη και για μένα ; ». Αμέσως ταξίδεψε 500 χιλιόμετρα στην φυλακή υψίστης ασφαλείας, όπου κρατούνταν, για να τον δει.

Το 2007 λοιπόν έγινε η πρώτη γνωριμία όπου. Ο π. Γερβάσιος θυμάται και περιγράφει αναλυτικά στην συνέντευξη πως στην αρχή τους “έβαλαν” σε ένα δωμάτιο με τζάμια, καθώς τότε είχε την φήμη του “μεγαλύτερου θεριού των Βαλκανίων” και όλοι φοβόντουσαν να μην κάνει κάποια κίνηση π.χ. να τον πνίξει. « Ανεβήκαμε επάνω, εξομολογήθηκε μιάμιση ώρα, δεν τον ρώτησα τίποτα, δεν ξύνω πληγές…Όταν τελειώσαμε την εξομολόγηση είπε (ο Πάσσαρης) σήμερα για πρώτη φορά ένιωσα τι θα πει αγάπη ».

Έκτοτε ξεκίνησε ο δρόμος της μετάνοιας του Κωνσταντίνου Πάσσαρη, της στροφής του προς την Θρησκεία και της αγάπης του για τον Πατήρ Γερβάσιο, τον οποίο είχε ως Πνευματικό πατέρα, αλλά κατά κάποιον τρόπο και σαν πραγματικό πατέρα, καθώς δεν είχε γνωρίσει ποτέ πατρική ή μητρική στοργή. Το άλλοτε “τέρας” που έτρεμαν όλοι μετατράπηκε σε “αμνό” του Θεού. Μάλιστα ο ίδιος ο π. Γερβάσιος επιβεβαίωσε πως ο Πάσσαρης έχει μετανοήσει και πως προσεύχεται και κάνει μετάνοιες κάθε μέρα για κάθε ψυχή, που έχει αφαιρέσει.

Το συγκινητικό γράμμα του Πάσσαρη για τον θάνατο του πνευματικού του πατέρα

Να τονίσω πως το γράμμα αυτό, που παρατίθεται παρακάτω, ναι, μπορεί να είναι μακροσκελές ίσως και “δύσκολο” να το διαβάσει κάποιος ολόκληρο, αλλά “κρύβει” μέσα του την αλλαγή αυτού του ανθρώπου, που κάποτε χαρακτηρίζονταν ως στυγνός εγκληματίας δίχως ίχνος συναισθήματος σε έναν άνθρωπο γεμάτο από αγάπη και ευγνωμοσύνη για τον άνθρωπο, που τον δέχθηκε όπως ήταν, τον αγάπησε, δεν τον έκρινε ποτέ και τον οδήγησε τέλος στην σωτηρία του.

«Τὸ ἦθος, ὁ χαρακτῆρας, τὸ ἔργο καὶ τὸ μεγαλεῖο τῆς ψυχῆς τοῦ γέροντα εἶναι σὲ ὅλους γνωστά. Ἦταν ἕνας ταπεινὸς καὶ ἀληθινὸς ἐκπρόσωπος τοῦ Θεοῦ. Ἦταν ἁπλός, προσιτός, καλόκαρδος, μεγαλοθυμὸς καὶ εἶχε μὲ τὸ παραπάνω, ἂν καὶ προσπαθοῦσε ἐπιμελῶς νὰ τὶς κρύψει, ὅλες τὶς ἀρετὲς ποὺ θὰ περίμενε κανεὶς ἀπὸ ἕναν ἀληθινὸ καὶ εὐσυνείδητο ὀρθόδοξο ἱερέα τῆς Ἐκκλησίας. Φαντάζομαι γιὰ αὐτὰ τὰ χαρακτηριστικά του, θὰ μιλήσουν ἄλλοι πολὺ καλύτερα καὶ ἀκριβέστερα ἀπ’ ὅτι ποτὲ θὰ μποροῦσα νὰ τὸ κάνω ἐγώ. Ἐγὼ θέλω νὰ πῶ δύο – τρία πράγματα, μέσα ἀπὸ τὴν καρδιά μου, γιὰ τὸ πῶς βίωσα τὴν σχέση μου μὲ τὸν πνευματικό μου πατέρα, ἀδερφό μου, φίλο μου, καθοδηγητή μου καὶ ὅ,τι ἄλλο ἦταν γιὰ ‘μένα καὶ ποὺ τὰ λόγια δὲν μποροῦν μὲ ἀκρίβεια νὰ περιγράψουν τὴν μυστικὴ σχέση ποὺ δημιουργεῖται ἀνάμεσα στὸν πνευματικὸ πατέρα καὶ τὸν υἱό του. Τὸν ἄνθρωπο ποὺ ἔνιωσα ὅτι μὲ ἀγάπησε περισσότερο ἀπὸ ὁποιονδήποτε ἄλλον ἄνθρωπο, τὴ στιγμὴ ποὺ εἶχα ἀνάγκη τὴν ἀγάπη περισσότερο ἀπὸ ὁτιδήποτε ἄλλο. Μιλάω φυσικὰ γιὰ τὴν ἀληθινὴ καὶ ἀνιδιοτελή ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Δὲν εἶμαι ἀφελής, οὔτε εὐκολόπιστος ἄνθρωπος, ἔζησα τὴ ζωή μου σ’ ἕνα περιβάλλον ὅπου τὰ λόγια δὲν ἔχουν καμία ἀξία καὶ μονάχα οἱ πράξεις μετρᾶνε. Τὸν γέροντα πρῶτα τὸν ὑποπτεύθηκα καὶ τὸν μελέτησα προσεκτικά. Μοῦ ἦταν δύσκολο νὰ πιστέψω ὅτι ὑπάρχει στ’ ἀλήθεια τέτοιος ἄνθρωπος. Ἐκτὸς ἀπὸ τὸν π. Μᾶρκο Μανώλη, στὴν ἐφηβεία μου, δὲν εἶχα ξαναδεῖ κάτι παρόμοιο. Ποτὲ δὲ μοῦ ζήτησε κάτι ἐπιτακτικὰ ἢ ἐπέβαλε ὁτιδήποτε. Σὲ ὅ,τι μὲ βοήθησε καὶ μοῦ χάρισε ἁπλόχερα, πνευματικὸ ἢ ὁτιδήποτε ἄλλο, οὔτε τὸ εὐχαριστῶ δὲν περίμενε ἢ ἤθελε. Ὅταν ἔβλεπε τὶς ἀδυναμίες μου, καὶ τὰ ἔβλεπε ὅλα, τίποτα δὲν τοῦ ξέφευγε, μὲ ὑπομονή, συγχώρεση καὶ ἀγάπη προσπαθοῦσε νὰ μὲ δυναμώσει. Προσπαθοῦσε πάντοτε νὰ μὲ καταλάβει καὶ νὰ φτάσει στὴ ρίζα τῶν πραγμάτων, εἶχε φτάσει νὰ μὲ γνωρίζει καλύτερα ἀπὸ ὅτι γνώριζα ἐγὼ τότε τὸν ἑαυτό μου. Ἡ διαφορὰ μας ἦταν τεράστια, ἀλλὰ κατάφερνε νὰ κατεβαίνει στὸ ἐπίπεδό μου γιὰ νὰ μὲ σηκώσει ὅταν γιὰ ‘μένα ἦταν ἀδύνατο νὰ σηκωθῶ μόνος μου. Γινόταν ἡ θέλησή μου γιὰ ἀγῶνα καὶ τὴ σωτηρία, ὅταν ἡ δίκη μου θέληση μὲ ἐγκατέλειπε. Χρόνια ὁλόκληρα προσευχόταν στὸν Κύριο γιὰ ‘μένα, ἴσως περισσότερο ἀπ’ ὅτι προσευχόμουν ἐγὼ γιὰ τὸν ἑαυτό μου. Γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ ἀδελφοῦ ὑπέμενε τὰ πάντα μὲ ὑπομονή, τὶς συνεχόμενες πτώσεις, τὶς ἀτελεῖς ἐξομολογήσεις, τὴν ρᾳθυμία, τὴν ἀχαριστία, τὴν κατάκριση τοῦ κόσμου ποὺ δὲν κατάλαβε τὶς προθέσεις του. Τὰ πάντα σκέπαζε καὶ ὑπέμενε ὁ γέροντας, ἔχοντας ἐμπιστοσύνη στὸν Κύριο ὅτι μπορεῖ νὰ σώσει καὶ τὸν μεγαλύτερο ἁμαρτωλό. Ὅ,τι καὶ νὰ συνέβαινε στὴ ζωή μου, ὅσο μεγάλοι καὶ πολυπληθεῖς ἦταν οἱ πειρασμοί, ἤξερα πάντα ὅτι θὰ βρῶ καταφύγιο καὶ ἀσφάλεια στὸν γέροντα καὶ λύση σὲ ὁποιοδήποτε πρόβλημα. Ὅταν ἦταν σχετικὰ ὑγιής, ἀλλὰ καὶ ἀργότερα, δὲν ὑπῆρχε στιγμὴ τῆς ἡμέρας ποὺ δὲν θὰ ἄφηνε ὅ,τι ἔκανε γιὰ νὰ μὲ ἀκούσει καὶ συμβουλεύσει. Δὲν ὑπῆρχε θυσία ἢ κόπος ποὺ δὲν θὰ ἐπέβαλε στὸν ἑαυτὸ του ὁ γέροντας γιὰ ‘μένα καὶ πιστεύω γιὰ κάθε πνευματικό του παιδί. Ὁ γέροντας τίποτα δὲν ἀποστρεφόταν καὶ μισοῦσε περισσότερο ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, ὁ ἴδιος ἀγωνιστὴς καὶ βιαστὴς ἦταν σκληρὸς μὲ τὸν ἑαυτό του καὶ ἀφάνταστα ἐπιεικὴς μὲ τοὺς συνανθρώπους του. Ἤξερε νὰ διαχωρίζει τὴν ἁμαρτία ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο καὶ αὐτὸν πάντοτε τὸν σκέπαζε μὲ τὴν κατανόηση καὶ τὴν ἀγάπη του, ὅπως θὰ ἔκανε Αὐτὸς ποὺ ἀγαποῦσε καὶ ἀκολουθοῦσε ὁ γέροντας ὅλη του τὴ ζωή, ὁ Κύριος. Καὶ ἀκριβῶς γιὰ τὴν ἀγάπη Αὐτοῦ καὶ τοῦ σώματός Του, τὴν Ἐκκλησία, ἦταν ἀσυμβίβαστος μὲ τὴν ἀλλοίωση ἢ καταπάτηση τῶν δογμάτων, τῶν κανόνων τῆς παράδοσης καὶ κάθε εἴδους αἵρεσης ἢ νεωτερισμοῦ. Ἤθελε τὴν πίστη μας καθαρὴ καὶ ἀνόθευτη καὶ γι’ αὐτὸ ἀκόμα προσπαθοῦσε νὰ μᾶς τὴν διδάξει, ὅπως τὴν παρέλαβε ὁ ἴδιος, καθαρὴ καὶ ὀρθόδοξη. Γιὰ ‘μένα, αὐτὴ ἡ συμπεριφορὰ τοῦ γέροντα, σὲ μία περίοδο ὅπου εἶχα πολλὲς ἀμφιβολίες, ἀκόμη καὶ γιὰ τὴν ἴδια τὴν ὕπαρξη τοῦ Κυρίου, ἦταν ἡ μοναδικὴ ἀδιαμφισβήτητη ἀπόδειξη ὅτι πρέπει νὰ ὑπάρχει κάτι πολὺ περισσότερο ἀπ’ ὅτι μπορῶ νὰ νιώσω ἢ νὰ καταλάβω ἐκείνη τὴ στιγμὴ καὶ γι’ αὐτὸ θὰ πρέπει νὰ ἐπιμείνω στὴν προσπάθεια, ἔστω καὶ ἂν δὲν ἔβλεπα κάποιο νόημα. Καὶ τελικὰ δὲν ἀπογοητεύτηκα καθόλου. Ὁ γέροντας μοῦ γνώρισε τὸν Θεό, ἕναν διαφορετικὸ Θεὸ ἀπ’ ὅτι εἶχα ἀκούσει, γνώριζα ἢ περίμενα. Τὸν Θεὸ τῆς ἀγάπης, τῆς συγχώρεσης, τῆς χαρᾶς, τοῦ φωτός, τὸν Θεὸ ποὺ ἀξίζει νὰ ἐμπιστεύεσαι μὲ ὅλο σου τὸ εἶναι, γιατί ποτὲ δὲ θὰ σὲ ἐγκαταλείψει ἢ ἀπογοητεύσει. Αὐτὸς ἦταν καὶ ὁ κεντρικὸς ἄξονας τῆς ζωῆς καὶ τοῦ κηρύγματος τοῦ γέροντα. Ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸ καὶ τὸν συνάνθρωπο, συγχώρεση, ἔλεος καὶ ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στὸ θέλημα καὶ στὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ. Αὐτὰ δὲν τὰ κήρυττε ὁ γέροντας ἐπειδὴ εἶναι μόνο γραμμένα στὸ Εὐαγγέλιο, αὐτὰ τὰ ζοῦσε καὶ τὰ ἔπραττε ὁ γέροντας μὲ ὅλες τὶς δυνάμεις του. Δὲν ἔχω καμία ἀμφιβολία ὅτι ὁ γέροντας θὰ μποροῦσε νὰ κηρύττει ἀναλύοντας ὑψηλὲς θεολογικὲς ἔννοιες, ἀλλὰ ποτὲ δὲν τὸν ἄκουσα νὰ πεῖ ὁτιδήποτε ποὺ δὲν τὸ πίστευε καὶ βίωνε ἢ ποὺ δὲν θὰ καταλάβαινε καὶ ὁ τελευταῖος ἀκροατὴς τοῦ κηρύγματός του. Ὁ ἴδιος μισοῦσε τὴν προβολή, τὰ πάντα τὰ ἔκανε γιὰ τὴ δόξα τοῦ Θεοῦ, τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Κυρίου καὶ τῆς πατρίδας ποὺ ἀγαποῦσε πολὺ καὶ ἀγωνιοῦσε γιὰ τὴν τύχη τῆς ἀκατάπαυστα. Ὑπάρχουν πολλὰ πράγματα ποὺ θὰ μποροῦσα νὰ πῶ γιὰ τὸν γέροντα, ὁρισμένα ἀπὸ αὐτὰ θαυμαστὰ πράγματα κατὰ τὴ γνώμη μου, ὅμως προτιμῶ νὰ τὰ κρατήσω στὴν καρδιά μου καὶ νομίζω ὅτι ἴσως ἔτσι νὰ ἐπιθυμοῦσε καὶ ὁ γέροντας. Λυπᾶμαι ἀφάνταστα ποὺ τὶς τελευταῖες μέρες τῆς ζωῆς του στὴ γῆ, δὲν μπόρεσα νὰ σταθῶ δίπλα του καὶ δίπλα στὶς ἀδελφές, ὅμως δὲν ἦταν ἐπιλογή μου, ἔτσι ἐπέτρεψε νὰ συμβεῖ ὁ Κύριος. Σωματικὰ θὰ νιώθουμε τὴν ἀπουσία τοῦ ὄμορφου χαμόγελού του, τὴν γλυκιὰ λάμψη τοῦ προσώπου του, τὴν ζεστή σὰν παιδική του φωνή, ὅμως πνευματικὰ εἶναι καὶ θὰ συνεχίζει νὰ παραμένει δίπλα μας. Ὁ γέροντας πάντα ἔλεγε ὅτι ὁ θάνατος δὲν εἶναι τίποτα, ἁπλῶς τὸ πέρασμα πρὸς τὴν ἀληθινὴ ζωή, ὅποιος τὸ πιστεύει τὸ πιστεύει. Ἐγὼ πιστεύω πὼς ὁ γέροντας ζεῖ καὶ μαζὶ μὲ τὸν π. Μᾶρκο καὶ ὅλους τούς Ἁγίους προσεύχεται στὸν Κύριο γιὰ τὴν σωτηρία μας καὶ θὰ συνεχίζει νὰ μᾶς στηρίζει μὲ τὶς προσευχές του. Πιστεύω ἐπίσης, ὅτι δὲν ὑπάρχει πραγματικὸ πνευματικὸ παιδὶ τοῦ γέροντα, ποὺ δὲ γνωρίζει ποιὸ εἶναι τὸ καθῆκον του ἀπ’ ἐδῶ καὶ πέρα καὶ πῶς πρέπει νὰ βαδίζει στὴ ζωὴ γιὰ τὴν δόξα τοῦ Θεοῦ καὶ στὴ μνήμη τοῦ π. Γερβάσιου, τοῦ ταπεινοῦ καὶ εἰλικρινῆ Ἱερομονάχου τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Ἐκκλησίας μας, τὸν γέροντά μου καὶ πατέρα μου.

