Κατηγορίες
Ειδήσεις Εργασίες Κοινωνία Κόσμος Υγεία

Υεμένη: Εγκαταλειμμένη στο έλεος της τύχης της!

Η κατάσταση στην Υεμένη αποτελεί την μεγαλύτερη ανθρωπιστική κρίση όλων των εποχών. Ίσως την μεγαλύτερη και <<αόρατη>> θα πρόσθετε κανείς, <<αόρατη>> γιατί αυτή η κατάσταση επικρατεί εδώ και 5 ολόκληρα χρόνια, αλλά ο Δυτικός κόσμος κλείνει τα μάτια του στην διάσταση του προβλήματος σαν να μην υπάρχει. Τι πιο βολικό άλλωστε; Δεν έχει να κάνει βλέπετε με κάποιο αξιοθέατο πολιτιστικής κληρονομιάς από το οποίο θα επωφεληθούν τα μάτια ή οι τσέπες μας άρα γιατί να μπούμε στον κόπο;

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Η Υεμένη ή αλλιώς επίσημα η Δημοκρατία της Υεμένης, είναι μια Χώρα στο νότιο άκρο της Αραβικής Χερσονήσου, στη Νοτιοδυτική Ασία,η οποία αποτελεί Χώρα της Μέσης Ανατολής. Συνορεύει με το Ομάν και τη Σαουδική Αραβία. Η Υεμένη από το 2015 αντιμετωπίζει έναν τεράστιο, καταστροφικό Εμφύλιο πόλεμο.

Τα προεόρτια βέβαια αυτού του πολέμου ξεκίνησαν πιο νωρίς όταν το 2011-2012 κατά την Αραβική άνοιξη ο τότε δικτάτορας-πρόεδρος Αλί Αμπντουλάχ Σαλέχ, αναγκάστηκε να παραιτηθεί και για πρώτη φορά έγιναν εκλογές με μοναδικό υποψήφιο τον Μανσούρ Χαντί το 2012. Τρία χρόνια μετά οι αντάρτες Χούθι εξεγέρθηκαν και ξεκίνησε η κατάσταση, που επικρατεί έως και σήμερα.Ο εμφύλιος, ο οποίος ξεκίνησε ήταν ανάμεσα στην <<νόμιμη>> κυβέρνηση του Μανσούρ Χαντί με βασικό σύμμαχο την Σαουδική Αραβία και των σιιτών ανταρτών Χούθι με σύμμαχο το Ιράν. Ο λόγος όμως, που έβαλα την λέξη νόμιμη σε εισαγωγικά είναι πως ενώ όντως ο Χαντί είχε εκλεχθεί νόμιμα, παρ’ όλα αυτά είχε συμφωνήσει να παραμείνει στην θέση του μόνο για 2 χρόνια με σκοπό να προετοιμάσει το έδαφος για μια επόμενη ομαλή εκλογική αναμέτρηση εξού και το γεγονός ότι το 2012 δεν είχε κάποιον άλλο εκλογικό αντίπαλο, όμως συνέχισε να παραμένει στην θέση του παράτυπα. Ο <<Εμφύλιος>> όμως αυτός δεν περιορίζεται μόνο σε δύο πλευρές, αλλά σε ένα χαοτικό παιχνίδι συμφερόντων από πολλές πλευρές κυρίως αυτό, της Σαουδικής Αραβίας.

Την χαοτική αυτή λοιπόν κατάσταση ήρθε να επιδεινώσει η ύπαρξη και άλλων καταστάσεων όπως η συμμετοχή των μαχητών της Αλ Κάιντα, η ύπαρξη συμμαχιών από χώρες όπως οι ΗΠΑ, Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία, η κατάληψη περιοχών με φονικές πυραυλικές επιθέσεις. Αυτή είναι μία όσο το δυνατόν περιεκτική τοποθέτηση των γεγονότων, περισσότερο ενημερωτική.

Όπως είναι φυσικό τα επακόλουθα του πολέμου είναι πολλά πόσο μάλλον σε μία τέτοια χώρα, που θεωρείται μία από τις φτωχότερες του αραβικού κόσμου. Πείνα, ασθένειες και θάνατος αποτελούν κάποια από αυτά. Σύμφωνα με την βρετανική εφημερίδα ,<<The Guardian>> εκτιμάται πως από το 2015, που ξεκίνησε ο πόλεμος μέχρι τουλάχιστον τα μέσα του 2019 ο αριθμός των νεκρών είχε ξεπεράσει τους 100.000. Ο ΟΗΕ εκτιμά πως τα ατυχήματα των αμάχων έχουν υπερβεί τους 15.000 νεκρούς ή τραυματίες.

Εικοσιδύο εκατομμύρια κάτοικοι της Υεμένης εξακολουθούν να χρειάζονται επειγόντως βοήθεια, 8 εκατομμύρια κινδυνεύουν από υποσιτισμό και συν όλα αυτά ένα ξέσπασμα χολέρας έχει επηρεάσει πάνω από ένα εκατομμύριο ανθρώπους. Με ασθένειες όπως την χολέρα,ελονοσία και δάγκειο πυρετό να μαστίζουν ανεξέλεγκτα σε ένα ήδη καταστρεπτικό σύστημα υγείας, την κορυφή του παγόβουνου ήρθε να αποτελέσει και η εμφάνιση του κοροναϊού. Ήδη αναφέρθηκαν επίσημα χίλιες περιπτώσεις, ανεπίσημα όμως είναι πιθανότατα πολύ περισσότερες.

Αναφέρεται πως όλες οι πλευρές της σύγκρουσης παραβίασαν τα ανθρώπινα δικαιώματα και το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο. Πράγματι, αυτό είναι κάτι που ήδη το γνωρίζουμε, αυτό όμως που απασχολεί εμένα είναι πως ο Δυτικός κόσμος γύρισε σε αυτή την χώρα, σε αυτούς τους ανθρώπους το κεφάλι. Πώς γίνεται να είμαστε τόσο φιλάνθρωποι σε άλλες περιπτώσεις και σε περιπτώσεις τόσο μείζονος σημασίας να κάνουμε πως δεν υπάρχουν; Πώς γίνεται να συγκινούμαστε πιο πολύ από μια εικόνα ενός γκρεμισμένου μνημείου και να μαζεύουμε στο άψε σβήσε χιλιάδες χρήματα για την επανακατασκευή του ενώ από την άλλη η εικόνα χιλιάδων υποσιτισμένων παιδιών, που χαροπαλεύουν σε ένα κρεβάτι ενός μισογκρεμισμένου κέντρου περίθαλψης να μην μας “αγγίζει”, να μην μας κάνει να νιώθουμε έστω ένα ίχνος τύψεως και αν όχι τύψεως συμπόνοιας και αλληλεγγύης; (Παρακάτω παρατίθεται ένα βίντεο της κατάστασης, που επικρατεί τώρα από ρεπορτάζ του BBC News)

Αυτό που συμβαίνει αυτή την στιγμή στην Υεμένη αποτελεί την ντροπή του ανθρωπότητας. Δεν γράφω αυτό το άρθρο για να κάνω κήρυγμα περί ανθρωπιάς επ’ ουδενί. Άλλωστε ποια είμαι εγώ για να το κάνω. Γράφω αυτό το άρθρο για να μπορέσω έστω και με κάτι τόσο μικρό να αποτελέσω φωνή ενημέρωσης και αφύπνισης έστω για ένα ποσοστό ανθρώπων, όποιο κι αν είναι αυτό. Κάτι που τώρα μπορεί να μοιάζει μακρινό προς εμάς , μπορεί κάποτε να είναι δίπλα μας, μπορεί ακόμα και να έρθουμε εμείς στην θέση του.

Ο ΟΗΕ έχει επαληθεύσει τους θανάτους τουλάχιστον ακόμη 7.700 αμάχων έως τον Μάρτιο του 2020. Χιλιάδες περισσότεροι έχουν πεθάνει από αιτίες όπως υποσιτισμός, ασθένειες και κακή υγεία . Υπολογίζεται πως 85.000 παιδιά με σοβαρό οξύ υποσιτισμό μπορεί να έχουν πεθάνει στο διάστημα 2015 με 2018. Το 80% περίπου του πληθυσμού χρειάζεται ανθρωπιστική βοήθεια. Με το κακό σύστημα ύδρευσης και μόνο τις μισές ιατρικές εγκαταστάσεις να λειτουργούν ή μάλλον να υπολειτουργούν εμφανίστηκαν πολλές ασθένειες μία από αυτές και η χολέρα. Υπολογίζεται πως 2 εκατομμύρια παιδιά υποσιτίζονται έντονα. Η χώρα βρίσκεται στα πρόθυρα λιμού βιβλικών διαστάσεων.Ο άμαχος πληθυσμός αποτέλεσε για μία ακόμη φορά τον <<αποδιοπομπαίο τράγο>> των κρατικών συμφερόντων.

Κλείνοντας το άρθρο μου, θα ήθελα να δηλώσω την αγανάκτηση μου και την λύπη μου για τον δρόμο στον, οποίο οδεύει η ανθρωπότητα. Οι εικόνες και τα ντοκουμέντα, που αντίκρισα προτού αποφασίσω να γράψω αυτό το άρθρο ήταν φρικιαστικές το λιγότερο, δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τα δάκρυα μου. Αν μπορούσα να έχω μια ευχή, που να γνώριζα πως θα πραγματοποιηθεί θα ήταν ποτέ κανένα παιδί και γενικότερα κανένας άνθρωπος στον κόσμο να μην χρειαζόταν να περάσει αυτό τον γολγοθά! Οι εικόνες που, επέλεξα να σας παρουσιάσω είναι <<σκληρές>> ίσως και ενοχλητικές για κάποιους, αλλά δεν θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω κάτι άλλο παρά την <<ωμή>> αλήθεια για να σας βοηθήσω να καταλάβετε την διάσταση του προβλήματος. Δυστυχώς δεν είναι εικόνες βγαλμένες από ταινία, αλλά η σκληρή πραγματικότητα!

Κατηγορίες
Uncategorized

Δέσποινα Βανδή: « Από ανασφαλής σταρ … σε ευτυχισμένη σύζυγο και μητέρα!»

Με αφορμή την τελευταία συνέντευξη της Δέσποινας Βανδή στην εκπομπή “Ενώπιος Ενωπίω” του Νίκου Χατζηνικολάου τη Δευτέρα του Πάσχα 21/4/2020, θα εξετάσουμε την συνέντευξη που δόθηκε το Πάσχα του 2002 στην ίδια εκπομπή με μια κριτική ματιά. Δύο συνεντεύξεις με τον ίδιο δημοσιογράφο και τον ίδιο συνεντευξιαζόμενο την ίδια εποχή του χρόνου αλλά με διαφορά 20 χρόνων. Τι μπορεί να άλλαξε και τι να παρέμεινε ίδιο;

Ως προς τη συνέντευξη του 2002, υπήρξαν πολλά σημεία που μου κέντρισαν το ενδιαφέρον. Μάλιστα, οι ερωτήσεις του Νίκου Χατζηνικολάου έχουν έναν ξεχωριστό και ιδιαίτερο τρόπο που θέτονται ώστε ο συνεντευξιαζόμενος, δηλαδή η Δέσποινα Βανδή, απαντάει άμεσα με ευκολία και οικειότητα. Η πρώτη ερώτηση του δημοσιογράφου που μου έκανε εντύπωση είναι αν η Δέσποινα Βανδή είναι αυστηρός κριτής του εαυτού της, δηλαδή αν στο τέλος της ημέρας κάνει ένα λογαριασμό των πράξεων της. Αυτή η ερώτηση μου άρεσε, διότι δίνει περισσότερο έμφαση στην επαγγελματική ζωή  και καριέρα παρά στην προσωπική ζωή της καλλιτέχνιδας. Ακόμη, η ερώτηση του Νίκου Χατζηνικολάου  αν η Δέσποινα Βανδή υφίστανται ανταγωνισμό και συγκρούσεις στα μουσικά σχήματα μεγάλων καλλιτεχνών ως προς τη λεγόμενη «μαρκίζα», δηλαδή το όνομα που θα εμφανιστεί ως πρώτο στα νυχτερινά κέντρα, είναι κάτι που έχει βιώσει και την απασχολεί. Η ίδια με χιούμορ απάντησε ότι είναι κάτι που έχει βιώσει πολλές φορές στο παρελθόν, δίνοντας έμφαση σε ένα περιστατικό που την είχε ενοχλήσει σε μεγάλο βαθμό στα πρώτα βήματα της καριέρας της. «Πρόκειται για ένα είδος επιβεβαίωσης όταν είσαι νέος καλλιτέχνης» εξομολογήθηκε. Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση το γεγονός ότι μια τεράστια σταρ για την εποχή  ομολόγησε ότι είναι ανασφαλής με τον εαυτό της. Μια άλλη εύστοχη ερώτηση που κλήθηκε να απαντήσει η συνεντευξιαζόμενη ήταν το εάν θα ήθελε να τραγουδήσει και άλλου είδους τραγούδια, πιο «εσωτερικά», αναφέροντας ο δημοσιογράφος  τον πόλεμο μεταξύ έντεχνων τραγουδιών και μη που επικρατούσε τότε. Η αρκετά τολμηρή αυτή ερώτηση προκάλεσε τον εκνευρισμό της συνεντευξιαζόμενης και μου προκάλεσε εντύπωση. Σύμφωνα με την τραγουδίστρια, υπάρχουν πολλά αποκαλούμενα έντεχνα τραγούδια που δεν έχουν να πουν απολύτως τίποτα συγκριτικά με άλλα που δεν τους αποδίδεται αυτός ο χαρακτηρισμός. Αντίθετα, τόνισε ότι υπάρχει «καλό» και «κακό» τραγούδι, εννοώντας ως «καλό» αυτό που μιλάει στη ψυχή των ανθρώπων και δεν έχει ανάγκη από βαθυστόχαστα λόγια. Τέλος, η απάντηση της συνεντευξιαζόμενης για το αν θα μπορούσε να πετύχει να κάνει διεθνή καριέρα, δεδομένης της μεγάλης επιτυχίας της, μου κέντρισε το ενδιαφέρον. «Κάτι τέτοιο είναι πολύ δύσκολο, θέμα τύχης σχεδόν και έχω πολύ δρόμο ακόμα μπροστά μου για μια τέτοια ενδεχόμενη εξέλιξη», τόνισε με απόλυτο ρεαλισμό και ταπεινότητα.