Καλὸ παράδεισο γέροντα, νὰ εὔχεσαι καὶ γιὰ ‘μᾶς τοὺς ἁμαρτωλούς, νὰ δώσει ὁ Θεὸς νὰ ἀνταμώσουμε πάλι ὅλοι μαζί, ἐκεῖ ποὺ μὲ τόσες θυσίες καὶ κόπους ἐπιθυμοῦσες νὰ μᾶς στείλεις ὅλους, στὴν μακαριστὴ αἰωνιότητα, ἑνωμένοι, μέσα στὸ φῶς καὶ στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Αἰωνία σου ἡ μνήμη.»
Κωνσταντῖνος.

Κλείνω το άρθρο μου, κατακλυσμένη από συναισθήματα σεβασμού και θαυμασμού προς αυτό τον άνθρωπο, ο οποίος μέχρι το τέλος της ζωής του, πάλευε για την σωτηρία όλων των άλλων και κυρίως πάλευε για την σωτηρία εκείνων, που όλοι οι υπόλοιποι είχαν και έχουν στο “περιθώριο”. Θα μπορούσα να γράφω αμέτρητες σελίδες για την προσωπικότητα και το έργο του, αλλά θα αρκεστώ εδώ, σε αυτά που έκαναν σε εμένα πιο πολύ εντύπωση, στα πιο “σημαντικά” αν μπορεί να το πει κανείς έτσι, γιατί δεν υπάρχει τίποτα, που να έκανε ή είπε αυτός ο άνθρωπος, που να έχει λιγότερη σημασία από τα άλλα.

Σκέψεις περνάνε από το μυαλό μου, καθώς “κλείνω” το άρθρο μου και βλέποντας το χιονισμένο τοπίο έξω. Και μια συμβουλή, πολύ “κλισέ” βέβαια, αλλά τόσο αληθινή. Να φέρεστε σε όλους τους ανθρώπους με καλοσύνη, γιατί οι πράξεις μας γυρνάνε πίσω σε εμάς! ή αλλιώς Karma θα το διατύπωνε κανείς άλλος στην αγγλική διάλεκτο. Εγώ, πάντως, θέλω να το κρατήσω απλά και λιττά όπως το διατύπωσε ο πατήρ Γερβάσιος « Είμαι ευτυχής, που δίνω αγάπη».

Στη μνήμη του πατέρα Γερβάσιου 1931-2020.

Κατηγορίες
Ειδήσεις Θρησκεία Ιστορία Κοινωνία Κόσμος Πολιτισμός

Ταξίδι στα πιο αλλόκοτα έθιμα του κόσμου

Καθώς διανύουμε την εποχή ενός δεύτερου lockdown και μη θέλοντας να φορτώσω τον κόσμο με περισσότερο αρνητισμό από τον ήδη αρκετά υπαρκτό, αποφάσισα να γράψω αυτό το άρθρο, με το οποίο ευελπιστώ πως θα “ταξιδέψουμε” μαζί στις πιο παράξενες παραδόσεις και τελετουργικά ανά τον κόσμο και γιατί όχι και να αποκτήσουμε περισσότερες γνώσεις όσον αφορά τον πολιτισμό των άλλων Χωρών, που υπάρχουν σε αυτό τον πλανήτη.

Όπως γνωρίζουμε τα έθιμα, που αναπτύχθηκαν ανά τα χρόνια αποτελούν ένα πολύ σημαντικό κομμάτι του πολιτισμού όλων των λαών, το οποίο παραμένει αναλλοίωτο στον χρόνο. Από την Δύση μέχρι την Ανατολή τα έθιμα διαφέρουν και ενώ κάποια από αυτά για μερικούς από εμάς μοιάζουν τελείως “άγνωστα”, παράξενα και ίσως και επικίνδυνα για κάποιους άλλους λαούς αποτελεί ένα κομμάτι της ζωής τους, που φαντάζει απολύτως φυσιολογικό.

Δεν θα πλατειάσω όμως παραπάνω για την έννοια των εθίμων, αλλά θα “μπώ” κατευθείαν στο θέμα μου.

Μιας και εκ φύσεως μου έλκομαι από καθετί το “διαφορετικό” και περίεργο, είτε αυτό είναι ον, αντικείμενο,συμπεριφορά κτλ, κουρνιασμένη ένα ανιαρό σαββατόβραδο στον καναπέ “εντόπισα” ένα ντοκιμαντέρ για τις πιο παράξενες παραδόσεις στον κόσμο. Αυτό ήταν! Δεν έκλεισα μάτι εκείνο το βράδυ μέχρι να το τελειώσω. Τελειώνοντας το λοιπόν έκανα την δική μου έρευνα και βρήκα έθιμα, που πραγματικά δεν είχα ιδέα πως υπήρχαν, σύλλεξα λοιπόν τα πιο κατά την άποψη μου, ενδιαφέροντα και σας τα παραθέτω.

Τα κοριτσάκια στο Νεπάλ, που γίνονται θεότητες

Στο Νεπάλ, ένας μικρός αριθμός κοριτσιών επιλέγεται ήδη από την προεφηβική ηλικία, για να γίνει Kumari, που στη γλώσσα της χώρας σημαίνει παρθένα. Αυτές οι «ζωντανές θεές», όπως χαρακτηρίζονται, πιστεύεται πως αποτελούν τις ενσαρκώσεις των θεοτήτων Kali και Taleju στην Γη. Για περίπου 10-15 χρόνια, οι επιλεγμένες Kumari δεν επιτρέπεται να βγουν από το σπίτι τους και, αν πρέπει να γίνει αυτό, τότε δεν επιτρέπεται να ακουμπήσουν τα πόδια τους το έδαφος.

Εκείνο που παρουσιάζει ενδιαφέρον, όμως, είναι ο τρόπος που επιλέγονται τα κορίτσια που θα γίνουν Kumari, καθώς για να επιλεχθεί, το νεαρό κορίτσι πρέπει να έχει διάφορα χαρακτηριστικά και κυρίως να μην έχει ιδιαίτερη αίσθηση του φόβου. Για να ελεγχθεί το πόσο θαρραλέα είναι, μάλιστα, η νεαρή κοπέλα μπαίνει σε μια αίθουσα στην οποία βρίσκονται 108 αποκεφαλισμένα βουβάλια και μασκοφόροι άνδρες, που χορεύουν.

Μόλις περάσει όλα τα τεστ, το κορίτσι μετακομίζει στο Kumari Bahal, η κατοικία του Kumari Devi, με την οικογένειά της. Βγαίνει από εκεί μόνο για τελετές μερικές φορές κάθε χρόνο και εξακολουθεί να είναι «ζωντανή θεά» μέχρι την πρώτη περίοδο της.

Οι πιστοί αγγίζουν τα πόδια και το μέτωπο των κοριτσιών, ως ένδειξη σεβασμού, ενώ κατά τη διάρκεια των θρησκευτικών εορτών τα κορίτσια ανεβαίνουν σε άρματα με τροχούς που σέρνουν οι πιστοί.

Στην φωτογραφία πιο πάνω φαίνεται η Samita Bajaracharya, το κοριτσάκι, το οποίο “μεταμορφώθηκε” σε θεότητα.

Η Samita μετά την πρώτη της περίοδο, έγινε μια φυσιολογική “θνητή”. Στην αρχή δεν μπορούσε να περπατήσει κανονικά αμέσως μετά την απέλασή της από θεότητα, αφού την κουβαλούσαν πάντα καθώς τα πόδια μιας Kumari δεν επιτρέπεται να ακουμπήσουν το έδαφος.

Χρειάστηκε σχεδόν ένα μήνα προσαρμογής για να χτίσει την αυτοπεποίθησή της, να μπορεί να συναναστρέφεται με ανθρώπους και να συνηθίσει μια κανονική ζωή.

Τα άλματα του διαβόλου πάνω από μωρά στην Ισπανία

Πρόκειται σίγουρα για ένα από τα πιο τρομακτικά σοκαριστικά έθιμα που μπορεί να συναντήσει κανείς ανά τον κόσμο. Έχει παράδοση και ιστορία 400 χρόνων και διεξάγεται σε μια επαρχία στη βόρεια Ισπανία, στο πλαίσιο των καθολικών εορτασμών, με την ονομασία της να είναι Το άλμα του Διαβόλου (El Salto Del Colacho). H παράδοση αυτή είναι ένα μείγμα καθολικών και ειδωλολατρικών τελετουργιών που αντιπροσωπεύουν τον θρίαμβο του καλού στη μάχη με το κακό.

Στο έθιμο αυτό, μωρά μικρότερα του ενός έτους τοποθετούνται σε σειρές πάνω σε στρώματα και άνδρες, που έχουν ντυθεί διάβολοι, τρέχουν και πηδούν πάνω από τα μωρά, με το πλήθος να παρακολουθεί.