Ως προς τη συνέντευξη του 2020, υπήρξαν επίσης κάποια σημεία που είναι άξια σχολιασμού. Οι ερωτήσεις που θέτονταν από την πλευρά του δημοσιογράφου ήταν ξεκάθαρες και αποτελούν σήμα κατατεθέν του Νίκου Χατζηνικολάου. Σε όλη τη συνέντευξη φαίνεται ξεκάθαρα η φιλική σχέση του δημοσιογράφου με τη συνεντευξιαζόμενη, Δέσποινα Βανδή,  καθώς και υπάρχει άνεση και οικειότητα μεταξύ των  δύο. Αρχικά, οι ερωτήσεις για τα πρώτα παιδικά χρόνια της Δέσποινας Βανδή, τα σχολικά και εφηβικά χρόνια στην Καβάλα και τη σχέση της με τους γονείς της, μου έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση. Μάλιστα, εντύπωση μου προκάλεσε η εξομολόγηση της ότι οι γονείς ήταν πολύ αυστηροί με αποτέλεσμα το πανεπιστήμιο να είναι ουσιαστικά μια «διέξοδος» προκειμένου να φύγει μακριά τους. Η δήλωση ότι στην αρχή ξεκίνησε την καριέρα της με το ψευδώνυμο Έλλη Μαρά, για να μην την αναγνωρίζουν οι δικοί της, κάτι το όποιο εξομολογήθηκε για πρώτη φορά μετά από τόσα χρόνια και που δεν γνώριζε σχεδόν κανένας, με ξάφνιασε. Μου κέντρισαν επίσης την προσοχή οι περιγραφές της για τα βιώματα στη γειτονιά της, όπως το ότι έπαιζε ξύλο με τα άλλα παιδιά και ότι έκανε παρέα κυρίως με αγόρια. Κατ’ αυτήν αυτό είναι κάτι που λείπει σήμερα από τα νέα παιδιά που αδυνατούν να ζήσουν υπό τέτοιες συνθήκες. Εξήγησε ότι η μικρή αυτή κοινωνία της γειτονιάς επάνδρωνε τα παιδιά και ουσιαστικά τα προετοίμαζε να ανταπεξέλθουν στην «μεγάλη» κοινωνία, γι’ αυτό προσπάθησε να επανορθώσει με διάφορους τρόπους την έλλειψη αυτής της συνθήκης στα δικά της παιδιά. Μου άρεσε επίσης η παρότρυνση του δημοσιογράφου να σχολιάσει τη διάλυση της πολυετούς συνεργασίας της με το Φοίβο, κάτι το οποίο θα αναρωτιόταν ο καθένας που παρακολουθούσε τη μουσική της πορεία. Η απάντηση της ήταν ακόμα πιο ενδιαφέρουσα, καθώς γι’ αυτήν ήταν ένα είδους «χωρισμού» που τις άφησε γλυκόπικρες αναμνήσεις. Μάλιστα, συμπλήρωσε ότι αισθανόταν ότι ήθελε να πει τραγούδια κι άλλων συνθετών, καθώς αυτή η αποκλειστική συνεργασία άρχισε να την πνίγει και ήθελε πολύ να το κάνει, χωρίς ωστόσο να αποκλείσει ότι οι δρόμοι τους μπορεί να ξανασυναντηθούν. Επισήμανε ολοκληρώνοντας ότι τον εκτιμάει, του χρωστάει πάρα πολλά, αφού βίωσαν μαζί όλα αυτά τα χρόνια τις επιτυχίες. Μία ακόμα απάντηση της Δέσποινας Βανδή, που μου έκανε εντύπωση ήταν όταν ερωτήθηκε αν ήταν δύσκολο το γεγονός, πάνω στην άνοδο της καριέρας της  να εγκαταλείψει την Ελλάδα για 3 χρόνια, για να ακολουθήσει τον σύζυγο της, Ντέμη Νικολαΐδη, στην Ισπανία για τις επαγγελματικές του υποχρεώσεις, η ίδια απάντησε χωρίς κανέναν ενδοιασμό ότι δεν ήταν καθόλου δύσκολη απόφαση καθώς πάνω απ’ όλα ήθελε να γίνει μάνα, ο πρωταρχικός της στόχος ήταν αυτός της οικογένειας, άρα το να ακολουθήσει τον σύντροφό της ήταν μία πολύ λογική απόφαση. Τέλος, η παρότρυνση του δημοσιογράφου να σχολιάσει η τραγουδίστρια τη σχέση της με το χρόνο και τα «μυστικά» της ομορφιάς της ήταν πολύ ενδιαφέρουσα. Με αφορμή αυτό η συνεντευξιαζόμενη απάντησε ότι την ενδιαφέρει πλέον η υγεία της ώστε να δει τα παιδιά της να μεγαλώνουν και να είναι δίπλα τους , ότι όλα πρέπει να γίνονται με μέτρο, χωρίς υπερβολή αγαπώντας πάνω από όλα τον εαυτό μας, περνώντας με αυτό τον τρόπο ένα μήνυμα σε όσους την παρακολουθούν.

Ως προς τις διαφορές που ενδεχομένως εμφάνισε ο δημοσιογράφος στις δυο συνεντεύξεις, αυτές δεν είναι ευδιάκριτες. Μάλιστα, οι ομοιότητες είναι εντυπωσιακές. Αρχικά, η έναρξη ήταν ταυτόσημη. Ο δημοσιογράφος από ότι φαίνεται χρησιμοποιεί ως τεχνική να καλησπερίζει με τον ίδιο τρόπο κάθε φορά τους τηλεθεατές του. Ίδια είναι παράλληλα κάθε φορά και η λήξη των συνεντεύξεων του, καθώς «κλείνει» τη συνέντευξη του  μετά από κάτι αξιοσημείωτο λέγοντας πάντα ότι αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος για να κλείσει την εκπομπή του. Ακολουθεί το ίδιο μοτίβο και στις δύο συνεντεύξεις με έναρξη της συνέντευξης με βίντεο από εικόνες από τη συνολική πορεία της καριέρας της τραγουδίστριας. Χρησιμοποιούνται, μάλιστα, μαρτυρίες με βίντεο που σχολιάζουν τη συνεντευξιαζόμενη και την καριέρα της  από οικεία πρόσωπα της. Οι ερωτήσεις του διατυπώνονται με σαφήνεια, ακρίβεια και διευκολύνει την επικοινωνία με τον συνεντευξιαζόμενο με παραδείγματα και επεξηγήσεις των ερωτήσεων. Αυτό που είναι ελάχιστα διαφορετικό, είναι το γεγονός ότι στη συνέντευξη του 2002,  ο Νίκος Χατζηνικολάου είναι επαγγελματικά πιο ανώριμος ώστε δυσκολεύεται να ρωτήσει με αυτοπεποίθηση  προσωπικές ερωτήσεις την συνεντευξιαζόμενη και συμβουλεύεται πολλές φορές το χαρτί-πλάνο του με τις ερωτήσεις που έχει προετοιμάσει για τη συνέντευξη. Σε καμία από τις δύο συνεντεύξεις δεν είναι υπερβολικά αδιάκριτος. Ωστόσο, στη συνέντευξη του 2020 είναι πιο εξοικειωμένος και σίγουρος με  το αντικείμενο και σε συνδυασμό με  την καλή και φιλική προσωπική σχέση που έχει με την Δέσποινα Βανδή, του δίνεται η δυνατότητα να είναι πιο αδιάκριτος με την καλή έννοια, στις ερωτήσεις του και στον τρόπο που μιλάει.

Ως προς τη τραγουδίστρια, οι διαφορές ήταν πιο εμφανείς. Όπως διακρίνεται και από τη γλώσσα του σώματος της, φαινόταν να έχει περισσότερο άγχος και να νιώθει περισσότερο άβολα στην πρώτη συνέντευξη. Ήταν λιγότερο αυθόρμητη και περισσότερο απόμακρη και επιφυλακτική. Δεν χαμογελούσε καθόλου, τόνισε την ανασφάλεια της και ήταν αμυντική απέναντι σε κάθε ερώτηση. Στη δεύτερη συνέντευξη του 2020 η τραγουδίστρια, έχοντας και εμπειρία χρόνων στις συνεντεύξεις, ήταν πιο άνετη, δεν φαινόταν να νιώθει αγχωμένη και παράλληλα ήταν πιο απελευθερωμένη στις απαντήσεις της. Η Δέσποινα Βανδή είχε την προθυμία να εξομολογηθεί και να σχολιάσει πολλές προσωπικές πτυχές της ζωής της, κάτι που δεν φάνηκε να θέλει να προσεγγίσει στην προηγούμενη της συνέντευξη. Μάλιστα, χαμογελούσε, είχε χιούμορ και οι απαντήσεις φαίνονταν πιο πειστικές καθώς δεν υπήρχε ούτε ένα δείγμα ανασφάλειας. Στην τελευταία συνέντευξη, φάνηκε η καλή, φιλική και προσωπική σχέση της συνεντευξιαζόμενης με το δημοσιογράφο.

Το ψυχολογικό κλίμα και στις δύο συνεντεύξεις ήταν αρκετά καλό. Στην νεότερη συνέντευξη ωστόσο ήταν πιο ευχάριστο δεδομένου ότι ο δημοσιογράφος και η τραγουδίστρια γνωρίζονταν πλέον προσωπικά, πέραν των συνεντεύξεων που είχαν κάνει στο παρελθόν. Μάλιστα, μου έκανε εντύπωση η χρήση του ενικού προσώπου στη δεύτερη συνέντευξη και η αναφορά ότι ο δημοσιογράφος παίζει τένις με το γιο της συνεντευξιαζόμενης. Αντίθετα, στη πρώτη συνέντευξη οι δυο τους ήταν πιο απόμακροι και αυτό φαίνεται από το ότι η συζήτηση ξεκίνησε με την διευκρίνηση για το αν θα μιλάνε μεταξύ τους σε ενικό ή πληθυντικό. Ωστόσο, και στις δύο συνεντεύξεις ο δημοσιογράφος προσπάθησε να δημιουργήσει μια προσιτή συνέντευξη, χωρίς στείρες ερωταποκρίσεις, κάνοντας συζήτηση, κάτι που δημιούργησε ένα φιλικό περιβάλλον.

Η πρώτη συνέντευξη επικεντρώνεται κυρίως στα επαγγελματικά της τραγουδίστριας ενώ η δεύτερη αναφέρεται στις τρέχουσες κοινωνικές εξελίξεις, τα επαγγελματικά της τραγουδίστριας αλλά και τα προσωπικά της. Στην πρώτη συνέντευξη υπήρχε μια τυπική σχέση ανάμεσα στο δημοσιογράφο και τη συνεντευξιαζόμενη, όλο το εύρος των ερωτήσεων αφορούσαν την επαγγελματική καριέρα της τραγουδίστριας και καθόλου την προσωπική ζωή, καθώς αυτή δεν άφησε το περιθώριο στο δημοσιογράφο να ρωτήσει γι’ αυτήν. Από την άλλη πλευρά , στη δεύτερη συνέντευξη υπάρχει οικειότητα ανάμεσα στους δύο, ωριμότητα και φαίνεται ξεκάθαρα η φιλική τους σχέση. Μάλιστα, ο δημοσιογράφος παίρνει για πρώτη φορά συνέντευξη από το σύζυγο της Δέσποινας Βανδή, ρωτάει για το ρόλο της ως μητέρα και σύζυγο και η ίδια απαντάει με άνεση και μιλάει ανοιχτά για τα προσωπικά της. Στη δεύτερη συνέντευξη, γίνονται για πρώτη φορά νέες αποκαλύψεις σχετικά με πτυχές της ζωής της τραγουδίστριας που το κοινό δεν τις γνωρίζει.

Από τις δύο συνεντεύξεις η πιο ενδιαφέρουσα είναι η πρόσφατη του 2020. Σε αυτή τη συνέντευξη, η δομή που ακολουθήθηκε, κάλυψε όλο το εύρος της ζωής της συνεντευξιαζόμενης. Ξεκίνησε από τα παιδικά της και εφηβικά της χρόνια στην Καβάλα, όπου μεγάλωσε σε γειτονιά με αυστηρούς γονείς και παιχνίδι στην αλάνα. Έπειτα έγινε αναφορά στα φοιτητικά της χρόνια στη Θεσσαλονίκη, όπου ξεκίνησε και τα πρώτα βήματα της καριέρας της ως τραγουδίστρια σε νυχτερινά κέντρα με ψευδώνυμο για να «κρύβεται» από τους γονείς της και να τους διευκολύνει στα οικονομικά των σπουδών της. Ακόμη, ένα μεγάλο μέρος της νεότερης συνέντευξης αφιερώθηκε στην οικογενειακή της κατάσταση. Μίλησε για πρώτη φορά ανοιχτά και με λεπτομέρειες για τη γνωριμία της με το σύζυγο της Ντέμη Νικολαΐδη, την απόφαση της να εγκαταλείψει την Ελλάδα για 3 χρόνια στο απόγειο της καριέρας της και να τον ακολουθήσει στην Ιταλία για τις επαγγελματικές του υποχρεώσεις, τη ζωή της στην Ιταλία και τη γέννηση της κόρης της και την επιστροφή της στην Ελλάδα. Διευκρίνισε, επίσης τους λόγους διακοπής της συνεργασίας της με τον Φοίβο και τις γλυκόπικρες αναμνήσεις που της άφησε, καθώς και τους βασικούς επαγγελματικούς σταθμούς συνεργασιών της καριέρας της. Αναφέρθηκε στη γέννηση του δεύτερου παιδιού της, και έδωσε μεγάλη έμφαση στο σημερινό της ρόλο ως μητέρα και σύζυγος.  Περιέγραψε την αγάπη της και απασχόληση της για τη μαγειρική και τη γυμναστική τα τελευταία χρόνια. Τέλος, μίλησε για την στροφή της καριέρας της από το τραγούδι στο θέατρο, στις παραστάσεις που έχει πρωταγωνιστήσει και στην επιθυμία της να συνεχίσει να συνδυάζει και το θέατρο μαζί με το τραγούδι. Μου έκανε εντύπωση που μίλησε για πρώτη φορά δημόσια γι’ αυτήν, ο σύζυγος της, Ντέμης Νικολαΐδης, στον Νίκο Χατζηνικολάου, ώστε φάνηκε η φιλική σχέση του δημοσιογράφου με το ζευγάρι. Αυτό που θα πρότεινα στο Νίκο Χατζηνικολάου στη συγκεκριμένη συνέντευξη είναι να τηρούσε λίγο περισσότερο τη χρονολογική σειρά της συνέντευξης και να απέφευγε τις πολλές παραπομπές σε κάτι διαφορετικό από την κύρια ερώτηση. Ενδεχομένως, θα έκανα κάποιες περαιτέρω ερωτήσεις που θα έκαναν ακόμα πιο ενδιαφέρουσα τη συνέντευξη. Θα προσπαθούσα κάποιες αόριστες απαντήσεις να τις καταστήσω πιο συγκεκριμένες. Για παράδειγμα θα παρότρυνα η τραγουδίστρια να ονοματίσει κάποιον καλλιτέχνη που θα ήθελε να συνεργαστεί, καθώς απάντησε γενικά ή να αναφέρει κάποια δουλειά που την απογοήτευσε, όπως ανέφερε,  και αν θα την επαναλάμβανε αν γυρνούσε πίσω ο χρόνος . Θα ήθελα, τέλος, να μάθω το μυστικό του γάμου της με περισσότερες λεπτομέρειες , καθώς και αν θα την ενδιέφερε να κάνει διεθνή καριέρα στο μιούζικαλ, μετά την επιτυχία της στο «mamma mia».

Κλείνοντας, πάντως ένα είναι σίγουρο, ότι τόσο ο δημοσιογράφος όσο και η συνεντευξιαζόμενη, παρά τα χρόνια που πέρασαν, παρέμειναν διακεκριμένοι στη δουλειά τους και ιμερτοί στο κοινό.

Καλοτραπέζης Γεώργιος

Κατηγορίες
Ειδήσεις Εργασίες Κοινωνία Κόσμος Πολιτισμός Υγεία

Η ζωή από τα μάτια ενός μεταμοσχευμένου!

Πολλές φορές ακούμε για την παγκόσμια ημέρα μεταμόσχευσης και δωρεάς οργάνων ή για τους ανθρώπους εκείνους, που κάποια στιγμή στην ζωή τους βρέθηκαν στην ύψιστη ανάγκη να χρειαστεί να κάνουν μεταμόσχευση κάποιου οργάνου, όμως έχουμε μπει ποτέ πραγματικά στην διαδικασία να μάθουμε για τι ακριβώς πρόκειται και πόσο μεγάλη σημασία έχει;

Εγώ, για να πω την αλήθεια δεν είχα μπει ποτέ στην θέση ούτε καν να αναρωτηθώ ή να πληροφορηθώ έστω λίγο παραπάνω για ένα τόσο μείζον θέμα, αλλά συνάμα όχι τόσο γνωστό και ευρέως διαδεδομένο όπως ίσως κάποια άλλα που συνηθίζουμε να βλέπουμε και να ακούμε γι’ αυτά κατά καιρούς. Μέχρι, που μια μέρα γνώρισα μια κοπέλα, που έμελλε να γίνει αργότερα η πιο καλή μου φίλη, την Λία.

Η Λία Καλδουρμίδου λοιπόν (Πασχαλία, αλλά της αρέσει να την φωνάζουν Λία) είναι μία κοπέλα, 24 ετών από την πόλη της Αλεξανδρούπολης, η οποία με την πρώτη ματιά, με τον πρώτο χαιρετισμό σε κερδίζει με το χαμόγελό της και με την θετική αύρα ,που φαίνεται να αναβλύζει από μέσα της. Μία κοπέλα με διάπλατο χαμόγελό το οποίο βλέποντας το κανείς δεν θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί ότι πίσω του κρύβεται μια ιστορία ενός μεγάλου αγώνα, έναν αγώνα από τον οποίο όμως βγήκε κερδισμένη. Ένα σημαδάκι, εκεί πάνω από το στήθος κοντά στο σημείο της καρδιάς της, κρύβει ένα πολύτιμο μυστικό και εδώ ξεκινάει η ιστορία της.

Η Λία στα τέσσερα της χρόνια κάνει το φυσιολογικό τσεκ απ υγείας, που πρέπει να κάνει κάθε παιδί σε αυτή την ηλικία. Κάνοντας, λοιπόν τις απαραίτητες εξετάσεις παρατηρείται ένα μικρό φύσημα στην καρδιά της. Το φύσημα είναι οι ήχοι σαν σφύριγμα, που κάνει το αίμα όταν κινείται μέσα στην καρδιά ή γύρω από αυτή. Να τονιστεί εδώ, πως το φύσημα, από μόνο του δεν θεωρείται ασθένεια και τις περισσότερες φορές είναι<<αθώο>> και ακίνδυνο. Λίγα χρόνια όμως αργότερα στα 8 με 9 της χρόνια ξεκινάει να εμφανίζει κάποια περίεργα συμπτώματα, τα οποία αρχικά δεν φανέρωναν την σοβαρότητα του πραγματικού προβλήματος αλλά ήταν ανησυχητικά για το μικρό της ηλικίας της. Έλλειψη όρεξης για τροφή, αδυναμία σε σημείο, που να μην μπορεί να περπατάει αρκετά και ταχυκαρδίες είναι τα πρώτα βασικά συμπτώματα, που ανησυχούν τους γονείς της και παροτρύνουν τους γιατρούς της στην Αλεξανδρούπολη να κάνουν περαιτέρω εξετάσεις. Κάνοντας λοιπόν ένα σωρό εξετάσεις οι γιατροί συνηδητοποιούν ότι το πρόβλημα είναι καρδιακό και οδηγούνται στην διάγνωση πως η Λία πάσχει από διατατική μυοκαρδιοπάθεια.

Η διατατική μυοκαρδιοπάθεια είναι μία πάθηση του μυοκαρδίου, δηλαδή του μυικού ιστού από τον οποίο αποτελείται η καρδιά. Οι μυοκαρδιοπάθειες είναι παθήσεις,των οποίων η αιτία δεν έχει εξακριβωθεί. Στην συγκεκριμένη περίπτωση της διατατικής μυοκαρδιοπάθειας οι διαστάσεις της καρδιάς αυξάνονται (συνήθως η αριστερή κοιλία της καρδιάς μεγαλώνει) και τα τοιχώματα της γίνονται λεπτότερα. Η καρδιά αδυνατίζει και αντιδραστικά διατείνεται, έτσι η συστολική δύναμη της καρδιάς μειώνεται, πράγμα που την κάνει να λειτουργεί πιο αργά-υπολειτουργεί και να παρουσιάζει συμπτώματα καρδιακής ανεπάρκειας. Αυτά τα παραθέτω απλά ενημερωτικά.

Η πρώτη λύση είναι η παροχή μίας φαρμακευτικής αγωγής. Σύντομα όμως η κατάσταση της Λίας επιδεινώνεται και οι γιατροί, που την παρακολουθούν αποφασίζουν πως η μοναδική λύση είναι η ολική μεταμόσχευση καρδιάς. Το γεγονός όμως του μικρού της ηλικίας της, καθώς ήταν μόλις 11 ετών,αλλά και της σωματικής της διάπλασης οδηγεί τους γιατρούς στο πόρισμα πως η επέμβαση πρέπει να πραγματοποιηθεί στο εξωτερικό.

Από εκείνη την στιγμή,η Λία μπαίνει στην λίστα αναμονής, όπου αναγκάζονται να μπουν όλοι όσοι περιμένουν να βρεθεί συμβατός δότης μοσχεύματος. Η λίστα αναμονής είναι ίσως ό,τι καλύτερο και ελπιδοφόρο αλλά συνάμα και ό,τι πιο αγχωτικό για έναν παραλήπτη οργάνου καθώς υπάρχει κάποιο είδος προτεραιότητας που τηρείται ανάλογα με την ηλικία, την σοβαρότητα της περίπτωσης, την συμβατότητα κ.τ.λ. Μερικοί παραλήπτες βρίσκονται στην λίστα αναμονής ακόμη και χρόνια περιμένοντας για έναν δότη. Η Λία όμως, ήταν τυχερή καθώς 2 εβδομάδες αργότερα βρέθηκε μόσχευμα στην Αυστρία, όπου μεταφέρθηκε και η ίδια με την οικογένεια της για την επερχόμενη επέμβαση. Για το γεγονός της μεταμόσχευσης, στην οποία θα υποβληθεί ενημερώνεται μόλις 2 μήνες πριν. Φανταστείτε ένα 11χρονο κοριτσάκι να ακούει πως θα χρειαστεί να “αλλάξει” καρδιά, αδιανόητο για κάποιους από εμάς και όμως για κάποιους άλλους αληθινό!

Η μεταμόσχευση πράγματι γίνεται τον Δεκέμβριο του 2007 και αποδεικνύεται ευτυχώς απόλυτα επιτυχής. Από εκεί ξεκινάει ένα καινούριο ταξίδι, το ταξίδι της αποδοχής, της αποδοχής του γεγονότος ότι τώρα ξεκινάει μία άλλη “καινούρια” ζωή, ένα “καινούριο” κεφάλαιο με διαφορετικά δεδομένα. Η Λία αν και παιδί αναγκάζεται να αντιμετωπίσει μία άλλη πραγματικότητα. Πολλά από τα παιδικά της χρόνια τα έζησε στο κρεβάτι ενός νοσοκομείου μη έχοντας την δυνατότητα να κάνει αυτά που θεωρούνται φυσιολογικά για την ηλικία της και αυτό της στοίχισε αρκετά. Όταν είσαι μεταμοσχευμένος κανείς δεν σου εγγυάται ότι το μόσχευμα θα κρατήσει, ούτε το ίδιο σου το σώμα! πρέπει να παλεύεις γι΄αυτό και να προσέχεις πάντα, γιατί ανά πάσα στιγμή το σώμα σου μπορεί να απορρίψει το μόσχευμα.

Επιστρέφοντας λοιπόν, από την Αυστρία και μετά από μια επιτυχημένη μεταμόσχευση είχε να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες της πραγματικότητας. Τα πρώτα σχολικά χρόνια μετά την μεταμόσχευση βίωνε bullying και απόρριψη από πολλά παιδάκια του σχολείου. Γιατί; γιατί ήταν διαφορετική, γιατί είχε ένα σημαδάκι πάνω από το στήθος, γιατί έπρεπε να παίρνει φάρμακα ή κάποιες φορές να φοράει προστατευτική μάσκα, γιατί δεν μπορούσε να βγαίνει πολύ έξω και να παίζει με τα παιδάκια της γειτονιάς της. Γιατί ήταν διαφορετική! και αυτή την διαφορά θα την ένιωθε για πολλά χρόνια.

Η ζωή ενός μεταμοσχευμένου κρύβει πολλές δυσκολίες, πολλά μη και όχι! Η μεταμόσχευση σε αφήνει με ένα αποδυναμωμένο ανοσοποιητικό σύστημα κάτι το οποίο καθιστά κάποιον επιρρεπή στα μικρόβια και γενικά στις ασθένειες, ασθένειες όχι μόνο σοβαρές, αλλά ακόμα και οι ασθένειες του τύπου μικρής ίωσης, που για τους “φυσιολογικούς” ανθρώπους διαρκούν λίγες μέρες και θεωρούνται άνευ σημασίας για έναν μεταμοσχευμένο μπορεί να αποβούν επικίνδυνες ακόμα και μοιραίες.

Ρωτώντας την Λία ποιοι είναι οι απαραίτητοι κανόνες, που πρέπει να ακολουθεί ως μεταμοσχευμένη μου απαντάει πως ένας μεταμοσχευμένος πρέπει να παλεύει να κρατήσει το μόσχευμα του σε όλη του την ζωή γιατί ακόμα και μετά την μεταμόσχευση το σώμα του μπορεί να το απορρίψει. Συγκεκριμένα, πρέπει να ακολουθεί μία συγκεκριμένη φαρμακευτική αγωγή εφ’ όρου ζωής, να κάνει μία σειρά απαραίτητων εξετάσεων μία φορά τον χρόνο, να μην λαμβάνει οποιοδήποτε φάρμακο αν δεν του το επιτρέπουν οι υπεύθυνοι γιατροί του (όπως π.χ ένα φυσιολογικό depon για εμάς), να αποφεύγει τελείως το αλκοόλ ή κάπνισμα και ό,τι άλλο θεωρείται επικίνδυνο και γενικά εκθέτει σε κίνδυνο την υγεία και ζωή του. Η Λία ακολουθεί πιστά, κατά γράμμα αυτούς τους κανόνες και κάθε χρόνο κάνει τις απαραίτητες εξετάσεις στο Ωνάσειο Νοσοκομείο (Καρδιοχειρουργικό κέντρο) της Αθήνας, όπου βρίσκονται και οι υπεύθυνοι γι’ αυτήν γιατροί, που την παρακολουθούν.

Έχουν περάσει 13 ολόκληρα χρόνια από τότε, που η Λία έκανε την εγχείρηση και δηλώνει ότι νιώθει ευγνώμων για όλα αυτά τα χρόνια που της “δώρισε” Ο Θεός, οι γιατροί της και ο δότης της. Μιας και αναφέρθηκα στον δότη της και έχοντας και εγώ πάντα μέσα μου την περιέργεια του πως είναι να κουβαλάς μια “ξένη” καρδιά μέσα σου,την ρώτησα πως πραγματικά είναι να συμβαίνει σε έναν άνθρωπο κάτι τέτοιο και αν νιώθει κάτι διαφορετικό. Η απάντησή της ήταν ό,τι πιο συγκινητικό και όμορφο έχω ποτέ ακούσει. Συγκεκριμένα εξέφρασε ότι αν και δεν μπόρεσε ποτέ να μάθει πολλές λεπτομέρειες για τον δότη της, λόγω της νομοθεσίας περί απορρήτου, που ισχύει σε αυτές τις περιπτώσεις, παρ’ όλα αυτά, όσο περίεργο και αστείο και αν ακούγεται νιώθει πάντα ένα περίεργο συναίσθημα σαν να κουβαλάει και κάποιον άλλον μέσα της εκτός από τον εαυτό της, σαν ένα φύλακα άγγελο, που είναι πάντα εκεί μαζί της σε κάθε της βήμα, κάτι το οποίο την κάνει να νιώθει περίεργα, αλλά ταυτόχρονα και πολύ όμορφα.

Όσο για το πως αντιμετωπίζει την ζωή μετά απ’ όλα αυτά που πέρασε δηλώνει πως αν και πολλά γεγονότα την επηρέασαν και την στιγμάτισαν , παρ’ όλα αυτά την έκαναν να δει την ζωή με άλλο μάτι. Προσπαθεί να ζει την ζωή της όσο πιο “φυσιολογικά’ μπορεί καθώς όπως και η ίδια τονίζει <<Ένας μεταμοσχευμένος δεν είναι άρρωστος, ούτε διαφορετικός είναι ένας άνθρωπος όπως όλοι οι άλλοι, που απλά τυχαίνει να “κουβαλάει” ένα δώρο και πρέπει να το προσέχει παραπάνω, αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να του συμπεριφέρονται σαν να νοσεί ακόμα, απλά να μπορούν μέσω εκείνου να μαθαίνουν την αξία αυτού του “δώρου” και να ευαισθητοποιούνται>> και συνεχίζει τονίζοντας πως <<Μόνο όταν νιώσεις ότι χάνεις την ζωή σου αρχίζεις να την εκτιμάς πραγματικά>> γι ‘ αυτό και το μότο το οποίο ακολουθεί και ζει με αυτό είναι << να μην περιμένεις να έρθει η κατάλληλη στιγμή, αλλά να ζεις την ζωή σου όσο πιο όμορφα και γεμάτα μπορείς σαν να είναι κάθε μέρα η κατάλληλη!>>

Κλείνοντας το άρθρο μου συγκινημένη, θα ήθελα να προσθέσω πως κοιτάζοντας λοιπόν, την Λία ως φίλη μου, αλλά πάνω απ’όλα ως άνθρωπο και τον τρόπο με τον οποίο νιώθει, αντιδράει,ζει, για το μέγεθος της καλοσύνης της και της αγάπης, που νιώθει και δίνει λες και αυτή η καρδιά της χωράει συναισθήματα για δύο ανθρώπους, αντιλαμβάνομαι πως τελικά τα μεταμοσχευμένα άτομα είναι όντως κατά κάποιο τρόπο ιδιαίτερα τυχερά, τυχερά για τον τρόπο, που αντιλαμβάνονται την ζωή, τυχερά γιατί έχουν τον τρόπο να ζούνε, να αγαπάνε να νιώθουν διπλά, υπάρχει μεγαλύτερο δώρο από αυτό;

Πραγματικά, ελπίζω η ιστορία της Λίας όπως και κάθε άλλου μεταμοσχευμένου ανθρώπου να μπορέσει να αποτελέσει ένα παραπάνω λιθαράκι στον δρόμο της ενημέρωσης, ευαισθητοποίησης και κινητοποίησης του κόσμου, όσον αφορά τις μεταμοσχεύσεις και την Δωρεά Οργάνων. Η δική μας δωρεά οργάνων μπορεί να είναι για κάποιον άλλον το μεγαλύτερο δώρο που θα μπορούσε να έχει, ένα δώρο ζωής. Ας μην ξεχνάμε ότι όλοι έχουμε δυνητικά την πιθανότητα να νοσήσουμε και να χρειαστούμε κατά την διάρκεια της ζωής μας μια μεταμόσχευση οργάνου, οπότε δυνάμει λήπτες οργάνων είμαστε όλοι!