Είναι κάτι σαν βάπτισμα καθώς πιστεύεται ότι ο διάβολος απορροφά τις αμαρτίες των μωρών και τους παρέχει προστασία από ασθένειες και ατυχήματα. Στη συνέχεια, τα μωρά ραίνονται με ροδοπέταλα και επιστρέφονται στους γονείς τους. Τα πιο πολλά κλαίνε, αλλά κανένα δεν έχει πάθει το παραμικρό από το ριψοκίνδυνο άλμα. Αν θέλετε την γνώμη μου, το γεγονός αυτό δεν κάνει την ιδέα λιγότερο τρομακτική και ριψοκίνδυνη, αλλά όπως προείπα ο,τι σε εμάς φαίνεται παράλογο σε κάποιους άλλους αποτελεί φυσιολογικό και αναπόσπαστο κομμάτι της παράδοσης τους.

Η οδυνηρή τελετή ανδρισμού στον Αμαζόνιο

Στον Αμαζόνιο και συγκεκριμένα στη φυλή Satere-Mawe υπάρχει ένα τελετουργικό το οποίο τα νεαρά αγόρια πρέπει να περάσουν με επιτυχία, πριν φτάσουν στο σημείο να θεωρούνται ενήλικοι άνδρες πλέον.

Τα αγόρια, όταν φτάσουν την ηλικία της σεξουαλικής ωρίμανσης, καλούνται να φορέσουν γάντια που είναι γεμάτα με μυρμήγκια που τσιμπάνε και να χορέψουν για 20 λεπτά, φορώντας τα. Τα συγκεκριμένα μυρμήγκια, μάλιστα, λέγεται πως τσιμπάνε τόσο δυνατά, όσο όταν μια σφαίρα χτυπάει το δέρμα. Τα αγόρια πρέπει να επαναλάβουν το τελετουργικό 20 φορές συνολικά, πριν θεωρηθούν άνδρες.

Η ένταση του τσιμπήματος από τα αυτά τα μυρμήγκια θεωρείται 30 φορές πιο ισχυρή από ότι το τσίμπημα μιας μέλισσας. Εκτός από τον φριχτό πόνο, το τσίμπημα από το κεντρί προκαλεί παράλυση. Για να συνέλθουν τα αγόρια χρειάζονται 24 ώρες μέχρι οι τοξίνες που έχουν εισέλθει στον οργανισμό τους να διαλυθούν. Μετά από μία ώρα τα μυρμήγκια «ξυπνούν» από τη νάρκωση και βρίσκονται σε πολύ πιο επιθετική κατάσταση από ότι ήταν πριν.

Το τελετουργικό ξεκινά. Τα αγόρια αναγκάζονται να χορεύουν 20 λεπτά, φορώντας τα γάντια. Οδύρονται και πολλές φορές κλαίνε από τον πόνο. Σύμφωνα με τα μέλη της φυλής, ο πόνος είναι απαραίτητος ώστε οι νέοι να είναι έτοιμοι να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες της ζωής. Αν καταφέρουν να ολοκληρώσουν τη δοκιμασία θεωρούνται ικανοί να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις ενός άντρα.

Ο κάθε αρχηγός της φυλής ορίζει ένα συγκεκριμένο διάστημα μηνών, όπου τα αγόρια καλούνται να φορέσουν αυτά τα γάντια 20 φορές μέχρι να γίνουν “άνδρες”.

Το «The walking dead» παίρνει ζωή

Στο χωριό Toraja της Ινδονησίας, υπάρχει ένα ετήσιο τελετουργικό που ονομάζεται Ma’nene, ή τελετή καθαρισμού πτώματων. Τα σώματα των αγαπημένων νεκρών προσώπων, μετά την εκταφή, καθαρίζονται, ντύνονται και μεταφέρονται στον τόπο του θανάτου τους. Από εκεί, είτε «περπατούν» είτε «σύρονται» κατά μήκος μιας διαδρομής από ευθείες γραμμές πίσω στο χωριό, πριν ταφούν ξανά.

Το συγκεκριμένο έθιμο γίνεται για να “ενδυναμωθεί” ο δεσμός των ζωντανών με τους νεκρούς και για να αποτίσουν φόρο τιμής στους νεκρούς οι συγγενείς τους. Ένα πολύ μακάβριο και ανατριχιαστικό έθιμο, θα πρόσθετα εγώ.

Και για να κλείσω λιγότερο μακάβρια το άρθρο μου άφησα για το τέλος ένα πιο ευχάριστο και διασκεδαστικό έθιμο.

Στην Δανία δεν θέλεις να είσαι single στα 25 σου

Στην Δανία, οι άνθρωποι πετούν κανέλα σε όποιον είναι ανύπαντρος. Τουλάχιστον σε όσους άνδρες και γυναίκες είναι πάνω από τα 25.

Η παράδοση θέλει τους αδέσμευτους να δένονται σε μια καρέκλα ή σε έναν στύλο και φίλους τους να τους πετάνε κανέλα.

Η κατάσταση δε, χειροτερεύει αν είστε 30 και ανύπαντροι καθώς, την θέση της κανέλας παίρνει το πιπέρι.

Η ιδέα χρονολογείται από τον 16ο αιώνα, όταν και Δανοί πωλητές μπαχαρικών αφιέρωναν χρόνο στη δουλειά τους, ξεχνώντας να βρουν σύντροφο. Κάπως έτσι, κατέληξε να γίνεται παράδοση το «λούσιμο» με μπαχαρικά.

Είδαμε, λοιπόν, πόσο ιδιαίτερες και πολυποίκιλες είναι οι συνήθειες, οι παραδόσεις καλύτερα των κάθε φυλών. Κάποιες επώδυνες, κάποιες τρομακτικές και κάποιες διασκεδαστικές. Όλες όμως με ένα νόημα και όλες διαφορετικές. Άλλωστε τα ήθη και τα έθιμα του κάθε λαού είναι και η κρυμμένη ομορφιά του.

Κατηγορίες
Κοινωνία Κόσμος Πολιτισμός

Ποτό και οδήγηση δυο ομώνυμοι πόλοι.

Πολλές φορές θα τύχει να βγούμε έξω με τους αγαπημένους μας φίλους για να διασκεδάσουμε και να ευθυμήσουμε με λίγη ρετσίνα ή λίγο κρασί, αλλά τι γίνεται όταν υπάρχουν οδηγοί ανάμεσα τους;

Την απάντηση σε αυτή την ερώτηση δίνουν κάθε χρόνο στς 17 Οκτώβριου, οι εθελοντές του Κέντρου Ευρωπαϊκής Πληροφόρησης Europe Direct σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Οδικής Ασφάλειας(Ι.Ο.Α.Σ) «Πάνος Μυλωνάς». Για 5η χρονιά στην Κομοτηνή στα πλαίσια της 14ης  Ευρωπαϊκής Νύχτας Χωρίς Ατυχήματα, πραγματοποιήθηκε δράση για ενημέρωση των πολιτών, και κυρίως των νέων με θέμα τους κινδύνους που διατρέχουν στην οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ. Στην δράση αυτή πολλοί από αυτούς έγιναν εθελοντές(περισσότεροι απο2.500 συνολικά) στην Κομοτηνή, αλλά και σε 34 πόλεις σε όλη την Ελλάδα. Στην Κομοτηνή και στις δυο τοποθεσίες που διεκπεραιώθηκε η κίνηση αυτή, στην πλατεία Αρχιεπισκόπου Χρύσανθου και στην πλατεία Ειρήνης, υπήρχαν πολλοί νέοι αλλά και παλιοί οδηγοί που δεχτήκαν να συμμετάσχουν.

Νέοι οδηγοί που συμμετείχαν
Οι εθελοντές στην πλατεία Ειρήνης
Οι εθελοντές στην πλατεία Χρυσάνθου

Φίλοι, γνωστοί και άγνωστοι δεχτήκαν να βοηθήσουν ώστε η επίγνωση των πολιτών να είναι έντονη και καθοριστική. Οι εθελοντές  των φορέων έκαναν μια πολύ δυνατή δουλεία στην οποία συνδύασαν ασφάλεια αλλά και ομαδικότητα. Δένοντας ένα βραχιόλι στο χέρι κάθε εθελοντή οδηγού, και αργότερα κάνοντας τους ένα ανεπίσημο αλκοτέστ, με την απαραίτητη ενημέρωση, και φυσικά ένα δώρο συμμετοχής. Έτσι μπορούμε με σιγουριά να πούμε ότι κατάφεραν να βγάλουν εις πέρας την αποστολή που τους ανατέθηκε.

Τα βραχιόλια ως δείγμα συμμετοχής
Η στιγμή του αλκοτέστ

Συντονιστές της δράσης στην Κομοτηνή ήταν ο Νίκος Καλλιγάς και η Ηράκλεια Γκατζίνη η οποία μας είπε δυο λόγια για το τι εστί Ευρωπαϊκή Νύχτα Χωρίς Ατυχήματα. «Σκοπός της δράσης είναι η ευαισθητοποίηση των νέων και η ενημέρωση τους σχετικά με τα τροχαία ατυχήματα. Το μήνυμα το οποίο θέλουμε να στείλουμε είναι, ότι δεν πρέπει να καταναλώνουμε αλκοόλ όταν είναι να οδηγήσουμε, καθώς τα τροχαία είναι μια μάστιγα η οποία πρέπει να σταματήσει.» Επίσης η Δις. Γκατζίνη αναφέρθηκε και στην πορεία των τροχαίων στην Ελλάδα. «Είναι γεγονός πως η χώρα μας από το έτος 2010 με 2019 έχει την μεγαλύτερη μείωση ατυχημάτων σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση, έχουμε βγει πρώτοι στην κατάταξη ύψους 44% μείωση των ατυχημάτων και ιδιαίτερα τους μήνες της καραντίνας, που άγγιξαν μείωση 58%. Ωστόσο δυστυχώς, μετά την άρση των μέτρων ο αριθμός αυξήθηκε όποτε γ αυτόν τον λόγο συνεχίζουμε αυτόν τον θεσμό μαζί με το  Ινστιτούτο Οδικής Ασφάλειας». Τέλος εξέφρασε την ευχαρίστηση της  για ανταπόκριση του κόσμου. «Είμαστε πολύ χαρούμενοι για την συμμέτοχη η οποία ήταν παρά πολύ μεγάλη, μας υποδέχτηκαν με μεγάλη χαρά, συμμετείχαν με πάρα πολύ καλή διάθεση, και στην πλατεία ειρήνης αλλά και στην πλατεία Χρυσάνθου, υπήρχε μεγάλη κινητικότητα και τους ευχαριστούμε θερμά».

Η Ηράκλεια Γκατζίνη στην πλατεία Αρχιεπισκόπου Χρύσανθου και ο Νίκος Καλλιγάς στην πλατεία Ειρήνης

Τελικά όμως ποια είναι η απάντηση στην παραπάνω ερώτηση; Μερικοί δεν πίνουν αλλα όλοι διασκεδάζουν.

Οι επίσημες ιστοσελίδες των φορέων:

https://europedirectkomotini.eu/

https://www.ioas.gr/

Κατηγορίες
Αθλητικά Εργασίες

«Οι δυσκολίες κάνουν κάποιους ανθρώπους να σπάνε, άλλους να σπάνε ρεκόρ»

Συνέντευξη με τον Δημοσθένη Μιχαλεντζάκη (Χρυσό παραολυμπιονίκη στην κολύμβηση).

Συναντηθήκαμε μετά την προπόνηση του. Φορούσε το εθνόσημο στο στήθος. Στο βλέμμα, στην ομιλία, στις κινήσεις του έχει την αποφασιστικότητα του ανθρώπου που επιτυγχάνει μεγάλες νίκες απέναντι σε οτιδήποτε. Απέναντι σε αντιπάλους στην πισίνα, απέναντι στις δυσκολίες της ζωής. Με καταγωγή από τον ακριτικό Έβρο, ατενίζει το μέλλον από ψηλά, έχοντας κατακτήσει στην ηλικία των 22 μόλις ετών κορυφαίες νίκες. Πρωταθλητής Ευρώπης, παγκόσμιος πρωταθλητής και χρυσός ολυμπιονίκης στο Ρίο το 2016, ο Δημοσθένης Μιχαλεντζάκης με υποδέχτηκε στον χώρο του, το Δημοτικό κολυμβητήριο Αλεξανδρούπολης με πολύ ευγένεια, εκφράζοντας τη χαρά του, που θα μου παραχωρούσε την πρώτη μου συνέντευξη, βοηθώντας με έτσι στην προσπάθειά μου στον χώρο της δημοσιογραφίας.

Δημοσθένη η εποχή που διανύουμε είναι δύσκολη λόγω της πανδημίας. Η περίοδος της καραντίνας πόσο σε επηρέασε αγωνιστικά;

Η περίοδο της καραντίνας με βρήκε στα μισά της προετοιμασίας μου για τους Ολυμπιακούς του Τόκιο. Σταμάτησαν οι προπονήσεις παγκοσμίως και όλοι οι αθλητές υψηλού επιπέδου, προσπαθήσαμε να κάνουμε προπόνηση σε δικούς μας ιδιωτικούς χώρους, πράγμα πολύ δύσκολο.