Η Ελλάδα παραμένει μία από τις τελευταίες Ευρωπαϊκές Χώρες στη Δωρεά και Μεταμόσχευση Οργάνων. Μόνο στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης 3.000 άνθρωποι πεθαίνουν κάθε χρόνο περιμένοντας το μόσχευμα που θα τους χαρίσει την ζωή. Ας το αλλάξουμε αυτό! Ο Εθνικός Οργανισμός Μεταμοσχεύσεων (ΕΟΜ), από το 2007 έχει θεσπίσει την 1η Νοεμβρίου κάθε έτους ως Πανελλήνια Ημέρα Δωρεάς Οργάνων. Δότης μπορεί να γίνει κάποιος μετά θάνατον, είτε σε περίπτωση εγκεφαλικού θανάτου-κώμα μετά βέβαια από συναίνεση δική του και της οικογενείας του, επίσης δότης κάποιων συγκεκριμένων οργάνων μπορεί να γίνει κάποιος και εν ζωή. Για εκείνους, που επιθυμούν να ενημερωθούν παραπάνω επί του θέματος ή επιθυμούν να γίνουν δωρητές-δότες οργάνων, η διαδικασία είναι απλή, υπάρχουν πληροφορίες και δηλώσεις με διάφορες επιλογές στην ιστοσελίδα του Εθνικού Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων (ΕΟΜ). Ας γίνουμε δότες. Ας σώσουμε ζωές!

Κατηγορίες
Lifestyle Κοινωνία

Μικρά “πραγματάκια”

Μικρά «πραγματάκια» που είναι πολύ σημαντικά για την ζωή σου και αντιλαμβάνεσαι – ξανά – την μεγάλη σημασία τους όταν τα έχεις χάσει για πολύ καιρό.

Α) Το κούρεμα και το ξύρισμα. Το ντύσιμο. Η εξωτερική σου εμφάνιση γενικότερα και η περιποίηση του εαυτού σου. Κάτι που ξέρουν πολύ καλά όλες οι γυναίκες. Είναι απίστευτο πόσο πολύ αλλάζει η ψυχολογία σου και η ενεργητικότητά σου με 15 λεπτά στον μπαρμπέρη. Ειδικά όταν μαζί με τις τρίχες πετάς μαζί την κλεισούρα, την αρρώστια, τον φόβο, την αβεβαιότητα. Ανεκτίμητη αξία (Ευχαριστώ Σία για το ταλέντο και την αγάπη σου γι’ αυτό που κάνεις).

Β) Η δυνατότητα να βγαίνεις έξω όποια στιγμή το θελήσεις. Είμαστε φτιαγμένoi για να ζούμε παντού σ΄ αυτόν το κόσμο. Το «έξω» είναι το κλειδί έτσι ώστε η λειτουργία των αισθήσεών μας να επιτυγχάνεται στο μέγιστο βαθμό. Ακόμα και σε μια συννεφιασμένη μέρα όπως η σημερινή. Κανένα πρόβλημα. Σε ξυπνάει, σε ενεργοποιεί πάλι, σε κάνει να λειτουργείς. Είναι η ισορροπία που ξανάρχεται και που δεν υπήρχε για 45 μέρες.

Γ) Η δημιουργικότητα που σου χτυπάει ξανά την πόρτα. Η μαλθακότητα που παίρνει πόδι. Και η μουσική ακούγεται διαφορετικά, οι εικόνες είναι ζωντανές και σου μιλάνε και οι λέξεις που διαβάζεις κάνουν το μυαλό σου να χορεύει σε γρήγορους λάτιν ρυθμούς.

Δ) Η ανθρώπινη επαφή εκ του σύνεγγυς. Η «καλημέρα» και η ανταλλαγή χαμόγελων. Οι μικρές φιλοφρονήσεις, ο ήχος της ανθρώπινης φωνής και ο τόνος της, οι ματιές μέσα στα μάτια. Η σιωπηλή συνηγορία ότι «όλα θα πάνε καλά».

Ε) Η παρέα ενός αδέσποτου στο περπάτημά σου. Το να το χαϊδέψεις, να το κεράσεις από το κουλούρι σου. Να σου τριφτεί στα πόδια για να σ’ ευχαριστήσει. Και μετά ο καθένας τον δρόμο του, για την επόμενη «συναναστροφή», για το επόμενο αλισβερίσι.

Είμαι χαρούμενος, ευτυχισμένος και αισιόδοξος. Νιώθω ευλογημένος που η ζωή μου δείχνει και εγώ ακόμα μαθαίνω αυτήν και από αυτήν. Και όχι, δεν εξαφανιστήκαν τα δύσκολα, τα άσχημα και τα τρομακτικά. Απλά σήμερα πήραν ξανά την θέση τους και το πραγματικό τους μέγεθος για μένα.

Καλό ταξίδι συνάδελφοι.

Κατηγορίες
Uncategorized

Πολυπολιτισμικότητα: Ωφέλειες και κίνδυνοι της πολιτιστικής αλλοτρίωσης

Στη σύγχρονη εποχή κυριαρχεί το μοντέλο ενός ενιαίου πολιτισμού. Η εκμηδένιση των αποστάσεων με τα σύγχρονα μέσα συγκοινωνίας και η τελειοποίηση των μέσων ενημέρωσης άνοιξαν το δρόμο για τη διαμόρφωση ενός παγκόσμιου πολιτισμού. Η παγκοσμιοποίηση, λοιπόν, συντελεί στην πολιτιστική επικοινωνία των λαών και τη διεύρυνση των πολιτιστικών ανταλλαγών.

Η πολιτιστική επικοινωνία μεταξύ των λαών, που είναι ευρέως διαδεδομένη σήμερα, καθώς και η ανταλλαγή πολιτισμικών στοιχείων μεταξύ τους, διαμορφώνουν τις συνθήκες για την εξέλιξη και την πρόοδο της παγκόσμιας κοινωνίας. Με απλά λόγια, η επαφή με άλλους λαούς επιφέρει τεράστιες ωφέλειες στην καθημερινή μας ζωή. Και αυτό, γιατί διευρύνονται οι πνευματικοί μας ορίζοντες και διαμορφώνεται μια πιο σφαιρική εικόνα για τη ζωή μέσα από την επαφή μας με τους διαφορετικούς πολιτισμούς, αντιλήψεις, πεποιθήσεις, στάσεις ,καθώς και τα  ήθη και έθιμα. Ακόμη, αντλούνται τα θετικά στοιχεία από τους άλλους πολιτισμούς, τα οποία, αφού προσαρμοστούν κατάλληλα, εξελίσσουν δημιουργικά τόσο τον πολιτισμό μας όσο και οποιονδήποτε άλλον. Η σύγκριση των διαφορετικών πολιτισμών, έτσι, οδηγεί στην ανάδειξη των εθνικών μειονεκτημάτων και αδυναμιών και, τέλος, στην επανόρθωση των λαών και τη βελτίωση.

Πέρα από τις ωφέλειες για τους ίδιους τους πολιτισμούς, υπάρχουν και ωφέλειες για τους ανθρώπους. Συγκεκριμένα, ευνοείται η αλληλοκατανόηση, η άρση των προκαταλήψεων, η ανεκτικότητα στο διαφορετικό και καλλιεργείται πνεύμα οικουμενικότητας και συλλογικότητας. Μέσα από την επαφή με τους ανθρώπους άλλων πολιτισμών δημιουργούνται φιλίες, ενδυναμώνονται οι σχέσεις ειρήνης και διαμορφώνεται ένα κλίμα συνεργασίας σε διακρατικό επίπεδο  με σκοπό  την αντιμετώπιση κοινών κοινωνικών προβλημάτων, όπως η παγκόσμια πανδημία του covid-19 ή το προσφυγικό. Έτσι, δημιουργείται μια παγκόσμια κοινότητα, στην οποία συνυπάρχουν άνθρωποι με διαφορετικές παραδόσεις και πολιτισμούς, οι οποίοι, όμως, αλληλοσέβονται μεταξύ τους, γιατί τους ενώνει ότι πάνω από όλα είναι άνθρωποι.

Παρ’ όλα αυτά, ελλοχεύει ο κίνδυνος πολιτιστικής αλλοτρίωσης λόγω της επαφής μας με τους άλλους πολιτισμούς. Το πραγματικό πρόβλημα είναι η επίτευξη της ισορροπίας ανάμεσα στην ελληνική πραγματικότητα και τα ξένα πολιτιστικά στοιχεία με τα οποία ερχόμαστε σε επαφή. Υπάρχουν, ωστόσο, πολλοί  τρόποι για να αποφύγουμε την αλλοίωση της πολιτισμική μας ταυτότητας.

Αρχικά, θα πρέπει να υπάρχει σεβασμός απέναντι στα ξένα στοιχεία, γιατί αποτελούν μέρος του πανανθρώπινου πολιτισμού μας. Μέσα από την επαφή μας με τους άλλους λαούς, οφείλουμε να επιλέγουμε τα θετικά στοιχεία που εναρμονίζονται με την ελληνική παράδοση, δηλαδή εκείνα που δεν αλλοιώνουν το χαρακτήρα της. Τα στοιχεία που υιοθετούμε από τους άλλους λαούς, ακόμη, είναι αναγκαίο να προσαρμόζονται στις ιδιαίτερες συνθήκες της ελληνικής πραγματικότητας.

Ένα, ακόμη, από τα σημαντικότερα μέτρα για την αποφυγή της πολιτιστικής μας αλλοτρίωσης είναι η ενίσχυση   του αισθήματος της ελληνικότητας. Απαιτείται, δηλαδή, η επαφή μας με τις ρίζες μας, ώστε θα επιτευχθεί η αντίσταση στην ομοιομορφία του μαζικού πολιτισμού. Η προώθηση της σημερινής πολιτιστικής δημιουργίας του λαού μας με τη διάδοση των ελληνικών γραμμάτων και τεχνών πρέπει να θεωρηθούν τόσο από την πολιτεία όσο και από την κοινωνία, ως πρωταρχικές προτεραιότητες. Τέλος, έχουμε χρέος να αποφεύγουμε τις ακρότητες, δηλαδή το ρατσισμό, τον εθνικισμό, το φασισμό και τη μισαλλοδοξία τόσο απέναντι στο έθνος μας όσο και στα υπόλοιπα έθνη.

Συνοψίζοντας, η πολυπολιτισμικότητα έχει ποικίλες ωφέλειες αλλά και κινδύνους, οι οποίοι μπορούν εύκολα να ξεπεραστούν. Η ενοποίηση του κόσμου σε πολιτιστικό επίπεδο αποτελεί πρόκληση και συνάμα απειλή. Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε την πολιτιστική μας ταυτότητα καθώς και να ντρεπόμαστε για τις παραδόσεις και την καταγωγή μας, αλλά να είμαστε περήφανοι.

Κατηγορίες
Ειδήσεις Εργασίες Κοινωνία Κόσμος

“Be a lady they said”

<<Να είσαι κυρία,είπαν>>. Αυτή είναι η εισαγωγή του βίντεο, που πρωταγωνιστεί η φωνή της δημοφιλούς ηθοποιού του Hollywood, Cynthia Nixon και κάθε φορά, που το βλέπω χιλιάδες εικόνες και παραδείγματα περνάνε από το μυαλό μου. Το βίντεο προβάλλει το πως είναι να είσαι γυναίκα σε έναν “ανδροκρατούμενο” κόσμο και οι προσδοκίες που ακολουθούν μαζί με αυτό. To βίντεο μιλάει για όλες τις αντιφάσεις, που αναγκάζονται να αντιμετωπίσουν οι γυναίκες συνεχώς στην ζωή τους, σε όλους τους τομείς. Αυτό το κείμενο, που θα ακολουθήσει, το δικό μου κείμενο δεν έχει να κάνει συγκεκριμένα περι φεμινισμού.Μίλησα για τις εικόνες και τα παραδείγματα που, μου ήρθαν στο μυαλό μετά από την παρακολούθηση αυτού του βίντεο. Ο καθένας παρακολουθώντας το ανατρέχει σε διαφορετικά συμπεράσματα και περιστατικά. Από το δικό μου το μυαλό λοιπόν, πέρασε κάτι πολύ συγκεκριμένο. Πέρασαν σαν αστραπή χιλιάδες περιπτώσεις βιασμών-δολοφονιών από “άνδρες” και οι εμετικοί τουλάχιστον χαρακτηρισμοί “εκσυγχρονισμένων” ανθρώπων του 2020 του τύπου <<αυτή το προκάλεσε>>. Παραθέτω το βίντεο παρακάτω για όποιον ενδιαφέρεται να το παρακολουθήσει και προειδοποιώ ότι ίσως περιέχει μερικές εικόνες, που για κάποιους ενδεχομένως θα υπάρξουν ενοχλητικές:

Στο μυαλό μου ένα πρόσφατο γεγονός. Η δίκη για την γνωστή σε όλους μας υπόθεση της 21χρονης, Ελένης Τοπαλούδη, που ταρακούνησε όλη την Ελλάδα. Πώς ένα κορίτσι από το διδυμότειχο ξεκίνησε με τις καλύτερες περγαμηνές και στόχους για να σπουδάσει και να κάνει τα όνειρα της πραγματικότητα κατέληξε να επιπλέει στα νερά της Ρόδου; Για όσους δεν θυμούνται, ή δεν γνωρίζουν θα περιγράψω συνοπτικά το χρονικό της υπόθεσης. Είναι τετάρτη 28 Νοεμβρίου του 2018 και ώρα 7.30 το πρωί. Στην παραλία “Φώκια”, της Ρόδου κάποιος κάτοικος κάνει περίπατο με την γυναίκα του όταν του τραβάει το ενδιαφέρον ένα μεγάλο αντικείμενο που βρισκόταν μέσα στην θάλασσα. ‘Οταν γυρίζει σπίτι διαπιστώνει με τα κιάλια ότι πρόκειται για άνθρωπο,γι’ αυτό και καλεί τις αρχές για να σιγουρευτεί. Η Ελένη Τοπαλούδη μόλις έχει βρεθεί νεκρή. Το σημείο,όπου βρέθηκε το άψυχο σώμα της Ελένης παρατίθεται παρακάτω:

Η Ελένη από το διδυμότειχο,είναι φοιτήτρια στο τμήμα Μεσογειακών Σπουδών της Ρόδου.Έχει να δώσει σημεία ζωής από το βράδυ της Δευτέρας και οι γονείς της,έχουν ήδη δηλώσει την εξαφάνισή της, αυτό πού δεν ξέρουν ακόμα είναι πως η Ελένη τους είναι νεκρή,δεν θα ξανά γυρίσει. Το σώμα εξετάζεται από ιατροδικαστή το συμπέρασμα είναι ξεκάθαρο,εγκληματική ενέργεια,οι γονείς ειδοποιούνται. Άγνωστο σε εκείνους ακόμα το πόσο υπέφερε λίγες ώρες πριν το κοριτσάκι τους.