Ας πάμε λίγα χρόνια πίσω. Στα παιδικά σου χρόνια, στην κλειστή κοινωνία των Φερών πώς ήταν η ζωή σου; Αντιμετώπισες ποτέ άσχημες συμπεριφορές λόγω του προβλήματος σου;

Αντιθέτως επειδή ήταν κλειστή η κοινωνία και όλοι γνωριζόμασταν μεταξύ μας αυτό με βοήθησε. Ειδικά οι φίλοι μου. Ποτέ δεν δέχτηκα απόρριψη ή ρατσιστικές συμπεριφορές.

Έχεις δηλώσει στο παρελθόν ότι η αναπηρία στο δεξί σου χέρι, προέκυψε από ιατρικό λάθος. Έχεις νιώσει ποτέ θυμό γι’αυτό το γεγονός;

Ναι όντως, έγινε κατά την γέννηση μου από λάθος χειρισμό του γιατρού. Αφού έκανα αρκετές επεμβάσεις, ξεκίνησα το κολύμπι για θεραπευτικούς λόγους από τρεισήμισι ετών και έτσι αγάπησα την κολύμβηση, έγινα αθλητής και έφτασα στο επίπεδο αυτό. Αν δεν είχε συμβεί, ίσως να μην ήμουν καν αθλητής κι έχω κερδίσει πολλά απ’ τον αθλητισμό. Οπότε δεν νιώθω θυμό, γιατί αυτό το γεγονός μ’έκανε αυτό που είμαι σήμερα.

Ξεκίνησες λοιπόν για θεραπευτικούς λόγους. Οι γονείς σου, φανταζόντουσαν ότι θα συνέχιζες και θα έφτανες να γίνεις ολυμπιονίκης; Πως νιώθουν γι’ αυτό;

Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί, ούτε οι γονείς μου, ούτε κι εγώ αυτή την εξέλιξη. Οι γονείς μου ήταν πάντα δίπλα μου, αρωγοί σε όλη αυτή την πορεία και τους ευχαριστώ.

Ασχολήθηκες ποτέ με κάποιο άλλο άθλημα;

Όχι ποτέ κι ούτε θα ήθελα. Το κολύμπι είναι αυτό που με γεμίζει. Μπαίνοντας στην πισίνα, οτιδήποτε μπορεί να μ’ απασχολεί το ξεχνάω.

Τις σπουδές στο ΤΕΦΑΑ Κομοτηνής τις διέκοψες ή τις συνέχισες παράλληλα;

Τις συνέχισα κανονικά. Τελείωσα το τέταρτο έτος και απλά έχω να δώσω κάποια μαθήματα. Στο μέλλον μπορεί να με βοηθήσει. Ίσως να γίνω κι εγώ προπονητής.

Μίλησε μας λίγο για τον προπονητή σου, τον Τάσο Καλλιτσάρη.

Ο κύριος Καλλιτσάρης είναι ο προπονητής μου από το 2009. Και με στηρίζει όλα αυτά τα χρόνια. Μάλιστα είναι αυτός που μου πρότεινε να συμμετέχω στους αγώνες ατόμων με αναπηρία. Εγώ αρχικά αρνήθηκα, γιατί θεωρούσα ότι ήμουν αρτιμελής. Η αντιμετώπιση από το περιβάλλον μου ήταν τέτοια όπως σας είπα, που δεν ένιωθα ότι είχα κάποια ιδιαιτερότητα.

Ονειρευόσουν ποτέ ότι θα κατέρριπτες παγκόσμια και ολυμπιακά ρεκόρ και θα έφτανες στην μέγιστη διάκριση, αυτή του ολυμπιονίκη;

Κανείς δεν γνωρίζει το μέλλον του. Όμως όταν ήμουν μικρός, έβλεπα αγώνες στην τηλεόραση και φανταζόμουν να είμαι μέρος αυτού, να ζήσω τέτοιες στιγμές κι έτσι άρχισα να προσπαθώ γι’αυτό, να γίνομαι όλο και καλύτερος για να γίνει πραγματικότητα.

Δεν ξέρω αν γνωρίζεις πως ένας φοιτητής «Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού», του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, ονόματι Δημήτριος Ιωαννίδης, έκανε την πτυχιακή του εργασία με θέμα «Η δύναμη της θέλησης με αφορμή τους παραολυμπιονίκες Δημοσθένη Μιχαλεντζάκη και Ματ Στούτζμαν». Πώς νιώθεις που έχεις γίνει πρότυπο θέλησης και ψυχικής δύναμης;

Κυκλοφόρησε μια ταινία πρόσφατα, η οποία ξεκινάει με την φράση «οι νικητές στους ολυμπιακούς αγώνες είναι ήρωες, αλλά στους παραολυμπιακούς και μόνο που συμμετέχουν οι αθλητές είναι ήρωες». Και σε βάζει να σκεφτείς. Γι’ αυτό θεωρώ σημαντικό να γίνονται περισσότεροι αγώνες για άτομα με αναπηρία γενικά στην Ελλάδα αλλά και στην πόλη μας. Γιατί υπάρχει μόνο το χειμερινό και θερινό πρωτάθλημα. Πρέπει να βλέπει ο κόσμος τη δύναμη αυτών των ανθρώπων και να συνειδητοποιεί παράλληλα, τις δυσκολίες που βιώνουν στην καθημερινότητα τους, όπως π.χ. να ανέβουν σ΄ένα πεζοδρόμιο όταν κάποιος έχει κλείσει την ράμπα αναπήρων. Οι άνθρωποι με αναπηρία, πρέπει να μπορούν να βγαίνουν από το σπίτι τους. Βλέπω τελευταία ότι γίνονται κάποια βήματα κι αυτό με χαροποιεί.

Στους αγώνες, την ώρα της εκκίνησης στον βατήρα όταν είσαι μόνος, τι σκέφτεσαι, πώς νιώθεις;

Εκείνη τη στιγμή είμαι απλά ο εαυτός μου και προσπαθώ να αποβάλλω το όποιο άγχος. Η αλήθεια είναι βέβαια, ότι σχεδόν ποτέ δεν νιώθω άγχος και δεν ξέρω πως το καταφέρνω αυτό. Στους αγώνες είναι χάρισμα να μην νιώθεις άγχος, γιατί βοηθάει στο τελικό αποτέλεσμα.

Σκέφτηκες ποτέ αν κάποια στιγμή κουραστείς ή απογοητευτείς να θελήσεις να σταματήσεις τον πρωταθλητισμό;

Σίγουρα περνάει από το μυαλό μου κάποια στιγμή, αλλά δεν γίνεται να σταματήσω όταν έχω αφιερώσει την ζωή μου σ’ αυτό.

Αφιερώνεις όπως λες, πολύ χρόνο στον πρωταθλητισμό. Σου μένει χρόνος για προσωπική ζωή, φίλους, κάποια σχέση, διασκέδαση;

Θέλω να περνάω χρόνο με τους φίλους μου, αλλά αναγκαστικά αυτά έρχονται σε δεύτερη μοίρα. Δεν με στενοχωρεί ιδιαίτερα, γιατί είναι επιλογή μου. Κάνω πολλές ώρες προπόνηση και οι υπόλοιπες ώρες της ημέρας μου, πρέπει ν΄ακολουθούν κι αυτές την ζωή ενός πρωταθλητή.

Έχεις πει ότι αγαπάς τον τόπο σου κι ότι σ’ αρέσει η ζωή εδώ. Αν σου δινόταν η ευκαιρία να φύγεις, έχοντας μια καλύτερη προοπτική για την καριέρα σου, θα το έκανες; 

Μου έχουν γίνει αρκετές προτάσεις, αλλά δεν θα έφευγα διότι εδώ έχω τα πάντα. Τον προπονητή μου, τους ανθρώπους που με βοηθάνε και ένα από τα καλύτερα, ίσως και το καλύτερο κολυμβητήριο της Ελλάδας.

Ως πρότυπο πρωταθλητή, θα παρακινούσες τους νέους να ασχοληθούν με τον αθλητισμό και τον πρωταθλητισμό;

Φυσικά και ήδη βλέπω πολλά παιδιά, που έχουν ξεκινήσει τον αθλητισμό και ειδικά την κολύμβηση. Ιδρύθηκε και ο αθλητικός σύλλογος ΑμεΑ «Κότινος» στην Αλεξανδρούπολη και είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος γι΄ αυτό. Αυτό έχει μεγαλύτερη σημασία για εμένα, να τα καταφέρεις πέρα από τα μετάλλια και τις διακρίσεις.

Αισθάνεσαι ότι έχεις την αναγνώριση που θα έπρεπε και θα ήθελες από την πολιτεία; 

Η πολιτεία θεωρώ ότι έχει κάνει το μέγιστο, διότι μου έκανε την τεράστια τιμή να δώσει το όνομα μου στο κολυμβητήριο της πόλης. Είναι κάτι που θα μείνει στο βάθος του χρόνου κι αυτό με κάνει πολύ χαρούμενο.

Εσύ και γενικά οι πρωταθλητές έχετε την στήριξη που θα θέλατε από την ομοσπονδία σας; 

Οι πρωταθλητές ναι, οι υπόλοιποι αθλητές όχι. Εγώ όταν ξεκίνησα τη συμμετοχή μου σε μεγάλους αγώνες στο εξωτερικό, έπρεπε να βάλω όλα τα έξοδα από την τσέπη μου. Ακόμα και αργότερα αφού είχα κάνει διακρίσεις, το 2017 π.χ. στο παγκόσμιο του Μεξικού δεν κάλυπταν τα έξοδα αποστολής του προπονητή μου και θα έπρεπε να πάω μόνος. Έτσι αναγκάστηκα να καλύψω εγώ το κόστος. Φυσικά προσπαθεί η ομοσπονδία, αλλά είναι και η οικονομική κατάσταση της χώρας μας, που δεν βοηθάει σ’ αυτό. Στην πορεία και με τις επόμενες διακρίσεις μου, αυτά λυθήκαν και οικονομικά πλέον καλύπτονται όλα. Θα έπρεπε όμως να επενδύουν σε μικρότερες ηλικίες, όπως κάνουν άλλες χώρες. Εδώ δυστυχώς, πρέπει πρώτα να πετύχεις και μετά να ασχοληθούν μαζί σου.

Ως πρωταθλητής οι οικονομικές απολαβές είναι τέτοιες ώστε να καλύπτουν τις ανάγκες σου βιοποριστικά;

Ναι, οι απολαβές ενός πρωταθλητή σε παγκόσμιο επίπεδο είναι τέτοιες, που μπορείς να ζήσεις απ’ αυτές. Βέβαια ταυτόχρονα τα έξοδα στον πρωταθλητισμό είναι πολλά, οπότε πρέπει να κάνεις καλή διαχείριση ώστε να υπάρχει μια ισορροπία.

Ποιοι είναι οι επόμενοι στόχοι που έχετε με τον προπονητή σου;

Ο επόμενος στόχος είναι η διάκριση στους Ολυμπιακούς του Τόκιο σ’ ένα χρόνο. Κι ενδιάμεσα εάν γίνουν κάποια πρωταθλήματα θα συμμετέχω, γιατί λόγω της κατάστασης έχουν αναβληθεί αγώνες και η αγωνιστική απραξία δεν μου κάνει καλό.

Τελειώνοντας θα ήθελες να μας πεις λίγα λόγια για την άλλη σου μεγάλη αγάπη την ομάδα μας τον Π.Α.Ο.Κ.;

Καταρχάς παοκτσής είναι και ο πατέρας μου, αλλά και όλη η οικογένεια. Οι άνθρωποι της ομάδας, μ’έχουν καλέσει και μ’έχουν τιμήσει στο γήπεδο της Τούμπας. Έχω γνωρίσει και τον κύριο Σαββίδη. Είμαι φίλος και με πολλούς από τους παίκτες. Η ομάδα είναι για εμένα ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μου. Και στο μέλλον, υπάρχει περίπτωση να βοηθήσω την ομάδα κατά κάποιο τρόπο στο κομμάτι της κολύμβησης. Εχουν γίνει κάποιες συζητήσεις.

(Έχοντας τελειώσει την κουβέντα μας αισθάνθηκα ότι ο Δημοσθένης, ως νέος άνθρωπος και καταξιωμένος πρωταθλητής, με το ήθος και την ψυχική δύναμη που διαθέτει δείχνει σε όλους μας τον δρόμο και την όρεξη για ζωή και πως όλα είναι δυνατά  για όποιον προσπαθεί και αγωνίζεται.)

(Η συνέντευξη δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Η ΓΝΩΜΗ την Δευτέρα 5 Οκτωβρίου 2020.)