Τα στοιχεία ξετυλίγονται ένα ένα χάρη στην ομολογία της καλύτερης φίλης της Ελένης και ενός βίντεο από κάμερα κλειστού κυκλώματος δίπλα στο σπίτι της. Το κουβάρι αρχίζει να ξετυλίγεται και υποδεικνύονται 2 ένοχοι. Ένας 19χρονος Αλβανός και ο 21χρονος Ροδίτης φίλος του. Η Ελένη γνωρίζει πρόσφατα τον Αλβανό νεαρό, βγαίνουν μια-δυο φορές. Το βράδυ εκείνο επικοινωνούν τηλεφωνικά, εκείνος έρχεται να την πάρει και την πηγαίνει στο απομακρυσμένο σπίτι του 21χρονου ροδίτη στους πεύκους, οπου βρίσκεται και ο ίδιος ο ροδίτης, η άτυχη Ελένη δεν έχει ιδέα τι την περιμένει.Εκείνο το βράδυ λοιπόν,το φυσιολογικό , “όχι” της Ελένης, στο να προβεί σε οποιαδήποτε σεξουαλική πράξη μαζί τους, έθιξε και πυροδότησε τον “ανδρικό” εγωισμό τους, δεν μπορούσαν να δεχθούν την άρνηση τόσο πολύ που την βιάζουν,την ξυλοκοπούν,την χτυπάνε στο κεφάλι με σίδερο,την μεταφέρουν μισολιπόθυμη από τον πόνο με ενα φορτηγάκι σε ένα γκρεμό και ενώ είναι ακόμα ζωντανή και τους παρακαλάει να την πάνε σε ένα νοσοκομείο εκείνοι την πετάνε ζωντανή στα βράχια και την παρατάνε να πεθάνει χωρίς κανένα ίχνος τύψεων ή μεταμέλειας. Άλλωστε όπως θα αποδειχθεί πολύ αργότερα ο 19χρονος ένιωθε τόσες τύψεις γι’ αυτό ,που έκανε που λίγες μέρες αργότερα βιάζει ακόμα ένα κορίτσι και μάλιστα με ειδικές ανάγκες!

Στις καταθέσεις επικρατεί ένα ντόμινο κατηγοριών. Ο ένας κατηγορεί τον άλλον. Ποιος βίασε,ποιος μαχαίρωσε,ποιος χτύπησε πιο πολύ, εγώ όμως δεν θα επιμείνω σε αυτό το κομμάτι. Το ζήτημα είναι ένα , μια 21χρονη κοπέλα βιάστηκε και δολοφονήθηκε επειδή είπε όχι, επειδή δεν εκπλήρωσε τις προσδοκίες και φαντασιώσεις που είχαν αυτά τα 2 κτήνη! Και φτάνουμε στο σήμερα. Μετά από άπειρους μήνες θλίψης,βασάνων και ταλαιπωρίας των γονιών επιτέλους έρχεται η αρχή μίας, κάποιας δικαίωσης. Η ποινή για τους δύο κατηγορουμένους από το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο είναι ισόβια συν 15 έτη κάθειρξης στον καθένα.

Και τώρα φτάνω στο σημείο , όπου ήθελα να φτάσω από την αρχή του άρθρου. Σε μία από τις καταθέσεις του, ένας από τους κατηγορουμένους είπε για την Ελένη <<Το έπαιζε λίγο δύσκολη>> . Και εδώ κύριες και κύριοι, από αυτή και μόνο την έκφραση καταλαβαίνει κανείς πως ξεκινάει η κουλτούρα του βιασμού. Το πατριαρχικό σύστημα, που επικρατεί σε τοπικές κοινωνίες και μη δεν έχει ακόμα εξαλειφθεί. Αυτό αναγνωρίστηκε στην δίκη και από την ίδια την δικαστή, η οποία ξανά επισήμανε επίσης και την ήδη γνωστή πληροφορία πως αν δεν ήταν το Λιμενικό η υπόθεση θα μπορούσε να είχε συγκαλυφθεί ή να είχε πάρει άλλη τροπή λόγω των συγκαλύψεων φυλετικών διακρίσεων και κακοποιήσεων , που επικρατούν ακόμα σε μικρές και μεγάλες κοινωνίες. Εκφράσεις δυστυχώς σαν αυτή του κατηγορουμένου ακούγονται συνεχώς από το στόμα διάφορων ανθρώπων που θέλουν να αυτοαποκαλούνται “άνδρες”.

Έίμαστε στην εποχή, που ακόμα οι γυναίκες όταν υποστούν κάποιο είδος κακοποίησης ή βιασμού από “άνδρα”, ντρέπονται για τον εαυτό τους, φοβούνται να μιλήσουν ή ακόμα χειρότερα κατηγορούν τον ίδιο τους τον εαυτό. Γιατί; γιατί ετσι έχουν μάθει, γιατί αυτό τους το έχει μάθει η δήθεν προοδευτική τους κοινωνία, που έπρεπε να τις προστατεύει και αντ’ αυτού η κοινωνία τους, τις κατηγορεί, τις περιφρονεί ή τους λέει <<λυπάμαι δεν μπορώ να βοηθήσω>> ή <<λυπάμαι δεν μπορώ να μπλεχτώ>> ή ακόμα χειρότερα <<κάτι θα έκανες και τον προκάλεσες>>. Γιατί ακόμα και τις φορές , που τολμούν να μιλήσουν κανένας δεν τους παίρνει στα σοβαρά, ώσπου εκατοντάδες γυναίκες σε όλο τον κόσμο καταλήγουν στο τέλος στην καλύτερη περίπτωση με ψυχολογικά προβλήματα και ουλές στο σώμα και στην χειρότερη με τα κορμιά τους στοιβαγμένα σε ένα νεκροτομείο γιατί απλά κανένας δεν τους βοήθησε, γιατί απλά κανένας δεν αντιλήφθηκε τα χιλιάδες σημάδια, γιατί απλά κανένας δεν ήθελε να αναμειχθεί.

Κλείνοντας συγκινημένη το άρθρο μου στο μυαλό μου αντηχούν τα λόγια της μητέρας της Ελένης στην δίκη και ανατριχιάζω. <<Να είστε άνδρες με μπέσα, μην γίνεστε βιαστές>>. Πόσο αληθινή κουβέντα! Οι οικογένειες οι σωστές μεγαλώνουν τον άνδρα με σωστά πρότυπα και ιδανικά. Ο αληθινός ο άνδρας, μαθαίνει από μικρή ηλικία ότι τα δυο φύλα είναι ισότιμα, ότι δεν υπάρχει κατώτερο φύλο, ούτε στην κοινωνική βαθμίδα, ούτε στην εύρεση δουλειάς, ούτε στις υποχρεώσεις, ούτε στα αισθήματα, ούτε πουθενά. Ο αληθινός ο άνδρας δεν κακοποιεί σωματικά και λεκτικά μια γυναίκα επειδή και μόνο τυχαίνει να έχει μια τάδε πιο δυνατή σωματική διάπλαση, αντιθέτως την θεωρεί ισότιμη, την σέβεται και γιατί όχι και θαυμάζει, όπως και το αντίστροφο.’Ισως αυτή η τραγική υπόθεση να μπορέσει να αποτελέσει παράδειγμα για την ανάγκη της δημιουργίας ενός καλύτερου κόσμου , όπου καμία Ελένη δεν θα ξανα χρειαστεί να βιώσει τέτοιο τρόμο,πόνο και ταπείνωση και κανένας γονιός δεν θα ξανά χρειαστεί να ζεί με αυτό το κενό,την αγωνία, την θλίψη να στείλει την “Ελένη” του να σπουδάσει,να στείλει την “Ελένη” του να ακολουθήσει τα όνειρά της, να περιμένει την “Ελένη” του με αγωνία να γυρίσει σώα και αβλαβής. Το άρθρο μου, λοιπόν αυτό, το αφιερώνω στην Ελένη και στην κάθε “Ελένη”, που βρέθηκε ποτέ σε αυτή την θέση, γιατί αυτή η Ελένη θα μπορούσε να είναι η μητέρα μου, η αδερφή μου, η φίλη μου, ΕΓΩ!

Κατηγορίες
Κοινωνία Κόσμος Υγεία

ΤΑ ΕΜΒΟΛΙΑ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΠΡΟΛΗΨΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΩΝ ΛΟΙΜΩΔΩΝ ΑΣΘΕΝΕΙΩΝ

Βρισκόμαστε στο μέσον μιας πανδημίας με 3.500.000 κρούσματα και 246.000 θανάτους παγκοσμίως μέχρι και σήμερα. Η πανδημία πρωτοεμφανίστηκε τον Δεκέμβριο του 2019 στην πόλη Ουχάν της Κίνας και προκλήθηκε από ένα νέο στέλεχος της ομάδας των κορονοιών. Ο νέος κορονοιός ονομάζεται covid-2019 και ανήκει στην ίδια οικογένεια ιών όπως ο ιός (SARS-nCoV) που προκαλεί σοβαρό Οξύ Αναπνευστικό Σύνδρομο.

Όλες οι επισημονικές κοινότητες όπως φαρμακοβιομηχανίες ,επιστημονικά εργαστήρια, ερευνητικά κέντρα, έχουν επιδοθεί σε έναν αγώνα δρόμου με σκοπό αφ΄ενός μεν την ανακάλυψη φαρμάκου για την καταπολέμηση της πανδημίας και αφ΄ετέρου την ανακάλυψη ενός εμβολίου για την πρόληψη και προστασία των ανθρώπων από τον συγκεκριμένο ιό.

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΕΜΒΟΛΙΩΝ

Πριν από τα εμβόλια, οι λοιμώδεις νόσοι απειλούσαν την υγεία και τις ζωές δεκάδων χιλιάδων παιδιών και ενηλίκων κάθε χρόνο.

Με την ανακάλυψη των εμβολίων όμως δόθηκε η λύση και θεραπεύτηκαν ασθενείς από διάφορα λοιμώδη νοσήματα από τα οποία πολλά ήταν θανατηφόρα, ενώ μικρά παιδιά βοηθήθηκαν ιδιαιτέρως από την καθιέρωση των εμβολιασμών με αποτέλεσμα τη μείωση της παιδικής θνησιμότητας.

Κάθε χρόνο τα εμβόλια αποτρέπουν περισσότερους από 3 εκατομμύρια θανάτους και σώζουν 750.000 παιδιά από αναπηρίες.

Από τη στιγμή που η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού εμβολιάζεται, είναι πολύ πιο δύσκολο μια επιδημία να ξεσπάσει και να εξαπλωθεί.

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΕΜΒΟΛΙΟ

Edward Jenner

Το πρώτο εμβόλιο που αναφέρεται στην ιστορία της Ιατρικής είναι το εμβόλιο εναντίον της μολυσματικής ασθένειας της ευλογιάς. Ο Βρετανός παθολόγος Edward Jenner το 1760 άκουσε ότι οι γυναίκες που άρμεγαν τις αγελάδες δεν νοσούσαν από την ασθένεια της ευλογιάς μιας επικίνδυνης ασθένειας που προκαλούσε παραμορφώσεις αλλά και θάνατο. Οι γυναίκες αυτές παρουσίαζαν φυσαλίδες στα χέρια τους που ήταν ένδειξη νόσησης από την ευλογιά των αγελάδων η οποία είχε ελαφρά συμπτώματα στον άνθρωπο. Το 1796 ο Edward Jenner χρησιμοποίησε το πύον από τις φυσαλίδες αυτές και εμβολίασε ένα οκτάχρονο αγόρι. Το παιδί στη συνέχεια ήρθε σε επαφή με άτομα που έπασχαν από ευλογιά αλλά δεν νόσησε.

Έτσι δημιουργήθηκε το πρώτο εμβόλιο.

Όμως η χορήγηση του εμβολίου σε παγκόσμια βάση άρχισε πολύ αργότερα το 1956 μετά από απόφαση της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας που είχε ως σκοπό τον περιορισμό και την εξαφάνιση της ευλογιάς.

Είκοσι τέσσερα χρόνια αργότερα το 1980 επιτυγχάνεται η πλήρης εξάλειψη της ευλογιάς σε όλο τον κόσμο.

Στη συνέχεια δημιουργήθηκαν διάφορα άλλα εμβόλια όπως το εμβόλιο κατά της λύσσας, της πανώλης, της διφθερίτιδας, του κοκκύτη, της φυματίωσης, της πολιομυελίτιδας, της ιλαράς , της ερυθράς, της ηπατίτιδας Β, το εμβόλιο για την μηνιγγίτιδα,και αρκετά άλλα.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΟΜΩΣ ΤΑ ΕΜΒΟΛΙΑ

Το εμβόλιο είναι έναι ένα βιολογικό παρασκεύασμα που έχει σαν σκοπό να βοηθήσει τον άνθρώπινο οργανισμό να αποκτήσει ανοσία σε κάποιες ασθένειες. Ουσιαστικά τα εμβόλια κατασκευάζονται από τα ίδια μικρόβια που προκαλούν τις διάφορες νόσους, με τη διαφορά ότι τα μικρόβια αυτά είναι νεκρά όπως στα εμβόλια της γρίπης, της χολέρας, της ηπατίτιδας Α, της πολιομυελίτιδας και της βουβωνικής πανώλης ή εξασθενημένα όπως στα εμβόλια της ιλαράς, του κίτρινου πυρετού, της ερυθράς, της παρωτίτιδας και της φυματίωσης, έτσι ώστε να μην μπορούν να προκαλέσουν την νόσο.

Τα εμβόλια βάζουν αυτά τα μικρόβια στον οργανισμό μας συνήθως με ένεση και το ανοσοποιητικό μας σύστημα αντιδρά κατά τον ίδιο τρόπο που θα αντιδρούσε αν είχε προσβληθεί από τη νόσο, φτιάχνοντας αντισώματα. Τα αντισώματα καταστρέφουν τα μικρόβια του εμβολίου και στη συνέχεια παραμένουν στο σώμα μας προσφέροντάς μας ανοσία.

Τα εμβόλια έχουν τόσο προληπτικό όσο και θεραπευτικό ρόλο.

ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΣΕ ΕΜΒΟΛΙΑ ΝΕΟΥ ΤΥΠΟΥ

Η εξέλιξη της επιστήμης και η ανάπτυξη της τεχνολογίας προχωρά αλματωδώς και πολλές νέες προσπάθειες γίνονται με σκοπό την εξεύρεση νέων εμβολίων.

Εμβόλια που βρίσκονται ακόμη σε πειραματικό στάδιο και ίσως δίνουν ελπίδες για την καταπολέμηση της νέας πανδημίας που πλήττει ολόκληρο τον πλανήτη σήμερα είναι τα ονομαζόμενα εμβόλια DNA. Τα εμβόλια αυτά παράγονται από το DNA του ιού ή του βακτηρίου και εισάγεται στα ανθρώπινα κύτταρα. Τα κύτταρα αυτά γίνονται αντιληπτά από τα κύτταρα του ανοσοποιητικού και προκαλούν την άμεση ανοσία και καταστολή του ιού ή του βακτηρίου.

Τα εμβόλια αυτά παρασκευάζονται και αποθηκεύονται εύκολα και ίσως να είναι τελικά η λύση και το μέλλον των εμβολίων από εδώ και πέρα.

Παρά τις αντιδράσεις των αντιεμβολιακών κινημάτων , την έντονη δυσπιστία και τον φόβο των παρενεργειών αναμένονται σύντομα σημαντικές εξελίξεις στον χώρο των εμβολίων.

Κατηγορίες
Ειδήσεις Εργασίες Κοινωνία Κόσμος Πολιτισμός

Ρατσισμός: Μία “ανίατη ασθένεια.”

Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, Αμερικανός Ιερωμένος και ηγέτης του αφροαμερικανικού κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα της έγχρωμης κοινότητας-πληθυσμού στις ΗΠΑ τις δεκαετίες του ’50 και ’60 είχε κάποτε ένα όνειρο. Να ζήσουν κάποια στιγμή τα παιδιά του και όλοι οι άνθρωποι σε ένα Έθνος, που δεν θα κρίνονται από το χρώμα του δέρματός τους, αλλά από το περιεχόμενο τουυ χαρακτήρα τους. Ο ίδιος δολοφονήθηκε τον Απρίλιο του 1968, μόλις στα 39 του χρόνια, αναμενόμενο καθώς τέτοιοι ηγέτες και ιδιαίτερα σε τέτοιες δύσκολες εποχές είχαν σχεδόν πάντοτε παρόμοια τύχη και υπάρχουν χιλιάδες παραδείγματα της πολιτικής ιστορίας για να το αποδείξουν. Παρά τον θάνατο του Ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ, κατάφερε να εμπνεύσει εκατομμύρια ανθρώπους και το έργο του να αποτελέσει ένα σημαντικό λιθαράκι στην μετέπειτα βελτίωση των δικαιωμάτων των έγχρωμων κατοίκων της Αμερικής, δηλαδή των Αφροαμερικανών. Οι Αφροαμερικανοί πέρασαν από πολλές δοκιμασίες και υπερβολικά πολλά χρόνια για να καταφέρουν να αποκαλούνται με αυτό τον όρο,που δικαιωματικά τους ανήκε.Παλαιότερα στην Αμερική τους αποκαλούσαν υποτιμητικα μαύρους και νέγρους. Ακόμα και αυτή η κάποια αλλαγή στον τρόπο που πλέον τους αντιμετώπιζαν δεν ήταν αρκετή,ώστε να εξαλειφθούν οι φυλετικές Διακρίσεις και η βία απέναντι στο ”διαφορετικό.”

Το περιεχόμενο όμως αυτού του άρθρου δεν είναι η αναφορά στον Μάρτιν Λούθερ και την ζωή του, όχι αυτή ήταν απλά μια εισαγωγή, που μας οδηγεί όμως από την σκληρή αλήθεια του τότε, στην σκληρή και αποκρουστική αλήθεια του σήμερα.

Είναι 23 Φεβρουαρίου του 2020, ένα όμορφο κυριακάτικο απόγευμα στο Brunswick, περιοχή στην πολιτεία Georgia της Αμερικής. Ο 25χρονος, αφροαμερικάνος , Ahmaud Arbery ξεκινάει για το καθιερώμενο του jogging όπως κάθε μέρα, αλλά αυτή την φορά δεν γυρίζει πίσω. Κατά την διαδρομή του τον ακολουθεί ένα άσπρο φορτηγό, με 2 οπλισμένους άνδρες, τον Gregory Mc Michael, 64 ,και τον γιο του Travis Mc Michael, 34. Ενώ ο Ahmaud τρέχει ακούγεται ένας πυροβολισμός , ο ίδιος πέφτει κάτω, αλλά εξακολουθεί να δέχεται άλλους 3 πύροβολισμούς μέχρι την στιγμή, που αφήνει την τελευταία του πνοή. Έχει τραβηχτεί βιντεοσκοπημένο υλικό, από άτομο αγνώστου ταυτότητας ,που παρακολουθούσε και παράλληλα βιντεοσκοπούσε την πράξη από το όχημά του,πιθανώς βοηθού των δραστών. Το βίντεο της αποτρόπαιας αυτής πράξης παρατίθεται παρακάτω:

Η τραγική ειρωνεία της υπόθεσης; Οι δυο άνδρες δεν κατηγορήθηκαν, ούτε συνελήφθησαν και όπως αποδείχθηκε από έγγραφα ο μεγαλύτερος Mc Michael ήταν πρώην αστυνομικός ντεντέκτιβ, ένα μάλλον υπεραρκετό στοιχείο για να πείσει με τα λεγόμενα του σε μια έκθεση της αστυνομίας περί αθωότητας και αμυντικής πράξης. Συγκεκριμένα ο Mc Michael ανέφερε ότι είδε τον κύριο Arbery, ο οποίος του έμοιαζε με τον ύποπτο μιας σειράς ληστειών της περιοχής. Κατά τα λεγόμενά του αυτός και ο γιος του τον ακολούθησαν με το φορτηγό και όταν του ζήτησαν ευγενικά να σταματήσει για να του μιλήσουν, ο ίδιος επιτέθηκε στον γιό του και ανάγκασε τον ίδιο να πυροβολήσει. Με λίγα λόγια σενάριο επιστημονικής φαντασίας μιας και ο 25χρονος Arbery ήταν τελείως άοπλος και ακίνδυνος, κάτι το οποίο αποδεικνύει βέβαια και το ίδιο το βίντεο.

Ο θάνατος του Arbery είναι ένας από τους εκατοντάδες φόνους έγχρωμων εφήβων και ανδρών σε όλη την Αμερική. Το Brunswick κατοικείται στην πλειοψηφία του από Αφροαμερικανούς, παράλληλα όμως είναι και μια πόλη, η οποία εξακολουθεί να κυριαρχείται απο φυλετικές διακρίσεις.Η υπόθεση αυτή ευτυχώς κατάφερε να ξεσηκώσει μεγάλες αντιδράσεις από ανθρωπους σε όλη την Αμερική αλλά και σε όλο τον κόσμο, ακόμα και διάσημων σταρ του Hollywood, με σκοπό να αποδοθεί δικαιοσύνη πρώτα απ’όλα στην μητέρα του,αλλα και σε όλο τον κόσμο,που αντιμετωπίζει τις ίδιες διακρίσεις και καταστάσεις. Εκατοντάδες άνθρωποι μαζεύτηκαν έξω από το σπίτι των κατηγορουμένων με σκοπό να διαμαρτυρηθούν.

Τελικά μετά από τόσους μήνες μόχθου και προσπάθειας ο Tom Durden, ένας εξωτερικός από την υπόθεση εισαγγελέας προθυμοποιήθηκε να εξετάσει την υπόθεση και να γίνει ακρόαση ώστε να ακουστούν και να παρουσιαστούν τα στοιχεία της υπόθεσης. Αυτό βέβαια δεν θα συμβεί σίγουρα μέχρι τα τέλη Ιουνίου λόγω της πανδημίας,που υπάρχει αυτή την στιγμή σε όλο τον κόσμο. Η οργή του κόσμου και η απαίτηση για δικαιοσύνη είναι τεράστια.

https://images.app.goo.gl/pZmFySgQXqYxuySM6

Το ερώτημα είναι το εξής, πόσοι ακόμα Ahmaud Arbery θα χρειαστεί να δολοφονηθούν για να καταλάβουμε ότι οι διακρίσεις όποιουδήποτε είδους δεν χωράνε πουθενά εν έτει 2020; Ζούμε σε μια εποχή, που ο φόβος και η ημιμάθεια μας έχουν κάνει υποχείρια τους. Γι’ αυτό και οι διακρίσεις και οι διαχωρισμοί αυξάνονται ξανά μέρα με την μέρα σε όλες τις χώρες. Άραγε πόσο περήφανος θα ήταν ο Martin Luther King και άλλοι όμοιοι του, που πάλεψαν για τις ανθρώπινες αξίες βλέποντας την αλλοίωση τους να ξανα επικρατεί και να κυριαρχεί μετά από τόσα χρόνια; τροφή για σκέψη.

Κατηγορίες
Ιστορία Κόσμος Περιβάλλον Υγεία

Τσερνόμπιλ «Έγκλημα και Τιμωρία»

Σαν σήμερα 26 Απριλίου 2020

Απαγορεύεται να φάτε…..

Ήμουν μαθητής δημοτικού όταν μετά το Πάσχα του 1986 που έπεφτε 4 Μαΐου εκείνη την χρονιά, άρχισαν να μας απαγορεύουν να καταναλώνουμε φρούτα, λαχανικά, γάλα, να πηγαίνουμε βόλτες στην εξοχή, να ακυρώνονται σχολικές εκδρομές και να κρυβόμαστε όταν έβρεχε. Ο λόγος για όλα αυτά άκουγε σε μία άγνωστη μας λέξη: Τσερνομπίλ ή Τσερνόμπιλ όπως είναι το σωστό. Τι ήταν όμως αυτό το Τσερνόμπιλ;

Τσερνόμπιλ

Το Τσερνόμπιλ βρίσκεται 130 χιλιόμετρα βόρεια του Κίεβου στην σημερινή Ουκρανία (κοντά στα σύνορα Λευκορωσίας – Ουκρανίας) και εκεί είχε κατασκευαστεί το Eργοστάσιο Παραγωγής Πυρηνικής Ενέργειας με την ονομασία Βλαντίμιρ Ιλίτς Λένιν. Μπήκε σε λειτουργία το 1977 ως πρότυπο πυρηνικό εργοστάσιο και ήταν το μεγαλύτερο σε ισχύ της τότε Σοβιετικής Ένωσης. Θα μπορούσε να δώσει ενέργεια σε 1,5 εκατομμύριο νοικοκυριά (ήταν είκοσι φορές μεγαλύτεροι οι αντιδραστήρες, από τους αντίστοιχους της δύσης)! Στην περιοχή είχε ιδρυθεί η κωμόπολη του Πρίπιατ (πήρε το όνομα της από τον ομώνυμο τοπικό ποταμό) στις 4 Φεβρουαρίου το 1970. Ήταν η ένατη πυρηνική πόλη, από ένα είδος πόλεων που κατασκευάζονταν για να εξυπηρετούν τους εργάτες των πυρηνικών εργοστασίων. Φιλοξενούσε περίπου 50.000 κατοίκους, εργάτες, τεχνικούς, επαγγελματίες, σώματα ασφαλείας με τις οικογένειες τους. Ήταν μια πόλη σύγχρονη με τις δομές του σοσιαλιστικού προτύπου που δεν είχε να ζηλέψει τίποτα από μια παρόμοια σε μέγεθος «δυτική πόλη». Πολυκατοικίες, διαμερίσματα για όλους, πάρκα αναψυχής, πισίνες, κινηματογράφοι, ρεστοράν, καφέ, γήπεδα εξασφάλιζαν μια αξιοπρεπή διαβίωση.

Η αίθουσα ελέγχου του Τσερνόμπιλ.

Το χρονικό του ατυχήματος

Το πρωί της 25ης Απριλίου 1986 είχε κανονιστεί να γίνει στον αντιδραστήρα νούμερο 4 μία δοκιμή στο σύστημα ασφαλείας του. Για διάφορους λόγους αναβλήθηκε κι αποφασίστηκε να γίνει από την βραδινή βάρδια. Η δοκιμή θα γινόταν στον έναν από τους δύο στροβίλους που τροφοδοτούσε ο αντιδραστήρας 4, και προβλεπόταν να ακολουθήσει την εξής πορεία: Ο αντιδραστήρας θα ετίθετο σε χαμηλή ισχύ (περί τα 700MW) και η γεννήτρια θα εργαζόταν σταθερά, σε πλήρη ταχύτητα. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, η παροχή ατμού θα διακοπτόταν, και θα ελεγχόταν κατά πόσο το σύστημα θα μπορούσε να θέσει σε λειτουργία τις αντλίες ψύξης μέχρι την εκκίνηση των εφεδρικών γεννητριών.



Στρατιώτες εργάζονται για τον περιορισμό των συνεπειών του ατυχήματος.

01:23:40

Υπεύθυνος της επίβλεψης της δοκιμής ήταν ο αρχιμηχανικός Ανατόλι Ντιάτλοφ. Υπεύθυνος της νυχτερινής βάρδιας ήταν ο Αλεξάντρε Ακίμωφ, ενώ υπεύθυνος για τον χειρισμό του αντιδραστήρα ήταν ο Λεονίντ Τοπτούνοφ, ένας νέος μηχανικός με τρίμηνη εμπειρία. Σύμφωνα με τον αρχικό σχεδιασμό, η δοκιμή θα έπρεπε να είχε ολοκληρωθεί  και η νυχτερινή βάρδια απλώς θα επιτηρούσε την ψύξη του απενεργοποιημένου αντιδραστήρα. Θα έπρεπε να κοπεί το ρεύμα στις αντλίες νερού ψύξης μέχρι να αρχίσουν να λειτουργούν οι γεννήτριες πετρελαίου. Ο Τοπτούνοφ έκανε ένα μεγάλο λάθος και η τροφοδοσία του ρεύματος μειωνόταν ανεξέλεγκτα. Κατά την αλλαγή βάρδιας έγινε ταχύτατα η περαιτέρω μείωση της ισχύος του αντιδραστήρα κάτω του 50%. Το νερό που περνούσε από τον πυρήνα του αντιδραστήρα θερμαινόταν όλο και περισσότερο. Δευτερόλεπτα μετά δόθηκε εντολή να κλείσει ο αντιδραστήρας αλλά ήταν αργά. Είχαν αρχίσει ανεξέλεγκτες αλυσιδωτές αντιδράσεις, που οδήγησαν στην τήξη του πυρήνα. Ο αντιδραστήρας βρισκόταν πλέον σε ασταθή κατάσταση. Σχεδόν όλες οι ράβδοι ελέγχου είχαν αφαιρεθεί και απέμεναν κατεβασμένες 18 ράβδοι, έναντι 28 που θα έπρεπε να είναι πάντα κατεβασμένες για λόγους ασφαλείας. Όταν πάτησαν το κομβίο απενεργοποίησης, οι άκρες των ράβδων εισήλθαν ανάμεσα από τις στήλες καυσίμων αυξάνοντας έτσι την ισχύ στα 530 MW . H επόμενη αύξηση της ισχύος ήταν στα 33.000 MW, δεκαπλάσια της προβλεπόμενης ισχύος του αντιδραστήρα. Συναγερμοί χτυπούσαν παντού. Οι στήλες καυσίμου καταστράφηκαν και ακολούθησε έκρηξη του αντιδραστήρα και του κτηρίου του στις 01:23:40, λόγω της πίεσης του ατμού. Με μια δεύτερη έκρηξη ακόμα ισχυρότερη καταστράφηκε το περίβλημα του πυρήνα, 2.000 τόνων και έτσι διέφυγαν στην ατμόσφαιρα ραδιενεργά υλικά που αντιστοιχούσαν σε 200 ατομικές βόμβες όπως αυτήν της Χιροσίμα!  

Οι τιτάνιες προσπάθειες κατάσβεσης της πυρκαγιάς.

Η κατάσβεση της φωτιάς

Ακαριαία σκοτώθηκαν οι δύο χειριστές της αίθουσας ελέγχου. Αμέσως κλήθηκε η πυροσβεστική για την κατάσβεση της φωτιάς, που επεκτάθηκε και γύρω από το εργοστάσιο. Οι πυροσβέστες εκτέθηκαν σε τεράστιες ποσότητες ραδιενέργειας, αφού δεν ήξεραν τι αντιμετώπιζαν. Η φωτιά έσβησε στις 05:00 πμ. Στα νοσοκομεία η κατάσταση των τραυματιών προκαλούσε σοκ στους γιατρούς διότι δεν είχαν αντιμετωπίσει κάτι παρόμοιο. Τους πρώτους τρείς μήνες 31 άνθρωποι πέθαναν από την μόλυνση ,από τον αριθμό των 237 που εκτέθηκαν. Τα τηλέφωνα στην Μόσχα πήραν φωτιά. Την επομένη επιτροπή αποτελούμενη απ’ τον Μπόρις Στσέρμπινα, μέλος της κεντρικής επιτροπής του ΚΚΣΕ και αντιπρόεδρο του υπουργικού συμβουλίου και τον Βαλερί Λεγκάσοφ, χημικού, προέδρου του Ινστιτούτου πυρηνικής ενέργειας Κουρτσάτοφ φτάνει στην περιοχή για τον έλεγχο της κατάστασης.

Χιλιάδες αντιασφυξιογόνες μάσκες μετά την εγκατάλειψη του Πρίπιατ.