Κατηγορίες
Κοινωνία

Είναι τα ριάλιτι… ριάλιτι;

Πηγή εικόνας: Gossip-tv.gr

Είναι η αρχή του φθινοπώρου και σήμερα το ημερολόγιο λέει 11 Σεπτεμβρίου. Είμαι στο χωριό μου και τα παιδιά που κάναμε παρέα εδώ επέστρεψαν στις πόλεις που σπουδάζουν, η ετοιμάζουν το σπίτι τους για τα επόμενα 4 χρόνια η πλέουν στον ατλαντικό. Έτσι  μένοντας μονή μου εδώ εγώ και οι γονείς μου έχουμε τις καθημερινές βραδινές συναθροίσεις στο σαλόνι βλέποντας τι έχει να μας “προσφέρει” η ελληνική τηλεόραση.

Καθώς οι γονείς μου βλέπουν την σειρά που τους ενδιαφέρει κι εγώ την δική μου στο κινητό,στις διαφημίσεις αλλάζουν κανάλι και βάζουν τον “Μεγάλο Αδελφό” γνωστό και ως Big Brother. Ένα κλασικό reality show που βασίζεται στην κυκλοθυμία και στην εκμετάλλευση της συναισθηματικής ευάλωτητας(όπως χαρακτήρισε συνάδελφος σε ένα άρθρο που διάβασα ) και δεν είναι το μονό φυσικά. Νομίζω πως όλοι είχαμε την τύχη να μάθουμε για το συμβάν στο συγκεκριμένο σόου και τις δηλώσεις περί βιασμού από πρώην παίχτη που «εξορίστηκε» από το σπίτι. «ΕΥΤYΧΩΣ ΤΟΝ ΔΙΩΞΑΝΕ ΜΠΡΑΒΟ ΣΤΟΝ ΣΤΑΘΜΟ» διαβάζω στο twitter και αναρωτιέμαι, γιατί να δώσεις σε κάποιον μπράβο ενώ αυτή είναι η δουλεία του σε τέτοιου είδους θέματα; Θα τον απομάκρυναν από την εκπομπή αυτή εάν δεν εξαγριωνόταν το ελληνικό ιντερνέτ; Και τέλος , είναι το το big brother και το κάθε ριάλιτι μια η μικρογραφία της κοινωνίας που ζούμε; Η απάντηση σε όλες αυτές τι ερωτήσεις είναι όχι.Η πραγματικότητα απέχει πολύ από αυτό που μας παρουσιάζουν τέτοιου είδους show.

Reality όμως είναι η σεξουαλική παρενόχληση και εκμετάλλευση ατόμων, είναι ο ρατσισμός και η ομοφοβία, πράγματα που σε μια εκπομπή σαν το big brother δεν θα έπρεπε να υπάρχουν. Όμως…σκέφτομαι από την άλλη μήπως το συμβάν αυτό που εξαπέλυσε την οργή και αγανάκτηση του κόσμου έγινε για καλό; Μήπως αυτή η κατακραυγή ταρακουνήσει επιτέλους τα ΜΜΕ και τη κοινωνία ώστε να καταλάβουν ότι πια σε τέτοια θέματα δεν υπάρχει περιθώριο συζήτησης  ότι δεν σηκώνεται μύγα στο σπαθί μας και ότι σε κάθε τέτοια κατάσταση θα υπάρχουν άτομα που θα την καταδικάζουν. Τα προβλήματα αυτά θα πρέπει να παρθούν πιο σοβαρά και όχι να ξύνονται οι επιφάνειες. Θα πρέπει να κατανοηθεί ότι ο βιασμός είναι κακούργημα, τιμωρείται από το κράτος και έχει συνέπειες. Ότι ο ρατσισμός και η ομοφοβία δεν χωράνε στο 2020, ίσως να  χωρούσε στο 1950 αλλά δεν έχει αλλάξει μόνο η χρονιά αλλά και ο αιώνας . Η πραγματικότητα είναι σκληρή άλλα αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να αλλάξει αρκεί να υπάρχει καλή διάθεση και ανοιχτό μυαλό.

Θα μιλούσα και για το The Batchelor άλλο ένα trash show αλλά με κάλυψε αυτό το άρθρο:

https://provocateur.gr/prisma/19400/ston-apohxo-ths-kanonikopoihshs-ths-koyltoyras-toy-biasmoy-hrthe-kai-to-the-bachelor

https://provocateur.gr/prisma/19337/epiteloys-ena-rialiti-poy-eipe-thn-alhtheia

Κατηγορίες
Ειδήσεις Εργασίες Κοινωνία Κόσμος Υγεία

Υεμένη: Εγκαταλειμμένη στο έλεος της τύχης της!

Η κατάσταση στην Υεμένη αποτελεί την μεγαλύτερη ανθρωπιστική κρίση όλων των εποχών. Ίσως την μεγαλύτερη και <<αόρατη>> θα πρόσθετε κανείς, <<αόρατη>> γιατί αυτή η κατάσταση επικρατεί εδώ και 5 ολόκληρα χρόνια, αλλά ο Δυτικός κόσμος κλείνει τα μάτια του στην διάσταση του προβλήματος σαν να μην υπάρχει. Τι πιο βολικό άλλωστε; Δεν έχει να κάνει βλέπετε με κάποιο αξιοθέατο πολιτιστικής κληρονομιάς από το οποίο θα επωφεληθούν τα μάτια ή οι τσέπες μας άρα γιατί να μπούμε στον κόπο;

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Η Υεμένη ή αλλιώς επίσημα η Δημοκρατία της Υεμένης, είναι μια Χώρα στο νότιο άκρο της Αραβικής Χερσονήσου, στη Νοτιοδυτική Ασία,η οποία αποτελεί Χώρα της Μέσης Ανατολής. Συνορεύει με το Ομάν και τη Σαουδική Αραβία. Η Υεμένη από το 2015 αντιμετωπίζει έναν τεράστιο, καταστροφικό Εμφύλιο πόλεμο.

Τα προεόρτια βέβαια αυτού του πολέμου ξεκίνησαν πιο νωρίς όταν το 2011-2012 κατά την Αραβική άνοιξη ο τότε δικτάτορας-πρόεδρος Αλί Αμπντουλάχ Σαλέχ, αναγκάστηκε να παραιτηθεί και για πρώτη φορά έγιναν εκλογές με μοναδικό υποψήφιο τον Μανσούρ Χαντί το 2012. Τρία χρόνια μετά οι αντάρτες Χούθι εξεγέρθηκαν και ξεκίνησε η κατάσταση, που επικρατεί έως και σήμερα.Ο εμφύλιος, ο οποίος ξεκίνησε ήταν ανάμεσα στην <<νόμιμη>> κυβέρνηση του Μανσούρ Χαντί με βασικό σύμμαχο την Σαουδική Αραβία και των σιιτών ανταρτών Χούθι με σύμμαχο το Ιράν. Ο λόγος όμως, που έβαλα την λέξη νόμιμη σε εισαγωγικά είναι πως ενώ όντως ο Χαντί είχε εκλεχθεί νόμιμα, παρ’ όλα αυτά είχε συμφωνήσει να παραμείνει στην θέση του μόνο για 2 χρόνια με σκοπό να προετοιμάσει το έδαφος για μια επόμενη ομαλή εκλογική αναμέτρηση εξού και το γεγονός ότι το 2012 δεν είχε κάποιον άλλο εκλογικό αντίπαλο, όμως συνέχισε να παραμένει στην θέση του παράτυπα. Ο <<Εμφύλιος>> όμως αυτός δεν περιορίζεται μόνο σε δύο πλευρές, αλλά σε ένα χαοτικό παιχνίδι συμφερόντων από πολλές πλευρές κυρίως αυτό, της Σαουδικής Αραβίας.

Την χαοτική αυτή λοιπόν κατάσταση ήρθε να επιδεινώσει η ύπαρξη και άλλων καταστάσεων όπως η συμμετοχή των μαχητών της Αλ Κάιντα, η ύπαρξη συμμαχιών από χώρες όπως οι ΗΠΑ, Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία, η κατάληψη περιοχών με φονικές πυραυλικές επιθέσεις. Αυτή είναι μία όσο το δυνατόν περιεκτική τοποθέτηση των γεγονότων, περισσότερο ενημερωτική.

Όπως είναι φυσικό τα επακόλουθα του πολέμου είναι πολλά πόσο μάλλον σε μία τέτοια χώρα, που θεωρείται μία από τις φτωχότερες του αραβικού κόσμου. Πείνα, ασθένειες και θάνατος αποτελούν κάποια από αυτά. Σύμφωνα με την βρετανική εφημερίδα ,<<The Guardian>> εκτιμάται πως από το 2015, που ξεκίνησε ο πόλεμος μέχρι τουλάχιστον τα μέσα του 2019 ο αριθμός των νεκρών είχε ξεπεράσει τους 100.000. Ο ΟΗΕ εκτιμά πως τα ατυχήματα των αμάχων έχουν υπερβεί τους 15.000 νεκρούς ή τραυματίες.

Εικοσιδύο εκατομμύρια κάτοικοι της Υεμένης εξακολουθούν να χρειάζονται επειγόντως βοήθεια, 8 εκατομμύρια κινδυνεύουν από υποσιτισμό και συν όλα αυτά ένα ξέσπασμα χολέρας έχει επηρεάσει πάνω από ένα εκατομμύριο ανθρώπους. Με ασθένειες όπως την χολέρα,ελονοσία και δάγκειο πυρετό να μαστίζουν ανεξέλεγκτα σε ένα ήδη καταστρεπτικό σύστημα υγείας, την κορυφή του παγόβουνου ήρθε να αποτελέσει και η εμφάνιση του κοροναϊού. Ήδη αναφέρθηκαν επίσημα χίλιες περιπτώσεις, ανεπίσημα όμως είναι πιθανότατα πολύ περισσότερες.

Αναφέρεται πως όλες οι πλευρές της σύγκρουσης παραβίασαν τα ανθρώπινα δικαιώματα και το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο. Πράγματι, αυτό είναι κάτι που ήδη το γνωρίζουμε, αυτό όμως που απασχολεί εμένα είναι πως ο Δυτικός κόσμος γύρισε σε αυτή την χώρα, σε αυτούς τους ανθρώπους το κεφάλι. Πώς γίνεται να είμαστε τόσο φιλάνθρωποι σε άλλες περιπτώσεις και σε περιπτώσεις τόσο μείζονος σημασίας να κάνουμε πως δεν υπάρχουν; Πώς γίνεται να συγκινούμαστε πιο πολύ από μια εικόνα ενός γκρεμισμένου μνημείου και να μαζεύουμε στο άψε σβήσε χιλιάδες χρήματα για την επανακατασκευή του ενώ από την άλλη η εικόνα χιλιάδων υποσιτισμένων παιδιών, που χαροπαλεύουν σε ένα κρεβάτι ενός μισογκρεμισμένου κέντρου περίθαλψης να μην μας “αγγίζει”, να μην μας κάνει να νιώθουμε έστω ένα ίχνος τύψεως και αν όχι τύψεως συμπόνοιας και αλληλεγγύης; (Παρακάτω παρατίθεται ένα βίντεο της κατάστασης, που επικρατεί τώρα από ρεπορτάζ του BBC News)

Αυτό που συμβαίνει αυτή την στιγμή στην Υεμένη αποτελεί την ντροπή του ανθρωπότητας. Δεν γράφω αυτό το άρθρο για να κάνω κήρυγμα περί ανθρωπιάς επ’ ουδενί. Άλλωστε ποια είμαι εγώ για να το κάνω. Γράφω αυτό το άρθρο για να μπορέσω έστω και με κάτι τόσο μικρό να αποτελέσω φωνή ενημέρωσης και αφύπνισης έστω για ένα ποσοστό ανθρώπων, όποιο κι αν είναι αυτό. Κάτι που τώρα μπορεί να μοιάζει μακρινό προς εμάς , μπορεί κάποτε να είναι δίπλα μας, μπορεί ακόμα και να έρθουμε εμείς στην θέση του.

Ο ΟΗΕ έχει επαληθεύσει τους θανάτους τουλάχιστον ακόμη 7.700 αμάχων έως τον Μάρτιο του 2020. Χιλιάδες περισσότεροι έχουν πεθάνει από αιτίες όπως υποσιτισμός, ασθένειες και κακή υγεία . Υπολογίζεται πως 85.000 παιδιά με σοβαρό οξύ υποσιτισμό μπορεί να έχουν πεθάνει στο διάστημα 2015 με 2018. Το 80% περίπου του πληθυσμού χρειάζεται ανθρωπιστική βοήθεια. Με το κακό σύστημα ύδρευσης και μόνο τις μισές ιατρικές εγκαταστάσεις να λειτουργούν ή μάλλον να υπολειτουργούν εμφανίστηκαν πολλές ασθένειες μία από αυτές και η χολέρα. Υπολογίζεται πως 2 εκατομμύρια παιδιά υποσιτίζονται έντονα. Η χώρα βρίσκεται στα πρόθυρα λιμού βιβλικών διαστάσεων.Ο άμαχος πληθυσμός αποτέλεσε για μία ακόμη φορά τον <<αποδιοπομπαίο τράγο>> των κρατικών συμφερόντων.

Κλείνοντας το άρθρο μου, θα ήθελα να δηλώσω την αγανάκτηση μου και την λύπη μου για τον δρόμο στον, οποίο οδεύει η ανθρωπότητα. Οι εικόνες και τα ντοκουμέντα, που αντίκρισα προτού αποφασίσω να γράψω αυτό το άρθρο ήταν φρικιαστικές το λιγότερο, δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τα δάκρυα μου. Αν μπορούσα να έχω μια ευχή, που να γνώριζα πως θα πραγματοποιηθεί θα ήταν ποτέ κανένα παιδί και γενικότερα κανένας άνθρωπος στον κόσμο να μην χρειαζόταν να περάσει αυτό τον γολγοθά! Οι εικόνες που, επέλεξα να σας παρουσιάσω είναι <<σκληρές>> ίσως και ενοχλητικές για κάποιους, αλλά δεν θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω κάτι άλλο παρά την <<ωμή>> αλήθεια για να σας βοηθήσω να καταλάβετε την διάσταση του προβλήματος. Δυστυχώς δεν είναι εικόνες βγαλμένες από ταινία, αλλά η σκληρή πραγματικότητα!

Κατηγορίες
Uncategorized

Δέσποινα Βανδή: « Από ανασφαλής σταρ … σε ευτυχισμένη σύζυγο και μητέρα!»

Με αφορμή την τελευταία συνέντευξη της Δέσποινας Βανδή στην εκπομπή “Ενώπιος Ενωπίω” του Νίκου Χατζηνικολάου τη Δευτέρα του Πάσχα 21/4/2020, θα εξετάσουμε την συνέντευξη που δόθηκε το Πάσχα του 2002 στην ίδια εκπομπή με μια κριτική ματιά. Δύο συνεντεύξεις με τον ίδιο δημοσιογράφο και τον ίδιο συνεντευξιαζόμενο την ίδια εποχή του χρόνου αλλά με διαφορά 20 χρόνων. Τι μπορεί να άλλαξε και τι να παρέμεινε ίδιο;

Ως προς τη συνέντευξη του 2002, υπήρξαν πολλά σημεία που μου κέντρισαν το ενδιαφέρον. Μάλιστα, οι ερωτήσεις του Νίκου Χατζηνικολάου έχουν έναν ξεχωριστό και ιδιαίτερο τρόπο που θέτονται ώστε ο συνεντευξιαζόμενος, δηλαδή η Δέσποινα Βανδή, απαντάει άμεσα με ευκολία και οικειότητα. Η πρώτη ερώτηση του δημοσιογράφου που μου έκανε εντύπωση είναι αν η Δέσποινα Βανδή είναι αυστηρός κριτής του εαυτού της, δηλαδή αν στο τέλος της ημέρας κάνει ένα λογαριασμό των πράξεων της. Αυτή η ερώτηση μου άρεσε, διότι δίνει περισσότερο έμφαση στην επαγγελματική ζωή  και καριέρα παρά στην προσωπική ζωή της καλλιτέχνιδας. Ακόμη, η ερώτηση του Νίκου Χατζηνικολάου  αν η Δέσποινα Βανδή υφίστανται ανταγωνισμό και συγκρούσεις στα μουσικά σχήματα μεγάλων καλλιτεχνών ως προς τη λεγόμενη «μαρκίζα», δηλαδή το όνομα που θα εμφανιστεί ως πρώτο στα νυχτερινά κέντρα, είναι κάτι που έχει βιώσει και την απασχολεί. Η ίδια με χιούμορ απάντησε ότι είναι κάτι που έχει βιώσει πολλές φορές στο παρελθόν, δίνοντας έμφαση σε ένα περιστατικό που την είχε ενοχλήσει σε μεγάλο βαθμό στα πρώτα βήματα της καριέρας της. «Πρόκειται για ένα είδος επιβεβαίωσης όταν είσαι νέος καλλιτέχνης» εξομολογήθηκε. Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση το γεγονός ότι μια τεράστια σταρ για την εποχή  ομολόγησε ότι είναι ανασφαλής με τον εαυτό της. Μια άλλη εύστοχη ερώτηση που κλήθηκε να απαντήσει η συνεντευξιαζόμενη ήταν το εάν θα ήθελε να τραγουδήσει και άλλου είδους τραγούδια, πιο «εσωτερικά», αναφέροντας ο δημοσιογράφος  τον πόλεμο μεταξύ έντεχνων τραγουδιών και μη που επικρατούσε τότε. Η αρκετά τολμηρή αυτή ερώτηση προκάλεσε τον εκνευρισμό της συνεντευξιαζόμενης και μου προκάλεσε εντύπωση. Σύμφωνα με την τραγουδίστρια, υπάρχουν πολλά αποκαλούμενα έντεχνα τραγούδια που δεν έχουν να πουν απολύτως τίποτα συγκριτικά με άλλα που δεν τους αποδίδεται αυτός ο χαρακτηρισμός. Αντίθετα, τόνισε ότι υπάρχει «καλό» και «κακό» τραγούδι, εννοώντας ως «καλό» αυτό που μιλάει στη ψυχή των ανθρώπων και δεν έχει ανάγκη από βαθυστόχαστα λόγια. Τέλος, η απάντηση της συνεντευξιαζόμενης για το αν θα μπορούσε να πετύχει να κάνει διεθνή καριέρα, δεδομένης της μεγάλης επιτυχίας της, μου κέντρισε το ενδιαφέρον. «Κάτι τέτοιο είναι πολύ δύσκολο, θέμα τύχης σχεδόν και έχω πολύ δρόμο ακόμα μπροστά μου για μια τέτοια ενδεχόμενη εξέλιξη», τόνισε με απόλυτο ρεαλισμό και ταπεινότητα.

Ως προς τη συνέντευξη του 2020, υπήρξαν επίσης κάποια σημεία που είναι άξια σχολιασμού. Οι ερωτήσεις που θέτονταν από την πλευρά του δημοσιογράφου ήταν ξεκάθαρες και αποτελούν σήμα κατατεθέν του Νίκου Χατζηνικολάου. Σε όλη τη συνέντευξη φαίνεται ξεκάθαρα η φιλική σχέση του δημοσιογράφου με τη συνεντευξιαζόμενη, Δέσποινα Βανδή,  καθώς και υπάρχει άνεση και οικειότητα μεταξύ των  δύο. Αρχικά, οι ερωτήσεις για τα πρώτα παιδικά χρόνια της Δέσποινας Βανδή, τα σχολικά και εφηβικά χρόνια στην Καβάλα και τη σχέση της με τους γονείς της, μου έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση. Μάλιστα, εντύπωση μου προκάλεσε η εξομολόγηση της ότι οι γονείς ήταν πολύ αυστηροί με αποτέλεσμα το πανεπιστήμιο να είναι ουσιαστικά μια «διέξοδος» προκειμένου να φύγει μακριά τους. Η δήλωση ότι στην αρχή ξεκίνησε την καριέρα της με το ψευδώνυμο Έλλη Μαρά, για να μην την αναγνωρίζουν οι δικοί της, κάτι το όποιο εξομολογήθηκε για πρώτη φορά μετά από τόσα χρόνια και που δεν γνώριζε σχεδόν κανένας, με ξάφνιασε. Μου κέντρισαν επίσης την προσοχή οι περιγραφές της για τα βιώματα στη γειτονιά της, όπως το ότι έπαιζε ξύλο με τα άλλα παιδιά και ότι έκανε παρέα κυρίως με αγόρια. Κατ’ αυτήν αυτό είναι κάτι που λείπει σήμερα από τα νέα παιδιά που αδυνατούν να ζήσουν υπό τέτοιες συνθήκες. Εξήγησε ότι η μικρή αυτή κοινωνία της γειτονιάς επάνδρωνε τα παιδιά και ουσιαστικά τα προετοίμαζε να ανταπεξέλθουν στην «μεγάλη» κοινωνία, γι’ αυτό προσπάθησε να επανορθώσει με διάφορους τρόπους την έλλειψη αυτής της συνθήκης στα δικά της παιδιά. Μου άρεσε επίσης η παρότρυνση του δημοσιογράφου να σχολιάσει τη διάλυση της πολυετούς συνεργασίας της με το Φοίβο, κάτι το οποίο θα αναρωτιόταν ο καθένας που παρακολουθούσε τη μουσική της πορεία. Η απάντηση της ήταν ακόμα πιο ενδιαφέρουσα, καθώς γι’ αυτήν ήταν ένα είδους «χωρισμού» που τις άφησε γλυκόπικρες αναμνήσεις. Μάλιστα, συμπλήρωσε ότι αισθανόταν ότι ήθελε να πει τραγούδια κι άλλων συνθετών, καθώς αυτή η αποκλειστική συνεργασία άρχισε να την πνίγει και ήθελε πολύ να το κάνει, χωρίς ωστόσο να αποκλείσει ότι οι δρόμοι τους μπορεί να ξανασυναντηθούν. Επισήμανε ολοκληρώνοντας ότι τον εκτιμάει, του χρωστάει πάρα πολλά, αφού βίωσαν μαζί όλα αυτά τα χρόνια τις επιτυχίες. Μία ακόμα απάντηση της Δέσποινας Βανδή, που μου έκανε εντύπωση ήταν όταν ερωτήθηκε αν ήταν δύσκολο το γεγονός, πάνω στην άνοδο της καριέρας της  να εγκαταλείψει την Ελλάδα για 3 χρόνια, για να ακολουθήσει τον σύζυγο της, Ντέμη Νικολαΐδη, στην Ισπανία για τις επαγγελματικές του υποχρεώσεις, η ίδια απάντησε χωρίς κανέναν ενδοιασμό ότι δεν ήταν καθόλου δύσκολη απόφαση καθώς πάνω απ’ όλα ήθελε να γίνει μάνα, ο πρωταρχικός της στόχος ήταν αυτός της οικογένειας, άρα το να ακολουθήσει τον σύντροφό της ήταν μία πολύ λογική απόφαση. Τέλος, η παρότρυνση του δημοσιογράφου να σχολιάσει η τραγουδίστρια τη σχέση της με το χρόνο και τα «μυστικά» της ομορφιάς της ήταν πολύ ενδιαφέρουσα. Με αφορμή αυτό η συνεντευξιαζόμενη απάντησε ότι την ενδιαφέρει πλέον η υγεία της ώστε να δει τα παιδιά της να μεγαλώνουν και να είναι δίπλα τους , ότι όλα πρέπει να γίνονται με μέτρο, χωρίς υπερβολή αγαπώντας πάνω από όλα τον εαυτό μας, περνώντας με αυτό τον τρόπο ένα μήνυμα σε όσους την παρακολουθούν.

Ως προς τις διαφορές που ενδεχομένως εμφάνισε ο δημοσιογράφος στις δυο συνεντεύξεις, αυτές δεν είναι ευδιάκριτες. Μάλιστα, οι ομοιότητες είναι εντυπωσιακές. Αρχικά, η έναρξη ήταν ταυτόσημη. Ο δημοσιογράφος από ότι φαίνεται χρησιμοποιεί ως τεχνική να καλησπερίζει με τον ίδιο τρόπο κάθε φορά τους τηλεθεατές του. Ίδια είναι παράλληλα κάθε φορά και η λήξη των συνεντεύξεων του, καθώς «κλείνει» τη συνέντευξη του  μετά από κάτι αξιοσημείωτο λέγοντας πάντα ότι αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος για να κλείσει την εκπομπή του. Ακολουθεί το ίδιο μοτίβο και στις δύο συνεντεύξεις με έναρξη της συνέντευξης με βίντεο από εικόνες από τη συνολική πορεία της καριέρας της τραγουδίστριας. Χρησιμοποιούνται, μάλιστα, μαρτυρίες με βίντεο που σχολιάζουν τη συνεντευξιαζόμενη και την καριέρα της  από οικεία πρόσωπα της. Οι ερωτήσεις του διατυπώνονται με σαφήνεια, ακρίβεια και διευκολύνει την επικοινωνία με τον συνεντευξιαζόμενο με παραδείγματα και επεξηγήσεις των ερωτήσεων. Αυτό που είναι ελάχιστα διαφορετικό, είναι το γεγονός ότι στη συνέντευξη του 2002,  ο Νίκος Χατζηνικολάου είναι επαγγελματικά πιο ανώριμος ώστε δυσκολεύεται να ρωτήσει με αυτοπεποίθηση  προσωπικές ερωτήσεις την συνεντευξιαζόμενη και συμβουλεύεται πολλές φορές το χαρτί-πλάνο του με τις ερωτήσεις που έχει προετοιμάσει για τη συνέντευξη. Σε καμία από τις δύο συνεντεύξεις δεν είναι υπερβολικά αδιάκριτος. Ωστόσο, στη συνέντευξη του 2020 είναι πιο εξοικειωμένος και σίγουρος με  το αντικείμενο και σε συνδυασμό με  την καλή και φιλική προσωπική σχέση που έχει με την Δέσποινα Βανδή, του δίνεται η δυνατότητα να είναι πιο αδιάκριτος με την καλή έννοια, στις ερωτήσεις του και στον τρόπο που μιλάει.