Η αντίδραση της κυβέρνησης

Λόγω της διασποράς της ραδιενέργειας, αποφασίστηκε η εκκένωση της πόλης του Πρίπιατ. Η εντολή ήταν να πάρουν τα άκρως απαραίτητα γιατί σε λίγες μέρες θα επέστρεφαν. Αυτό δεν έγινε ποτέ! Το μεσημέρι της 27ης Απριλίου ξεκίνησε η απομάκρυνση των 50.000 περίπου κατοίκων από έναν τεράστιο στόλο 12.000 λεωφορείων, 500 φορτηγών του στρατού και αρκετών άλλων μέσων. Η ζώνη ασφαλείας ορίστηκε στα 30 χλμ γύρω από το ατύχημα. Περίπου 115.000 κάτοικοι άφησαν τα σπίτια τους. Για την εξάλειψη των συνεπειών περίπου 600.000 στρατιώτες εργάζονταν στην οροφή του εργοστασίου ο καθένας μόλις 1,5 λεπτό πρίν τον αντικαταστήσουν για να μην έχουν μεγάλη έκθεση στην ραδιενέργεια. Ελικόπτερα έριχναν υλικό για να μπαζώσουν τον πυρήνα του. Τους επόμενους μήνες το σημείο του αντιδραστήρα σφραγίστηκε από μία τεράστια σαρκοφάγο! Η σοβιετική ηγεσία υπό τον Μιχαήλ Γκορμπατσώφ, αποφάσισε να κρατήσει μυστικό το ατύχημα από την παγκόσμια κοινότητα. Όμως ενδείξεις υψηλών ποσοστών ραδιενέργειας που μετρήθηκαν στην Σουηδία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, ανάγκασαν την Σοβιετική ηγεσία να παραδεχτεί το ατύχημα 48 ώρες μετά.

Η πόλη του Πρίπιατ σήμερα.
Λούνα παρκ στο Πρίπιατ

Συνέπειες του ατυχήματος

Το μεγαλύτερο μέρος της Ευρωπαικής επικράτειας, αλλά και σε άλλες ηπείρους, εκτέθηκε στην ραδιενέργεια που διέφυγε από το Τσερνόμπιλ. Οι επιπτώσεις ειδικά στις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες ήταν μεγάλες για την δημόσια υγεία και το περιβάλλον. Επηρέασε 150.000 τ.χλμ. και 8,4 εκατομμύρια ανθρώπους στις γύρω περιοχές, την χλωρίδα και την πανίδα. Καρκινογενέσεις, λευχαιμίες, νεοπλασματικές παθήσεις τα επόμενα χρόνια έκαναν την εμφάνιση τους, σε πολλούς ανθρώπους. Στην χώρα μας, λόγω και του Ορθόδοξου Πάσχα, η κυβέρνηση άργησε να ενημερώσει τον κόσμο, για να μην προκληθεί πανικός. Τους επόμενους μήνες στην Βόρεια Ελλάδα και στην Θεσσαλία κυρίως ανέβηκαν τα ποσοστά ραδιενέργειας. Κάποιοι που διαγνώσθηκαν με καρκίνο την επόμενη δεκαετία, θεωρήθηκαν ως ασθενείς από το ατύχημα.

Φταίει ο κομμουνισμός;

Η πολύ καλή εικόνα του Γκορμπατσώφ για τους δυτικούς λόγω των μεταρρυθμίσεων μέσω της περεστρόϊκα και της γκλάσνοστ, αμαυρώθηκε με το ατύχημα. Οι Η.Π.Α. και οι σύμμαχοι της, βρήκαν ευκαιρία να πλήξουν την τεχνολογική αξιοπιστία των Σοβιετικών αλλά και του συστήματος διακυβέρνησης. Η αλήθεια είναι ότι το ατύχημα ήταν μία από τις αφορμές της διάλυσης της Ε.Σ.Σ.Δ. Ο κόσμος πίστεψε πλέον ότι η Σοβιετική Ένωση στέκεται σε σαθρά πόδια, δεν είναι η υπερδύναμη που νόμιζαν. Όμως το ατύχημα ναι μεν προκλήθηκε από ανθρώπινα λάθη και παραλείψεις, αλλά αποκάλυψε την διάβρωση του σοβιετικού καθεστώτος σε όλους τους τομείς του. Γραφειοκράτες που ήθελαν να «γαντζωθούν» στις θέσεις τους και αδιαφορούσαν, ατομικά συμφέροντα μέσα στο κόμμα, ελλειπή μέτρα ελέγχων στις μονάδες παραγωγής και κατασκευής εργοστασίων, ο εξοπλιστικός ανταγωνισμός με τις Η.Π.Α., ο πόλεμος του Αφγανιστάν και μια «αστική νοοτροπία» που άρχισε να αναδύεται από την ηγεσία που δεν ταίριαζε στην φιλοσοφία του σοσιαλισμού. Η Σοβιετική Ένωση έπαψε να είναι πραγματικά σοσιαλιστική από την δεκαετία του ’60 και να χάνει την ταυτότητα της. Η κατάληξη της διάλυσης της θα ερχόταν αναπόφευκτα κάποια στιγμή, διότι οι ηγέτες της μετά τον θάνατο του Ι. Στάλιν, ήταν κατώτεροι των περιστάσεων και ειδικά ο Μ. Γκορμπατσώφ. Ήταν ένα μικτό σύστημα διακυβέρνησης που κυλούσε σιγά σιγά προς τον καπιταλισμό.

Εγκαταλελειμμένα στρατιωτικά ελικόπτερα.

Το Τσερνόμπιλ σήμερα

Το εργοστάσιο συνέχισε να λειτουργείεώς το 2000, αλλά διακόπηκε η λειτουργία του μετά από διεθνείς πιέσεις, λόγω φόβου για ένα νέο ατύχημα. Το 2007 εγκρίθηκε η κατασκευή ενός ατσάλινου κέλυφους από την Ουκρανική κυβέρνηση. Στις 10 Ιουλίου 2019 παραδόθηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση επίσημα η νέα ασφαλής σαρκοφάγος, η οποία καλύπτει τον τέταρτο πυρηνικό αντιδραστήρα. Επίσης η πόλη Πρίπιατ παραμένει μια πόλη φάντασμα μετά από 34 χρόνια, έχοντας γίνει τουριστική ατραξιόν.

Η νέα σαρκοφάγος στον αντιδραστήρα 4.

Πυρινική Ενέργεια

Tο πυρηνικό ατύχημα στο εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας στο Θρι Μάιλ Άιλαντ, στην Πενσυλβάνια, τριακόσια χιλιόμετρα από τη Νέα Υόρκη στις 28 Μαρτίου 1979 και στην Φουκουσίμα της Ιαπωνίας 11 Μαρτίου το 2011, ήταν από τα πιο σοβαρά μετά το Τσερνόμπιλ. Δεν κατηγορήθηκε όμως ο νεοφιλελευθερισμός και ο καπιταλισμός του κέρδους όπως ο κομμουνισμός του 1986. Η τεχνογνωσία της άλλοτε Σοβιετικής Ένωσης έχει αφήσει το στίγμα της, στην ιστορία. (π.χ. οι σοβιετικής κατασκευής πύραυλοι Σογιούζ χρησιμοποιούνται μέχρι σήμερα ως η μόνη αξιόπιστη λύση για μεταφορά στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό ISS). Η τεχνολογία από μόνη της δεν είναι καλή και κακή. Έχει πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα. Πολλά ακούστηκαν όμως για παθογένειες στην τεχνολογία των αντιδραστήρων ΡΒΜΚ (όπου είχε στο Τσερνόμπιλ). Άσχετα με ότι ακούγεται η πυρηνική ενέργεια είναι μια λύση για ενέργεια με λίγες πρώτες ύλες σε ανάγκη. Δεν παράγει αέρια θερμοκηπίου, μονοξείδια και διοξείδια του άνθρακα. Είναι όμως σε θέματα ασφαλείας πολύ επικίνδυνη. Η φωτιά στην δασική περιοχή του Τσερνόμπιλ αυτές τις ημέρες της πανδημίας του κορωνοϊού, πέρασε στα ψιλά από τα Μ.Μ.Ε. αλλά ήταν πολύ επικίνδυνη για τον πλανήτη, αν δεν την περιόριζαν εγκαίρως, πριν φτάσει στο εργοστάσιο. Η ανθρωπότητα στο μέλλον μπορεί να βασιστεί σε λιγότερη πυρηνική ενέργεια για το καλό όλου του πλανήτη και να εστιάσει ακόμα περισσότερο, σε εναλλακτικούς τρόπους παραγωγής ενέργειας, εκμεταλλευόμενη πάντα με σεβασμό την φύση (τον αέρα, το νερό κτλ).

Σας ασπάζομαι, Νίκος

Κατηγορίες
Uncategorized Πολιτισμός Τέχνες

Λίνα Νικολακοπούλου, μια μεγάλη καλλιτέχνης με ξεχωριστή ταπείνωση!

Μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνέντευξη απ’ τον καλλιτεχνικό χώρο της μουσικής είχε την ευκαιρία να παρακολουθήσει το τηλεοπτικό κοινό τον περσινό  χειμώνα στην εκπομπή “Art Week” της γνωστής δημοσιογράφου Λένας Αρώνη. Το πρόσωπο καλεσμένη  της εν λόγω εκπομπής ήταν  η πολύ γνωστή και επιτυχημένη στιχουργός Λίνα Νικολακοπούλου. Αφορμή στάθηκε η συνεργασία της με τον καταξιωμένο μουσικοσυνθέτη Διονύση Σαββόπουλο για το στήσιμο ενός λαϊκού προγράμματος που θα λάμβανε χώρα στη μουσική σκηνή του θεάτρου « Άλσος» στο πεδίο του Άρεως στην Αθήνα! Κι ενώ στην αρχή, η συνέντευξης μας παρουσιάζει το χρονοδιάγραμμα της εν λόγω συνεργασίας, όπως τι προηγήθηκε, τι ακολούθησε και πώς οργανώθηκε, ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν  οι τοποθετήσεις της στιχουργού  πάνω σε βασικά σημεία που αφορούν  τη ζωή αλλά και το  έργο της. Έτσι, θα δούμε από κοντά προσωπικές της απόψεις για το τι σημαίνει να είναι κανείς καλλιτέχνης και να μπορεί αυτό να το διατηρήσει μέσα στον χρόνο, ενώ ταυτόχρονα θα ανακαλύψουμε έναν απλό και φιλοσοφημένο άνθρωπο από κάθε άποψη μιας και είναι ιδιαίτερα ευγνώμων για ότι η ζωή της χάρισε αλλά και συνεχίζει να της προσφέρει απλόχερα, όπως η ίδια ομολογεί γεμάτη χαρά.

Λίνα Νικολακοπούλου: μια γυναίκα που επιτρέπει στον εαυτό της  τον χαρακτηρισμό  του  καλλιτέχνη θεωρώντας πως «οι τίτλοι τιμής σε κάνουν να νιώθεις ήρεμος και γαλήνιος εφόσον είναι αληθείς ».

Αν και η συνέντευξη ξεκινά από πλευράς δημοσιογράφου με τον χαρακτηρισμό της δημιουργού ως  στιχουργού και ποιήτριας υπερισχύοντας, ωστόσο, εκείνο της ποιήτριας, εκείνη δίνει στον εαυτό της τον τίτλο του καλλιτέχνη, ενώ θεωρεί ότι οι τίτλοι τιμής, εφόσον είναι αληθινοί, τότε και μόνο τότε μπορούν να εξασφαλίσουν την γαλήνη και την ηρεμία σε όποιον αποδίδονται. Ανήσυχο πνεύμα, δημιουργικό, γεμάτο όρεξη για καινούρια  πράγματα δεν χάνει σχεδόν ποτέ το ραντεβού της με κάθε τι  καλλιτεχνικά  καινούριο  ξαναμπαίνοντας σε μια περιπέτεια του να στήσει κάθε φορά  ένα νέο concept.

Κι όλα τα παραπάνω συμβαίνουν, γιατί διψά να ζει μέσα στον κόσμο νιώθοντας δημιουργική και ζωντανή χωρίς να την ενδιαφέρει έστω και για λίγο να αποτραβηχτεί προκειμένου να απολαύσει αυτά που έχει χτίσει εδώ και πολλά χρόνια. Γι αυτό όταν ρωτήθηκε για το αν αυτό που σκέφτεται υλοποιείται με έναν μαγικό τρόπο ή απλά την καλούν τα πράγματα από μόνα τους  απαντά ευθέως ότι«εκείνο που παίζει μεγάλο ρόλο είναι το κατά πόσο μέσα σου ονειρεύεσαι ή επιθυμείς να συμβούν πράγματα». Χωρίς, ωστόσο, να παραβλέπει ότι το κάθε πράγμα έχει την δικιά του ώρα, όπως για παράδειγμα στην δική της περίπτωση να βρει τους κατάλληλους συνεργάτες, παραδέχεται ότι «υπάρχουν φορές που μπορεί να θέλεις να κάνεις κάτι, όμως αυτό να αναχαιτίζεται και να μην συμβαίνει! Όμως, είναι πολύ υπέροχο, όταν είσαι έτοιμος να έρχεται κάποιος και να σου λέει μ’ ενδιαφέρει να κάνεις αυτό, σκέφτηκα να κάνεις αυτό ,είναι ωραία στιγμή».

Για την ίδια ισχύει ότι «γεννιέσαι με το ταλέντο σου, όμως στη διαδρομή σου γίνεσαι αυτό που θέλεις να φτάσεις  αναλόγως με το κατά πόσο ονειρεύεσαι, κατά πόσο σε απασχολεί και ως που οραματίζεσαι να δεις τον εαυτό σου»!

Όταν ρωτήθηκε για το αν Λίνα Νικολακοπούλου γίνεσαι ή γεννιέσαι απάντησε ότι σύμφωνα με τα πιστεύω της γεννιέσαι με ένα ταλέντο, αλλά στη πορεία γίνεσαι ακριβώς την ώρα που αντιλαμβάνεσαι καλύτερα τον εαυτό σου, τον στόχο σου, τη δύναμή σου εσωτερικά, το όραμά σου. Όταν δηλαδή  καταλάβεις ότι περιέχεις κάτι τυχαία, όπως όταν πάρεις ένα χαρτί κι ένα μολύβι και γράψεις κάτι που μέχρι την ώρα που θα το δεις μπροστά σου να μην ήξερες ότι μπορείς να το καταφέρεις .

Καλλιτέχνης για την ίδια  είναι αυτός που συγκινείται με ότι μπορεί να συμβαίνει γύρω του, όπως με το φως της ημέρας, με την εικόνα ενός ποταμιού ή με ένα υπέροχο λουλούδι προσπαθώντας, αφού τα μεταβολίσει μέσα του, να φέρει προς τα έξω το έντονο συναίσθημα που τον διακατέχει. Και συνεχίζει λέγοντας πως δεν είναι λίγες οι φορές που ο καλλιτέχνης καταλαβαίνει πως κουβαλά κάτι άλλο μέσα του, όταν δεν μπορεί να χαρεί εύκολα με ότι βρίσκεται γύρω του, όχι ότι δεν χαίρεται αλλά δεν του αρκεί κι όλο ονειρεύεται να παράγει κάτι άλλο, να επικοινωνήσει τον εσωτερικό του κόσμο μέσα από μια μορφή τέχνης! Έτσι, καταλήγει να πει, ότι σύμφωνα με ό,τι πιστεύει ισχύει, ότι γίνεσαι στη διαδρομή σου κάτι ,εφόσον συνεχίζει να σε απασχολεί και να θέλεις να φτάσεις κάπου που τάζεις τον εαυτό σου στην πορεία!