Ως προς τη τραγουδίστρια, οι διαφορές ήταν πιο εμφανείς. Όπως διακρίνεται και από τη γλώσσα του σώματος της, φαινόταν να έχει περισσότερο άγχος και να νιώθει περισσότερο άβολα στην πρώτη συνέντευξη. Ήταν λιγότερο αυθόρμητη και περισσότερο απόμακρη και επιφυλακτική. Δεν χαμογελούσε καθόλου, τόνισε την ανασφάλεια της και ήταν αμυντική απέναντι σε κάθε ερώτηση. Στη δεύτερη συνέντευξη του 2020 η τραγουδίστρια, έχοντας και εμπειρία χρόνων στις συνεντεύξεις, ήταν πιο άνετη, δεν φαινόταν να νιώθει αγχωμένη και παράλληλα ήταν πιο απελευθερωμένη στις απαντήσεις της. Η Δέσποινα Βανδή είχε την προθυμία να εξομολογηθεί και να σχολιάσει πολλές προσωπικές πτυχές της ζωής της, κάτι που δεν φάνηκε να θέλει να προσεγγίσει στην προηγούμενη της συνέντευξη. Μάλιστα, χαμογελούσε, είχε χιούμορ και οι απαντήσεις φαίνονταν πιο πειστικές καθώς δεν υπήρχε ούτε ένα δείγμα ανασφάλειας. Στην τελευταία συνέντευξη, φάνηκε η καλή, φιλική και προσωπική σχέση της συνεντευξιαζόμενης με το δημοσιογράφο.

Το ψυχολογικό κλίμα και στις δύο συνεντεύξεις ήταν αρκετά καλό. Στην νεότερη συνέντευξη ωστόσο ήταν πιο ευχάριστο δεδομένου ότι ο δημοσιογράφος και η τραγουδίστρια γνωρίζονταν πλέον προσωπικά, πέραν των συνεντεύξεων που είχαν κάνει στο παρελθόν. Μάλιστα, μου έκανε εντύπωση η χρήση του ενικού προσώπου στη δεύτερη συνέντευξη και η αναφορά ότι ο δημοσιογράφος παίζει τένις με το γιο της συνεντευξιαζόμενης. Αντίθετα, στη πρώτη συνέντευξη οι δυο τους ήταν πιο απόμακροι και αυτό φαίνεται από το ότι η συζήτηση ξεκίνησε με την διευκρίνηση για το αν θα μιλάνε μεταξύ τους σε ενικό ή πληθυντικό. Ωστόσο, και στις δύο συνεντεύξεις ο δημοσιογράφος προσπάθησε να δημιουργήσει μια προσιτή συνέντευξη, χωρίς στείρες ερωταποκρίσεις, κάνοντας συζήτηση, κάτι που δημιούργησε ένα φιλικό περιβάλλον.

Η πρώτη συνέντευξη επικεντρώνεται κυρίως στα επαγγελματικά της τραγουδίστριας ενώ η δεύτερη αναφέρεται στις τρέχουσες κοινωνικές εξελίξεις, τα επαγγελματικά της τραγουδίστριας αλλά και τα προσωπικά της. Στην πρώτη συνέντευξη υπήρχε μια τυπική σχέση ανάμεσα στο δημοσιογράφο και τη συνεντευξιαζόμενη, όλο το εύρος των ερωτήσεων αφορούσαν την επαγγελματική καριέρα της τραγουδίστριας και καθόλου την προσωπική ζωή, καθώς αυτή δεν άφησε το περιθώριο στο δημοσιογράφο να ρωτήσει γι’ αυτήν. Από την άλλη πλευρά , στη δεύτερη συνέντευξη υπάρχει οικειότητα ανάμεσα στους δύο, ωριμότητα και φαίνεται ξεκάθαρα η φιλική τους σχέση. Μάλιστα, ο δημοσιογράφος παίρνει για πρώτη φορά συνέντευξη από το σύζυγο της Δέσποινας Βανδή, ρωτάει για το ρόλο της ως μητέρα και σύζυγο και η ίδια απαντάει με άνεση και μιλάει ανοιχτά για τα προσωπικά της. Στη δεύτερη συνέντευξη, γίνονται για πρώτη φορά νέες αποκαλύψεις σχετικά με πτυχές της ζωής της τραγουδίστριας που το κοινό δεν τις γνωρίζει.

Από τις δύο συνεντεύξεις η πιο ενδιαφέρουσα είναι η πρόσφατη του 2020. Σε αυτή τη συνέντευξη, η δομή που ακολουθήθηκε, κάλυψε όλο το εύρος της ζωής της συνεντευξιαζόμενης. Ξεκίνησε από τα παιδικά της και εφηβικά της χρόνια στην Καβάλα, όπου μεγάλωσε σε γειτονιά με αυστηρούς γονείς και παιχνίδι στην αλάνα. Έπειτα έγινε αναφορά στα φοιτητικά της χρόνια στη Θεσσαλονίκη, όπου ξεκίνησε και τα πρώτα βήματα της καριέρας της ως τραγουδίστρια σε νυχτερινά κέντρα με ψευδώνυμο για να «κρύβεται» από τους γονείς της και να τους διευκολύνει στα οικονομικά των σπουδών της. Ακόμη, ένα μεγάλο μέρος της νεότερης συνέντευξης αφιερώθηκε στην οικογενειακή της κατάσταση. Μίλησε για πρώτη φορά ανοιχτά και με λεπτομέρειες για τη γνωριμία της με το σύζυγο της Ντέμη Νικολαΐδη, την απόφαση της να εγκαταλείψει την Ελλάδα για 3 χρόνια στο απόγειο της καριέρας της και να τον ακολουθήσει στην Ιταλία για τις επαγγελματικές του υποχρεώσεις, τη ζωή της στην Ιταλία και τη γέννηση της κόρης της και την επιστροφή της στην Ελλάδα. Διευκρίνισε, επίσης τους λόγους διακοπής της συνεργασίας της με τον Φοίβο και τις γλυκόπικρες αναμνήσεις που της άφησε, καθώς και τους βασικούς επαγγελματικούς σταθμούς συνεργασιών της καριέρας της. Αναφέρθηκε στη γέννηση του δεύτερου παιδιού της, και έδωσε μεγάλη έμφαση στο σημερινό της ρόλο ως μητέρα και σύζυγος.  Περιέγραψε την αγάπη της και απασχόληση της για τη μαγειρική και τη γυμναστική τα τελευταία χρόνια. Τέλος, μίλησε για την στροφή της καριέρας της από το τραγούδι στο θέατρο, στις παραστάσεις που έχει πρωταγωνιστήσει και στην επιθυμία της να συνεχίσει να συνδυάζει και το θέατρο μαζί με το τραγούδι. Μου έκανε εντύπωση που μίλησε για πρώτη φορά δημόσια γι’ αυτήν, ο σύζυγος της, Ντέμης Νικολαΐδης, στον Νίκο Χατζηνικολάου, ώστε φάνηκε η φιλική σχέση του δημοσιογράφου με το ζευγάρι. Αυτό που θα πρότεινα στο Νίκο Χατζηνικολάου στη συγκεκριμένη συνέντευξη είναι να τηρούσε λίγο περισσότερο τη χρονολογική σειρά της συνέντευξης και να απέφευγε τις πολλές παραπομπές σε κάτι διαφορετικό από την κύρια ερώτηση. Ενδεχομένως, θα έκανα κάποιες περαιτέρω ερωτήσεις που θα έκαναν ακόμα πιο ενδιαφέρουσα τη συνέντευξη. Θα προσπαθούσα κάποιες αόριστες απαντήσεις να τις καταστήσω πιο συγκεκριμένες. Για παράδειγμα θα παρότρυνα η τραγουδίστρια να ονοματίσει κάποιον καλλιτέχνη που θα ήθελε να συνεργαστεί, καθώς απάντησε γενικά ή να αναφέρει κάποια δουλειά που την απογοήτευσε, όπως ανέφερε,  και αν θα την επαναλάμβανε αν γυρνούσε πίσω ο χρόνος . Θα ήθελα, τέλος, να μάθω το μυστικό του γάμου της με περισσότερες λεπτομέρειες , καθώς και αν θα την ενδιέφερε να κάνει διεθνή καριέρα στο μιούζικαλ, μετά την επιτυχία της στο «mamma mia».

Κλείνοντας, πάντως ένα είναι σίγουρο, ότι τόσο ο δημοσιογράφος όσο και η συνεντευξιαζόμενη, παρά τα χρόνια που πέρασαν, παρέμειναν διακεκριμένοι στη δουλειά τους και ιμερτοί στο κοινό.

Καλοτραπέζης Γεώργιος

Κατηγορίες
Ειδήσεις Εργασίες Κοινωνία Κόσμος Πολιτισμός Υγεία

Η ζωή από τα μάτια ενός μεταμοσχευμένου!

Πολλές φορές ακούμε για την παγκόσμια ημέρα μεταμόσχευσης και δωρεάς οργάνων ή για τους ανθρώπους εκείνους, που κάποια στιγμή στην ζωή τους βρέθηκαν στην ύψιστη ανάγκη να χρειαστεί να κάνουν μεταμόσχευση κάποιου οργάνου, όμως έχουμε μπει ποτέ πραγματικά στην διαδικασία να μάθουμε για τι ακριβώς πρόκειται και πόσο μεγάλη σημασία έχει;

Εγώ, για να πω την αλήθεια δεν είχα μπει ποτέ στην θέση ούτε καν να αναρωτηθώ ή να πληροφορηθώ έστω λίγο παραπάνω για ένα τόσο μείζον θέμα, αλλά συνάμα όχι τόσο γνωστό και ευρέως διαδεδομένο όπως ίσως κάποια άλλα που συνηθίζουμε να βλέπουμε και να ακούμε γι’ αυτά κατά καιρούς. Μέχρι, που μια μέρα γνώρισα μια κοπέλα, που έμελλε να γίνει αργότερα η πιο καλή μου φίλη, την Λία.

Η Λία Καλδουρμίδου λοιπόν (Πασχαλία, αλλά της αρέσει να την φωνάζουν Λία) είναι μία κοπέλα, 24 ετών από την πόλη της Αλεξανδρούπολης, η οποία με την πρώτη ματιά, με τον πρώτο χαιρετισμό σε κερδίζει με το χαμόγελό της και με την θετική αύρα ,που φαίνεται να αναβλύζει από μέσα της. Μία κοπέλα με διάπλατο χαμόγελό το οποίο βλέποντας το κανείς δεν θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί ότι πίσω του κρύβεται μια ιστορία ενός μεγάλου αγώνα, έναν αγώνα από τον οποίο όμως βγήκε κερδισμένη. Ένα σημαδάκι, εκεί πάνω από το στήθος κοντά στο σημείο της καρδιάς της, κρύβει ένα πολύτιμο μυστικό και εδώ ξεκινάει η ιστορία της.

Η Λία στα τέσσερα της χρόνια κάνει το φυσιολογικό τσεκ απ υγείας, που πρέπει να κάνει κάθε παιδί σε αυτή την ηλικία. Κάνοντας, λοιπόν τις απαραίτητες εξετάσεις παρατηρείται ένα μικρό φύσημα στην καρδιά της. Το φύσημα είναι οι ήχοι σαν σφύριγμα, που κάνει το αίμα όταν κινείται μέσα στην καρδιά ή γύρω από αυτή. Να τονιστεί εδώ, πως το φύσημα, από μόνο του δεν θεωρείται ασθένεια και τις περισσότερες φορές είναι<<αθώο>> και ακίνδυνο. Λίγα χρόνια όμως αργότερα στα 8 με 9 της χρόνια ξεκινάει να εμφανίζει κάποια περίεργα συμπτώματα, τα οποία αρχικά δεν φανέρωναν την σοβαρότητα του πραγματικού προβλήματος αλλά ήταν ανησυχητικά για το μικρό της ηλικίας της. Έλλειψη όρεξης για τροφή, αδυναμία σε σημείο, που να μην μπορεί να περπατάει αρκετά και ταχυκαρδίες είναι τα πρώτα βασικά συμπτώματα, που ανησυχούν τους γονείς της και παροτρύνουν τους γιατρούς της στην Αλεξανδρούπολη να κάνουν περαιτέρω εξετάσεις. Κάνοντας λοιπόν ένα σωρό εξετάσεις οι γιατροί συνηδητοποιούν ότι το πρόβλημα είναι καρδιακό και οδηγούνται στην διάγνωση πως η Λία πάσχει από διατατική μυοκαρδιοπάθεια.

Η διατατική μυοκαρδιοπάθεια είναι μία πάθηση του μυοκαρδίου, δηλαδή του μυικού ιστού από τον οποίο αποτελείται η καρδιά. Οι μυοκαρδιοπάθειες είναι παθήσεις,των οποίων η αιτία δεν έχει εξακριβωθεί. Στην συγκεκριμένη περίπτωση της διατατικής μυοκαρδιοπάθειας οι διαστάσεις της καρδιάς αυξάνονται (συνήθως η αριστερή κοιλία της καρδιάς μεγαλώνει) και τα τοιχώματα της γίνονται λεπτότερα. Η καρδιά αδυνατίζει και αντιδραστικά διατείνεται, έτσι η συστολική δύναμη της καρδιάς μειώνεται, πράγμα που την κάνει να λειτουργεί πιο αργά-υπολειτουργεί και να παρουσιάζει συμπτώματα καρδιακής ανεπάρκειας. Αυτά τα παραθέτω απλά ενημερωτικά.

Η πρώτη λύση είναι η παροχή μίας φαρμακευτικής αγωγής. Σύντομα όμως η κατάσταση της Λίας επιδεινώνεται και οι γιατροί, που την παρακολουθούν αποφασίζουν πως η μοναδική λύση είναι η ολική μεταμόσχευση καρδιάς. Το γεγονός όμως του μικρού της ηλικίας της, καθώς ήταν μόλις 11 ετών,αλλά και της σωματικής της διάπλασης οδηγεί τους γιατρούς στο πόρισμα πως η επέμβαση πρέπει να πραγματοποιηθεί στο εξωτερικό.

Από εκείνη την στιγμή,η Λία μπαίνει στην λίστα αναμονής, όπου αναγκάζονται να μπουν όλοι όσοι περιμένουν να βρεθεί συμβατός δότης μοσχεύματος. Η λίστα αναμονής είναι ίσως ό,τι καλύτερο και ελπιδοφόρο αλλά συνάμα και ό,τι πιο αγχωτικό για έναν παραλήπτη οργάνου καθώς υπάρχει κάποιο είδος προτεραιότητας που τηρείται ανάλογα με την ηλικία, την σοβαρότητα της περίπτωσης, την συμβατότητα κ.τ.λ. Μερικοί παραλήπτες βρίσκονται στην λίστα αναμονής ακόμη και χρόνια περιμένοντας για έναν δότη. Η Λία όμως, ήταν τυχερή καθώς 2 εβδομάδες αργότερα βρέθηκε μόσχευμα στην Αυστρία, όπου μεταφέρθηκε και η ίδια με την οικογένεια της για την επερχόμενη επέμβαση. Για το γεγονός της μεταμόσχευσης, στην οποία θα υποβληθεί ενημερώνεται μόλις 2 μήνες πριν. Φανταστείτε ένα 11χρονο κοριτσάκι να ακούει πως θα χρειαστεί να “αλλάξει” καρδιά, αδιανόητο για κάποιους από εμάς και όμως για κάποιους άλλους αληθινό!

Η μεταμόσχευση πράγματι γίνεται τον Δεκέμβριο του 2007 και αποδεικνύεται ευτυχώς απόλυτα επιτυχής. Από εκεί ξεκινάει ένα καινούριο ταξίδι, το ταξίδι της αποδοχής, της αποδοχής του γεγονότος ότι τώρα ξεκινάει μία άλλη “καινούρια” ζωή, ένα “καινούριο” κεφάλαιο με διαφορετικά δεδομένα. Η Λία αν και παιδί αναγκάζεται να αντιμετωπίσει μία άλλη πραγματικότητα. Πολλά από τα παιδικά της χρόνια τα έζησε στο κρεβάτι ενός νοσοκομείου μη έχοντας την δυνατότητα να κάνει αυτά που θεωρούνται φυσιολογικά για την ηλικία της και αυτό της στοίχισε αρκετά. Όταν είσαι μεταμοσχευμένος κανείς δεν σου εγγυάται ότι το μόσχευμα θα κρατήσει, ούτε το ίδιο σου το σώμα! πρέπει να παλεύεις γι΄αυτό και να προσέχεις πάντα, γιατί ανά πάσα στιγμή το σώμα σου μπορεί να απορρίψει το μόσχευμα.

Επιστρέφοντας λοιπόν, από την Αυστρία και μετά από μια επιτυχημένη μεταμόσχευση είχε να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες της πραγματικότητας. Τα πρώτα σχολικά χρόνια μετά την μεταμόσχευση βίωνε bullying και απόρριψη από πολλά παιδάκια του σχολείου. Γιατί; γιατί ήταν διαφορετική, γιατί είχε ένα σημαδάκι πάνω από το στήθος, γιατί έπρεπε να παίρνει φάρμακα ή κάποιες φορές να φοράει προστατευτική μάσκα, γιατί δεν μπορούσε να βγαίνει πολύ έξω και να παίζει με τα παιδάκια της γειτονιάς της. Γιατί ήταν διαφορετική! και αυτή την διαφορά θα την ένιωθε για πολλά χρόνια.

Η ζωή ενός μεταμοσχευμένου κρύβει πολλές δυσκολίες, πολλά μη και όχι! Η μεταμόσχευση σε αφήνει με ένα αποδυναμωμένο ανοσοποιητικό σύστημα κάτι το οποίο καθιστά κάποιον επιρρεπή στα μικρόβια και γενικά στις ασθένειες, ασθένειες όχι μόνο σοβαρές, αλλά ακόμα και οι ασθένειες του τύπου μικρής ίωσης, που για τους “φυσιολογικούς” ανθρώπους διαρκούν λίγες μέρες και θεωρούνται άνευ σημασίας για έναν μεταμοσχευμένο μπορεί να αποβούν επικίνδυνες ακόμα και μοιραίες.

Ρωτώντας την Λία ποιοι είναι οι απαραίτητοι κανόνες, που πρέπει να ακολουθεί ως μεταμοσχευμένη μου απαντάει πως ένας μεταμοσχευμένος πρέπει να παλεύει να κρατήσει το μόσχευμα του σε όλη του την ζωή γιατί ακόμα και μετά την μεταμόσχευση το σώμα του μπορεί να το απορρίψει. Συγκεκριμένα, πρέπει να ακολουθεί μία συγκεκριμένη φαρμακευτική αγωγή εφ’ όρου ζωής, να κάνει μία σειρά απαραίτητων εξετάσεων μία φορά τον χρόνο, να μην λαμβάνει οποιοδήποτε φάρμακο αν δεν του το επιτρέπουν οι υπεύθυνοι γιατροί του (όπως π.χ ένα φυσιολογικό depon για εμάς), να αποφεύγει τελείως το αλκοόλ ή κάπνισμα και ό,τι άλλο θεωρείται επικίνδυνο και γενικά εκθέτει σε κίνδυνο την υγεία και ζωή του. Η Λία ακολουθεί πιστά, κατά γράμμα αυτούς τους κανόνες και κάθε χρόνο κάνει τις απαραίτητες εξετάσεις στο Ωνάσειο Νοσοκομείο (Καρδιοχειρουργικό κέντρο) της Αθήνας, όπου βρίσκονται και οι υπεύθυνοι γι’ αυτήν γιατροί, που την παρακολουθούν.

Έχουν περάσει 13 ολόκληρα χρόνια από τότε, που η Λία έκανε την εγχείρηση και δηλώνει ότι νιώθει ευγνώμων για όλα αυτά τα χρόνια που της “δώρισε” Ο Θεός, οι γιατροί της και ο δότης της. Μιας και αναφέρθηκα στον δότη της και έχοντας και εγώ πάντα μέσα μου την περιέργεια του πως είναι να κουβαλάς μια “ξένη” καρδιά μέσα σου,την ρώτησα πως πραγματικά είναι να συμβαίνει σε έναν άνθρωπο κάτι τέτοιο και αν νιώθει κάτι διαφορετικό. Η απάντησή της ήταν ό,τι πιο συγκινητικό και όμορφο έχω ποτέ ακούσει. Συγκεκριμένα εξέφρασε ότι αν και δεν μπόρεσε ποτέ να μάθει πολλές λεπτομέρειες για τον δότη της, λόγω της νομοθεσίας περί απορρήτου, που ισχύει σε αυτές τις περιπτώσεις, παρ’ όλα αυτά, όσο περίεργο και αστείο και αν ακούγεται νιώθει πάντα ένα περίεργο συναίσθημα σαν να κουβαλάει και κάποιον άλλον μέσα της εκτός από τον εαυτό της, σαν ένα φύλακα άγγελο, που είναι πάντα εκεί μαζί της σε κάθε της βήμα, κάτι το οποίο την κάνει να νιώθει περίεργα, αλλά ταυτόχρονα και πολύ όμορφα.

Όσο για το πως αντιμετωπίζει την ζωή μετά απ’ όλα αυτά που πέρασε δηλώνει πως αν και πολλά γεγονότα την επηρέασαν και την στιγμάτισαν , παρ’ όλα αυτά την έκαναν να δει την ζωή με άλλο μάτι. Προσπαθεί να ζει την ζωή της όσο πιο “φυσιολογικά’ μπορεί καθώς όπως και η ίδια τονίζει <<Ένας μεταμοσχευμένος δεν είναι άρρωστος, ούτε διαφορετικός είναι ένας άνθρωπος όπως όλοι οι άλλοι, που απλά τυχαίνει να “κουβαλάει” ένα δώρο και πρέπει να το προσέχει παραπάνω, αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να του συμπεριφέρονται σαν να νοσεί ακόμα, απλά να μπορούν μέσω εκείνου να μαθαίνουν την αξία αυτού του “δώρου” και να ευαισθητοποιούνται>> και συνεχίζει τονίζοντας πως <<Μόνο όταν νιώσεις ότι χάνεις την ζωή σου αρχίζεις να την εκτιμάς πραγματικά>> γι ‘ αυτό και το μότο το οποίο ακολουθεί και ζει με αυτό είναι << να μην περιμένεις να έρθει η κατάλληλη στιγμή, αλλά να ζεις την ζωή σου όσο πιο όμορφα και γεμάτα μπορείς σαν να είναι κάθε μέρα η κατάλληλη!>>

Κλείνοντας το άρθρο μου συγκινημένη, θα ήθελα να προσθέσω πως κοιτάζοντας λοιπόν, την Λία ως φίλη μου, αλλά πάνω απ’όλα ως άνθρωπο και τον τρόπο με τον οποίο νιώθει, αντιδράει,ζει, για το μέγεθος της καλοσύνης της και της αγάπης, που νιώθει και δίνει λες και αυτή η καρδιά της χωράει συναισθήματα για δύο ανθρώπους, αντιλαμβάνομαι πως τελικά τα μεταμοσχευμένα άτομα είναι όντως κατά κάποιο τρόπο ιδιαίτερα τυχερά, τυχερά για τον τρόπο, που αντιλαμβάνονται την ζωή, τυχερά γιατί έχουν τον τρόπο να ζούνε, να αγαπάνε να νιώθουν διπλά, υπάρχει μεγαλύτερο δώρο από αυτό;

Πραγματικά, ελπίζω η ιστορία της Λίας όπως και κάθε άλλου μεταμοσχευμένου ανθρώπου να μπορέσει να αποτελέσει ένα παραπάνω λιθαράκι στον δρόμο της ενημέρωσης, ευαισθητοποίησης και κινητοποίησης του κόσμου, όσον αφορά τις μεταμοσχεύσεις και την Δωρεά Οργάνων. Η δική μας δωρεά οργάνων μπορεί να είναι για κάποιον άλλον το μεγαλύτερο δώρο που θα μπορούσε να έχει, ένα δώρο ζωής. Ας μην ξεχνάμε ότι όλοι έχουμε δυνητικά την πιθανότητα να νοσήσουμε και να χρειαστούμε κατά την διάρκεια της ζωής μας μια μεταμόσχευση οργάνου, οπότε δυνάμει λήπτες οργάνων είμαστε όλοι!

Η Ελλάδα παραμένει μία από τις τελευταίες Ευρωπαϊκές Χώρες στη Δωρεά και Μεταμόσχευση Οργάνων. Μόνο στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης 3.000 άνθρωποι πεθαίνουν κάθε χρόνο περιμένοντας το μόσχευμα που θα τους χαρίσει την ζωή. Ας το αλλάξουμε αυτό! Ο Εθνικός Οργανισμός Μεταμοσχεύσεων (ΕΟΜ), από το 2007 έχει θεσπίσει την 1η Νοεμβρίου κάθε έτους ως Πανελλήνια Ημέρα Δωρεάς Οργάνων. Δότης μπορεί να γίνει κάποιος μετά θάνατον, είτε σε περίπτωση εγκεφαλικού θανάτου-κώμα μετά βέβαια από συναίνεση δική του και της οικογενείας του, επίσης δότης κάποιων συγκεκριμένων οργάνων μπορεί να γίνει κάποιος και εν ζωή. Για εκείνους, που επιθυμούν να ενημερωθούν παραπάνω επί του θέματος ή επιθυμούν να γίνουν δωρητές-δότες οργάνων, η διαδικασία είναι απλή, υπάρχουν πληροφορίες και δηλώσεις με διάφορες επιλογές στην ιστοσελίδα του Εθνικού Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων (ΕΟΜ). Ας γίνουμε δότες. Ας σώσουμε ζωές!