«Νιώθει ευγνωμοσύνη για το γεγονός ότι οι νέοι άνθρωποι αγαπάνε την ίδια και τα τραγούδια της κάτι που, όπως πιστεύει αυτό είναι η μεγαλύτερη ευτυχία για έναν δημιουργό το να μην έχει συνάφεια με τον χρόνο αλλά να ξεφεύγει από αυτόν».

Σε  ερώτηση που της έγινε σχετικά  με το γεγονός ότι καταφέρνει να τα πηγαίνει τόσο καλά με τον χρόνο, ώστε ακόμα να στέκεται τόσο δυνατή και διεισδυτική στη νέα γένια, απάντησε ότι «είναι χαρά της παιδιά 14, 15 και 16 χρονών να την συναντούν και να της ομολογούν πόσο πολύ αγαπάνε την ίδια και τα τραγούδια της! Θεωρεί ότι αυτό τα παιδιά το χρωστάνε στους γονείς τους, γιατί αυτοί ακούγανε τα τραγούδια της  καθώς τα έφερναν στη ζωή».

Και συνεχίζει τονίζοντας το γεγονός ότι « για τον δημιουργό δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία από το να μην έχει συνάφεια με τον χρόνο, αλλά  να μπορεί να ζήσει ξεφεύγοντας από αυτόν». Η ίδια θέλοντας να εμβαθύνει περισσότερο σε αυτό και μιλώντας πάντα υποκειμενικά στέκεται στο δικό της βίωμα που έχει να κάνει με το βαθμό έντασης που εξακολουθεί να αντιλαμβάνεται τα πράγματα γύρω της. Έτσι, πιστεύει ότι πρόκειται για έναν βαθμό κατανόησης των εσωτερικών κι εξωτερικών διαδρομών που βιώνει ένας καλλιτέχνης καθώς και της αλληλεπίδρασης που έχουν αυτά τα δύο μεταξύ τους. Παράλληλα, όμως, αυτή η κατανόηση είναι τόσο ιδιαίτερη και ανεξήγητη που «το μόνο που μπορεί απλά να απασχολεί κατ’ ουσία έναν καλλιτέχνη» σύμφωνα με τα λεγόμενά της «είναι το γεγονός να μην του συμβεί ποτέ και τίποτα που θα είναι ικανό να του  ταράξει τον ψυχισμό του και να του αλλοιώσει αυτήν την αθώα και σχεδόν παραδεισένια συνθήκη».

«Θεωρεί ότι κάθε όνειρο έχει το αντίτιμό του, κάτι σαν διόδια τα οποία και πληρώνεις πολύ ακριβά προκειμένου να περάσεις, ενώ εκείνο που γι αυτήν  έχει μεγαλύτερη αξία είναι η καθαρή καρδιά».

Σε μια παλιά της δήλωση η γνωστή στιχουργός είχε πει ότι «ο καθένας πρέπει να παίρνει το βάρος και να κουβαλήσει , να πληρώσει το τίμημα του ονείρου του που έχει να κάνει με το να τολμήσει να το υλοποιήσει ». «Το ταλέντο» όπως χαρακτηριστικά τόνισε «έχει διόδια, δεν υπάρχει περίπτωση να έχεις ταλέντο και να μην πληρώσεις διόδια! Μπορεί αν δεν έχεις ταλέντο να σε αφήσουν να περάσεις, αλλά, άμα έχεις, πληρώνεις ακριβά διόδια και ως προς τον εαυτό σου, εκεί είναι ο κίνδυνος ο μεγαλύτερος και προς την υπόλοιπη συνθήκη. Εκεί θέλει τιμόνι γερό δηλαδή να μην το παρακάνεις, να είσαι σε θέση να καταλάβεις μια ζήλια που μπορεί να έρθει από κάποιες πλευρές, γιατί,αν συνέχεια πας καλά, κάποιοι θα αρχίσουν να λένε τι γίνεται εδώ πέρα, είναι δέκαθλο το να τα καταφέρεις, παλιά ήταν πένταθλο».

Καθώς έρχεται στο τώρα δεν κρύβει την μεγάλη της χαρά ότι  μπορεί να συνεργάζεται με νέους ανθρώπους, ερμηνευτές, μουσικούς και συνθέτες με τους οποίους κάλλιστα μπορεί να φτιάξει κάτι τη στιγμή που τα χρόνια περνάνε πάρα πολύ γρήγορα και δεν καταλαβαίνει κανείς πότε περάσανε. Η ίδια υπογραμμίζει με θάρρος «μακάρι να μπορεί να ισχύσει μέχρι τέλος το να μην καταλάβει κανείς τι έγινε, γιατί το μόνο που αξίζει να καταλαβαίνει κανείς είναι το να είναι η καρδιά του καθαρή, δηλαδή να θέλει την αλήθεια του, να μην έχει αυτή την τυρρανία να είναι άλλος, να κάνει ότι είναι άλλος, γιατί αυτά είναι τα βάσανα που κουβαλάμε οι άνθρωποι, όταν έχουμε δημόσια έκθεση».

«Ακράδαντο πιστεύω της  το γεγονός ότι, όσο δύσκολα κι αν περάσει ο άνθρωπος πάντα έρχεται το ξημέρωμα».

Με αφορμή μια ερώτηση σχετικά με τα αδιέξοδα που έχει ζήσει και πως τα διαχειρίστηκε προκειμένου να τα ξεπεράσει η ίδια επεσήμανε ότι «το ότι είμαστε εδώ και μιλάμε εδώ και τώρα σημαίνει ότι έχουμε τη χαρά να έχουμε βγει από αυτά». Ωστόσο, δηλώνει ότι δεν είχε πολύ πρωτότυπους τρόπους για να τα ξεπεράσει! Η ίδια χαρακτηριστικά αναφέρει: «Έχω μείνει αμίλητη μπορεί και για μια εβδομάδα, ακίνητη να μην μπορώ να βγω από το σπίτι μου, να αντέχω να βγαίνω το βράδυ αργά, να κάνω μια συγκεκριμένη βόλτα για να πω ότι βγήκα, δηλαδή, με κράταγε η βαρύτητα του αδιεξόδου, σχεδόν με ακινητοποιούσε»!

Ωστόσο, θεωρούσε ότι το πώς αντιμετωπίζει ο κάθε άνθρωπος  το αδιέξοδο στη ζωή του έχει να κάνει με τον χαρακτήρα του κι ότι αυτό  έχει να κάνει με τον χρόνο αλλά και τον τρόπο αντίδρασής του απέναντι σε ότι συμβαίνει !Για την ίδια σημασία έχει να αντέχεις, να προπονείσαι να αντέχεις για παράδειγμα την μελαγχολία, τη λύπη, την αγωνία ή την απώλεια, ενώ στη συνέχεια τονίζει ότι μπορεί να μη βοηθάει και πολύ, όμως, όπως χαρακτηριστικά είπε:«Δεν χάνουμε και τίποτα, αν πούμε πως πάντα ξημερώνει , απλώς αυτές οι νύχτες μας φαίνονται, ότι δεν θα ξημερώσουνε ποτέ! Και κοντά στη σκοτεινιά που έχεις μέσα σου μπορεί να έχεις και τη δυνατότητα να σου τύχει ένα δώρο, να κατανοήσεις κάτι που με άλλη συνθήκη δεν θα μπορούσες, πέρα από το ότι έχεις την δυνατότητα να προπονείσαι στο άγνωστο». Κι αν οι άνθρωποι πολλές φορές στη ζωή τους καθηλώνονται σε μια αδιέξοδη κατάσταση θεωρεί ότι το κάνουν, γιατί δεν έχουν το κουράγιο να προχωρήσουν σε κάτι που δεν ξέρουν. Η ίδια, άλλωστε, πιστεύει ότι « όταν γίνεται κάτι αφόρητο, καλό είναι να αφήνει κανείς το τιμόνι του ελέγχου που έχει να κάνει με το ότι επιθυμείς να βγεις από το αδιέξοδο και να βρεθείς κάπου αλλού κι από εκεί κι έπειτα», όπως λέει, « ο Θεός βοηθός»!

«Η αγαπημένη στιχουργός του κοινού Λίνα Νικολακοπούλου παραδέχτηκε ότι ένα ελάττωμα του εαυτού της επηρέασε σε σημαντικό βαθμό τη δουλειά της τόσο που την  ταλαιπώρησε αρκετά σε ότι αφορά τον  πρώτο κύκλο συνεργασιών της».

Σε ερώτηση που της έγινε για το, αν υπήρξε  κάποιο ελάττωμα  στο χαρακτήρα της ή στη δουλειά της που θα επιθυμούσε, εφόσον υπήρχε άλλη ζωή, να μην το ξαναφέρει, η ίδια αποκρίθηκε με ειλικρίνεια, ότι όντως υπήρξε ένα τέτοιο  από το οποίο θα ήθελε να απαλλαγεί όχι σε μια άλλη αλλά σε αυτήν τη ζωή, γιατί άλλωστε δεν μπορεί να ξέρει, αν υπάρχει κι άλλη πέραν τούτης. Πιο συγκεκριμένα, δήλωσε πως ενώ καταλάβαινε πολλά πράγματα, έβλεπε κι ένιωθε άλλα τόσα, όμως πάντα διακατέχονταν από ένα συναίσθημα συστολής. Γι’ αυτό το λόγο προτιμούσε να το πει στον διπλανό της για να το ονομάσει, ενώ της πήρε πολύ χρόνο να αποκτήσει το δικαίωμα κάτι που έβλεπε, που δεν της άρεσε, που ήθελε να διορθωθεί ή που είχε μια ιδέα την οποία ήθελε να γνωστοποιήσει, δεν επιχειρούσε να το πει ή να το κάνει  από φόβο μήπως παρεξηγηθεί ή την πουν εγωίστρια ή οτιδήποτε άλλο.

  Όλη αυτή η κατάσταση την ταλαιπώρησε πολύ γι’ αυτό και προτιμούσε να δουλεύει με ομάδες ανθρώπων που την γνώριζαν καλά μιας κι αυτοί ήξεραν πως σκέφτεται, ενώ καταλάβαιναν αμέσως, όταν έλεγε κάτι για ποιόν λόγο το έλεγε. Μόνο όταν έφτασε να κλείσει ο πρώτος κύκλος συνεργασιών στη δουλειά της, τα πράγματα λειτούργησαν έτσι, ώστε να απαλλαγεί από την παραπάνω της αδυναμία! Η ίδια χαρακτηριστικά αναφέρει:«Βρέθηκα να συνεργάζομαι με συνθέτες από το εξωτερικό κάτι που δεν είχα διανοηθεί ποτέ! Ότι θα μπορέσω όχι μόνο να τα φέρω εις πέρας αλλά και με ωραία αποτελέσματα και να πάρω πρωτοβουλίες κι ευθύνες! Δηλαδή έζησα πολλά που με βοηθήσανε πραγματικά να έχω τον έλεγχο, να παραμένω ευγενής ή όταν χρειαζόταν να είμαι αποφασιστική χωρίς να πατάω φρένο στον εαυτό μου. Αυτό το να πατάω φρένο  ήταν να το πω έτσι το πιο αδύναμό μου κομμάτι».

«Στη ζωή τα πράγματα για τα οποία αξίζει να αγωνιστεί κανείς  σύμφωνα με την ίδια δεν είναι άλλα από την δουλειά, την φιλία καθώς και την συνεχή προσπάθεια να παραμείνεις ζωντανός, δροσερός και καινούριος πέρα από το  γεγονός της επιβίωσης».

Απαντώντας σε μια τελευταία ερώτηση για το τι είναι αυτό που παίζει στη παρούσα φάση της  ζωής της πρωταγωνιστικό ρόλο και σε τι αναλογίες ….είναι η φιλία, ο έρωτας ή  οι συνεργασίες  και οι νέες συναντήσεις  με νέους καλλιτέχνες…… υπογράμμισε ότι τη δεδομένη στιγμή ισότιμα οι ανθρώπινες επαφές γίνονται για την ίδια καινούριες καθώς έχει τη χαρά να είναι ηλικιακά καινούρια προς τα νέα παιδιά με τα οποία κάθε φορά τυχαίνει να συνεργαστεί. Χαρακτηριστικά αναφέρει: «Ουσιαστικά από τα μάτια των παιδιών ή τις αντιδράσεις τους καταλαβαίνω και χαίρομαι αυτά που τους έμαθα, που κάτι θα τους προσφέρω, χαίρομαι να έχω το θάρρος να είμαι μητρική απέναντί τους , πράγματα που μου τα έφερε ο χρόνος».

Κι αν οι νέες συνεργασίες και οι συναντήσεις της  με νέα παιδιά του χώρου την κάνουν να αισθάνεται χαρούμενη και φρέσκια, όταν έρχεται η ώρα να μιλήσει για τις  φιλίες είναι στην ευχάριστη θέση να δηλώσει με σιγουριά πως είναι πιστή σε αυτές με όλη της την καρδιά. Η ίδια αναφέρει χαρακτηριστικά: « Μπορεί να πέρασαν πάρα πολλά χρόνια της ζωής μου, την ώρα που αναρωτήθηκα ποιοι είναι οι φίλοι μου, να μην μπορούσαν να είναι πιο πολλοί από τα δάχτυλα του ενός χεριού μου, αλλά αυτό δεν σημαίνει τίποτα, γιατί αυτό που έχει σημασία είναι ότι όπου έδωσα την καρδιά μου δεν τη πήρα πίσω ακόμα κι αν δεν βλέπω τον άνθρωπο αυτόν, ακόμα κι αν δεν του μιλώ, το κεφάλαιό του, υπάρχει μέσα μου,άρα καλά τα πήγαμε κι εκεί. Οποιοσδήποτε κι αν έρχεται μέσα στο ταξίδι και γίνεται ένας άνθρωπος που χωράς στη καρδιά του και χωράει στη δικιά σου είναι ένα καλό πράγμα». Και ολοκληρώνει την απάντησή της με σφαιρικό τρόπο λέγοντας πως για την ίδια εκείνα που μετράνε στη ζωή ως αγωνίσματα δεν είναι  άλλα από την δουλειά, τη φιλία, την αγάπη, την προσπάθεια να παραμείνεις  ζωντανός , δροσερός , καινούριος και φυσικά να ζήσεις και με έναν τρόπο να επιβιώσεις.

Η συνέντευξη ολοκληρώνεται με την διαπίστωση από πλευράς δημοσιογράφου ότι η Λίνα Νικολακοπούλου αποτελεί για τους νέους συνεργάτες της ένα ωραίο είδωλο το οποίο πέρα από το ότι έχει μια καταπληκτική ηρεμία, παραμένει διαθέσιμο και ανοικτό απέναντι σε όλες τις καλλιτεχνικές  προκλήσεις και προσκλήσεις που της γίνονται ανεξαιρέτως. Τα τελευταία της λόγια στην εν λόγω συνέντευξη  δεν ήταν άλλα από την μεγάλη ευγνωμοσύνη που η  ίδια νιώθει βαθιά μέσα της κάθε ώρα που της δίνεται ακόμα η ευκαιρία να κάνει κάτι καινούριο μαζί με τα νέα παιδιά σε μια κοινή προσπάθεια που πάντα οδηγεί  στην επιτυχία! Για την ίδια το να είναι ανοικτή προς κάθε τι που έρχεται αποτελεί και το ξεκίνημα όλων όσων συμβαίνουν, ώστε καταλήγει να πει ότι:«Οπωσδήποτε το ότι είμαι ανοικτή και διαθέσιμη είναι κάτι από όπου όλα ξεκινούν και αυτό το εύχομαι σε όλους, γιατί είναι ένα πλατύ συναίσθημα που αγκαλιάζει όλο τον κόσμο»!